Volgens mij ben ik vrijwel klaar voor vertrek!
]]>

Een stralende dag. Ik heb alles in huis wat ik nodig heb, dus ik hoef de deur niet uit. Toch kan ik van wat buitenlucht genieten, want het is zonnig genoeg om de schuifdeur ('s ochtends) en het tuimelraam ('s middags) open te zetten. Met dit soort weer lijkt het al helemaal lente. Ook binnen, want het zal niet lang meer duren voor de amaryllis bloeit. En hij is nú al zo mooi...
]]>
De supermarkt is aan het verbouwen. De hele sectie vlees, vleeswaren en snacks is dichtgetimmerd. Natuurlijk zijn al die zaken nog steeds te krijgen, maar het aanbod is flink uitgedund en het is even zoeken waar alles nu te vinden is. Als ik over een paar weken weer blindelings kan vinden wat ik nodig heb, zal de boel ongetwijfeld opnieuw verplaatst worden. Want over anderhalve maand is het werk klaar, belooft het bord op de tijdelijke muur. Ik ben benieuwd hoe het er dan uit zal zien!
]]>Nu is het stil in huis. Kacee - knuffelkat, schootkat, altijd in voor een goed gesprek en buitengewoon aanwezig - wordt gemist. Veel meer dan een verjaardag kan goedmaken...


De voortuin ligt er zonnig bij. Zó zonnig dat de kleur op deze foto nauwelijks te zien is. Veel lila, roze en rood. Het rood is van de besjes aan de dwergmispel, aan de overige kleuren durf ik geen namen de plakken. Het zijn planten die er al stonden toen ik het appartement betrok. Enfin, hoe ze heten is ook niet zo belangrijk, het is in elk geval een feest voor het oog, zeker op zo'n zonnige dag. Waar ook de was ongetwijfeld van zal profiteren.
]]>Maar vanavond belde jongste zus met het bericht dat haar enige kat ten dode is opgeschreven. FIP. Nog hooguit twee weken, voorspelde de dierenarts. En Kacee is pas negen...
Straks mijn eigen viertal maar eens extra knuffelen. Je weet tenslotte nooit hoe lang je voor ze mag zorgen...
]]>
De Rue Pierre Wiser mondt uit onderaan de helling van Lopert. Dat is de berg die ik eind vorig jaar bijna dagelijks beklom om op een vast tijdstip foto's te maken in alle vier de windrichtingen. Na een paar maanden moest ik daarmee stoppen, omdat mijn knieën heftig protesteerden tegen het frequente klimmen. Als je ziet hoe hoog en vooral hoe steil de helling is, is dat achteraf helemaal niet zo vreemd. Maar jammer is het wel, want ook dát was een leuk foto-project.
]]>