dinsdag 3 november, 2009

Groeibrood

Kan iemand misschien verklaren waarom één sneetje brood na het kleinsnijden voor de vogeltjes qua volume ineens meer dan verdrievoudigd is?

maandag 31 december, 2007

Trends

Als je van plan bent om vanaf 1 januari een aantal dingen gewóón te blijven doen, maar dan anders... telt dat dan ook als 'goede voornemens'?

woensdag 30 augustus, 2006

Lastige vragen (11)

Moniekie vroeg: Wat vind je het leukst aan loggen?

Toen ik net begon met loggen, vond ik het vooral spannend.
Schrijven doe ik mijn hele leven al. De ontdekking dat de getekende lettertjes samen een verhaal - of een versje - konden worden was de belangrijkste van mijn leven, denk ik. En al op jonge leeftijd zocht ik naar platforms waar ik die verhalen kwijt kon. De schoolkrant, prijsvragen van de bibliotheek, wedstrijden van de krant. En als ik ze daar niet kon slijten, schreef ik ze in het dikke schrift dat ik op mijn kamer bewaarde.
Uiteindelijk maakte ik er mijn beroep van. Net zo lang tot het niet leuk meer was en ik mijn aandacht naar de meer beeldende expressie verlegde.
En toen ging ik loggen. Terug naar de kleine verhaaltjes. Opgeschreven voor een publiek dat ik niet kende en waar ik ook geen enkele voorstelling van had.
O, die eerste dagen, weken, maanden... De opwinding als ik zag dat mensen mijn stukjes werkelijk kwamen lezen. Er op reageerden. Vaak ook lieten weten of blijken dat ze de gebeurtenissen of emoties herkenden.
Het weblog werd mijn dikke schrift. Niet meer in de bureaula op mijn kamer, maar opengeslagen in een wereldwijde etalage. En het schrijven werd weer dagelijkse kost.
Inmiddels ben ik drie jaar verder. Van niet loggen word ik onrustig. Zonder logje(s) is een dag niet áf. Soms, als zich onzichtbaar voor m'n lezers grote klussen in huis afspelen, kan ik het dagelijkse verhaaltje wel eens uitstellen, maar overslaan lukt vrijwel nooit. Niet loggen is overmacht. Dan werkt de server niet mee of doet de computer niet wat ik wil. Steeds als ik door zaken waar ik geen invloed op heb niet kan loggen, besef ik weer hoe leuk het is.
Want ook als ik niet kan loggen, gaat het waarnemen gewoon door. Dingen die je hoort, dingen die je ziet, mensen die je tegenkomt, gesprekken die je opvangt. En die een logger veel sneller opvallen dan iemand die gedachteloos met een walkman in d'r oren in de metro zit.
Dát vind ik het allerleukste van loggen: dat je er beter van gaat zien, beter van gaat horen. Veel alerter in het leven staat en dat dingen die je vroeger ontgingen zich ineens als logje presenteren.
Loggen is leuk. Omdat het leven zelf de inspiratie vormt.

De lastige vragen zijn op. Tenzij... ;-)

zondag 27 augustus, 2006

Lastige vragen (10)

Hanscke vroeg: Vind je het prettig om alleen te wonen?

