Morgen ga ik naar de regionale banenmarkt. Ik heb er zin in, want het is op een mooie locatie even buiten de stad en de route voert grotendeels langs de Alzette. Met het verwachte mooie weer wordt dat dus een lekkere wandeling - en wie weet wat het me nog aan kansen oplevert. Om potentiële werkgevers te overtuigen van mijn capaciteiten, heb ik mijn CV maar weer eens geactualiseerd en er een flink aantal exemplaren van in mijn pink 'groene' tas gestopt. Je weet maar nooit waar het toe leidt!

Hoop en desillusie in één beeld? Wie zal het zeggen... Feit is dat het linkerhuis wordt opgeknapt. Dat is te zien aan het biljet met de rode stip voor het raam, hét teken dat er met toestemming van de gemeente verbouwd wordt. Het buurhuis staat sinds kort te koop. Ook in Luxemburg heeft de financiële crisis gevolgen. De werkloosheid stijgt en het aantal borden met 'à vendre' of 'à louer' is nog altijd groeiende. En dat in een van de rijkste landen van Europa...

Woensdag wordt een drukke dag. Afgelopen week vielen er twee uitnodigingen in mijn brievenbus. Eentje van het ministerie van Arbeid, voor een regionale banenmarkt speciaal voor vijftigplussers. En eentje van de afdeling 'noord' van de dierenbescherming, die op zoek is naar vrijwilligers. Gelukkig zijn de bijeenkomsten niet gelijktijdig, zodat ik overdag kan kennismaken met potentiële werkgevers en 's avonds kan informeren of ik wellicht iets kan betekenen voor de dierenbescherming. Wie weet kom ik over een paar maanden tijd te kort door al die nieuwe activiteiten!

Het hele weekend staat in het teken van 'Ettelbréck meets Hollywood'. Een driedaags festival met hapjes en drankjes, diverse kraampjes in het centrum en heel veel muziek. Bij de kerk is een openlucht 'Hard Rock Café' ingericht, waar voortdurend optredens te zien zijn. Als ik passeer, worden songs van Michael Jackson uitgevoerd voor het goede doel. De opbrengst gaat naar Haïti, vertelt de zanger tussen twee nummers door. Gezien het ruimschoots aanwezige publiek zal er straks in de pauze wel aardig wat worden opgehaald...

Het weer van de afgelopen dagen heeft maar weinig met voorjaar te maken. De temperatuur haalt op sommige dagen niet eens de dubbele cijfers, het is koud, nat en somber. Vervelend voor ons, maar dramatisch voor de vogels. Veel te weinig rupsen en insecten, en dat juist in de tijd dat er jongen moeten worden grootgebracht. Overal lees en hoor je verhalen over mislukte nestjes en kwijnende kuikens. Veel kun je er niet aan doen; het enige hulpmiddel dat een mens nu kan bieden is extra voedsel. Dus strooi ik niet alleen de vertrouwde muesli, maar leg ik ook op diverse plekken in de tuin meelwormen neer. Die verdwijnen elke dag als sneeuw voor de zon, dus kennelijk wordt er dankbaar gebruik van gemaakt door zwoegende ouderparen.

Als ik thuiskom van de camping ben ik enerzijds nog helemaal in de fröbelmodus en anderzijds behoorlijk afgemat. Vooral als de groep aan de grote kant is. Vandaag waren er negen kinderen en varieerden de leeftijden van vier tot veertien jaar. Vooral voor de kleintjes is drie uur stofversieren eigenlijk te lang, zodat ze al snel extra aandacht - en ook extra bezigheden - vragen. Dan wil ik na thuiskomst vooral lekker ontspannen. En het simpelweg kleuren van een mandala, onder het genot van een mok koffie en een chocoladebroodje, is op zulke momenten vaak het favoriete tijdverdrijf.

Het was een fraai staaltje samenwerking. Zaterdag mailde ik naar de campingbeheerders een lijstje met spullen die ik voor de komende knutselprojecten nodig had. Maandag keken ze wat ze bij de groothandel konden krijgen en dinsdag bezochten ze een hobbyzaak in de buurt. Gisteren mailden ze mij wat er nog open stond op de lijst, zodat ik dat vandaag bij mijn bezoek aan Luxemburg-stad nog kon aanschaffen. En inmiddels is alles compleet, zodat we morgen geheel voorbereid kunnen beginnen.

Het aanbod van 'Fleurs Wetzel' reikt veel verder dan alleen bloemen en planten. Net als in de Luxemburgse tuinen, ligt ook hier de nadruk op ornamenten en objecten. Roestige vazen en plantenbakken, glimmende vogels, granieten kikkers en gestileerde metalen bloemen. En dan beschrijf ik alleen nog maar wat er voor de etalage op het trottoir staat - achter de winkel is een nog veel grotere uitstalling te zien, belooft een bord naast de deur. Misschien ga ik die ooit nog eens bekijken...

Soms kun je het begrip 'straatmeubilair' letterlijk opvatten... Op verschillende plaatsen in de stad staan deze kleurige hoge stoelen. Zomaar voor het mooi, maar ook als geliefd klimrek voor de kinderen. Dat mág ook; nergens staat een bordje 'niet aankomen' en er is niemand die het verbiedt. Echte gebruikskunst dus. :-)

Bij de steenuiltjes van Beleef de Lente wordt serieus onderzoek gedaan. Zodra het eerste ei gelegd is, wordt van 's ochtends zes uur tot middernacht door een hele ploeg waarnemers bijgehouden welke prooien worden aangevoerd en wat ermee gebeurt. Al die gegevens worden verwerkt op dagsheets, die naar de onderzoekers worden gestuurd. Elke zondag vul ik zo'n sheet in, aan de hand van de noteringen die de waarnemers een dag eerder gemaakt hebben. Sinds dit weekend valt er aardig wat in te vullen, want de jaarlijkse 'meikeverrace' begint op gang te komen. En dat betekent goedgevulde sheets én goedgevulde uilenmaagjes!

Veel Luxemburgers hebben hun tuintje niet (of niet alléén) voor het mooi, maar ook voor het lekker. En daar besteden ze heel wat tijd en zorg aan. Zodra de nachtvorst verdwenen is, zie je overal mensen druk bezig met spitten, mesten en zaaien of planten. En dat heeft resultaat. Hoewel het weer nog steeds te wensen overlaat en zelfs de nachtvorst af en toe weer terug is, zijn de eerste lekkernijen overal al zichtbaar. Dat wordt straks smullen voor deze bewoners - en hun buren waarschijnlijk.