maandag 22 februari, 2010

Pauzetje

Bonkhoofd, zere keel, proesten, zweten, warm, koud, geen trek...
en dus geen logje vandaag...

woensdag 10 februari, 2010

Cursief

Excuses voor de wat mindere leesbaarheid van dit stukje. Maar bij het schoonmaken van de kattenbakken vanochtend schoot het in m'n rug, en nu kan ik alleen nog maar schuin schrijven...

woensdag 25 november, 2009

Voorzichtig juichen

Vandaag heb ik voor 't eerst sinds ruim twee maanden helemaal niks van m'n knieën gevoeld. En dat terwijl ik al serieus rekening begon te houden met een definitief einde aan de zondagse wandelingen. Nu durf ik weer heel stilletjes te hopen. En te plannen ook. Als het de komende dagen zo blijft, ga ik voor het komende weekend maar eens een uiterst bescheiden route uitzoeken. De berg - en dus ook project '16.03' - laat ik voorlopig nog maar even (letterlijk) links liggen. Als de wandeling van zondag geen nieuwe klachten oplevert en ik ook bij langere routes pijnvrij blijf, mogen berg en project zo tegen januari weer op het programma.
Voorwaarde voor het pijnloos lopen is wel dat ik nu buitenshuis alleen nog maar de MBT's of de namaak-MBT's draag. Maar dat heb ik er wel voor over. En met drie paar kan ik nog een hele tijd uit de voeten. Waarbij iedereen dan maar moet accepteren dat ik ook bij nette gelegenheden tamelijk sportief oog. Elegante modelletjes zijn in deze uitvoering nu eenmaal niet te vinden.
Zo zie je maar: uiteindelijk komt alles wel goed. Als je maar geduld hebt - en verstandig genoeg bent om tijdelijk wat minder eigenwijs te zijn. 'Rust roest' is een mooi uitgangspunt. Maar uitzonderingen bevestigen de regel. Soms is rust echt de beste remedie.

vrijdag 30 oktober, 2009

Irritaties

Waar 'project 15.03' inmiddels helemaal deel uitmaakt van de dagelijkse routine, staat 'project 16.29' al enkele weken geheel stil. Niet omdat ik ontevreden ben over het resultaat - integendeel, de eerste zes weken leverden een schitterende serie foto's op. Maar mijn knieën blijven protesteren bij elke klim naar en afdaling van de top van de berg.
Het zijn geïrriteerde peesaanhechtingen, zeggen de deskundigen. En de enige remedie daartegen is het achterwege laten van te veel belasting.
Die wandeling naar de berg is overigens niet de oorzaak van de klachten, is mijn eigen ondeskundige mening. Want lopen, ook als het gaat om lange wandelingen met de nodige hellingen, maakt de klachten niet erger. En de inmiddels drie weken rust hebben nog nauwelijks verbetering gebracht.
Nee, het zit 'm in het zitten. Waarbij volgens mij vooral de bureaustoel waarop ik mijn dagelijkse werkzaamheden verricht de boosdoener is. De zitting is te kort, zodat mijn knieën elke dag urenlang gebrek aan steun ervaren. En daar raken die pezen dan weer geïrriteerd van.
De reservestoel van de werkkamer blijkt niet de oplossing. Die is goed voor m'n knieën, maar daar protesteert mijn rug tegen. Dus eigenlijk zou ik de zitting van de reservestoel moeten combineren met de rugleuning van de reguliere. Helaas ontbreekt het mij aan de technische expertise om dat voor elkaar te krijgen.
Dat wordt dus sparen voor een nieuwe, goeie bureaustoel. En tot die tijd maar even niet meer klimmen naar de berg... :-(