Ik vind het heerlijk. En ik ben er ook uitermate geschikt voor, denk ik. Zelfstandig, rustig (sommigen zouden het misschien lethargisch noemen), flexibel en niet makkelijk uit het veld te slaan. Met daarnaast een sterk besef van wat ik wil - en vooral wat ik niet wil - en een gezonde afkeer van mensen die me willen overhalen dingen op hun manier te doen.
Een makkelijk mens, maar wel een beetje lastig. En dan is het niet altijd eenvoudig om huis en leven met anderen te delen. Zeker niet als het grootste deel van je tijd en je aandacht in je eigen dingen gaat zitten. Een ander zou er wel eens wat bekaaid af kunnen komen, vrees ik.
Dat wil niet zeggen dat het een bewuste keuze is geweest. Leven is iets dat je overkomt en je hebt het niet altijd voor het zeggen. Waar het om gaat is of en hoe je externe omstandigheden - altijd in samenspel met je eigen karakter, natuurlijk - accepteert en je aanpast aan ontwikkelingen die je zelf niet in de hand hebt. Dat gaat me goed af, al zeg ik het zelf. De muggen op mijn weg zijn nooit olifanten geworden.
Het is dan ook de vraag of ik altijd al zo geschikt was om alleen te wonen, of dat ik dat in de loop der jaren geworden ben door het proces van accepteren en aanpassen. Maakt ook niet zoveel uit, denk ik. Het gevoel dat het alleen wonen goed bij me past is er en maakt het feit bijna vanzelfsprekend. Iets wat sommige mensen zich nauwelijks kunnen voorstellen en anderen wel eens een beetje jaloers maakt, weet ik.
Of het altijd zo blijft? Ik kan het niet vaak genoeg herhalen: ik neem het leven zoals het zich aandient. En ik zal alles wat op mijn pad komt zorgvuldig onderzoeken, nagaan wat ik ermee kan, wat ik ermee wil en of het me in een richting voert die me prettig lijkt. Zelfs Ook als het een man is. ;-)

Open vragen:
- Wat vind je het leukst aan loggen? (Moniekie)

vrijdag 25 augustus, 2006

Lastige vragen (9)

Amiek vroeg: Wat wil je in dit leven bereiken en wat in een volgend leven?

Je mag het gebrek aan ambitie noemen, maar ik hoef helemaal niets te bereiken. "Mijn carrière ligt achter me," roep ik al vanaf het moment dat ik de onaangename wereld van de public relations verliet. Bewust achteruit stapte omdat ik erachter kwam dat ik andere dingen belangrijker vond dan iets 'bereiken' op professioneel gebied. Niet meer mee wilde doen aan die keiharde rat race waarin niet de boodschap telde, maar wie het snelst of het hardst kon schreeuwen.
Ik hoef niks meer te bereiken op materieel gebied. Sinds mijn stapje terug is alles in balans en draait mijn leven om wat ik echt belangrijk vind. Het leven zélf en het genieten daarvan. Niet meer blindelings rennen naar een hoger doel, maar rustig wandelen langs bekende en onbekende wegen als doel op zichzelf. En groeien doe ik dan vanzelf wel, als ik blijf opletten en niet vergeet om te genieten van de uitzichten.
Wat ik zonder dat ik het wist wilde bereiken, héb ik bereikt: de rust en het evenwicht om het leven te waarderen zoals het is, om onverwachte bochten en hobbels in de weg zonder angst te nemen en om de kleine, verrassende zijweggetjes niet over het hoofd te zien. Het geloof en vertrouwen om mijn weg te blijven gaan en me te laten verrassen door onverwachte ontmoetingen, rustpunten en avonturen.

En als ik dan hierna nóg een leven *mag*, dan hoop ik dat ik eerder dan ik nu deed diezelfde balans vind, dat nog meer mensen dan nu op mijn weg komen en mij leren kennen zoals ik werkelijk ben en dat de weg minstens net zo boeiend, spannend en afwisselend is als déze reis.
Meer dan dat hoef ik niet te bereiken.

Open vragen:
- Vind je het prettig om alleen te wonen? (Hanscke)
- Wat vind je het leukst aan loggen? (Moniekie)

woensdag 23 augustus, 2006

Lastige vragen (8)

Maurice vroeg: Spaarde jij vroeger Barbies of speelde je met auto's?

