woensdag 2 september, 2009

Deal

Nou vooruit: als we kunnen afspreken dat dit de enige keer is dit jaar, dat de komende maanden duidelijk wordt dat ik niet voor niks door weer en wind ben gaan wandelen, vanuit een zweterige dertig graden in een ernstig onderkoelde trein ben gestapt (en omgekeerd), dagelijks vitaminepillen, porties kwark met fruit en vruchtendrankjes naar binnen heb gewerkt en dat ik tot najaar 2010 nergens last meer van heb, dan wil ik deze onverwachte verkoudheid wel accepteren...

Maar maximaal twee dagen hoor, dan is het wel weer mooi geweest!

zaterdag 12 januari, 2008

Positivo

Gek toch dat je ineens veel meer leeuwen en beren denkt te zien zodra je conditie en energiepeil worden ondermijnd door een virusje. Dat je aan alles gaat twijfelen en je afvraagt of je wel verstandig bezig bent. En dat de uitzichten meteen weer aanzienlijk positiever worden zodra je lichaam zich aan het herstellen is. Na een paar sombere dagen zie ik het weer helemaal zitten en ga ik vol vertrouwen verder op de ingeslagen weg.
Opvallend detail: dat ik geen moment heb gedacht "was ik maar thuis" toen de griep me in z'n greep kreeg.
Nou ja, eigenlijk ook wel logisch. Ik ben thuis. Dus dáár hoef ik in elk geval niet meer aan te twijfelen... ;-)

vrijdag 11 januari, 2008

Lui

Je zou toch denken dat je ooit uitgeslapen zou zijn. Dat je rond 11 uur energiek en verkwikt je bed uit stapt nadat je daar om 18.30 bent ingerold.
Maar niets is minder waar. Heel even lijkt het nog iets, maar na een uurtje gematigde inspanning - bestaande uit het klaar maken en verorberen van een ontbijtje, de hoofdpunten van het nieuws tot je nemen en de mail checken - val je net zo makkelijk weer als een blok in slaap.
't Is een hardnekkig virus, zeggen kenners uit Nederland die er zelf mee te maken hebben (gehad). Waar je rustig een week of twee voor mag uittrekken.
Zo veel geduld heb ik vast niet. Dit weekend mag ik nog lekker lui zijn. Daarna moesten we maar weer eens iets gaan doen.

donderdag 10 januari, 2008

Lamlendig

Rond half vier vannacht werd ik wakker. Met gevoelloze armen en een hoofd dat te zwaar leek om van het kussen af te tillen. Ik dacht dat ik nooit meer overeind kon komen, maar slaagde er toch in het toilet te bereiken.
Daarna was het afwisselend slapen en - half - wakker worden. Tot ik er wel uit móest, wilde ik nog iets eetbaars in huis kunnen halen en achter het appartement aan gaan. Het gíng, maar niet van harte.
Ik belde de makelaar. Een kort gesprek, omdat hij me meteen wist te vertellen dat katten niet welkom waren in Junglinster. Dat werkte verre van stimulerend en boodschappen doen wás al zo onaantrekkelijk. De flessen melk en water leken zwaarder dan ooit.
De rest van de dag wordt besteed aan bankhangen. Met pijnlijke spieren en benauwde hoestbuien.
Tja, je moet het uitzieken. Morgen beter, hoop ik. Want dan wacht het arbeidsbureau weer. Een mens heeft soms helemaal geen tijd om ziek te zijn...

dinsdag 8 januari, 2008

Virusje

Gisterenavond begon het. Keelpijn, een hangerig gevoel en een grote behoefte aan slapen. Dus dook ik met een koortsverlagend pilletje al vroeg m'n bed in.
Vanochtend ging het stukken beter. En niets belette me boodschappen te doen, huis te houden en een half uur met Afrika te bellen voor een fanloginterview. Daarna at ik met smaak een warme maaltijd en nestelde me met een boek op de bank.
Om half negen kwam de keelpijn weer opzetten, werd ik koud en heet tegelijk en voelde ik me alras redelijk belabberd. Ik dook m'n bed in en viel meteen in slaap. Nu ben ik er even uit, voor een sanitaire stop en nog een pilletje. Straks gaat de computer uit, de tv op de sleeptimer en ga ik lekker verder slapen.
Bestaat dat, een parttime griepje?

vrijdag 28 december, 2007

Aangestoken

Met een bonkende hoofdpijn kwam ik terug van het boodschappen doen. Dus nestelde ik me met een aspirientje in de makkelijke stoel. Even doezelen, dan zou het wel afzakken.
Toen ik anderhalf uur later wakker werd, bonkte mijn hoofd nog steeds, was ik misselijk en had ik het door en door koud. Regelrecht grieperig.
Zo zie je maar dat slapen ook heel óngezond kan zijn...

maandag 8 oktober, 2007

En toch...

Tien keer liever een verkoudheid dan de buikgriep die in Nederland schijnt rond te waren...

zondag 7 oktober, 2007

Klaar!

Zo, dat was nog eens efficiënt ziek zijn. Nou ja, ziek... Meer dan een stevige verkoudheid was het niet.
Maar keurig in één weekend afgewerkt, zonder dat iemand er last van had. Behalve ik dan. Maar ik krijg alweer aardig praatjes en voel me - na het grootste deel van de zondag van mijn bed te hebben genoten - alweer een beetje méns. Zodat ik morgen gewoon naar het werk kan, alsof er helemaal niks gebeurd is. Lang leve mijn zelfbereide kippensoep!