maandag 12 oktober, 2009

Nood breekt wet

Een dagje rust na de vakantie stond helemaal niet in de planning. Maar soms ontkom je er niet aan.
Zes uur treinen met een iets te zware koffer valt niet mee. En bij de allerlaatste hobbel - de opstap naar de voordeur waar ik de bagage overheen moest hijsen - voelde ik het fout gaan. Er krakte iets in m'n rug. Gelukkig stelde het programma gisterenavond niet zoveel voor: koffer leegmaken, koffie zetten, eten, met de katten memmen. Het zeurde een beetje rechts onderin, maar het was allemaal te doen. En ik sliep heerlijk.
Het opstaan daarentegen viel nogal tegen. Ik kwam slechts heel voorzichtig en in fasen overeind. Nou ja, bijna overeind. De laatste graden vergden een pijnstiller, een lik verdovende gel en een uurtje in de makkelijke stoel. Nu kan ik weer redelijk uit de voeten en ga ik me geestelijk voorbereiden op de noodzakelijke boodschappen. Alles in het tempo van de kleine grijze, maar uiteindelijk komen we er wel.
Alleen de klim naar de berg waar ik me na tien dagen zo op verheugd had, durf ik nog niet aan. Die moet een dagje wachten. Enfin, dan wordt ook dát weerzien morgen alleen maar fijner. ;-)

donderdag 2 april, 2009

Acuut

Het ene moment zit je lekker te eten, het volgende ogenblik durf je geen hap meer in je mond te nemen. Binnen tien minuten zie je eruit alsof je een ernstig geval van de bof hebt en vraag je je af hoe ver je wang en nek kunnen zwellen zonder dat de boel ontploft. Elke beweging boven het middenrif doet pijn en aan kauwen kun je niet eens meer dénken zonder dat een felle scheut door je kaken trekt. Je hoofd bonkt en je wilt nog maar twee dingen: een zware pijnstiller nemen en je bed induiken.
Verraderlijke dingen, hoor, die speekselklierontstekingen.

vrijdag 27 maart, 2009

Ontstoppen

Ik zal niet al te zeer in details treden, maar poehee, best heftig hoor, zo'n reinigingskuurtje voor de binnenbekleding! Alsof je tweemaal daags een glas gootsteenontstopper drinkt. En feitelijk dóe je dat natuurlijk ook.
Alles pruttelt en borrelt van binnen. Verzamelde resten van jaren worden losgeweekt en - onder luid protest - onverbiddelijk naar buiten gedreven. Waarschijnlijk gaat het allemaal wat zachtzinniger als je elk jaar zo'n kuur doet, maar nu lijkt het graven en spitten in een middeleeuwse beerput. Een worstvelletje van december, een zoekgeraakt frietje uit 2001 en zelfs een tegenstribbelend spruitje uit 1994: alles wordt meedogenloos opgespoord en afgevoerd.
Tegelijkertijd voelt het, merkwaardig genoeg, ook een stuk rustiger van binnen. Maaltijden spoelen niet meer rechtstreeks het riool in en blijven ook niet meer drie dagen overnachten voor ze uit het systeem verdwijnen. Alles verloopt steeds meer zoals het in de boeken staat, en dat is een hele verbetering.
Toch maak ik voorlopig maar geen afspraken die me voor lange tijd uit huis houden. Liever blijf ik nog even 24/7 in de buurt van een toilet. Tot ook het allerlaatste kliekje uit een grijs verleden voorgoed is verdreven.
Hèhè, dat lucht op!

