dinsdag 4 mei, 2010

De doden

"Nee, onze doden neemt niemand ons af,"
zeiden wij tot elkaar. "dit grote lijden
maakte ons tot één volk: niemand kan scheiden
die staan verenigd om eenzelfde graf."

Hoe weinig maanden en gij ligt terzijde..
Zijn wij voor de herinnering te laf?
Hebt gij vergeefs gestreden? Zal uw graf
onvruchtbaar blijven voor de oogst der tijden?

Ach, wij zijn klein, die u met bloemen eren.
Gevoed door ons herdenken: ach, zij zullen,
gelijk uw eigen leven, ras vergaan.

Maar gij, die trouw waart tot de dood, zult keren
en onze bodem met uw bloei vervullen
en elke mei waken voor ons bestaan.

Anoniem (Geuzenliedboek 1940-1945)

maandag 4 mei, 2009

Tot de doden

Wij kunnen u niet meer bereiken,
wij komen een zintuig te kort,
wij leggen ons neer bij de feiten
dat gij minder en minder wordt.

De enkele keren dat ge
in dromen nog tot ons verschijnt,
wordt gij al ijler en ijler
tot ge voor altijd verdwijnt.

Straten houden uw namen
voor heden en morgen in stand,
maar onze kinderen brengen
ze niet meer met u in verband.

Het land ligt nog net als het toen lag
van polder tot polder te kijk;
de mensen die er in wonen
blijven zichzelf gelijk.

Maar éénmaal per jaar is de stilte
tot de hemel toe van u vervuld
en belijden wij zonder woorden
onze dankbaarheid, onze schuld.

Ed Hoornik