dinsdag 6 april, 2010

Een goed begin...

Toegegeven, een heuse baan heeft het knutselen met de kinderen nog niet opgeleverd. Wél een vriendelijk mailtje van de heel tevreden campingbeheerders, die ook van de ouders enthousiaste verhalen hadden gehoord. En het bericht dat ze me graag tijdens de meivakantie willen inhuren voor diverse werkzaamheden, zodat ze kunnen bekijken of ik ook op andere terreinen ingezet kan worden én of ik soepeltjes in het vaste team zou kunnen schuiven.
Het begin is er. En daar ben ik al bést blij mee!

maandag 22 maart, 2010

Stap één

Achteraf gezien kénde ik de camping al: ik was erlangs gewandeld tijdens de Marche Militaire van 2008. Maar ja, toen wist ik natuurlijk nog niet dat ik daar ooit zou solliciteren.
Het is een prachtig plekje. Pal naast de Sûre en tussen de heuvels. Er zijn 270 plaatsen, meldde het bord bij de ingang. Het is er ruim en groen en het barst van de vogels. Zodat ik meteen al begon met fotograferen, want ik zag een mij nog onbekend exemplaar.

Ik gok op een grauwe klauwier, maar helemaal zeker ben ik er niet van. Maakt ook niet uit; we noemen het gewoon een vreemde vogel. ;-)
En het gesprek? Dat was gezellig en heel positief. Op eerste paasdag mag ik komen proefdraaien. Twee uur knutselen met kindjes - en daar verdien je dan nog geld mee ook!
Als het wederzijds bevalt, is er waarschijnlijk de komende maanden méér voor me te doen. Voorleesuurtjes, wandelingen begeleiden én uren draaien in de receptie. Maar dan moet ik mezelf eerst waarmaken tijdens de proefdag. Dus ik ga maar gauw op zoek naar m'n beste beentje!

zaterdag 20 maart, 2010

Spannend!

Wat duurt zo'n dag lang als je op een telefoontje zit te wachten! En ook al is 'in het weekend van de 20e' vrij ruim omschreven, ik zit dan zaterdagochtend om half twaalf al helemaal in de zenuwen.
Ze bellen vast niet... Ze willen natuurlijk veel liever allemaal frisse jonge blommen op zo'n camping... Ik ben te duur, te oud, te onervaren in dit soort werk...
En als je dan na het boodschappen doen via de voicemail hoort dat ze uitgerekend gebeld hebben tijdens dat ene uurtje dat je weg was, wordt de frustratie nog groter.
Maar nu heeft die spanning plaatsgemaakt voor hooggespannen verwachtingen. Laten we hopen dat die niet té hooggespannen zijn.
Maandagmiddag mag ik op sollicitatiebezoek. Duimen!!

maandag 25 februari, 2008

Aan de slag

Zelfs in L. heb ik soms de neiging om te blijven hangen in de euforie van het moment. En zonder de nabijheid van een menselijke omgeving, ligt de broodnodige stok achter de deur niet altijd voor het grijpen.
Maar vandaag ontdekte ik dat die stok ook gewoon in je brievenbus terecht kan komen. En precies op tijd! :-)

zaterdag 24 maart, 2007

Losbandig

Nu begin ik me toch serieus af te vragen of ik in L nog wel aan werken zal toekomen.
Nog voordat ik zelfs maar een rood pennetje heb gezien, gaat er gefeest worden. Groot en swingend gefeest, beloofde de uitnodiging die vandaag in mijn brievenbus plofte. En mijn eerste werkdag blijkt helemaal geen werkdag te zijn, maar de Dag van de Arbeid. En logischerwijs is dat een vrije dag.
Mijn nieuwe baan begint me steeds beter te bevallen!

woensdag 21 maart, 2007

Buitenlandse zaken

Details, vraagt zij. Heel veel details.
Tja. Dat wordt lastig. Voorlopig althans. Ik moet nog kennis maken met de nieuwe baas en ik zou me heel goed kunnen voorstellen dat ze daar een policy hebben als het gaat om publicaties over hun werkzaamheden. En zelfs van mijn óude baas - die geen énkele policy had - heb ik nooit naam of telefoonnummer genoemd.
Aan de andere kant: aan haar heb ik een goed voorbeeld over hoe en wat ik over m'n toekomstige werkgever kan schrijven. Ik word tenslotte haar collega. Dankzij haar ook, vooral. (Werkloos? Neem een weblog - het hélpt!)
Maar iets mag ik vast wel vertellen. Dat het gaat om een tijdelijk contract, bijvoorbeeld. Dat in elk geval loopt tot het eind van dit jaar.
En het belangrijkste natuurlijk. Dat mijn nieuwe baas een Hoge Instantie is. In het buitenland. En dat ik dan ook tussen nu en 1 mei nog een heeeeeeleboel moet regelen.
Nog vijf weken. Dan ben ik H te L. :-)

Whoeah!