vrijdag 13 maart, 2009

Onwelbevonden

Gatsie, wat een duffe dag vandaag...
Het begon al bij het opstaan. Ik zweefde zo'n beetje m'n bed uit. Licht in het hoofd, duizelig, wazig. En dat gevoel wilde de hele dag maar niet verdwijnen.
Bovendien kwam en ging er van alles in m'n lijf. Gerommel rond het middenrif. Zweten in de supermarkt. Grote luchtbellen in m'n slokdarm. Een koortsig hoofd. Trillende handen.
Ik zag me al afgevoerd worden in een ambulance. Wat nogal onzinnig zou zijn, want het ziekenhuis is hier om de hoek, dus als het écht mis zou gaan kon ik best nog wel naar de eerste hulp wandelen. Hele drama's zag ik voor me. De brief van de keuringsarts van anderhalf jaar geleden warrelde door m'n hoofd. Vergroot hart, maar nog wel binnen de marges. Moest ik niet eens een ECG laten maken? Of een inspanningstest afleggen?
Pas rond etenstijd hoorde ik via "mijn" forum dat meer mensen deze klachten hadden. Een virusje dat de ronde doet. En dat ik waarschijnlijk tijdens mijn weekendje Nederland heb opgepikt.
Tsssssk! En dáár maakt een mens zich dan zo druk om...

woensdag 4 maart, 2009

Wel en niet

Ja, ik ben er nog, hoor!
Althans, ik ben er gedeeltelijk. Sommige onderdelen van het lijf laten het vandaag afweten. Het reukorgaan hangt doelloos tussen m'n wangen. Het riekt niet, maar druppelt irritante blazen op m'n schone goed. De kijkers staren door een waterige mist naar de grijze regendag. Het denkhoofd komt niet verder dan wat onbeholpen gekraak, wat hooguit "ik deem dog baar een paraseetabolletje" oplevert.

Geen rámp, natuurlijk. Een simpele verkoudheid. Maar probeer maar eens een zinnig logje te schrijven in deze conditie. Geloof het maar van mij: dat lukt voor geen meter (morgen beter)! *)

*) Ha, rijmen kan ik nog wél! Dat ziet er dan weer gunstig uit... ;-)

maandag 1 december, 2008

Onlogisch

Over waterverspilling gesproken: eigenlijk zit het menselijk lichaam maar weinig efficiënt in elkaar. Want als je erover nadenkt is het toch volstrekt onzinnig dat je ontzettende dorst kunt hebben terwijl je op hetzelfde moment verschrikkelijk nodig naar de wc moet?

zondag 19 oktober, 2008

Waarom mijn rechterduim het niet meer doet

Het valt niet mee om in een bus te stappen met in je rechterhand een volgeladen boodschappenwagentje en in je linkerhand een vogelvoedertafel. Het laatste exemplaar, uit de showroom van de winkel. Geen doe-het-zelfpakket dus, maar een compleet geïnstalleerd exemplaar.
Het is evenmin erg comfortabel als je door die ballast bent aangewezen op een staanplaats, met als enig houvast je aankopen - die uiteraard op geen enkele manier aan de bus verankerd zijn.
Maar het gaat pas écht mis als de overenthousiaste buschauffeur je in die situatie in volle vaart over een rotonde slingert.
Eerst ging de voedertafel onderuit. Vervolgens het boodschappenwagentje. En ik bleef stug vasthouden, zodat ik hulpeloos in hun val werd meegetrokken.
Het resulteerde in een bult aan de basis van mijn rechterduim. Een bult die geleidelijk aan steeds groter en steeds blauwer werd. En nu doet mijn duim het niet meer. Bewegen kán, zij het redelijk pijnlijk, maar kracht zit er niet meer in.
Nog een geluk dat ik links ben... ;-)

woensdag 13 augustus, 2008

Off day

Het schema voor vandaag lag al vast en week nauwelijks af van dat van andere dagen: paar dozen uitpakken, paar meubels verschuiven, paar pagina's vertalen.
Maar ik zat koud aan de laptop om het vertaalwerk op te pakken, of ik voelde 'm opkomen. De hoofdpijnaanval die me een paar keer per jaar overvalt. Een migraine-achtig iets, overgehouden aan een serie narcoses die elkaar iets te snel opvolgden. Tegen "gewone" hoofdpijn heb ik een breed scala aan simpele remedies. Een kop koffie, een kleine maaltijd, desnoods een pilletje. Maar hiertegen is geen kruid gewassen.
En dus lag ik om half twaalf weer in bed en was iedere beweging, elk geluid te veel. Gelukkig viel ik in slaap. En gelukkig werd ik rond half vier bijna geheel pijnvrij wakker.
Alleen komt het met dat schema nooit meer goed, vrees ik... ;-)

