vrijdag 1 januari, 2010

Goede voornemens 2010

1. Ik ga dit jaar niet meer aan mezelf twijfelen.

...Ho, wacht eens even... dat gaat je natuurlijk nooit lukken. En zeg nu zelf: zóveel heb je ook weer niet van 2009 gebakken, af en toe leek het heel wat, maar het bleef toch een jaar van vallen en opstaan. Trouwens, je twijfelt al je hele leven aan jezelf, waarom zou dat nu ineens anders worden? En erg veel grond voor zelfvertrouwen heb je dan ook niet: je bent nog altijd een werkloze expat die een beetje als zelfstandige probeert te ploeteren, maar of het nu allemaal zo succesvol is? Hahaha, minder aan jezelf twijfelen... Hoe denk je dat te gaan doen dan, muts?

Mijn beste voornemen is om geen goede voornemens te maken, denk ik...

dinsdag 18 maart, 2008

Voornemen

Ik zal nóóit meer na half elf 's avonds koffie drinken!

Om kwart over drie lag ik nog te stuiteren in m'n bed...

dinsdag 3 juli, 2007

Geen gezicht

Behalve gemakzucht, heb ik geen enkele reden om tijdens het werken met m'n handen in het haar te zitten. Maar ja, het leunt zo lekker: het hoofd op de handen en de ellebogen op het bureau.
Toch maar niet meer doen. Het leidt ertoe dat ik er uitzie alsof de haren mij plaatselijk ten berge zijn gerezen. Een soort Kuifje na de windhoos.
Vanavond maar een flinke tube gel kopen. En dan morgen álles in stekeltjes recht overeind zetten. Vet cool!

donderdag 31 mei, 2007

´k Wist nergens van

Toen ik, ruimschoots na de lunch, eindelijk hoorde dat het vandaag wereldwijd ´niet-rokendag´ is, was het natuurlijk al veel te laat...

dinsdag 20 maart, 2007

Geduldig

... en na ongeveer tien weken komt het eerste plantje op, stond er op de gebruiksaanwijzing van de bolletjes die ik afgelopen vrijdag in de grond stopte.
En tóch ga ik elke dag even kijken of ik al een groen sprietje zie...

zaterdag 17 maart, 2007

Veelzeggend

De slechtste huishoudsters hebben de meeste schoonmaakspullen in huis, heb ik ooit eens gelezen.
Bij het reorganiseren van de keukenkastjes ontdekte ik dat ik 42 huishoudsponsjes bezit...

maandag 19 februari, 2007

Zinloos

Een volstrekt overbodige maar nog altijd onuitroeibare gewoonte: nadat ik heb controleerd of het merkje van 't t-shirt dat ik wil aantrekken niet per ongeluk aan de voorkant zit, kijk ik altijd nog even aan de achterkant of het daar wel zit...

maandag 25 december, 2006

Aangepast

Volgens mij vindt de familie me zo langzamerhand toch al heel behoorlijk gesocialiseerd... ;-)

Al zouden ze nóg tevredener zijn als ik wat vaker zou bellen...

woensdag 6 december, 2006

Bij nader inzien

Voordat ik mijn computer afsloot, had ik nog één klusje te doen: een mailtje aan het afdelingshoofd waarin ik me - met excuses voor mijn wispelturigheid en de mogelijke administratieve rompslomp van mijn late besluit - alsnog afmeldde voor het kerstetentje van de afdeling.
Eerder vandaag waren de drie keuzemenu's rondgestuurd. En omdat er weinig werk was, waren die onderwerp van uitvoerig overleg. Niet alleen over het aanbod aan gerechten, maar ook over de oplopende prijzen. Alles paste ruimschoots binnen het budget, het geld dat overbleef kon worden besteed aan wijn voor de liefhebbers.
En liefhebbers waren er. "Niet duurder dan menu 2!" riep een jolige collega. "Anders is er niet genoeg voor de drank!" Een grapje, natuurlijk. Hoewel... herinneringen aan vorig jaar kwamen naar boven. Genante herinneringen. En tegelijk daarmee bekroop me de eerste twijfel. Het eeuwige dilemma van een vrijwel-niet-drinker die een ander graag zijn genoegens gunt, maar zelf weinig genoegen beleeft aan de toenemende luidruchtigheid van meeëters als de avond vordert en de verzameling lege flessen toeneemt.
Toch waren het de menu's zelf die de doorslag gaven.
Niet dat ik nu in brede zin een principieel mens ben. Maar ik heb een paar richtlijnen voor mezelf en mijn leven waar ik graag aan vasthoud. Ook als het om ogenschijnlijk minder belangrijke zaken gaat. En jaren geleden heb ik me voorgenomen om nooit meer te eten in een restaurant waar ganzenlever op het menu staat...

maandag 27 november, 2006

Hardleers

Wanneer zal het nu eindelijk eens tot me doordringen? Dat het helemaal verkeerd is om 's avonds voor ik na bed ga dingen uit te stellen tot de volgende ochtend.
M'n tas inpakken. Een paar sokken opdiepen vanuit de schone was. Het vlees voor vanavond uit de diepvries halen. Reageren op het mailtje dat op de valreep nog binnenkwam. De huisartsenpraktijk bellen voor de nieuwe voorraad medicijnen.
Dom. Heel dom! Niet meer doen. Het onvermijdelijke accepteren en beseffen dat de dingen nu eenmaal zijn zoals ze zijn. Het is een simpel feit en ik zou het eindelijk voor eens en voor altijd moeten beseffen.
's Ochtends heb ik nergens tijd voor.

donderdag 23 november, 2006

Storend

Nu ik besef dat we nóg vier jaar aan hem vastzitten, ga ik me steeds meer ergeren aan de strenge, gelijkhebberige en pedante mondje van onze minister-president...

vrijdag 17 november, 2006

De stilte doorbroken

Het is die eeuwige vermoeidheid.