YES!!
Het ís er. Het bijna-officiële mailtje. En het bracht goed nieuws.

Ik heb een nieuwe baan! :-)

En dan weet je nog niet eens wát voor een baan! Letterlijk een wereldbaan. Wacht maar af!

dinsdag 20 maart, 2007

Spontaan

Laat ik nu altijd gedacht hebben dat het invullen van die weekbriefjes voor het UWV een papieren formaliteit was waarmee slechts mijn dossier werd gevuld. Maar vanochtend kreeg ik ineens een mailtje van m'n contactpersoon. Heel veel succes met je sollicitatie!!!!!
Ze lezen die briefjes dus echt!

maandag 19 maart, 2007

Nagelbijten

Bij elk tingeltje dat een nieuw binnen gekomen mail aankondigt vlieg ik uit mijn stoel om te kijken. En daar tussendoor controleer ik zeshonderd keer per dag mijn inbox. Maar hoe vol die ook stroomt, rond dat ene mailtje blijft het nog steeds stil. Ambtelijke molens en zo...
Wat een spanning! Enfin, m'n huis vaart er wél bij. Als het mailtje nog een dag of twee uitblijft, is de voorjaarsschoonmaak hier helemaal voltooid, denk ik. :-)

donderdag 15 maart, 2007

Kruispunt

Is het niet wonderlijk?
Precies op het moment dat je er klaar voor bent, komen de kansen op je pad. En soms wel heel bijzondere en spannende kansen. Dat is dan best even schrikken en slikken.
Wil ik dit? Kan ik dit? Hoe moet ik dat dan allemaal regelen?
Maar soms is er geen tijd voor vragen of bedenkingen. Soms moet je niet te lang stilstaan bij het hoe of waarom van dingen.
Dan doe je gewoon je ogen dicht en springt in het diepe.
De rest is afwachten...

maandag 5 maart, 2007

Frustratie

Na ettelijke vergeefse telefoontjes, had ik afgelopen donderdag maar hoogstpersoonlijk een lijstje van de stukken die ik nodig had bij m'n ex-werkgever afgeleverd. Met het dringende verzoek om de formulieren voor het UWV snél in te vullen en het voorstel dat ik het mapje maandag - vandaag dus - weer zou ophalen, gevuld met alle noodzakelijkheden. Daar zou ik vrijdag over gebeld worden, beloofde de contactpersoon bij PZ.
Niet dus.
Ook vandaag was er geen bericht. En dus nam ik zelf de hoorn maar weer ter hand.
Helaas. De contactpersoon was ziek, vertelde zijn collega. En ja, ze had het mapje wel op zijn bureau zien liggen, maar niet beseft dat er een deadline aan kleefde. Ze ging onmiddellijk mensen aan het werk zetten en zou me laten weten wanneer ik de spullen kon afhalen.
Dat gebeurde een uurtje later. Er was al wat werk verricht en als het meezat kon ik morgen in de lunchpauze de map ophalen. Maar morgenochtend belde ze weer, als ze het zeker wist.

Zucht. Ken je dat? Zo'n bijna onbedwingbare neiging om 'ergens' ruiten te gaan ingooien...?

dinsdag 27 februari, 2007

Ongewenste contacten

Het vervelendst van deze periode vind ik dat ik nog steeds niet helemaal van mijn ex-baas áf ben. Ik heb nog formulieren van ze nodig en er moeten nog afspraken worden gemaakt voor de gezamenlijke afscheidsreceptie. Wat lastig is, als de mensen die je wilt spreken telefonisch nogal sporadisch bereikbaar zijn. Nu heb ik maar aan de voicemail gevraagd of ze me willen terugbellen op m'n mobiel. Dan kan ik weliswaar zélf op onhandige momenten worden overvallen door een telefoontje waar ik eigenlijk helemaal geen zin in heb, maar dan kan ik het hoofdstuk 'werk' tenminste afsluiten. En daar ben ik zo langzamerhand wel aan toe. De tijd van omkijken moet maar eens voorbij zijn - ik wil vooruit!

