donderdag 31 december, 2009

Op de grens

donderdag 24 december, 2009

Kerst 2009

donderdag 5 februari, 2009

Leven en dood en alles daar tussenin

Terwijl ik opgewekt mijn blije stukjes typ, weet ik dat elders mensen worstelen met vragen over leven en dood. Zoals Joos, die nog steeds niet weet waar haar zoon is en of hij nog leeft. Zoals Sandra, die volkomen onverwacht haar partner en beste maatje moet missen.
Het tast mijn gevoel van tevredenheid en geluk niet aan. Het relativeert het wel. Dat het me goed gaat en dat ik me daar prettig bij voel, is niet vanzelfsprekend. En dat nu goed met me gaat, betekent niet dat het morgen of overmorgen nog zo is. Resultaten uit het heden geven geen garanties voor de toekomst.
Het besef dat morgen alles anders kan zijn, maakt me ervan bewust dat ik mijn geluk van nu moet koesteren. Dat ik het moet opslaan, zodat het later, als ik dat nodig heb, een mooie herinnering wordt aan betere tijden.
Het nu koesteren zonder verwachtingen voor morgen. De ultieme levenskunst. En dan maar hopen dat ik, als het nodig is, net zoveel kracht heb om te incasseren als Joos en Sandra...

maandag 19 januari, 2009

Intuïtieve boeddhist

Het citaat van vanmiddag bood mij stof tot nadenken.
Objectief gezien was mijn jeugd niet om over naar huis te schrijven. Met een alcoholist als vader, die keer op keer zijn baan verloor zodat we steeds weer moesten verhuizen om het elders opnieuw te proberen. Met de bijbehorende geldzorgen, die voor mijn vader soms aanleiding vormden tot acties waarvoor het wetboek van strafrecht passende sancties heeft ontwikkeld. Die hij overigens altijd wist te ontlopen door simpelweg "even" spoorloos te verdwijnen.
Zo'n jeugd, leerde mij het boek waar het citaat uit stamt, kun je je hele leven meedragen. Als last. Als wrok. Als reden voor een blijvend gevoel van onvrede en gemis. Als excuus als je niet weet te bereiken wat je had gehoopt. Maar je kunt ook vergeven en loslaten.
Achteraf kan ik alleen maar constateren dat ik daar al tijdens mijn jeugd onbewust en zonder nadenken voor heb gekozen. Net als beide zussen, trouwens. Wij zien onze kindertijd als een bonte stoet van mooie en gelukkige momenten. Dankzij een moeder die eindeloos kon vergeven en een vader die ons leerde aandacht te hebben voor alle nieuwe ontdekkingen die het leven ons elke dag brengt en ons doordrong van het besef dat we evenveel waard waren als ieder ander mens dat op ons pad kwam. Niets méér, maar ook niets minder.
Misschien ben ik boeddhist van nature. Misschien ben ik gewoon een makkelijk mens. Of een lui mens, die het alleen maar tijdverspilling vind om wrok en racune - energieslurpende gedachtespinsels - te koesteren. In mijn hele leven heb ik maar twee keer het contact met iemand definitief verbroken. En dan nog niet eens uit boosheid, maar omdat die mensen zó destructief bezig waren dat ik er niet langer getuige van wilde zijn hoe ze niet alleen mij, maar alles en iedereen in hun omgeving, kapot maakten. Voor ieder ander blijft mijn deur altijd open staan.
Het scheelt een hoop peinzen, piekeren en worstelen. Ik kan het iedereen aanraden: vergeven en loslaten. Al geef ik toe dat het wél zo makkelijk is als je dat kennelijk al bij je geboorte hebt meegekregen...