Barbies? Ikke? Welnee joh: de Barbies waren van m'n zusje. Ik heb er zelfs nooit eentje gehad. Okee, ik had een pop. Maar dat was ook niet meer dan alleen maar *hebben*. De pop zat op een plank in m'n kamertje. Naast de teddybeer, want die had ik natuurlijk ook.
Auto's dan? Tja, ik had er wel een paar. Heuse Dinky Toys. Een zwarte Chevrolet Impala, met van die enorme achtervleugels. Een rode Citroën waarvan de portieren open konden. En een politiewagen. Maar ermee spelen deed ik niet. Eén keer heb ik geprobeerd ze van de houten knikkerbaan te laten rijden, maar dat werkte niet. Ze stonden maar een beetje te staan. Af en toe reed ik wel wat bochten met de Chevrolet, omdat de voorwielen dan naar binnen veerden en echt draaiden. Maar daar ging de lol altijd al gauw weer af.
Als kind was ik vooral een constructeur. Een bouwer. Ik bouwde kleurentorens van de oude knopen die mijn moeder in een groot, vierkant blik bewaarde. Probeerde iets bruikbaars in elkaar te zetten van de onderdelen van de wekker die mijn vader vakkundig had gesloopt. Zocht na schooltijd in de nieuwbouwwijk-in-aanbouw achter ons huis naar stukken hout en grote spijkers, om op zaterdag de meest merkbaardige constructies in elkaar te zetten. Meestal werden het uiteindelijk toch maar bootjes, die ik dan in bonte kleuren schilderde. Spinnenwebben van kastanjes, spelden en garen, poppetjes van eikels en lucifers, bakjes van kokosnootschalen.
Eigenlijk was het een voorstadium van wat ik nog steeds het liefste doe: alles wat je tegenkomt onderzoeken en kijken of je er iets van kunt maken. En eigenlijk gaat dat tegenwoordig nog precies zo als op mijn zevende.
Je begint aan een konijnenhok, maar het wordt uiteindelijk een bootje...

Open vragen:
- Wat wil je in dit leven bereiken en wat in een volgend leven? (Amiek)
- Vind je het prettig om alleen te wonen? (Hanscke)
- Wat vind je het leukst aan loggen? (Moniekie)

zondag 20 augustus, 2006

Lastige vragen (6)

Kees vroeg: Wat is de moeilijkste vraag die je ooit hebt moeten beantwoorden?