donderdag 15 mei, 2008

Groen licht

Natuurlijk was er geen spoortje vocht meer te zien toen ik mijn voeten en enkels aan de huisarts toonde. Maar ze geloofde me op m'n woord.
Waarschijnlijk een combinatie van de warmte en te lang zitten, was haar inschatting. Geen reden voor ongerustheid. En bewegen is alleen maar góed, dus de wandelplannen voor het weekend kunnen gewoon doorgaan.
Gelukkig maar. Dan nu weer op weg naar L. En hopen dat de morgen tijd heeft om me ook daar weer met het internet te verbinden...

dinsdag 13 mei, 2008

Obstakels

Hoho, dat moeten we niet hebben! Zit je enthousiast plannen te maken voor een uitgebreid en zwaar trainingsprogramma voor 't weekend, en dan struikel je zomaar ineens over onverwachte en onbekende dwarsliggers. Want nadat ik me me de Pinksterdagen al zat af te vragen of het wandelen nu echt zulke stevige kuiten oplevert, ontdekte ik gisterenavond ineens dat onder die kuiten mijn enkels en voeten tot wanstaltige proporties waren uitgegroeid. Dat lijkt me niet helemaal de bedoeling, dus voordat ik me ga uitsloven op 2x 40 km, laat ik eerst maar even een deskundige beoordelen of dat wel zo'n goed idee is als je lichaam spontaan een storing in de vochthuishouding vertoont. Dus duim maar voor me dat 't meevalt...

maandag 21 april, 2008

Onverwacht resultaat

Eén klein blaartje heeft de wandeling van gisteren slechts opgeleverd. Op m'n rechterduim. Dankzij het uiterst stroeve klepje op het flesje energiedrank.

woensdag 12 maart, 2008

In de benen

Het wilde maar niet vlotten met m´n rug. Wat ik ook deed - smeren, slikken, wrijven - de pijn wilde niet weg. Vooral het zitten op de computerstoel was, zowel in L. als in A., een crime.
Raar lijf. Ik wist dat de pijn uit m'n rug kwam, maar hij manifesteerde zich vooral in m'n been. Alles tussen heup en enkel deed zeer en ik kon geen enkele houding vinden die de pijn liet verdwijnen en enige ontspanning mogelijk maakte. En bij het lopen zwabberde het been een beetje en twijfelde ik regelmatig aan het draagvermogen.
Tot vanmiddag. Net zo onverwacht als het was opgekomen, ebde de scherpte uit de pijn weg, ontspanden de spieren zich weer en begon alles voorzichtig weer aan te voelen als vanouds.
Nu zit ik alweer bijna twee uur aan het computerbureau. Zónder pijn.
En zonder dat ik ooit zal weten hoe het kwam en waarom het zomaar weer verdween.
Raar lijf.

zondag 9 maart, 2008

Op m'n heupen

Gisteren begon het. Een irritante pijn in m'n rug, die doorzeurt langs m'n heupen en door m'n benen. En dat net één dag voordat de inschrijving voor N-day opent...
Liggen is maar heel even prettig. Computeren vanaf de bureaustoel is nauwelijks te doen. En zelfs de makkelijke stoel voelt een stuk minder behaaglijk dan normaal.
Lopen is eigenlijk nog het prettigst. En dat lijkt me een prima excuus voor een middagje banjeren door de stad... ;-)

zaterdag 23 februari, 2008

Scrubben maar

Nog nooit heb ik de 't-wordt-weer-voorjaar-opknapbeurt zó vroeg in het jaar uitgevoerd. Half februari... Absoluut een unicum.
Maar het wordt toch écht korte-broeken-wandelweer, morgen!

