donderdag 4 maart, 2010

Stille verjaardag

Het was een ingetogen felicitatie die ik jongste zus telefonisch liet horen. En hij werd al even ingetogen in ontvangst genomen.
Het valt ook niet mee om een verjaardag als een feestelijke gebeurtenis te ervaren, als je een dag eerder je kat hebt laten inslapen...
Het ging sneller dan verwacht met Kacee. "Ze at al een tijdje heel slecht en had geen sprankje energie meer. En ze leek maar niet te snappen waarom ze alle dingen die ze wilde doen niet meer kón. Ze was gewoon óp, en ik vond het niet eerlijk tegenover haar om langer te wachten," had zus gisteren gezegd. Ik kon haar alleen maar gelijk geven. En gelukkig werkt ze niet op woensdag, zodat zij en Kacee er nog een mooie dag van hadden kunnen maken met z'n tweetjes.

Nu is het stil in huis. Kacee - knuffelkat, schootkat, altijd in voor een goed gesprek en buitengewoon aanwezig - wordt gemist. Veel meer dan een verjaardag kan goedmaken...

woensdag 14 oktober, 2009

Juffertje ongeduld

"Wat zei de dokter?" vroeg ik via de telefoon aan jongste zus die vandaag een afspraak had bij de oogarts.
"Eh... niks," begon ze. Het werd een lang verhaal. Bij aankomst in het ziekenhuis hoorde ze dat haar eigen arts met vakantie was, maar dat er genoeg assistenten en studenten rondliepen om haar te bekijken. Die assistenten en studenten zag ze ook veelvuldig langskomen. Steeds met dezelfde patiënt, die kennelijk een bijzonder uitgebreid onderzoek moest ondergaan. Nu wás ze al geïrriteerd omdat ze, ondanks diverse telefoontjes, al wekenlang tevergeefs wacht op een verklaring dat er medische gronden zijn om voor haar werk de nodige hulpmiddelen aan te schaffen. En toen ze ruim een half uur had zitten wachten op de assistenten en studenten die haar situatie zouden beoordelen, terwijl er verder niemand in de wachtkamer zat, was voor haar de maat vol. Ze vertrok. Bij de balie vroeg ze of de arts haar wilde bellen voor een nieuwe afspraak.
Die heeft ze inmiddels. Voor volgende week. Dan is oudste zus terug van vakantie, zodat die misschien kan meegaan om haar zo nodig het prematuur weglopen te beletten.
Ongeduldig tiepje. Niet te geloven dat ze familie van me is... ;-)

dinsdag 8 september, 2009

Blik vooruit

De berichten over jongste zus blijven bemoedigend. Elke dag een beetje beter. Toen ik haar belde, keek ze naar een tenniswedstrijd die haar nog grotendeels ontging. "Maar ik zie alweer dat het een tennisbaan is, blauw met witte lijnen. En er loopt iemand in het rood heen en weer." Ook kan ze alweer loslopen. Zelfstandig boodschappen doen is nog een brug te ver: te veel risico dat de suiker die ze in haar tas stopte na thuiskomst toch zout blijkt te zijn.
Natuurlijk gaat het haar niet snel genoeg. Maar ze heeft me bezworen dat ze geduldig zal zijn en niks zal forceren. Al gaat ze morgen weer aan het werk - iets waarover oudste zus zich plaatsvervangend druk maakt. Maar ach, da's niet meer dan gewoon binnen de familie. ;-)
En ondertussen blijft het maar zomeren. Het enige waaraan je kunt zien dat het toch echt september is, is de vergane glorie in de violenbakken. Hoewel ze hard hun best blijven doen om de felle zon en de droogte te trotseren. Met een beetje hulp van de gieter. Het mooiste is eraf, de tand des tijds knaagt zichtbaar aan de blaadjes.
Morgen 9 september en 28 graden. Het moet niet gekker worden!