En misschien was zijn vraag wel de moeilijkste, want sjongejonge, wat heeft hij me aan het graven gezet! Mijn hele geheugen heb ik doorgespit op zoek naar moeilijke momenten en lastige dilemma's. Maar, zeker gezien de lange periode die ik al op deze aardkloot rondloop, het resultaat viel nogal mee.
Als ik alle examenvragen buiten beschouwing laat (al zaten daar héél lastige tussen, hoor!) blijven er maar een paar over. En als je daar zo bewust over nadenkt ontdek je eigenaardige dingen. Veel lastige vragen lijken pas áchteraf moeilijk, maar waren dat niet op het moment dat ze gesteld werden.
Al met al kom ik tot drie vragen die ofwel achteraf grotere gevolgen bleken te hebben dan ik had gedacht, ofwel moeilijk lijken maar het eigenlijk niet bleken te zijn.
1. "Wil je de derde Gymnasiumklas nog een keer overdoen of ga je naar de vierde van de MMS?"
Die vraag werd me gesteld toen ik, na een doublure in de tweede, opnieuw struikelde over een paar vakken waar ik geen trek in had. Het antwoord was ook snel gegeven. Verlost worden van Latijn, Grieks en Natuurkunde en die onmogelijke vakken inruilen voor méér talen plus twee jaar winst (de MMS was ook nog eens een jaar korter dan het gym) was zó aantrekkelijk dat ik het, ook na het verplichte 'nachtje slapen' dat mijn ouders me opdroegen, heel zeker wist. Ik ging naar de MMS. Dat ik daarmee een aantal studierichtingen waar ik in mijn jeugd over droomde opgaf, besefte ik pas later. Maar spijt heb ik er nooit van gehad.
2. "Heb je een gelukkige jeugd gehad?"
Een vraag die me meer dan eens werd gesteld en die ik steevast met een overtuigd 'ja' beantwoord. Maar de werkelijkheid was complexer dan dat simpele 'ja'. Ik was een redelijk eenzaam kind, had weinig aansluiting met leeftijdgenootjes en werd ook te vaak naar nieuwe woonplaatsen gesleept om me echt te hechten. En mijn vader dronk meer dan goed voor hem (en voor ons) was, wat regelmatig tot heftige en weinig vreedzame taferelen leidde en bovendien noodzakelijk maakte dat mijn moeder werkte omdat hij een weinig betrouwbare werknemer was en zijn banen nooit lang wist te houden. Maar als je dat zo opschrijft, klinkt het als een vorm van kommer en kwel die ik totaal niet als 'mijn jeugd' heb ervaren. Het had beter gekund, maar het was niet dusdanig slecht dat ik er als volwassene trauma's aan heb overgehouden. Dus al dekt het enkele 'ja' misschien niet de volledige lading van mijn jeugd, het is en blijft het enige antwoord dat ik op die vraag kan geven.
3. "Je vindt het toch wel goed dat ik toch die wereldreis ga maken waar A. en ik al zo lang van dromen?"
De vraag kwam van een pas verworven 'nieuwe liefde in mijn leven'. En wie was ik om hem tegen te houden? 'Houden van is durven loslaten', zeggen ze. Dat deed ik. Terwijl ik op kat Miep paste, trokken de jeugdvrienden de wereld over. Thailand, Vietnam, China, Australië, Nieuw-Zeeland. Via het internet en de e-mails kon ik hun reis in woord en beeld volgen. Ze genoten, zogen de landen en de indrukken in zich op en groeiden in acht maanden tijd uit tot heel andere mensen met heel andere ideeën. Zo anders dat T. na terugkomst besloot dat hij voorgoed naar Australië wilde vertrekken. En ik liet nogmaals los.
Maar Miep mocht bij mij blijven - dat dan weer wel.

Drie moeilijke vragen. Maar niet de allermoeilijkste die me ooit gesteld werd. Die komt nog. Als volgende in het rijtje 'lastige vragen'...

Open vragen:
- Ben je nu verliefd op iemand en zo ja, op wie? (Ster)
- Spaarde jij vroeger Barbies of speelde je met auto's? (Maurice)
- Wat wil je in dit leven bereiken en wat in een volgend leven? (Amiek)
- Vind je het prettig om alleen te wonen? (Hanscke)
- Wat vind je het leukst aan loggen? (Moniekie)

vrijdag 18 augustus, 2006

Lastige vragen (5)

Carin vroeg: Hoe is de zeemeermin op je weg gekomen?

Volgens mij was dat de voorzieningheid. Of een wonderbaarlijk gevoel voor timing. En al heb ik in de dagen daarna nog mijn handen vol gehad aan deze dame, ik kan er alleen maar blij om zijn.
Het was op de dag van de geocaching. Voordat we op pad gingen, dronken we bij mij thuis nog een kopje thee. Nou ja, Carin dronk een kopje thee. En nog eentje, want we waren na het eerste nog lang niet uitgepraat.
We vertrokken dan ook iets later dan gepland. En ik denk dat dat zo heeft moeten zijn...
Nog geen vijftig meter vanaf mijn voordeur bleef ik staan door de onverwachte aanblik.
Er stond een zeemeermin bij het grof vuil.
Ik wist meteen dat ik dat niet zomaar mocht laten gebeuren. Zeemeerminnen zijn kwetsbaar, die kun je niet zo bruut en wreed langs de kant van de straat dumpen. Gelukkig heb ik een groot huis en waar plaats is voor vijf katten, een mannentorso van papier maché en een gipsen buste van Minerva is ook nog wel een plekje voor een zeemeermin.
Ik was nét op tijd. "Als jij haar niet had meegenomen, had ik 'r gepakt," zei de buurvrouw die zag dat ik haar onder mijn arm nam en op mijn schreden terugkeerde om haar naar huis te brengen.