maandag 3 maart, 2008

Spookbeeld

Het moet al een jaar of twintig geleden zijn.
Jongste zus en ik trokken met de auto door Amerika. Zwierven door prachtige landschappen op basis van een uitgestippelde route waar we naar believen van konden afwijken en die ons langs verschillende plekken voerde die we per se wilden zien.
Het was een zonnige dag. We reden door het boerenland, over smalle wegen die af en toe kleine dorpjes doorkruisten. In the middle of nowhere zagen we in de verte iets langs de weg lopen, wat in het voorbijgaan een zwarte hond bleek te zijn. Broodmager, de blik op oneindig, sjokte hij in een sukkeldrafje op weg naar iets - of naar niets. We zwegen, maar wisten van elkaar dat we allebei de hond gezien hadden.
Pas 's avonds op de motelkamer kwamen we er op terug. "Is er iets?" vroeg ik aan zus. "Die hond..." zei ze. "Hadden we niet moeten stoppen om te kijken of alles wel in orde was? Hij was zo mager... zo verloren. Hadden we niet moeten omdraaien?"

Waarom het beeld van die hond ineens weer voor mijn ogen kwam toen ik gisterenavond in bed lag, weet ik niet. Of misschien ook wel. Af en toe doemt hij bij me op. Alsof hij wil onderstrepen wat ik mensen wel eens hoor zeggen. Spijt krijg je alleen van dingen die je niet gedaan hebt.
De hond moet het geweten hebben. Hoe ik de afgelopen weken wel eens heb gespeeld met het idee om mijn plannen te laten varen en terug te gaan naar Amsterdam. Al wist ik direct na zo'n opwelling dat ik wel moest doorzetten, wilde ik de rest van mijn leven niet door spijt geplaagd worden.
De hond kwam het vannacht nog even bevestigen. Ja, we hadden moeten stoppen. En ik heb er nog steeds spijt van dat we dat niet gedaan hebben. Ik hoop dat met hém ook alles in orde is gekomen...

zondag 24 februari, 2008

Onvermijdelijk

"Ik vind het zo stoer van je," zei ze door de telefoon. "Zomaar besluiten om alles op te doeken en naar het buitenland te vertrekken."
Ik probeerde het uit te leggen. Hoe, meteen die eerste weken al, goed het voelde in L. Hoe alles op z'n plaats leek te vallen. Het gevoel dat ik m'n plek, m'n thuis, gevonden had.
Er waren haar al dingen opgevallen. Dat er meer regelmaat was gekomen in m'n leven. Dat ik niet meer repte over slapeloosheid en dat m'n dagritme zo positief was veranderd. Ik kon het alleen maar beamen. En nog steeds, na die negen maanden hier, voel ik het verschil als ik in A. ben. Waar ik wél tot vroeg in de ochtend wakker ligt en waar ik steeds weer wordt meegesleurd in een tempo dat ik nauwelijks kan bijbenen. Waar nauwelijks iets uit m'n handen lijkt te komen, terwijl ik hier in L. alles doe wat ik gepland heb en nog tijd overhoud voor léuke dingen. Waar ik niet worstel met zaken als discipline en verplichtingen, maar zonder onnodig uitstel doe wat er gedaan moet worden.
"Zie je niet op tegen de verhuizing?" vroeg ze ook.
Nou en óf. Het gedoe, het geregel... ik zou er wakker van kunnen liggen. En vooral de vraag hoe ik de katten op een zo comfortabel mogelijk manier hierheen kan vervoeren, houdt me bezig. En wat het effect van zo'n stressvolle ervaring op ze zal zijn.
Maar het is een hóbbel. De laatste in een lange reeks van hobbels die ik - zij het soms met enig zuchten en steunen - probleemloos heb genomen. Dat zal met die laatste en hoogste ongetwijfeld ook het geval zijn. Ik vind er wel een oplossing voor, geadviseerd door de nodige deskundigen.
En hoe dan ook - die hobbel móet genomen worden. Ik kan niet anders. Want hier in L. liggen mijn hart en mijn thuis. Hier wil ik zijn.

maandag 31 december, 2007

Op de drempel

dinsdag 25 december, 2007

Kerst 2007

donderdag 6 september, 2007

Dipje

Ik schrijf wel vol enthousiasme over mijn verblijf en werk in L., maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik iedere dag juichend beleef. Niets menselijks is mij vreemd en er zijn momenten dat de twijfel toeslaat. Gaat dit project wel slagen en zo ja, is er dan nog een vervolg te verwachten?