Alleen jammer dat ik dit fraaie weekend niet heb kunnen uitbuiten voor een fikse wandeling. Maar soms lukt dat gewoonweg niet. En als we nu kunnen afspreken dat ik het met dit virusje voor het hele jaar heb gehad, kom ik er al met al nog heel gunstig af.
En trouwens: het is nog 282 dagen tot V-day. Dus ik heb nog volop tijd om te trainen!

zaterdag 6 oktober, 2007

Timing (2)

Tuurlijk is het best een beetje zuur als je uitgerekend in het weekend getroffen wordt door zo'n vervelende verkoudheid. Compleet met bonkend hoofd en protesterende spieren. En dat terwijl de zon heerlijk schijnt en "buiten" er heel aanlokkelijk uit ziet.
Maar aan de andere kant: als het bed wel héél lekker aanvoelt, het lichaam eigenlijk het liefst horizontaal wil blijven en "buiten" je slaperige hoofd tijdelijk totaal gestolen kan worden, is het wel een heel prettig idee dat je gewoon mag blijven liggen omdat er vandaag geen baas of collega op je rekent.
Hatsjie!

vrijdag 22 juni, 2007

Bevrijding

Niet alle onderwerpen die me bezig houden verschijnen op dit weblog. Sommige zaken hou ik voor mezelf. Niet omdat ze te privé zijn, maar omdat ze te werkelijk worden als ik ze opschrijf.
Zo verdrong ik de afgelopen weken angstvallig dat het niet zo goed met me ging. O, de nieuwe baan beviel prima, de collega's bleken heel gezellig en ik genoot van de omgeving. Maar in fysiek opzicht lag ik redelijk in de kreukels.
De pijnlijke rug was ik wel gewend. De hoestbuien niet, maar die beschouwde ik aanvankelijk als de nasleep van een lichte verkoudheid in mijn eerste dagen hier. Maar het feit dat ik na het kleine stukje wandelen van de bushalte naar het werk, of na het beklimmen van de twee trappen naar mijn werkkamer minstens tien minuten nodig had om weer op adem te komen, benauwde me - letterlijk en figuurlijk.
Er over schrijven deed ik niet, omdat dat niet paste in de struisvogeltactiek waar ik voor koos. Maar ik probeerde natuurlijk wel van alles om die onbekende en ongewenste processen ergens in mijn lijf de kop in te drukken. Hoestdrankjes en keelpastilles hielpen nauwelijks. Het afgelopen weekend begon ik met een drastischer aanpak. Anti-histaminica om de zo lang genegeerde allergieën te bestrijden en sterke bruistabletten om mijn longen schoon te blazen.
De eerste dagen merkte ik nog niets. Maar in de loop van deze week overviel me ineens een ongekend zware hoestbui waar geen eind aan leek te komen. En dat ik hier niet beschrijf wát zich toen allemaal uit mijn lichaam los maakte, is niet omdat het te persoonlijk is, maar om u eventuele gruwelbeelden te besparen. Het was smerig, laten we het daar maar op houden. Het maakte mij duidelijk dat er ergens een heel hardnekkige ontsteking gezeten moet hebben.
Sinds die middag is alles weer prima. Ik neem moeiteloos alle trappen die ik tegen kom en wandel fluitend door alle delen van de stad waar de bus niet meer rijdt. Zonder hijgen, zonder benauwdheid, zonder ademnood.
Ik voel me - letterlijk - weer helemaal opgelucht!

dinsdag 30 januari, 2007

Op de been

Vandaag heb ik 't eindelijk weer eens kunnen controleren. En ja hoor: 'buiten' bestaat nog steeds! ;-)

zondag 28 januari, 2007

Herstel

Zo, we leven weer.
Het hoofd bonkt nog, de zweethandjes laten zich moeilijk rijmen met het gevoel van k-k-koud, maar het eten - gedegradeerd tot voorzichtige boterhammetjes-met-zoet - blijft tenminste binnen. En dan voel je je al veel meer mens.
Gisteren was ik een dweil, vandaag ben ik alweer een vaatdoekje. ;-)

zaterdag 27 januari, 2007

Donderslag

Allemensen, wat komt die griep belachelijk snel opzetten!

dinsdag 6 juni, 2006

Paardenmiddel

Ik heb er al zo lang geen last van gehad dat ik al bijna vergeten was hoe snel en onverwacht het kon toeslaan. Maar gisteren was het er ineens weer - de snerpende pijn die de kleinste beweging tot een haast onmogelijke opgave maakt. Waardoor het drummen van de bovenbuurman bijna een fysieke ervaring wordt. Die zich door een paracetamolletje even naar de achtergrond laat duwen maar niet helemaal wil verdwijnen.
Dan zit er maar één ding op. Grijpen naar die zorgvuldig bewaarde pil 'voor het geval dat' in het medicijnkastje en een paar uur zweven op de wonderlijke dromen die hij oproept.
Straks word ik als herboren wakker en vraag ik me af hoe die pijn ook alweer voelde.
Maar nu even niet.