dinsdag 9 september, 2008

Aantrekkingskracht

Ik had een probleem. (Okee, ik heb altijd wel een probleem en als ik er geen heb máák ik er wel een; maar het gaat nu even om dít probleem.)
De inbouwkoelkast is afgewerkt met een plaat hout, geheel in stijl met de rest van de keuken. Prachtig, zo wordt het een mooi geheel.
Alleen... waar moest ik nu m'n koelkastmagneetjes laten? Die plakken niet op hout, tenzij ik ze zou vastlijmen - wat de huisbaas waarschijnlijk geen goed idee zou vinden.
Wegdoen was geen optie. Er zitten unieke, onvervangbare exemplaren bij en bovendien ben ik er nogal aan gehecht. Daar zat ik dan: enerzijds een fraaie keuken, anderzijds een zak vol onbruikbare koelkastmagneetjes.

Maar gelukkig is er voor elk probleem wel een oplossing. En in dit geval heet die: magneetverf. Stugge materie om te verwerken, maar wat een uitkomst! Nu heeft een van de kasten in de werkkamer drie magnetische vlakken waarop straks de magneten een kleurig nieuw plekje krijgen. Handig toch?

maandag 1 september, 2008

Kleurrijk Nederland L.

Waar de huiskamer vooral rust moest uitstralen - gebroken wit, naturel hout en hier en daar een toetsje blauw - mocht het atelier een stimulerend en inspirerend feest van kleur worden.
En volgens mij gaat dat helemaal lukken... :-)

dinsdag 12 augustus, 2008

Werkplek met uitzicht

Ziezo, er kan weer gewerkt worden!

Maar ik vrees dat het niet zo heel erg lang zo netjes zal blijven...

vrijdag 8 augustus, 2008

Gevleugelde woorden

Voor de derde keer deze maand staat er een zomerstamppotje op het menu. Lekker en makkelijk. Hoewel... het zou pas écht makkelijk zijn als ik ergens de aardappelstamper kon vinden. Die móet ik hebben ingepakt, maar hoewel alle dozen voor de keuken allang leeg en opgevouwen zijn, ben ik de stamper nog niet tegengekomen.
Het zijn de meest gebruikte zinsneden in huize Pinksoup deze weken.
"Het zich in een doos."
De vraag is alleen wélke.

woensdag 6 augustus, 2008

Dag 10 en 11

Heel grappig: de blikken van naburige reizigers als je het kattenreismandje met een nonchalente zwaai op z'n zijkant in het bagagerek kiepert. En dan vooral níet uitleggen dat het leeg is. De zichtbare verontwaardiging van de mevrouw die haar cyperse katje zorgzaam op de vrije stoel naast zich had neergevleid was goed voor een half uur nagenieten.
Voor de eerste keer voerde de reis niet naar de oude flat, maar naar de logeerkamer van de kleine grijze, die het heel gezellig vond.

Intussen had een grootscheepse inzamelingactie onder familie en professionele huisbezoekers méér sleutels opgeleverd dan de woningbouwvereniging ooit had verstrekt.

Na de inspectie - die tot wederzijdse tevredenheid leidde - kreeg ik er ééntje even terug, zodat ik zélf voor de allerlaatste keer de voordeur op slot mocht draaien.
Het was een afscheid zonder pijn of spijt. Gevolgd door de officiële afsluiting van mijn bestaan in Nederland, toen de gemeente mij formeel uitschreef als ingezetene.

Nu gaat het leven in L. écht beginnen!

maandag 4 augustus, 2008

Dag 9

Eigenlijk had ik vandaag natuurlijk moeten wandelen. Want als de wekelijkse tocht door je eigen woonplaats voert, kun je nauwelijks verstek laten gaan.
Maar ik wilde niet nóg een werkdag missen, nu ik deze week al twee reisdagen kwijt ben voor de eindinspectie en overdracht van de oude flat. Dus ging ik ook vandaag stug door met uitpakken en inruimen.

