donderdag 2 juli, 2009

Gastvrij

"Heb je al onderdak gevonden voor de Limburgse vierdaagse?" vraagt een collega-vrijwilliger me via msn. Waarop ik moet toegeven dat ik daar nog niet serieus naar gezocht heb. Ze legt uit dat ze komend weekend op bezoek gaat bij familie die in de zuidelijkste provincie woont en dat ze daar haar voelhorens wel wil uitsteken. Wat ik een prachtig aanbod vind.
Een kwartiertje later roept ze me via msn weer toe. "Ik heb ze gebeld. Je mag bij hen logeren!" juicht ze. In een lieflijke bungalow mét logeerkamer. En eten en drinken is geen probleem. "Ze zijn heel gastvrij hoor!" Dat moet ook wel, als ze zomaar een volslagen onbekende vier dagen over de vloer vragen - met ook nog eens de uitnodiging voor een feestelijke familiebarbecue eraan gekoppeld.
Ik juich zo mogelijk nog harder. Zonder er ook maar íets voor te doen, heb ik binnen een kwartier een fantastisch logeeradres met alles erop en eraan. Bij mensen die ik helemaal niet ken en dankzij één telefoontje van iemand met ik enkel via de computer een warme vriendschap heb opgebouwd.
Wat kan internet toch ontzettend leuk zijn!

zaterdag 21 maart, 2009

In het voorbijgaan

Terwijl ik gisteren langs de stands van potentiële werkgevers slenterde, waren Födsels fans en mijn persoonlijke Sinterklazen op weg naar een weekendje buitenland. Waarbij ze mijn appartementje rakelings passeerden. Jammer dat ik er niet was, vonden ze, want ze wilden graag wat lekkers uit Nederlands langsbrengen, plus nog wat sjouwwerk voorkomen door de voorraden dieetvoer aan te vullen.
Na over en weer 'helaas, maar de plicht gaat voor' te hebben gemaild, bedachten ze dat ze de spullen wel bij de deur konden zetten. Of, nog beter, op het terras, waar ik een voorraadblik kon klaarzetten om diefstal door muizen, eekhoorns of ander gespuis te voorkomen.
En zo vond ik gisteren na thuiskomst naast het dieetvoer twee grote zakken kattenbakgrit op het terras. En een blik vol verwennerij: een blok Old Amsterdam, gigantische hoeveelheden salmiakknotsen, eierkoeken... Bovenop prijkte een speelgoedmuis voor Födsel en zijn kattenvriendinnetjes. Een witte bontmuis die bedrieglijk echt piepjes laat horen als ie beweegt. Bij elke tik met een kattenpootje klinkt een zacht piep.
Het is een schot in de roos. De katten zijn razendenthousiast en piep-piep-piepen regelmatig, solo of in groepsverband. Ik vind het heerlijk om te zien. Maar ik begin inmiddels wél te overwegen om de muis achter slot en grendel te bergen als ik 's avonds mijn bed opzoek, wat voor de katten het startschot lijkt voor verhoogde activiteit. Want ik heb dan wel mijn slaapkamer ontoegankelijk gemaakt voor muggen en dazen, maar nu is het een zacht, hoog piep-piep-piep waarvan ik wakker schrik...

vrijdag 27 februari, 2009

Uitgezwaaid

Het was goed.
Het was de grootse party die Pieter zich gewenst had. Het was de laatste groet die Joos hem wilde meegeven. Het was goed om erbij te zijn.
Het was goed. Het is goed.
Het komt wel goed.

donderdag 26 februari, 2009

Op reis

Toen ik de op de top van de berg stond, kwam er een duif naar me toe vliegen. Steeds groter en groter werd hij terwijl hij me naderde.
Ach... daar gaat hij, dacht ik toen de duif me passeerde en uit het zicht verdween.
Maar toen bedacht ik dat er achter me nog ontelbare bergtoppen lagen. En dat daar mensen stonden die dachten: ha, daar komt hij!

Morgen ga ik Pieter uitzwaaien. Uit het zicht verdwenen, op weg naar andere bergtoppen.

zondag 22 februari, 2009

Twee maanden later...

Vandaag is Pieter gevonden.
Heel veel sterkte, Joos en familie. Ik hoopte zó op een andere afloop...

maandag 19 januari, 2009

De langste maand

Tijd is een relatief begrip. En vaak is tijd vooral een gevoelswaarde.
Ik denk dat voor haar de 22 jaar dat ze haar zoon nu kent, voorbij gevlogen lijken. En dat de maand dat hij nu zoek is een eeuwigheid is waaraan geen einde lijkt te komen.
Morgen is het een maand geleden dat Pieter voor het laatst gezien is. En nog steeds is er geen spoor van hem gevonden.
Mijn kaarsje blijft branden. Voor Pieter, en voor Joos...

zaterdag 3 januari, 2009

Ik heb alleen een kaarsje...