Dat het werk ingewikkeld was en de uiterste zorgvuldigheid vroeg, wist ik van te voren. En doorgaans denk ik ook dat het best lekker gaat. Maar steeds weer duikt er een nieuw aandachtspunt op waarover ik nog geen instructies had gehad - die zijn ook onmogelijk uitputtend te geven. Of waarvan ik de instructies niet goed (genoeg) had opgeslagen. Of waarover ik aanvankelijk andere constructies had gekregen. En de instructies zijn ook over zóveel verschillende vindplaatsen verspreid, dat ik soms letterlijk niet weet waar ik het zoeken moet.
Zodat het werk dat ik vol vertrouwen had ingeleverd achteraf toch niet blijkt te kloppen. En ik af en toe het gevoel krijg dat ik misschien wel kan denken dat het best lekker gaat, maar dat anderen daar iets genuanceerder over oordelen. Gevolgd door het gevoel dat ik de toekomst in L. wel op mijn buik kan schrijven...

Een deukje in het zelfvertrouwen. En tóch het besef dat ik een ervaren en oplettende corrector ben.
Vanavond maar vroeg naar bed en morgen weer gewoon genieten...

maandag 13 augustus, 2007

Een nieuw mens

Vorig jaar rond deze tijd, was ik vooral bezig met m'n werk. Met het 'gedoe' rond mijn begintijden, maar vooral met de vraag of ik de reorganisatie zou overleven en zo nee, hoe mijn toekomst als 54-jarige met een incourant beroep er uit zou zien.
Op werkdagen schoot ik 's ochtends na het douchen haastig de deur uit, met een plak ontbijtkoek voor bij de koffie als eerste maaltijd van de dag en plofte ik na thuiskomst in m'n luie stoel, wierp een uurtje later een kant-en-klaar maaltijd in de magnetron en at die op bij de tv. Op vrije dagen sliep ik érg uit, bracht de middagen door in het winkelcentrum of bij de kleine grijze of - als ik daar zin in had - nog een paar uurtjes in bed. En mijn vakantie was een reeks van vrije dagen met een soortgelijk programma. Of, als ik geluk had en/of de nodige energie kon opbrengen, een dagje of een weekendje wég.

Nu begin ik mijn werkdagen met een gezond ontbijt en wandel ik ontspannen naar de bushalte. Ik doe mijn werk met plezier en áls ik me al ergens mee bezig houd, is het met de vraag of ik na december alsjeblieft nog even mag blijven.
Op vrije dagen slaap ik een béétje uit en maak ik een selectie uit de klapper met 40 wandelingen, dwaal ik door de stad waar ik nog lang niet ben uitgekeken of stap ik in een bus of trein naar weer een ándere spannende plaats. In mijn vakantie probeer ik zo veel mogelijk van L. te zien en zo veel mogelijk kilometers te maken. De avonden breng ik door met lezen of breien, tot ik moe maar voldaan in mijn bedje rol. Waar ik de volgende dag vol energie weer uit spring, nog vóórdat de wekker afloopt.

Een ander land, een ander leven, een ander mens! :-)

donderdag 28 juni, 2007

Leerschool

Hoewel ik geneigd ben te geloven dat er méér is na het leven, weet je 't pas zeker als het te laat is.
En stel dat het niet zo is, dan lijkt het leven me een vrij zinloze manier om de tijd door te brengen. Zat ik gisterenavond te mijmeren. Ik kan me dan ook nauwelijks voorstellen dat dit alles is.
Zou het niet leuk zijn als ons huidige leven achteraf gezien alleen maar een voorbereiding blijkt te zijn op een nieuwe werkelijkheid. Een soort stagejaren, waarin we kunnen ontdekken wat we leuk vinden, waar we goed in zijn en waar we liever niks mee te maken willen hebben. Zodat we straks, als het echt gaat beginnen, veel beter afgewogen keuzes kunnen maken. Keuzes die gebaseerd zijn op wat we in onze stagejaren geleerd hebben. Zodat we veel minder tijd verliezen met verkeerde opleidingen, banen en partners.