Maar als je de hele dag de deelnemers aan de tocht op enkele meters van je terras ziet passeren, wordt het je wel extra ingepeperd...

zondag 3 augustus, 2008

Dag 8

Het gaat nog wel even duren voor alles op orde is, maar de huiskamer begint al helemaal op "thuis" te lijken! :-)

Dag 7

't Is net alsof ik de hele dag cadeautjes mag uitpakken...

zaterdag 2 augustus, 2008

Dag 6

Als de keuken helemaal is ingericht en de broodbakmachine weer dienst kan doen, is het hoog tijd voor de eerste uitsmijter kaas op zelfgebakken brood... :-)

Dag 5

Nou vooruit, toch maar een blik in de keuken. Zoals ik al zei, die blijft nog even rommelig en vol, want daar wordt de inhoud van elke doos afgewassen of gesopt. Maar de kastjes zijn nu zo logisch mogelijk ingedeeld en gevuld.
Op die ene onderste plank na... want die bleek al bezet. ;-)

vrijdag 1 augustus, 2008

Dag 4

Inmiddels begint ook Dinky zich al aardig thuis te voelen...

Dag 3

De keuken is nagenoeg klaar. (Nog) geen foto, want voorlopig blijft het daar nog even rommelig en vol, doordat ik er steeds nieuwe spullen neerzet die na de lange reis in de doos eerst afgewassen moeten worden voor ze in een schone kast mogen. In elk geval heeft de broodbakmachine weer een prominente plaats gekregen, zodat die in ere kan worden hersteld.
Aan het eind van een warme en vermoeiende dag kwamen zij wat spullen brengen die ze niet meer nodig hadden en bij mij heel welkom waren. Zodat ik nu niet alleen kan genieten van twee ruime en handige stellingkasten, maar ook van twee luxe terrasstoelen (nou ja... zeg maar bédden!) en twee prachtige plantenbakken waar ik al veel fleurige plannen voor heb.
Het wordt dus steeds meer genieten! (Voorlopig nog wél even nadat de zon van het terras verdwenen is - 34 graden is íets te veel van het goede...)

donderdag 31 juli, 2008

Dag 1 en 2

Dag 1 begon met het terugbrengen van de huurauto. Best lekker, zo'n ritje door het fraaie en zomerse L. Het inleveren was zó gepiept: kwestie van de sleutel overhandigen en goeiedag maar weer - de rekening wordt thuisgestuurd. Dat wordt dan weliswaar het huis van jongste zus, maar daar hebben we uiteraard goede afspraken over gemaakt.
Na de terugrit met de trein begon het bedenken en aanpassen van Het Plan. En daarna het schuiven met kasten, tafels en stoelen. Tot alles min of meer naar wens een plek had gekregen, voor zover de dozen en de troep dat toelieten.
Dag 2 was de eerste van een lange, lange reeks dagen gevuld met soppen, uitpakken, afwassen en opruimen. Maar ik heb er zin in, zeker als ik aan het eind van zo'n monotone dag zie dat de woonkamer weer een beetje leefbaarder is geworden. Het wordt een paleisje!

woensdag 30 juli, 2008

Dag 0

Op D-day trok ik om tien voor acht de luiken omhoog - en prompt stapten beide mannen uit de verhuiswagen. Vóór dat tijdstip had ik met succes de drie katten dankzij een flinke portie gekookte vis naar de keuken weten te lokken, waar Dinky al schuilging achter de holle plint. Met voldoende eten en drinken plus twee kattenbakken moesten ze het een paar uur konden uithouden, dacht ik.

De verhuizers installeerden hun loopplank en kwamen toen hun eerste kopje koffie van de dag halen. Gelukkig was ik zo slim geweest om de avond tevoren de koffiezetter tijdelijk naar de huiskamer te verplaatsen.
Terwijl zij koffie dronken sloeg bij mij opeens de paniek toe. Want rond de verhuiswagen zag ik Dinky scharrelen. Terwijl ik er zó van overtuigd was dat ze veilig in de keuken zat.
Ik rende naar buiten en zag haar nog net aan de overkant van de straat in een tuin verdwijnen. Shit! Zo'n klein, bang katje in zo'n onbekende omgeving...