donderdag 8 november, 2007

Onverklaarbaar

Nadat ik uitgebreid mijn activiteiten van gisteren nog eens heb teruggeroepen in mijn herinnering - werken, douchen, eten, computeren, tv kijken en slapen - blijft het me een raadsel wáár de spierpijn in mijn bovenbenen vandaan komt...

dinsdag 2 oktober, 2007

Groeien

Die irritante reclame waarin ze beweren dat je afvalt als je gezond ontbijt, begint steeds irritanter te worden. Vind ik persoonlijk dan.
Sinds ik in L. woon, ontbijt ik elke dag. Met precies die gezonde volkoren cornflakes als in dat reclamefilmpje. Keurig met geheel verantwoorde biologische halfvolle melk en een bescheiden schepje suiker.
Sinds ik in L. woon, eet ik bij de baas een stevig middagmaal, waarbij ik de vegetarische, de caloriebeperkte én de alleen-maar-lekkere zoveel mogelijk afwissel. Stil ik rond vier uur de nieuwe trek met een vers fruitslaatje. En beperk ik me 's avonds tot vier volkoren boterhammen-met-halvarine-en-beleg.
Sinds ik in L. woon, wandel ik om het andere weekend minimaal tien kilometer en loop ik doordeweeks regelmatig naar en van het werk.
Sinds ik in L. woon ben ik zes kilo aangekomen.

Hoezo, áfvallen? Er komt elke week een beetje Pinksoup bij!

zondag 2 september, 2007

Lang niet gezien

Ineens héb ik ze weer. Bovenbeenspieren. Helemaal terug van weg geweest! :-)

woensdag 8 augustus, 2007

Au

Nooit geweten dat je een spier kunt verrekken door bankhangen...

maandag 9 juli, 2007

Onverwacht

Valt dat even mee: geen greintje spierpijn!

dinsdag 22 mei, 2007

And the winner is...

Natuurlijk heeft de geest gewonnen. Al is dat een kwestie van zorgvuldig afwegen tussen verzet en meegeven.
Puur verzet is zinloos. Als het lichaam niet wíl, moet je het in z'n waarde laten en op z'n minst de illusie geven dat je je neerlegt bij het onvermijdelijke. En dus zat ik gisteren, bij een buitentemperatuur van 29 graden, te klappertanden in m'n dikke vest, gaf ik me regelmatig over aan hazenslaapjes en sloot ik de dag al ruim vóór middernacht af.
Maar onderhuids was er het geestelijk verzet. Goed blijven eten, is mijn credo bij lichamelijke ongemakken. Zo kaande ik dapper mijn biologische volkorenboterhammen (met peren-pruimenstroop) weg en nam ik voor het slapen gaan nog een beker heilzame bouillon. En ondanks het nog altijd aanwezige kippenvel zette ik het raam open voordat ik in m'n bed stapte.
Om zeven uur werd ik wakker. Fris als een hoentje en wonderbaarlijk hersteld.
't Was vast een zomergriepje...

maandag 21 mei, 2007

Preventie

Als ik iets nu niet kan gebruiken, is het ziek worden...
Dus slik ik braaf multivitamine, anti-koortspillen en drink ik extra sinaasappelsap en water. Dan zullen we eens zien wie er sterker is: lichaam of geest!

dinsdag 6 maart, 2007

Laat maar zakken

Wat doe ik hier? Op dit tijdstip zou ik aan de andere kant van de stad over een nieuw experiment gebogen moeten zitten in plaats van thuis achter de computer te hangen. Maar ik heb me ziek gemeld.
Nee, 't is niet de hoofdpijn van gisteren. Die is inmiddels aardig afgezakt. Tot ergens in mijn onderrug. Zodat ik vanmiddag als een oud vrouwtje door het winkelcentrum schuifelde en jaloerse blikken wierp op elke rollator die ik tegenkwam. En in die conditie zag ik nogal op tegen de lange wandeling naar het atelier en een avond op de ergonomisch nauwelijks verantwoorde zitplaatsen daar.
Dus ik hou het bij een rustig avondje in de makkelijke stoel. En een pilletje.
Voor morgen reken ik maar vast op onwillige knieën. Dan donderdag misschien nog een paar gevoelige tenen. En vrijdag is 't vast weer allemaal over.