Nu weet ik het eindelijk. Wat ik leuk vind, waar ik goed in ben en wat ik later, als ik groot ben, wil worden. Maar nu ben ik vijfenvijftig en kan ik het geleerde nog maar een paar jaar in praktijk brengen.
Is het dan niet veel leuker om er van uit te gaan dat mijn tijd nog wel kómt?
In die nieuwe werkelijkheid. Later, als ik groot ben...

zondag 24 december, 2006

Feest van licht

woensdag 4 oktober, 2006

Als de wekker gaat

Slapeloosheid... ik word er zoooooooo moe van!

maandag 7 augustus, 2006

Mijn boeken en ik

Je wilt niet wéten van hoeveel kanten ik al niet heb gehoord hoe vreemd/dom/onnadenkend is om boeken weg te doen. Het lijkt een van de meest verbreide taboes. Boeken doe je niet weg.
Nou, ik wel. :-)

Feit: Ik heb negen boekenkasten en dat vind ik welletjes. Hoe dan ook, ik wil de dubbele cijfers voorkomen. Negen kasten maal vijf planken, is 45 planken met gemiddeld ruim 50 boeken per plank. Reken zelf maar uit, dat is mijn sterkste kant niet. En de pockets stáán al in dubbele rijen, dus dat lost ook niks op.
Feit: Ik heb ruim twintig jaar manuscripten persklaar gemaakt voor diverse uitgeverijen. Van elk boek kreeg ik een presentexemplaar als het verschenen was en dat zette ik braaf tussen de groeiende verzameling. Boeken over ski-gymnastiek (doe ik niet), detectives (mijn genre niet), handleidingen voor ondernemers, pr-functionarissen... (mijn vak niet). Boeken die ik nooit zo kopen of lezen, maar die gewoon *werk* waren.
Feit: Er zijn boeken die ik nooit wegdoe. Mijn kinderboeken. Mijn eigen vertalingen. Mijn collectie boekenweekgeschenken. De boeken die ik nog altijd herlees, al zijn ze al twintig, dertig of veertig jaar in mijn bezit.
Feit: Er zijn boeken waar ik ooit erg verknocht aan was en die ik heel bewust heb aangeschaft. En die me nu al jarenlang niets meer zeggen. Uit elkaar gegroeid, zoals dat ook met vrienden kan gebeuren. En als ik iets heb geleerd, is het los laten...
Feit: Ooit, in zware tijden, moest ik om het hoofd boven water te houden al mijn sieraden verkopen. En elke ring, elke armband had een eigen verhaal en een emotionele waarde die die van de boeken die nu in de doos 'weg' zitten veruit te boven ging. Het ringetje dat ik van mijn oma kreeg, de ring die ik kocht van het geld dat ik met mijn eerste vertaling verdiende... Alleen het zilveren vriendschapsringetje van F. - dat tóch niets zou opleveren - mocht blijven. Daar kon ik onmogelijk afstand van doen. De rest heb ik met een bloedend hart naar de opkoper gebracht. Daarmee vergeleken zijn de boeken een eitje!
Feit: Mijn boeken gaan niet bij het grof vuil of op de brandstapel. Elk boek krijgt een nieuw tehuis, bij mensen van wie ik weet dat ze er blij mee zijn. Een plekje waar ze meer tot hun recht komen dan tot in lengte van dagen ongelezen bij mij op een van de 45 planken.