dinsdag 1 september, 2009

Hoera

Jongste zus is weer thuis, na een voorspoedig verlopen operatie. De artsen zijn tevreden, en pas volgende week donderdag hoeft ze terug voor de eerste controle. Voorlopig moet ze nog wel een beschermbril dragen, maar het verband mocht vanochtend van haar oog.
"En?" vroeg ik.
"Ik kan eindelijk de kat weer zien," genoot ze.
Alles is nog wat vaag en schimmig, maar als alles goed blijft gaan, wordt dat de komende dagen vanzelf beter.
Het licht is terug in haar leven! :-)

zondag 30 augustus, 2009

Toi-toi-toi

"Ben je zenuwachtig?" vroeg ik aan jongste zus.
Maar nee, dat was ze niet, zei ze. Ze was het deze week wél regelmatig geweest: bij elk telefoontje. "En het lijkt wel alsof ik nog nooit zo vaak gebeld ben als de laatste dagen." Steeds als de telefoon rinkelde, vreesde ze een mededeling van het ziekenhuis dat de operatie werd uitgesteld.
Gelukkig blijft het bij de oorspronkelijke planning. Morgenochtend mag ze zich melden, en ergens in de loop van de dag wordt de hoornvliestransplantatie uitgevoerd. Of die succes heeft, weet ze op z'n vroegst dinsdagochtend, als het verband even verwijderd wordt voor de eerste controle. En als die tot tevredenheid leidt, mag ze diezelfde dag al naar huis.
Vanuit de verte zal ik met haar meeleven. Duimend en hopend dat ze, na ruim een jaar duisternis, eindelijk weer kan zien...

zaterdag 30 mei, 2009

Tijdwinst

Het telefoontje naar de hoornvliesspecialist - net terug van vakantie, dus als het goed is weer volop gemotiveerd - heeft jongste zus in elk geval twee weken winst opgeleverd. Niet pas eind volgende maand, maar "al" op 10 juni mag ze op consult komen. En als dan het verlossende woord valt en ze op de operatielijst wordt geplaatst, is het alleen nog wachten op een geschikt hoornvlies en een operatiedatum. Dat wordt dus over anderhalve week weer even heel hard duimen...

woensdag 15 april, 2009

Tot morgen?

't Was helemaal geen lang telefoontje naar jongste zus. En ook niet zwaar beladen. Toch hoorde ik tussen haar regels door dat ze behoorlijk opziet tegen de narcose. Dat wordt haar eerste, en dan kun je als ervaringsdeskundige wel allerlei geruststellende woorden spreken, het blijft eng om iets te ondergaan wat je nooit eerder hebt meegemaakt. En tegelijkertijd is ze opgelucht dat er nu eindelijk iets gaat gebeuren.
Morgen in alle vroegte moet ze zich melden in het ziekenhuis. Om acht uur gaan ze beginnen met de voorbereidende operatie die over een paar maanden de hoornvliestransplantatie mogelijk moet maken. Als ze in de loop van de middag goed wakker is, mag ze weer naar huis.
Aan de vooravond van stap één op weg naar helder zicht heb ik haar sterkte en succes gewenst. En afgesproken dat ik haar morgen weer zal bellen.
En dan maar hopen dat ze inderdaad de telefoon opneemt. Het is toch altijd spannend...

zondag 8 maart, 2009

Aftellen

Bingoën met jongste zus is trouwens ook een heel aparte belevenis. Het dichtschuiven van de afgeroepen nummertjes had ze aan mij gedelegeerd, maar volgens mij had ze 't ook best alleen afgekund. Aan het begin van elke ronde las ik haar voor welke nummers haar kaart bevatte. En bij het roepen van de getrokken ballen bleek steeds weer dat ze die nagenoeg feilloos uit haar hoofd kende. 13... 27... 41... "Ja, die heb ik!" riep zus - en dat bleek steeds te kloppen.
Met onze driekoppige delegatie sleepten we zeven prijsjes in de wacht. Geen gek resultaat. Bovendien waren we verwend met een mini-kaassoufleetje en twee bitterballen. En thuis waren er nog taartjes ook.
Overigens heeft jongste zus nu eindelijk een datum om naar toe te leven. Op 2 april wacht haar de eerste operatie. Die zal niet van invloed zijn op haar zicht, maar is nodig als voorbereiding voor de hoornvliestransplantatie. En hopelijk laat die daarna niet al te lang meer op zich wachten...