Er zijn weken dat het best gaat. Dat ik een redelijk aantal slaapuren maak en de dagen naar behoren doorkom. Maar dan komen er ineens weer van die nachten dat het niet wil lukken en dagen waarop ik nauwelijks wakker kan worden. Weken waarin ik alleen in de spaarstand kan functioneren.
Op zulke dagen is elk geluid te veel en iedere vorm van communicatie een uitputtingsslag. Het zijn dagen die ik zwijgend doorsta en waarin ik alle energie stop in de concentratie die het werk van me vraagt. Dagen waarin ik me afsluit van de gesprekken om me heen en me terugtrek in een stilte die ik zelf creëer. Dagen waarop een partner - zo die voor handen was - zou vragen: "Is er iets?"

Nee, er is niets. Er mag ook niks zijn omdat elk *iets* al gauw te veel zou worden. Ik onttrek me waar mogelijk aan prikkels van buitenaf. Ik weet hoe ik er dan uit kan zien. Afwerend. Niet storen. Blijf uit m'n buurt.
Het zal best een bozige indruk maken.
Maar ik ben niet boos. Ik ben alleen maar moe.

En dan is er altijd die ene collega die toch de stilte doorbreekt. Met een verhaal dat nergens over gaat. Met een grap. Of met een kwartiertje verontwaardiging of sarcasme over dingen die wel eens mis kunnen gaan. Hij maakt me altijd aan het lachen. Hij weet me altijd een reactie te ontlokken. Hij haalt me altijd uit de neerwaartse spiraal.

Bedankt, Mike!

zondag 29 oktober, 2006

Ongekend

Zeseneenhalf uur radio luisteren voor het fanlog, tussendoor mailen met de fanlogger die dat gisteren al deed en vandaag dus niet hoeft, de katten verzorgen, koffie en soep drinken en me verder verdiepen in de wondere wereld die Hyves heet. Na mijn evaluatie van de uitzending de verschillende journaals kijken, heel even dutten, dan eten en weer aan de computer om de planning door te nemen, het fanlogrooster voor de volgende week in te vullen, vragen voor een interview te bedenken en te versturen en eindelijk het verlanglijstje voor mijn verjaardag te maken en naar de zussen te versturen. Zes dingen weet ik bij elkaar te verzinnen - daar zal vast nog commentaar op komen. Tot slot nog even internetbankieren en dan ben ik klaar. Ik heb alles gedaan wat ik vandaag van plan was - en het is pas elf uur. Dat voelt lékker. Maar wel heel vreemd.

Wat is er in hemelsnaam met mijn uitstelgedrag gebeurd?

maandag 25 september, 2006

Buien

Soms ben ik ineens heel gedisciplineerd en pragmatisch.

Maar het is gelukkig altijd snel weer over, hoor...

donderdag 20 juli, 2006

Lastige boodschappen

Biskwietjes, chocola en sigaretten vergeet ik nóóit. Het komt zelfs regelmatig voor dat ik uit voorzorg een zak Candy-Cream koop en dan thuis ontdek dat ik dat een dag eerder ook al had gedaan. Dus ik kan bést onthouden, dat is het probleem niet.
Maar kennelijk onthou ik selectief. Of vergeet ik selectief, dat kan natuurlijk ook.
Want anders kan ik niet verklaren dat ik altijd pedaalemmerzakken, toiletpapier, afwasmiddel en papieren zakdoekjes vergeet te kopen...

zondag 28 mei, 2006

Geheugen

Vreemd toch, dat je op een willekeurige dag zomaar ineens te binnen schiet dat er vandaag een klasgenootje van de middelbare school jarig is...

zondag 7 mei, 2006

Dwangmatig

Mijn wasknijpers zijn wit en blauw. Niet omdat ik dat persé wilde, maar omdat ze zo in het zakje van de Hema zaten en ik het wel grappig vond dat ook de wasknijpers een beetje in mijn interieur pasten. Een aardigheidje, meer niet.
Maar dat aardigheidje legt mij wel dwingende regels op. Want ik kan mijn spijkerbroek natuurlijk niet met twee verschillende wasknijpers ophangen; dat moeten óf twee blauwe, óf twee witte zijn. Lijkt me vanzelfsprekend, want ook de was moet je logisch aanpakken. En bovendien moeten de rijen aan het wasrek elkaar netjes afwisselen. Een witte rij, dan een blauwe, dan weer een witte. Dat moet. Van mij. Omdat de was moet klóppen als hij te drogen hangt.
Dwingende regels, alleen omdat de Hema nu eenmaal twee kleuren wasknijpers in hun zakjes stopt en ik een hekel heb aan houten wasknijpers.
Is dat nu een afwijking of hebben jullie ook van die eigenaardigheden?