woensdag 21 februari, 2007

Plan

We zijn het er helemaal over eens, de meneer van het CWI en ik. Met een aanvullende cursus - liefst via een re-integratietraject - zou ik best snel als contentbeheerder aan de slag kunnen.
Nu alleen het UWV nog zien over te halen...

vrijdag 16 februari, 2007

Tijdverdrijf

Zodra het naderende ontslag bekend werd, heb ik me gemeld bij het CWI en daar de belangrijkste gegevens laten registreren. Als de uitspraak van de kantonrechter er was, moest ik weer langs komen, werd me verteld.
Dat deed ik dinsdag. Na enig wachten kreeg ik een pagina of twaalf aan formulieren mee die ik moest invullen en die ik vandaag tussen 9 en 10 moest inleveren.
Ik was er keurig op tijd, moest even wachten voor de balie maar kon de papieren nog voor tienen overhandigen. In ruil kreeg ik een nummertje en de boodschap dat ik opgeroepen zou worden voor een gesprek.
Dat gebeurde na een klein uurtje. Een vriendelijke mevrouw bladerde de formulieren door, wierp nog een snelle blik op de beschikking van het kantongerecht en draaide daarna haar computerscherm naar me toe. "Inschrijven als werkzoekende en WW aanvragen kan tegenwoordig alleen nog via het internet," begon ze. Om me vervolgens uit te leggen waar en hoe dat kon. Zou dat lukken, vroeg ze. Ik dacht 't wel, al moest ik toegeven dat ik de laatste weken vooral had gemerkt dat de site van het CWI vaker niet dan wel bereikbaar is.
Na het invullen krijg ik een telefoonnummer dat ik kan bellen voor een nieuwe afspraak. Dan voor een echt intakegesprek, beloofde ze.
De ingevulde formulieren kreeg ik mee terug. Want al die gegevens moeten elektronisch worden ingevuld.

Nou ja, zeg! Het lijkt Kafka wel. Alsof werkzoekenden niks beters te doen hebben dan uren lang achter de computer te zitten.
Nu begin ik toch iets meer te snappen van die voorgestelde bezuinigingen op ambtenaren...

dinsdag 13 februari, 2007

Van alles wat

"Dan zullen we de aanvraag voor de WW activeren," zei de goedlachse mevrouw van het CWI toen ze de uitspraak van de rechter vluchtig had bekeken. "En kun je dan later deze week langskomen voor een gesprek?" Dat zou wel lukken, beloofde ik.
Ik liep de wachtkamer - nog steeds gevuld met lotgenoten - weer door naar de uitgang. Het blijft handig, zo'n dienstencentrum aan de rand van het winkelplein. Alles bij de hand. Regelrecht van het CWI de supermarkt in.
Op de heenweg was ik nog een oud-collega tegengekomen. Stukje bij beetje wordt de afdeling afgebroken, vertelde hij. De buurcollega's die bij mijn vertrek nog achter de glazen wand zichtbaar waren, werken nu twee verdiepingen lager. Waar de radio niet aan mag en maar weinig te doen is. Op mijn oude werkvloer woont nog een handjevol mensen die hard hun best doen om de nieuwe chef voor zich te winnen.
Terwijl ik naar huis wandelde, zaten zij daar achter de bureaus te hopen dat het weer goed zou komen. Waar het niet naar uitziet, als ik de collega moet geloven. Het zal uiteindelijk toch wel op outsourcing uitdraaien, verwacht hij.
Eigenlijk heb ik het zo slecht nog niet. De WW én de ontslagvergoeding houden me wel even op de been. Ik kan rustig toewerken naar een nieuwe toekomst. Zij lijken nog steeds op weg naar het einde...

maandag 12 februari, 2007

Zwart op wit

En nu is het dan zo ver. Officieel. Met een simpel papiertje en met terugwerkende kracht is mijn status veranderd van 'vrijgesteld van werk' in 'werkloos'...

maandag 22 januari, 2007

Tot onze spijt

Helaas, de keuze is niet op mij gevallen. Maar ach, een droombaan is misschien ook te mooi om waar te zijn...
Dan maar hopen dat het wél iets wordt met een van die huis-tuin-en-keukensollicitaties. ;-)