woensdag 28 januari, 2009

Zicht op zicht

Eindelijk. Er begint heel voorzichtig wat schot te komen in de behandeling van jongste zus. De infectie in haar oog is volledig genezen. Maar voor er sprake kan zijn van een nieuw hoornvlies, moet het weefsel weer helemaal tot rust komen.
Dus gaan ze met het andere oog beginnen. In twee etappes, want eerst is een drukverlagende operatie nodig. Die zal waarschijnlijk al snel ingepland kunnen worden. En dan, als alles goed gaat, drie maanden later de transplantatie. Zodat ze hoopt dat ze tegen mei eindelijk weer iets kan zien.
Tot die tijd blijft het rondtasten in de duisternis. Maar in elk geval kunnen we nu gaan aftellen!

donderdag 25 december, 2008

Uitzicht op het nieuwe jaar

Geen opwekkende kerstboodschap voor jongste zus, helaas.
De infectie in haar oog is vrijwel genezen. Maar het litteken is groot en dik. Te dik om licht door te laten. Haar zicht zal pas verbeteren na een hoornvliestransplantie. Zoals ook haar gezonde oog pas weer zal functioneren na zo'n ingreep. Tot die tijd zal ze zich grotendeels op de tast moeten redden in een heel klein wereldje.
Eerst moeten alle bacteriën weg zijn. Hopelijk is het volgende maand zo ver. Dan kan ze op de wachtlijst voor een transplantatie. En dan is het wachten op een hoornvlies. Dat kan een maand duren. Of een jaar.
Het feest van licht zal dus volledig aan haar voorbij gaan. Al slaat ze zich er dapper doorheen en zal ze morgen gewoon aanschuiven voor het kerstdiner bij de kleine grijze.
Met in haar hart de hoop dat 2009 haar weer licht en kleur zal brengen.

donderdag 30 oktober, 2008

Stapje vooruit

Het dagelijkse contact met jongste zus levert over het algemeen weinig nieuws op. In elk geval van haar kant, want vandaag had ik natuurlijk het enthousiaste verhaal over de camera die me zomaar in de schoot geworpen wordt.
Haar dagen zijn veel minder enerverend. Er valt nu eenmaal weinig te doen als je vrijwel niks ziet. En veel vaart zit er nog niet in de genezing. Het zal nog weken gaan duren voor ze verbetering kan verwachten. Voorlopig is de beslissing over het persoonsgebonden budget dat ze heeft aangevraagd de eerste mijlpaal waarnaar ze kan uitkijken.
Hoewel... vandaag was voor het eerst de pijn beduidend minder. En, vond zus, dat is toch al een hele verbetering.
Zelfs zónder zicht blijft ze lichtpuntjes zien...