"Hoe is het met de zeemeermin?" vroeg diezelfde buurvrouw toen ik haar gisterenochtend op weg naar de supermarkt tegenkwam.
"Prima," antwoordde ik. "Ze heeft een totale make-over gehad en krijgt een prominente plaats in mijn atelier."
En zo liep ook dit sprookje heel gelukkig af.

Open vragen:
- Wat is de moeilijkste vraag die je ooit hebt moeten beantwoorden? (Kees)
- Ben je nu verliefd op iemand en zo ja, op wie? (Ster)
- Spaarde jij vroeger Barbies of speelde je met auto's? (Maurice)
- Wat wil je in dit leven bereiken en wat in een volgend leven? (Amiek)
- Vind je het prettig om alleen te wonen? (Hanscke)
- Wat vind je het leukst aan loggen? (Moniekie)

donderdag 17 augustus, 2006

Lastige vragen (4)

Zanillya vroeg: Wat is je schoenmaat?

Ha, da's een makkie!
Mijn schoenmaat is veertig. Heel gangbaar, dus het zou geen probleem hoeven zijn om prettige en leuke schoenen te vinden.
Maar ik heb nogal veeleisende onderdanen. De strijd tussen mij, mijn benen en mijn voeten is letterlijk een slijtageslag. Dankzij een foutje in het immuunsysteem dat mijn lichaam ertoe brengt om zijn (en mijn!) eigen kraakbeen op te eten. En op den duur lóópt dat wat lastig.
Ooit heeft een knappe orthopeed mijn knieën opnieuw in elkaar geknutseld. Een paar jaar geleden besloot een andere knappe orthopeed mijn rechter grote teen met een schroef muurvast op z'n plaats te houden.
Goed gelukt allemaal, maar je huppelt na die operaties niet makkelijk op naaldhakken door het leven. Degelijk moeten mijn schoenen zijn. Met hakken van maximaal anderhalve centimeter. Ze moeten voldoende steun geven maar tegelijkertijd meegaan met elke beweging. En liefst voorzien zijn van ingebouwde jubeltenen om het werk van mijn onbuigzame grote teen zoveel mogelijk over te nemen. En als het enigszins kan - dat zegt overigens niet de orthopeed, maar dat zal aan mijn Zeeuwse afkomst liggen - zijn ze ook nog een beetje betaalbaar.
Geloof me, zulke schoenen zijn niet makkelijk te vinden. Zelfs niet in maat veertig.

Open vragen:
- Hoe is de zeemeermin op je weg gekomen (Carin)
- Wat is de moeilijkste vraag die je ooit hebt moeten beantwoorden? (Kees)
- Ben je nu verliefd op iemand en zo ja, op wie? (Ster)
- Spaarde jij vroeger Barbies of speelde je met auto's? (Maurice)
- Wat wil je in dit leven bereiken en wat in een volgend leven? (Amiek)
- Vind je het prettig om alleen te wonen? (Hanscke)
- Wat vind je het leukst aan loggen? (Moniekie)

dinsdag 15 augustus, 2006

Lastige vragen (2)

Tja, dat krijg je ervan als je je lezers uitnodigt tot vragen. Dan kan het wel eens intiem worden...

Jeanne stelde meteen maar twee vragen tegelijk:
* Wat was de leukste seks die je tot nu toe ooit had?
* Wat is de leukste seks die je nog wil hebben - en met wie?

