zaterdag 1 september, 2007

Kronkels

Ineens merkte ik dat ik door de lucht kon zwemmen.
We waren in de dierentuin en ik was jongste zus uit het oog verloren. Omdat de drommen bezoekers mij in de weg liepen, besloot ik tot een snellere methode om me te verplaatsen. En dat zweefzwemmen bleek ideaal. Het kostte nauwelijks inspanning en het ging snél.
Zou ik zus vertellen dat ik over deze ongekende vaardigheid beschikte? Ze zou het vast niet geloven. Enfin, ik moest haar eerst nog maar zien te vinden.
Bij de uitgang vond ik haar. Ik zweeg over mijn nieuwe kunstje. We gingen snel op weg naar huis, want het was later geworden dan bedoeld. Maar nauwelijks onderweg, merkte ik dat we vergeten waren eten te kopen. Dus zette zus de auto aan de kant en staken we - op uiterst gevaarlijke wijze - de drukke weg over om via een zij-ingang de dierentuin weer binnen te glippen. Zus wist nog net een vrachtwagen te ontwijken, waarbij ze struikelde. Gelukkig mankeerde ze niets, maar de medicijnwekker die ze had meegenomen lag na haar val in gruzelementen.
"Is die belangrijk?" vroeg ik. Dat wás hij, maar zus leek er desondanks niet van onder de indruk.
Terug in de dierentuin besloot ik alsnog haar een demonstratie van het zweefzwemmen te geven. Maar ik bleek het niet meer te kunnen en spartelde hulpeloos in het zand.

Soms leveren die dutjes tussendoor de meest bizarre dromen op...

maandag 28 mei, 2007

Boodschap

Het begon als een mooie droom. Waarin een bont gezelschap met een bus naar een schitterend kasteel werd gebracht, dat midden in de bossen op een berghelling lag. Daar mochten we een week vakantie vieren.
Op de eerste wandeling die we maakten, werd iemand gestoken door een irritant zwart kevertje. Met een welgerichte mep sloeg het slachtoffer zijn belager dood. Een klein incidentje waardoor we ons niet lieten weerhouden.
Maar het zwarte kevertje bleek niet alleen. Soortgenoten kwamen wraak nemen. En hoe sterker we ons verzetten, hoe heviger en dodelijker hun aanvallen werden. Er vielen slachtoffers - aan beide kanten. We durfden het kasteel niet meer uit, barricadeerden ramen, deuren en schoorstenen en verstopten ons op de meest krankzinnige plaatsen. Ik herinner me een scène waarin ik plat op mijn buik in een douche lag, een handdoek tegen de kier in de deur gepropt.
Ik zag een deel van het kasteel instorten onder een massale zwerm zwarte kevertjes. Nog anderhalve dag voor de bus ons weer zou komen halen. Zouden we overleven tot we weer thuis waren, vroeg iemand zich af.
"Het gaat er niet om hoe lang het nog duurt vóórdat we thuis zijn," zei ik. "Het gaat er om wat we doen met de tijd tussen nu en ons vertrek."

En toen werd ik wakker. Nu blijft dat zinnetje maar door mijn hoofd malen. Zou ik daar iets mee moeten doen?

zondag 15 oktober, 2006

De weg kwijt

De hele uitzending lang word ik geplaagd door een hinderlijke hoofdpijn. En na afloop besluit ik even in bed te proberen die kwijt te raken.
Dat leidt tot een naargeestige droom, waarin ik besluit een kopje koffie te gaan drinken bij de kleine grijze, die op loopafstand - aan de andere kant van 'het spoor' woont. Het weer is mooi genoeg om in de tuin te zitten. Er is meer bezoek en het is gezellig - tot ik opeens een vliegtuig onheilspellend door de lucht zie dwarrelen. "Niet wéér!" roep ik nog, maar het gebeurt tóch. Vlakbij dreunt het vliegtuig in een zwarte rookwolk op een aantal gebouwen.
We proberen het gesprek te hervatten, maar de sfeer is er uit. En naarmate de rookwolken dikker worden, word ik onrustiger. "Ik moet naar huis," zeg ik. "Het komt wel héél dichtbij".
Maar ik verdwaal. Loop door onbekende straten in mijn eigen buurt, zie brandende gebouwen, onredderde mensen op plekken die ik niet herken. Overal zijn wegen versperd en ik weet niet eens meer welke richting ik moet nemen. Ik stap een gebouw in. Het blijkt een krantenredactie te zijn, waar ik heel meelevend word opgevangen. Er is wel iemand die kan helpen, zegt een mevrouw. Op het dak staat een grote camera en een onzichtbare collega laat die rondjes draaien en inzoomen tot ik mijn flat herken. "Dáár! Dat is 'm!" De stem van de onzichtbare cameraman geeft me het adres - zelfs dat was ik vergeten - en een routebeschrijving. Ik ga snel op weg, maar ben binnen de kortste keren opnieuw verdwaald.
Gelukkig word ik dan wakker. Maar echt verkwikt voel ik me niet. En de hoofdpijn is er ook nog steeds. Niet wat je noemt 'een lekkere zondagsdut'...

dinsdag 6 juni, 2006

Wakker

Of ik me iets van die wonderlijke dromen herinner, wil hij weten.
Jawel. Maar of ik daar zo blij mee ben...?
Er was iets over de kleine grijze die knobbeltjes in haar oksels had ontdekt. Het lukte haar niet me uit te leggen wat de dokter ervan had gezegd, maar duidelijk werd wel dat ze pas in januari terecht kon in het ziekenhuis in Groningen. Mijn tante was er helemaal door van slag en weigerde ondanks al het aandringen haar duster te verruilen voor haar daagse kleren. En ondertussen was ik driftig op zoek naar een breiwerkje dat ik kwijt was.

Wel wonderlijk, maar niet echt aangenaam. Gelukkig hebben de pillen in ánder opzicht prima geholpen. Ik voel me weer een stuk beter.
Straks eerst maar even de kleine grijze bellen of alles goed met haar is...