dinsdag 31 oktober, 2006

Overval

"Alles goed?" vroeg oudste zus toen ze gisterenavond tegen acht uur belde. "Ja, prima," zei ik, geheel naar waarheid. Ik hield 't gesprek kort omdat ik net uit m'n werk kwam én omdat we de perikelen rond de layout van het Fanlog nog moesten oplossen.
Toen dat gebeurd was en alle logjes waren geplaatst, liet ik me rond een uur of negen even in de makkelijke stoel zakken. Héél even maar.
Om half elf werd ik wakker gebeld door de kleine grijze. "Alles goed?" vroeg ze. "Nou..." aarzelde ik. "Ik geloof dat ik snipverkouden ben." En ook dát was de waarheid.
In nauwelijks anderhalf uur tijd terwijl ik even dutte... dat moet een sluipvirus geweest zijn.

dinsdag 19 september, 2006

Straf

Ik moet geen sprintje trekken om de trein te halen.
Ik moet geen sprintje trekken om de trein te halen.
Ik moet geen sprintje trekken om de trein te halen.
Ik moet geen sprintje trekken om de trein te halen.
Ik moet geen sprintje trekken om de trein te halen.
Ik moet geen sprintje trekken om de trein te halen.
Ik moet geen sprintje trekken om de trein te halen.
Ik moet geen sprintje trekken om de trein te halen.
Ik moet geen sprintje trekken om de trein te halen.

Zucht... dat wordt weer een avondje ijspakkingen...

maandag 11 september, 2006

Broodje warm vlees

"Even ontspannen," zei de vriendelijke mevrouw die me half naakt de ruimte binnen liet. "Voor zover dat gaat..." voegde ze er, geheel terecht aan toe. Want ontspannen blijft licht problematisch als ze delen van je lichaam pletten tussen twee plastic platen.
"Je was eerst onder controle in het ziekenhuis, lees ik?" vroeg ze terwijl het apparaat zoemde en piepte. "Ja," bekende ik. "Maar omdat er geen verdere veranderingen zichtbaar waren 'mag' ik nu gewoon bij jullie meedraaien. En als er aanleiding is, zal de huisarts me vanzelf wel weer doorverwijzen. Maar liever niet, want dit gaat heel wat sneller dan een afspraak bij de röntgenkamer en de poli."
Het zit er weer op, de controle via het bevolkingsonderzoek borstkanker. Nu alleen nog even wachten op de uitslag...

dinsdag 5 september, 2006

Valt mee

Hoera, we leven nog!

(Maar ik zit nu wel te overwegen om vannacht maar op te blijven - ik weet niet of ik morgen m'n bed nog uit kan komen...)

dinsdag 29 augustus, 2006

Huiswerk

Onderweg van werk naar huis zou ik de inschrijfformulieren afhalen, had ik telefonisch afgesproken. Terwijl de jeugdige, sportieve dame het papierwerk bij elkaar zocht, wierp ik vast een nieuwsgierige blik naar binnen. Dat zag er best goed uit. Geen flitsende 'kijk-mij-eens-hittepetitjes' vol glitter en glamour, maar robuuste veertigers en vijftigers die in een aangepast tempo puften en hijgden.
"Ik heb er ook een brochure en de tijden bij gedaan," zei de dame terwijl ze me het stapeltje overhandigde.
De inschrijving was zo gepiept, maar het gezondheidsformulier was nog een fikse klus. Operaties, klachten, beperkingen, namen van artsen en therapeuten, vrijetijdsbezigheden... Alles wilden ze van me weten.
De laatste vraag was de gemakkelijkste. Hoe schat u uw eigen conditie in?
Zonder enige aarzeling kruiste ik slecht aan. Zelfkennis duurt het langst, toch?