De mannen bleven meubels en dozen naar binnen sjouwen en ik bleef roepen en zoeken naar Dinky. Maar gelet op de problemen voorafgaand aan de reis, had ik weinig hoop haar ooit te pakken te krijgen. Hopelijk zou het me lukken haar met vis en water op het terras op z'n minst in de buurt te houden en uiteindelijk naar binnen te lokken.

Het zette een domper op de dag.
Wat niet wegnam dat aan het eind van een lange ochtend het hele huis vol dozen stond.

De verhuizers vertrokken, de katten mochten de keuken weer uit en ik bleef zoeken naar Dinky. Tót ik haar rond half een 's nachts stiekem door de gang zag sluipen.
Ze had gewóón in de keuken gezeten, op haar eigen veilige plekje. En alle paniek bleek uiteindelijk veroorzaakt door haar grijsgesteepte tweelingzusje van de overburen...

dinsdag 29 juli, 2008

Dag -1

Na een goed ontbijt en koffie bracht ik jongste zus naar het station en zwaaide haar uit. Daarna wandelde ik snel weer naar huis, want er was werk aan de winkel.
Dankzij veelvuldig contact met het voormalige thuisfront, hoorde ik dat de verhuizers in twee uur tijd alles hadden ingeladen en dat de kringloopwinkel de spullen die niet naar L kwamen grotendeels hadden meegenomen. De rest had oudste zus bij het grof vuil gedeponeerd.
Ondertussen ruimde ik in Ettelbruck de kamers zoveel mogelijk leeg om plaats te maken voor de meubels en de dozen. De katten voelden weinig voor helpen, die waren druk met slapen en uit het raam kijken.

Het was even schrikken toen rond kwart voor negen de verhuiswagen kwam voorrijden. Ze zouden toch niet nú nog gaan inruimen? Dan zou mijn Slimme Plan voor de katten gigantisch in het water vallen.
Maar nee, de mannen wilden alleen zeker zijn van een parkeerplaatsje. Ze bekeken vast de kamers en gingen daarna nog een terrasje pikken in de stad. Over hun nachtrust hoefde ik me geen zorgen te maken: er stonden twee riante bedden in de wagen, verzekerden ze me.
De volgende ochtend om acht uur zouden ze op de stoep staan. Mét al mijn spullen.

maandag 28 juli, 2008

Dag -2

Na de aanvankelijke troubles met Dinky - het duurde ruim een uur voor we haar in haar nekvel konden grijpen, wat pas lukte nadat we haar met behulp van een dekbed klem hadden gezet in de vensterbank - verliep de reis voorspoedig.
Op wat bescheiden mauwtjes na, zaten de katten poeslief in hun reismandjes. Geen gekrijs, geen gepor tegen de deurtjes, en niks poepen of piesen onderweg. Ze lieten het gelaten over zich komen.
In een lange rechte lijn reden we van Amsterdam via Maastricht en Luik naar Bastogne, waar we linksaf sloegen, richting Ettelbruck. Rond half zeven 's avonds kwamen we daar aan.
We zetten de kattenmandjes in de kamer, haalden de rest van de spullen uit de auto en controleerden of alle ramen en deuren dicht waren. Toen mochten de kattenmandjes open. En wég was het viertal.

Födsel was al snel weer zichtbaar. Nieuwsgierig verkende hij alle kamers. En Vitesse voegde zich al snel bij hem. Meisje hoorde ik af en toe, maar liet zich niet zien. En Dinky hield zich onhoorbaar schuil achter een holle plint in de keuken.

's Avonds heel laat vonden Födsel en Vitesse het inmiddels helemaal prima. Ze hadden in elk geval een heerlijk ligplaatsje gevonden.

Dinky was nog steeds onzichtbaar. Meisje dácht dat zij dat ook was, op haar "veilige plekje" in de werkkamer. Slim is ze misschien niet, maar lief wel!