Dus láát me nu maar. Ik weet precies wat ik doe.

dinsdag 1 augustus, 2006

Slikken

Stel: je ontmoet iemand. En het klikt. Leuke vent, brede belangstelling, belezen, gevoel voor humor, vrouwvriendelijk maar niet té. Niet te jong, niet te oud. En ook nog eens appetijtelijk om te zien.
Je praat met 'm. En nog eens. En nóg eens. Leuke gesprekken die alle kanten opgaan. Het smaakt naar meer, vind je.
En dan, tijdens nóg zo'n gesprek, zie je ineens hoe hij zo'n ouderwetse, grote katoenen zakdoek tevoorschijn haalt en daar zijn neus in snuit.
...
Ik bedoel maar. Wat moet je dan...?

woensdag 12 juli, 2006

Onder ogen

Er komt altijd een moment dat je niet langer kunt ontkennen dat de illusie niet méér dan een illusie is. Dat dagdromen heerlijk is totdat je wakker wordt. Dat fantaseren een kinderlijk genoegen oplevert maar volkomen los staat van de realiteit. Dat hoop doet leven maar dat je daar geen verwachtingen op kunt bouwen. Dat de echte wereld minder mooi is dan de wereld die je droomt.
Zo'n moment is als een spiegel. Je denkt dat je naar de ander kijkt, die anders is dan je jezelf had voorgespiegeld. Maar in werkelijkheid zie je jezelf zoals je werkelijk bent.
Even denk je dat het tegenvalt. Maar als je beter kijkt, zie je dat je na het ontwaken nog dezelfde bent als in je droom. Dat het beeld niet slechter is dan eerst, maar dat je het weer in het juiste licht ziet en met een wakkere blik.
Je mag er zijn. Je bent er weer. En zodra je dat beseft, zie je dat ook de ander niet veranderd is. Het enige nieuwe in je blikveld, is dat alles wat je droomde, fantaseerde, hoopte, verdwenen is. Jij bent er nog, de ander ook. De vraag waarop je nu het antwoord moet zien te vinden, is of de ander er voor jou nog is.
Hoop doet leven. Maar vervlogen hoop is lang niet altijd wanhoop.

donderdag 25 mei, 2006

Puberaal

Van uit m'n dak gaan kwam gisteren natuurlijk niks. Er was ook geen enkele aanleiding voor.
Maar vanavond haal ik de schade in. Met reden. Hoewel... eigenlijk kun je het nauwelijks een reden noemen. Want twee regels tekst is niet echt indrukwekkend. Maar het was een spontaan mailtje van je-weet-welniet-wie. En dat voelt heel anders dan 'alleen maar' het antwoord op een vraag of de reactie op een quasi-zakelijk berichtje mijnerzijds. Dat voelt alsof ik tóch een beetje besta als ik niet zelf van me laat horen.
Tja. Een kinderpuberhand is gauw gevuld. Ik lijk wel een vliefde tiener...

woensdag 24 mei, 2006

Voor heel even

Misschien verlangde je net zo naar je ouders als zij naar jou. Moest je wel toegeven aan je ongeduld en je nieuwsgierigheid naar jullie leven samen. Misschien was het een wreed ingrijpen van de natuur in een leven zonder toekomst.
Veel te vroeg probeerde je aan het leven te beginnen. Je was er nog niet klaar voor, je was nog niet af. Je was niet bestemd voor een leven bij ons, in deze wereld. Er lagen andere, hogere plannen voor je klaar.
Heel even mochten je ouders je vasthouden. Eén ademtocht, één enkel uur. Toen hebben ze je, met pijn in hun hart, weer losgelaten. Ze hebben je alles gegeven wat ze te geven hadden. Je naam, hun liefde. Ze hebben je aangeraakt - zoals jij hén hebt aangeraakt. Je hebt levens veranderd, harten geraakt en onuitwisbare sporen achtergelaten.
Dag lieve, mooie Amber. Goede reis.