De leukste seks had ik in 1979. (En nu niet denken dat het al die jaren daarna huilen met de pet op was - er bestaat ook nog zoiets als goeie seks. En mooie, lieve, memorabele... Maar daar werd niet naar gevraagd.)
In 1979 was ik, na drie flinke operaties in anderhalf jaar tijd, ernstig aan vakantie toe maar nog niet in staat tot al te inspannende activiteiten. Dus werd het een cruise door de Middellandse Zee. Iets waar ik in normale omstandigheden niet snel aan zou denken, maar bij tijdelijke beperkingen moet je roeien met de riemen die je hebt en dan is een boot wel zo toepasselijk.
En dus scheepte ik, met oudste zus als chaperonne, in Turijn in op de MS Irpinia voor tien dagen varen, uiterst luxueuze maaltijden en dagelijkse excursies in steden die ik slechts van naam kende.
De bemanning bestond grotendeels uit Italianen. Die het streng verboden was om hun verleidingskunsten toe te passen op passagiers. Maar daar bleken ze Oostindisch Italiaans doof voor: er werd geflirt en aangepapt bij het leven. Waarbij je wel moet bedenken dat ik destijds nog een strak in het vel zittende 27-jarige was. En ongebonden, laat ik dat er zekerheidshalve maar even bij vermelden.
Hoewel ik heimelijk binnen de kortste keren verliefd werd op ene August uit Beieren, was het steward Bruno die voor de nodige vakantiepassie zorgde. Een echte Italiaan: donker haar, diepbruine ogen en een verleider bij uitstek. Na een romantische wandeling over het dek - met veel gestreel en kleine kusjes - waren we wel toe aan het wat serieuzere werk, vonden we. Maar wáár? Hij nam me mee naar zijn personeelshut, maar de twee smalle eenpersoons stapelbedden leken niet ideaal. Bovendien was er het risico dat zijn kamergenoot onverwacht kon binnenstappen. In mijn eigen hut zat de chaperonne. Mogelijk óók met een steward, want we waren de avond als 'double date' begonnen. Bruno en ik dribbelden doelloos over de boot, maar daar bleken vooral véél mensen en nauwelijks geschikte plekjes te zijn. Uiteindelijk werd het, vér na middernacht toen de meeste passagiers al sliepen, wat onhandig *gedoe* met mijn rug tegen de reling. Met veel gegiechel en gehannes. Maar wel ongelooflijk leuk, dat stiekeme gepruts. En natuurlijk het toppunt van romantisch: ineens was ik hoofdpersoon in een aflevering van Loveboat.
Bruno heb ik de rest van de reis nauwelijks nog gezien. Er waren immers veel méér jonge, vrouwelijke passagiers die zijn aandacht verdienden.

Welke leuke seks ik nog wil hebben en met wie?
Geen idéé... Eerlijk gezegd heb ik op geen enkel terrein een voorstelling van mijn toekomst. Geen verlangens, geen verwachtingen, geen doelstellingen. Verlangens en verwachtingen zijn, denk ik, voornamelijk frustrerend als ze niet (snel) worden verwezenlijkt. Ik leef bij de dag, bij het uur - bij het nu. En daar haal ik zoveel mogelijk plezier en genoegen uit. Misschien is het enige dat ik aan 'verwachting' heb de gedachte dat alles mogelijk is. Als je het maar ziet en er open voor staat.
Toegegeven, er is een 'object of affection' in mijn leven, zij het op afstand. En ja, daar dagdroom ik wel eens over. Maar daarbij staat seks niet op de voorgrond. Sterker nog: dat blijft tot nu toe grotendeels buiten beeld.
Wel heb ik sporadisch zo'n standaard droom over een klusjesman met wie ik hartstochtelijk op de bank beland. En zie ik heel af en toe wel eens iemand bij de tramhalte van wie ik denk: als hij me ter plekke uitnodigt om zijn verzameling postzegels te komen bekijken zou ik spontaan 'ja' zeggen.
En mocht zich zo'n situatie voordoen, hoop ik natuurlijk dat de seks inderdaad leuk wordt. Of góed, lief of memorabel. Alleen kan ik op dit moment onmogelijk zeggen met wie dat dan zal zijn...