vrijdag 24 oktober, 2008

Weer thuis

Jongste zus mag weer in haar eigen omgeving rondscharrelen. Niet dat ze alweer wat ziet - dat gaat een kwestie van weken worden - maar ze hoeft 's nachts niet meer elk uur te druppelen en het lijkt erop dat de juiste medicijnen voor de bacterie gevonden zijn.
Nu hoeft ze 's nachts "nog maar" om de twee uur wakker te worden voor de druppels. Ze heeft vier wekkers naast haar bed gezet, die ombeurten op de juiste tijdstippen gaan rinkelen. "Moet lukken," zegt ze lakoniek.
Zus blij (nou ja, een beetje dan - ze snakt uiteraard naar verbetering), kat blij, familie blij. En waarschijnlijk ga ik bij mijn eerstvolgende bezoek aan Nederland bij haar logeren. Da's misschien wat zuur voor de kleine grijze, maar die komt in december wel weer aan de beurt. Nu kan ik misschien iets doen voor m'n kleine zusje. En voor de oudste, die elke dag van hot naar haar rent om voor iedereen te zorgen en te redderen. Heeft zij eindelijk ook weer eens een rustige week.
"Lukt het allemaal een beetje?" vroeg ik. Bést wel, was ze flink. "Alles gaat heel langzaam, zodat de dagen lekker snel óm zijn. En ik heb al twee keer de kat geschopt. Maar gelukkig wil ze nog steeds op schoot."
Typisch jongste zus. Zelfs als ze nagenoeg niks ziet, ziet ze altijd nog wel een lichtpuntje.

maandag 20 oktober, 2008

Familieleed

Die duim stelt niks voor. Zeker niet als je het vergelijkt met de ellende van jongste zus.
Tijdens haar vakantie kreeg ze last van haar oog - altijd al een zwak punt. Maar haar zicht werd zó slecht, dat ze twee onverwachte excursies aan het programma moest toevoegen. Naar het ziekenhuis. Dat leverde zalfjes en druppels op, en het advies om na thuiskomst direct haar eigen oogarts op te zoeken. Dat deed ze zaterdag, een paar uur nadat het vliegtuig was geland.
Een bacteriële infectie op haar hoornvlies. En dat terwijl ze al zo slecht zag, mede doordat ze de noodzakelijke hoornvliestransplantaties - de zoveelste, nadat eerder operaties niet tot optimaal succes hadden geleid - bleef uitstellen. Nu ziet ze nóg slechter. Ze leeft in een schemergebied dat ongeveer 50 cm ver reikt. "En dan nog alsof ik door een vel melkpapier kijk," zei ze zaterdag aan de telefoon.
Omdat ze thuis nauwelijks nog uit de voeten kon en omdat ook het oogdruppelen moeite kostte, is ze vandaag toch maar in het ziekenhuis opgenomen. Voor haar eigen veiligheid. Daar wordt eerst de infectie bestreden, daarna moeten haar oog en haar immuunsysteem tot rust komen, en dan volgen alsnog de transplanties.
En dan maar heel hard duimen dat het deze keer wél goed gaat...

dinsdag 24 april, 2007

Huh?

Of ik een beetje was opgeschoten, informeerde oudste zus.
Dus ik vertelde moe maar voldaan dat 40 minuten wachtkamer uiteindelijk toch een internationale kortingskaart voor het spoor hadden opgeleverd, dat mijn kapsel weer is voorbereid op een lange, hete zomer, dat ik alleen nog maar hoef te besluiten of ik tevreden ben met een *oud* model laptop met XP of dik € 200,- méér wil investeren voor een veel sneller exemplaar met Vista - een beslissing die sowieso nog even moet wachten op de nieuwe (en hopelijk laatste) WW. En dat ik nieuwe schoenen had gekocht.
"Zwarte?" vroeg ze. Ze kent me tenslotte langer dan vandaag.
"Nee, donkerblauwe," zei ik.
"O." Het bleef een paar tellen stil.
"Allebei?"

Dan sta je toch heel even met je mond vol tanden...

zondag 22 april, 2007

Poe poe

Zo hee, dát is hard werken op de vrije zondag! Maar with a little help from my friends little sister is het hele huis aan kant en helemaal klaar voor de kattenoppas!

zondag 4 maart, 2007

Voorproefje

"Wat leuk! Helemaal perfect!" was jongste zus blij verrast met haar dienblad.
Om later te bekennen dat ze 't gisteravond laat stiekem al had gezien. Hier op het soeplog...