maandag 22 mei, 2006

Twijfels

Al een paar jaar kijk ik met andere ogen naar haar. Bezorgde ogen. Achterdochtige ogen. Vragende blikken die geen duidelijk antwoord krijgen.
Slank was ze altijd al. Maar het slank werd nog slanker, werd mager. Maar ze at goed, verzekerde ze iedereen. Véél zelfs. En we zagen haar ook eten. En snoepen. En dat ze na het eten altijd naar de wc moest, was eigenlijk best logisch en weinig opvallend. Dat doen zoveel mensen.
Haar wangen vielen in, haar ogen stonden hol. Tot ver in de winter liep ze in t-shirtjes die haar knokige armen en puntige sleutelbeenderen bloot lieten. "Niet normaal meer, nu pas ik zelfs in een kindermaatje," riep ze bij haar nieuwste strakke spijkerbroek.
Af en toe was ze ziek. Een griepje. Iets verkeerds gegeten. Voorhoofdsholteonsteking. Hooikoorts.
"Schrijf je ook iets op de kaart?" vroegen gezamenlijke vrienden me vorige week. Zo hoorde ik dat ze in het ziekenhuis lag, aan de infusen. Een allergische reactie op voorgeschreven antibiotica, had ze verteld.

Ik wil het zo graag geloven. Ik probéér het te geloven. Maar het woord 'anorexia' blijft opdringerig door mijn hoofd spelen. Hadden we iets moeten zeggen, iets moeten doen? Doorvragen na haar nonchalante ontkenningen? Maar ik ken ook de ándere kant van zulke vragen, omdat ik zelf ook wel eens 'verdacht' ben geweest. Dan zijn die vragen alleen maar kwetsend en irritant.
Ik wil haar geloven en ik blijf het proberen.
In elk geval is ze nu in goede handen.

zondag 21 mei, 2006

Blèh

O jakkes, ik voelde het meteen al.
Dit wordt zo'n dag waarbij ik mezelf voortdurend in de weg zit, waarin ik de hele wereld naar de Mookerhei wens en ik allerlei mensen allerlei dingen kwalijk neem waar ze helemaal geen schuld aan hebben. Dat niemand me zomaar eens spontaan belt, of mailt of uitnodigt voor een leuk dagje uit. Dat iedereen me vergeet als ik niet af en toe iets van me laat horen. Dat niemand zich bewust is van mijn bestaan als ik mezelf niet van tijd tot tijd nadrukkelijk onder de aandacht breng. Dat ik nergens indrukken achterlaat.
Zo'n dag waarop ik roep dat ik overal van baal. En daarbij vooral mezelf voor de gek houd.
Want het zit me helemáál niet dwars dat 'niemand' me belt of mailt of uitnodigt.
Alleen maar dat hij dat niet doet...

donderdag 4 mei, 2006

Kom vanavond met verhalen...

"Aan het begin van de oorlog was ik japonnennaaister in het atelier van Doyes en Van Cuijk in de Sint Willibrordusstraat. Ik schat dat er zestig tot honderd vrouwen werkten, onder wie ook veel joodse. De een na de ander verdween. Zonder verzet, niet te geloven. Het is een blijvend groot verdriet. De Joodse Raad speelde een cruciale rol, want die adviseerde iedereen zich te melden. 'Ga maar rustig naar Duitsland', zeiden Asscher en Cohen. Ze schreven in het Israëlitisch Weekblad dat het zo erg niet was. Ik zei tegen de meiden van het atelier dat ze niet moesten vertrekken. Jullie gaan er allemaal aan, waarschuwde ik. Van de gaskamers wisten we niet, wel dat ze vermoord zouden worden. Maar ja, we hadden ze ook niks te bieden. Waar moet je naar toe als je niet gaat? Een mens is bang. Ze zouden toch wel opgehaald worden. 'Ah, mesjoche communist, zei mijn joodse collega Koosje, wij zullen hard moeten werken, maar we zijn sterk'. Niemand is teruggekomen."

Ken jij ze ook, de familieverhalen uit de oorlog?
Blijf ze vertellen, ze mogen niet verloren gaan...

Nooit vergeten...