Open vragen:
- Spijt het je wel eens dat je geen kinderen hebt? (Tanya)
- Wat is je schoenmaat? (Zanillya)
- Hoe is de zeemeermin op je weg gekomen? (Carin)
- Wat is de moeilijkste vraag die je ooit hebt moeten beantwoorden? (Kees)
- Ben je nu verliefd op iemand en zo ja, op wie? (Ster)
- Spaarde jij vroeger Barbies of speelde je met auto's? (Maurice)
- Wat wil je in dit leven bereiken en wat in een volgend leven? (Amiek)
- Vind je het prettig om alleen te wonen? (Hanscke)

maandag 14 augustus, 2006

Lastige vragen (1)

Sjonge, ik heb me wel wat op de hals gehaald, hè? Volgens mij moet ik de komende maanden weken dagen behoorlijk met het zitvlees bloot.
Maar wie a zegt moet ook b zeggen, dus ik zal alle vragen beantwoorden.
Gelukkig mag ik met een makkelijke beginnen. :-)

Neneh vroeg: Wat was je mooiste vak op school en was je daar dan ook goed in?

De laatste maanden voordat ik eindelijk (ik was ongunstig jarig en moest een jaartje wachten) naar school mocht, verheugde ik me vooral op twee vakken: lezen en tekenen. Tekenen deed ik al graag Op regenachtige middagen kleurde ik pagina's van mijn schetsboek vol en krabbelde ik de ontelbare regendruppels die ik vanuit het raam zag zorgvuldig op mijn papier. Lezen deed ik ook al. Vanaf m'n vierde was ik lid van de bibliotheek en haalde ik wekelijks de prachtigste boeken op die me meenamen op wonderbaarlijke avonturen. Het leek me heerlijk om me ook in de klas aan zulke heerlijke hobby's over te geven.
De werkelijkheid was anders. Tekenen op school was leek in niets op de prinsessen en sprookjesdieren die ik thuis maakte. We moesten cirkels maken met de bijbehorende schaduwen. Blaadjes natekenen die de juf van een boom had geplukt in plaats van fantasiebossen waar zich allerlei geheimzinnige verhalen konden afspelen. En lezen ging van 'aap-noot-mies' tot "Ot zit op het bankje voor het huis. "Dag Ot," zegt Sien. "Dag Sien," zegt Ot, "wat kom je doen?" Verhalen waar kraak noch smaak aan zat. En zodra de juf doorkreeg dat ik dat stadium al was ontgroeid, kreeg ik een stapeltje beduimelde leesboekjes uit de derde 'om voor mezelf te lezen', waarvan de inhoud nauwelijks beter was.
Vreemd genoeg werd schrijven mijn favoriete vak. Omdat ik dat niet kon. Of althans niet op de manier die de juf wilde. Schrijven deed ik thuis al bijna net zo lang als lezen. Maar niet zo netjes en duidelijk als de juf van me vroeg. En eigenlijk ook met mijn 'verkeerde' hand, al wisten mijn ouders na lang praten te voorkomen dat ik het met mijn 'goede' hand moest leren. Mijn letters kwamen altijd scheef op het papier en waren te kriebelig en slordig naar de zin van de juf. Daar moest ik goed op oefenen, vond ze. En dat deed ik.
Mijn schrijven werd tekenen. Ik tekende elke letter tot hij net zo mooi was als de juf van me vroeg. Nou ja, bijna net zo mooi. Want echt tevreden was ze nooit. Dus 'goed' in mijn favoriete vak ben ik nooit geworden. Van een dikke onvoldoende werd het uiteindelijk hooguit een mager zeventje.
Nog altijd 'teken' ik mijn letters als anderen mijn schrijfsels moeten lezen. En nog altijd ben ik de enige die het echt móói vindt, geloof ik...