woensdag 21 februari, 2007

Op een kluitje

Nu word ik als huurder toch echt een buitenbeentje in de familie, vrees ik.
"Ik heb een huis gekocht!" juichte oudste zus vanavond via de telefoon. Dat was een hele verrassing. Ik wist natuurlijk dat ze zoekende was en had ook wel verslagen van bezichtigingen aangehoord, maar toen ze me vorige week vertelde dat ze een bod had uitgebracht, nuanceerde ze dat meteen weer door er aan toe te voegen dat de kans klein was dat het geaccepteerd zou worden. Kennelijk heeft ze een goede makelaar getroffen, want tot haar verrassing bleef de uiteindelijke aankoopprijs ruim binnen haar budget.
Ik feliciteerde haar. Vooral ook omdat ik, nog voordat ik de foto's op internet kon bekijken, al wist hoe groot en mooi haar nieuwe huis is. Het ligt namelijk twee verdiepingen boven het appartement van jongste zus. In dezelfde flat.
Terwijl de administratie rond de verkoop nog in volle gang is, zijn de zussen al druk in overleg voor een lijst met afspraken. Want zo dicht bij elkaar wonen heeft ook risico's, zeker als de een best gesteld is op wat gezelligheid en de ander meer hecht aan rust en privacy. Maar daar komen ze vast wel uit.
En voor mij is het alleen maar makkelijk. Over een paar maanden worden de familiebezoekjes ineens een heel stuk efficiënter.

woensdag 24 januari, 2007

Remedie

"Ik heb dé oplossing voor je slaapproblemen," zei jongste zus opgetogen door de telefoon.
"Vertél!" riep ik enthousiast. Want daar ben ik al een jaar of vijfendertig naar op zoek.
Ik moest 'alleen maar even' mijn huis opnieuw schilderen. Alle wanden in zachtgroen, met her en der verticale strepen in oudroze. Die kleurencombinatie vormde 'omgevingsmelatonine', die het slaaphormoon in mijn lichaam zou activeren en aanvullen. Maar het moest wél de juiste kleur groen zijn - zij wist precies hoe die eruit ziet en bood aan om mee te gaan naar de verfwinkel.
"Hoe kom je aan die oplossing?" vroeg ik, iets minder hoopvol gestemd dan vóór haar uitleg.
"Die heb ik gedroomd," gaf ze toe.
"Maar het was héél overtuigend, hoor!" probeerde ze nog. "En helemaal wetenschappelijk onderbouwd."

Ik denk dat ik toch maar even wacht met het aanschaffen van de potten en kwasten...

zaterdag 17 juni, 2006

Vertrouwen

Uit het verlanglijstje van oudste zus:
- Hangende oorbellen, bruin met beetje turkoois blauw en fel groen met koper (maar koperkleurig)
- Keukenhanddoek + theedoek; geen lichte kleur (dus ook geen geel)
- Radio/cd-speler voor in atelier (de oude is kapot gegaan)
- Afvalbakje voor koffiepads (gebruikte)
- Nieuw (passend) zwempak

Nog een wonder dat we de cadeautjes wel zélf mogen kopen... ;-)

zaterdag 10 juni, 2006

Tegen wil en dank

Jongste zus had boodschappen gedaan voor de kleine grijze. Lief van haar - maar erg blij was ze er niet van geworden.
Toen ze de weekvoorraad had afgerekend, vroeg de caissière: "Wilt u wuppies?"
"Nee, dank u," zei zus.
"Maar ze zijn gratis!"
"Dat weet ik maar ik hoef ze niet. Ik heb er niks aan."
"Heeft u dan geen kinderen in u omgeving? Die zijn er dol op!"
"Nee."
"Ze zijn echt heel populair, hoor! U raakt ze vast wel kwijt, misschien op uw werk? De buren?"
Jongste zus begon te vermoeden dat ze zonder wuppies het pand niet zou mogen verlaten. Nog één keer probeerde ze een vastberaden "nee", maar de caissière hield voet bij stuk. "Doe dan maar," zuchtte zus.
"Welke kleur wilt u?" vroeg de caissière, weer helemaal in haar sas.
"Dat maakt me niet uit. Ik hóef ze helemaal niet, maar ik ben bang dat u me zonder wuppies niet laat gaan," zei jongste zus. Niet al te vriendelijk, vrees ik.