"Het was een hele puzzel om alle namen van de kinderen die op 6 en 7 juni uit Vught vertrokken, te traceren. De initiatiefnemers, leden van de Stichting Nationaal Monument Kamp Vught, zijn daar weken mee bezig geweest. Een van de eerste ontwerpen dat ik maakte bestond uit een lange rij kinderen die bepakt en bezakt door een poort verdwenen. Het was té anekdotisch. Bovendien zouden de namen ondergeschikt zijn geworden. Daarna is het 'kamerschermidee' ontstaan. De rijen namen konden apart gelezen worden. De heer Goldsteen, zelf van joodse afkomst en eigenaar van een koperwerkplaats in Den Bosch, heeft meegedacht over de uitvoering. In de Hollandsche Schouwburg In Amsterdam oriënteerde ik me op de leesbaarheid van de letters. Hoe klein kan een letter zijn en toch goed leesbaar blijven. 1269 namen zijn in de platen met behulp van lasers uitgebrand. De kinderen zijn weg - hun namen zijn weg. Maar je kunt hun namen toch lezen. De leeftijden staan achter de namen."
De acht bronzen gedenkplaten zijn met vier davidsterren aan elkaar verbonden. De sterren zijn met titanium behandeld, zodat ze altijd dezelfde kleur houden. Aan de voet ligt in brons 'achtergelaten' kinderspeelgoed: een tol, een lappenpop, een vrachtwagentje en een boek. Een rabbijn heeft de bijbeltekst gekozen, die in het Hebreeuws op het monument staat: "Het kind is er niet...en ik, waar moet ik heen". Op joodse graven leggen nabestaanden steentjes. Dat gebeurt hier ook. Kinderen laten er kleine dingen achter, waarschijnlijk uit hun broekzak. Een paar centen, een dinky toy. Het monument wordt 'gebruikt', zeg ik altijd."

Teus van den Berg-Been (1926) - Kindermonument Kamp Vught

Om even bij stil te staan...

"Op 15 oktober werd hij met twee anderen uit Haaren overgebracht naar Kamp Amersfoort. Daar kregen ze te horen dat ze gefusilleerd zouden worden. Waarschijnlijk moest hij boeten voor aanslagen van het verzet op spoorwegen in Twente. Op 16 oktober is hij met de twee uit Haaren en met twaalf communisten uit Amersfoort in de bossen van Woudenberg doodgeschoten. Ik kreeg op mijn werk bericht dat ik meteen naar het huis van mijn aanstaande schoonouders moest gaan. Daar aangekomen vertelde een collega wethouder van mijn vader dat hij gefusilleerd was. We lazen het ook 's avonds in de krant. Ik moest het nieuws aan mijn moeder overbrengen. Als ik daaraan terugdenk, raak ik nog steeds geëmotioneerd."

Er zijn zo véél verhalen...

vrijdag 28 april, 2006

Ego's

Een vriendin van me stuurt me van tijd tot tijd een mailtje. Dat ik een letter ben vergeten in een logje, of dat een zin niet loopt. En altijd staat er dan een zinnetje bij als "sorry dat ik weer kom zeuren" of "als je genoeg hebt van m'n eeuwige kritiek dan mag je dat zeggen, hoor." Maar ik ben juist blij met haar seintjes - en dat laat ik haar dan ook steevast weten. Want ik heb de boel hier graag zo perfect als mensenwerk maar mogelijk maakt.
Met dat in mijn achterhoofd, vraag ik me af wat er nu precies de lol van is om *fouten* van een logger pontificaal in een reactie te melden. Om fouten van wie dan ook publiekelijk te noemen en, zoals ik ook wel zie gebeuren, belachelijk te maken. Ego? Een minderwaardigheidscomplex dat zich als zijn tegengestelde manifesteert? Genieten van het scoren ten koste van een ander?
En dan denk ik wel eens: zelfs als er perfecte mensen bestaan, die zelf nog nooit van hun leven een fout(je) gemaakt hebben, dan is zo'n 'correctie en plein public' in mijn ogen alsnog een eerste *fout* - waarmee ze hun 'recht' om de eerste steen te werpen meteen alweer hebben verspeeld.
Maar ja, wie ben ik om ze dan voor zo'n foutje op de vingers te tikken...?

zaterdag 22 april, 2006

Ontdekking

Het voordeel van een mobieltje is dat je niet meer thuis naast de telefoon hoeft te wachten tot "hij" belt... *