Terwijl ik druk ben met temperaturen die iets lager zijn dan gewenst, wacht zij nog steeds... Op antwoorden, op uitsluitsel, op zekerheid, op rust. Soms berustend, soms radeloos. Maar altijd vanuit het diepst van haar hart.
Heel weblogland leeft mee. Overal staan berichtjes over Pieter. Mede-webloggers, collega's, vrienden en volslagen onbekenden schrijven hun machteloze woorden van steun, hoop en vrees. In het besef dat het niet helpt, maar misschien kleine lichtpuntjes in de duisternis oplevert.
Ik heb alleen een kaarsje. En wat er ook gebeurt, dat blijft branden. Voor Pieter. En voor Joos.

dinsdag 30 december, 2008

Louter vragen

Al tien dagen is Pieter spoorloos. Tien dagen vol onzekerheid voor zijn moeder, zijn familie en vrienden. Hoe kan iemand zomaar in het niets oplossen? In het laatste telefoontje naar een vriend meldde hij dat hij naar zijn kamer ging. Maar daar is hij nooit aangekomen. Ergens onderweg moet iets gebeurd zijn. Wat? Hoe? Niemand die het weet.
Twee keer dreggen in de Bossche wateren heeft niets opgeleverd. Dat betekent opluchting, want het geeft niet het definitieve antwoord dat niemand wil horen. Maar het betekent ook het voortduren van de onzekerheid, het herhalen van al die vragen.
Voor Pieters moeder is het weblog haar uitlaatklep. Daar kan ze uiting geven aan haar hoop en wanhoop, haar doemdenken en vastklampen. En in de reacties vindt ze de steun die ze in deze donkere, bizarre dagen zo nodig heeft.
En steun kan iemand nooit genoeg krijgen...

zaterdag 27 december, 2008

Verwenpartij

Ze waren er weer. Hetzelfde koppel dat me in oktober al overdonderde met de camera. En ook nu kwamen ze niet met lege handen, maar met een voorraad spullen waar een mens verlegen van wordt.
Een stoel mét voetenbank, een heerlijk supersize dekbed en, zomaar als aardigheidje, twee balen kattenbakgrit én dieetvoer. "Dat scheelt weer sjouwen," vonden ze. Bovendien ontdekte ik na hun vertrek nog een superdeluxe verwenpakket, vol chocolade heerlijkheden, salmiakballen en ovenverse eierkoeken.
Nu genieten zij van een weekendje in de Eiffel en ik van m'n nieuwe aanwinsten. Fantastisch toch?

Alleen de stoel heb ik nog niet kunnen uitproberen. Nadat ik mijn sinterklazen-in-cognito had uitgezwaaid, bleek die al te zijn geclaimd door een van de huisgenoten.
En zo te zien gaat het nog wel even duren voor ik aan de beurt ben...

vrijdag 26 december, 2008

Vermist

We horen of lezen wekelijks zulke berichtjes. Verdwenen na het stappen. Vrienden uit het oog verloren en nooit meer gezien. We lezen ze en gaan weer over tot de orde van de dag.
Maar het wordt anders als het dichtbij komt. Als je de wanhoop, de frustratie en de angst van een vriendin hoort. Want deze keer is het niet 'zomaar' een knul die spoorloos is, maar haar zoon. Haar bloedeigen kind, van wie na zaterdagnacht niets meer is vernomen.
De kans is klein - geen idee hoeveel van mijn lezers in de buurt van Den Bosch wonen - maar je kunt nooit weten. Mocht je Pieter de laatste dagen ergens hebben gezien, laat dan van je horen.
Er wordt op hem gewacht, hij wordt gemist...

zaterdag 11 oktober, 2008

Verwend

't Was een bijzondere dag - in verschillende opzichten.
Heel bijzonder om met een gevoel van trots *mijn* E. én mijn appartement aan vrienden uit Nederland te laten zien. Ze kunnen zich heel goed voorstellen dat ik me hier zo prettig voel.
Heel bijzonder om de hele dag door razende rally-auto's door de straten van E. te horen brullen, ongeduldig als het normale verkeer voor oponthoud zorgt. Ik had de aankondigingen voor het racefestijn totaal over het hoofd gezien.
Heel bijzonder om te zien dat Meisje - het angsthaasje dat zich jarenlang al verstopte als er maar iemand naar de voordeur kéék - tijdens hun bezoek gewóón in de huiskamer bleef zitten. Wel op veilige hoogte en aanvankelijk zeer op haar hoede, maar na verloop van tijd heel ontspannen neerkijkend op de ongekende drukte.
En héél bijzonder om zooooooo verrast te worden met een cadeautje!!

vrijdag 29 augustus, 2008

Jammie

Woeah... verrassing in de brievenbus!

Van haar. Lieffffffff! :-)

donderdag 1 november, 2007

En nu weer door

Bedankt, mijn hulp met het gouden hart die Ajax vond, meteen de kattenoppas belde en samen met hem zorgde dat het afscheid niet moeilijker werd dan het al was. En die me vandaag nog belde om me te verzekeren hoe rustig en kalm ze hem aantrof, en me liet weten dat ze mijn verdriet begreep.
Bedankt, de trouwe kattenoppas die me de moeilijke boodschap moest brengen en me ervan overtuigde dat niets of niemand dit had kunnen voorkomen.
Bedankt, de mensen van het dierencrematorium die Ajax zo zorgvuldig en liefdevol van me overnamen.
En jullie allemaal bedankt, voor de lieve reacties, de mailtjes, de telefoontjes en sms-jes, die me lieten weten dat ik het weliswaar alléén moet verwerken maar dat ik daar nooit alleen in sta.

We pakken de draad weer op, het kwartet en ik. Met het vreemde, lege gevoel dat er iemand voorgoed ontbreekt.
Dag lieve Ajax. Veel geluk op de regenboogbrug. En geef Pinkie maar een dikke knuffel van me.

maandag 7 augustus, 2006

Verweven

Bizar zoals mensenlevens soms in elkaar kunnen grijpen. Ook als je elkaar helemaal niet kent. Hoe ik via haar en haar bij een mij volkomen onbekende toch "bekend" bleek te zijn kun je hier lezen.
Grappig toch?

vrijdag 12 mei, 2006

Cadeautje

En toch is ouderwetse post véél leuker!