Enfin, zo is het dus gekomen...

zondag 28 mei, 2006

Beetje dommer

Wel zo aardig om nog even oudste zus te bellen voordat ze afreist voor haar weekje Boedapest, bedacht ik vanmiddag midden in de Albert Heijn. En ik slaagde er zélfs in om het te onthouden tot ik thuis was. Maar ze nam niet op. Misschien nog even gedag zeggen bij de kleine grijze, dacht ik.
Later probeerde ik het nog een keer. Weer nam niemand op.

Had ik al gezegd dat ik van al die vrije dagen nogal in de war raak?
"Ze is goed aangekomen," meldde jongste zus me vanavond nog voordat ik iets had gevraagd. "En vandaag heeft ze de stad een beetje bekeken."
Oeps.
Ze is gisteren al vertrokken...

zondag 30 april, 2006

Uitverkoop

Dit jaar zou ik een deel van het vakantiegeld aan uitbreiding van mijn garderobe besteden, dat wist ik zeker. Want er verdwijnt regelmatig iets - te heet gewassen, onuitwisbare verfsporen opgelopen of simpelweg versleten - maar er kwam al jarenlang nauwelijks iets bij. En ik verheugde me al een beetje op een dagje Bataviastad om mooie dingen uit te zoeken.
Maar vandaag is oudste zus haar klerenkast aan het opschonen. En alles waar ze op uitgekeken is, gaat weg. In zakken die ze, in overleg, aan jongste zus, de kledinginzameling óf aan mij heeft toebedeeld. Zo heb ik telefonisch al een roze huispak, een donkerblauw vest, een off-white hes en nog wat leuke spullen in de wacht gesleept.
Het is een heel aparte vorm van thuiswinkelen. Maar wél lekker goedkoop. :-)

vrijdag 14 april, 2006

Lief

Woensdag rond half een belde jongste zus. "Wanneer heb je lunchpauze?" vroeg ze. Want ze wandelde over het aanpalende winkelcentrum, op zoek naar spullen voor haar nieuwe huis en misschien wilde ik even meesnuffelen? "Ik bel je over een uurtje, zodra ik vrij ben," sprak ik af.
En zo bewonderde ik even later de koelkast, kookplaat, combi-magnetron, droogmachine en vaatwasser die ze bij elkaar had gezocht. Er gaan dagen voorbij dat ik zonder zulke aankopen thuiskom.
"Heb je nog tijd voor een McKroket?" vroeg ze nadat ze de bezorging van de spullen had geregeld. "Alleen als er geen rij staat," aarzelde ik.
Er stonden wel vier rijen. En tamelijk lang ook. "Misschien de snackbar tegenover m'n werk?" stelde ik voor. De broodjes kroket daar zijn ook prima. Maar zelfs daar stond een rij. En dus haastte ik me het kantoorgebouw in en vertrok zij richting Ikea. Want ze was nog lang niet uitgekocht.
Vandaag kreeg ik een kaartje.

"Ik dacht dat ik nog een kaart had waarop staat 'Something went wrong... (omslaan)... I think it was me.' Niet dus. Toen dacht ik: 'dan schrijf ik het in deze kaart.' Niet dus. Want deze kaart is niet dubbel. Niet mijn beste dag qua denken dus. Want het was ook tamelijk onnadenkend om jou zo op te bellen en je je lunch te laten missen. Dus dacht ik toen (en deze gedachte is wel geslaagd volgens mij): ik doe het zó. En alsnog: lunch is on me."
Op de kaart zat een briefje van vijf geplakt.
Lief hè? :-)