Ik ga op medische training. :-)

zondag 20 augustus, 2006

Verdacht

Als ik niet beter wist, zou ik bijna aan schoolziek denken.
Maar het is écht: maagpijn, een bonkend hoofd en verwarde koortsdromen. Ik ga maar héél gauw even uitzieken, anders kan ik morgen niet eens weer aan het werk...

woensdag 2 augustus, 2006

Sparen

"Weet je wat je zou moeten kopen?" vroeg de fysiotherapeut terwijl hij zijn eindverslagje voor de huisarts in de computer zette.
Ik wist het niet.
"Een crosstrainer!" riep hij enthousiast.

De grapjas.

woensdag 26 juli, 2006

Echnie

Een half uurtje op de massagetafel? Prima. Geen probleem. Graag zelfs. En daarna een paar lichte oefeningen? Helemaal okee.
Maar als de fysiotherapeut denkt dat ik vervolgens in een ongekoelde gymzaal in deze temperaturen ook nog eens anderhalve kilometer ga droogroeien, heeft-ie het toch echt helemaal mis...

vrijdag 21 juli, 2006

Aan de slag

"Wat houdt dat in, gedeeltelijk belasten? Is dat twee of drie uur per dag?" vroeg de mevrouw van de Arbodienst.
Ik geef het toe: heel even was de verleiding groot. Om 'precies!' te zeggen en iets af te spreken over voorzichtig een paar uur per dag beginnen en dan héél langzaam opbouwen.
Maar ik kon 't niet maken, vond ik. Dus legde ik braaf uit dat ik weer de hele dag in de benen mocht, maar niet met volle kracht. En dat mijn grootste zorg qua werken was dat ik daar mijn been niet in de volle lengte kon ondersteunen tijdens het zitten en niet wist hoe dat zou uitpakken.
Dat ga ik vanaf maandag proberen, spraken we af. Als de zithouding in de loop van de dag té pijnlijk wordt, mag ik naar huis. Maar in elk geval ga ik maandag weer aan de slag. Terug naar de airco!

maandag 17 juli, 2006

De dagen

Een beetje lezen, een beetje knutselen, af en toe achter de computer, heel veel hazenslaapjes - en vanaf morgen drie bergetappes om me mee te amuseren. Ik geef toe: het is een heel luxe manier van *ziek* zijn.
En inmiddels gesanctioneerd door de arbodienst. Ik moet vrijdag bellen of knie en ik zijn opgeknapt van het weekje rust. Maar ik denk dat ik het antwoord nu al weet. Al dat liggen, zitten en hangen is een weldaad voor lijf en leden. Volgens mij ben ik vrijdag een herboren mens. :-)

vrijdag 14 juli, 2006

Even niks

Tja. Dat wordt dus géén vierdaagse volgende week. In plaats daarvan even helemaal niks, alleen een kussen onder m'n knie en drie keer per dag een ijspakking. Afwisselend, heb ik me voorgenomen, in de makkelijke stoel en op de stretcher op het balkon.
Wat een ellende, hè?

maandag 10 juli, 2006

Duimen

"Als het vrijdag niet beter is, schrijf ik je een week volledige rust voor," zei de fysiotherapeut nadat hij mijn knie had gepijnigd.
Oei. Met een slaapschuld als de mijne klinkt dat wel heel verleidelijk. Je zou bijna gaan hopen dat de klachten nog een paar dagen aanhouden...

woensdag 28 juni, 2006

Au!

Als je er goed over nadenkt, is dit het meest idiote moment om een voetbalknietje op te lopen...