vrijdag 7 mei, 2010

Wordt vervolgd

"Het is wel een succes, geloof ik," zei ik tegen de campingbeheerster toen we de twee knullen uitzwaaiden die de hele week enthousiast hadden geknutseld en nu met grote tegenzin weer naar Nederland vertrokken.
"Jij bent een succes!" verbeterde ze. Ze vertelde dat de kinderen met me wegliepen en regelmatig aan haar vroegen of ik er ook weer zou zijn als ze in de zomervakantie naar de camping kwamen. En dat terwijl ik soms behoorlijk streng voor ze ben. Ze mogen knutselen - en daar laat ik ze behoorlijk vrij in - maar niet rennen, schreeuwen, vrij worstelen of ongevraagd in de grote tas met spullen graven. En ik roep ze vaker tot de orde dan mijn eigen katten.
Het enthousiasme van de kinderen én de ouders, die ook genieten van de paar rustige uurtjes in de tent, heeft er in elk geval toe geleid dat ik ook tijdens de komende vakanties aan de slag mag. Om te beginnen de lange weekends rond hemelvaartsdag en pinksteren.
Kinderen blij, ouders blij, campingbeheerders blij... maar het allerblijst ben ik! :-)

zondag 2 mei, 2010

Moe maar voldaan

Ik moet toegeven dat het vroege opstaan behoorlijk wennen is. Vooral omdat het in de praktijk heel moeilijk blijkt om bijtijds te gaan slapen. Als om kwart over zeven de wekker afloopt, moet ik mezelf dan ook echt dwingen om op te staan.
Maar het enthousiasme van de kinderen maakt het helemaal goed. Ze zitten vol fantasie en vol verhalen - en ondertussen knutselen ze de prachtigste creaties waarmee ze aan het eind van de ochtend trots terughollen naar hun tent of camper. Het werk vergt energie, maar het geeft ook heel veel energie terug.
Toen ik vandaag na afloop van het programma de knutselhut opruimde, kwam Mitchell (5) nog even langs op zijn fietsje. "Hansie, wat is jouw telefoonnummer?" riep hij me van buiten toe. "Hoezo, wil je me bellen dan?" vroeg ik. Hij knikte verlegen en toen ik zei dat ik mijn nummer niet uit m'n hoofd wist, fietste hij een beetje stilletjes weg.
Zeg nou zelf: zulke dagen kunnen toch niet meer stuk?

zaterdag 1 mei, 2010

Creatief met kinderen

Toen ik bij de knutselhut aankwam, stonden er al twee enthousiaste kinderen te wachten. Er gold een zondagdienstregeling bij het openbaar vervoer, die mij de keuze bood om óf rond kwart voor acht óf een paar minuten na negen uur te arriveren. De campingbeheerster vond het niet nodig dat ik vijf kwartier zou moeten niksen voor de eerste klanten kwamen, maar kennelijk vond een deel van de clientèle dat stiptheid geboden was. Gelukkig namen ze me de drie minuten wachten niet ál te zeer kwalijk.
Uiteindelijk zaten er vijf creatievelingen rond de tafels. Onder wie één ADHD-ertje die tussen het knutselen door allerlei andere interessante bezigheden - waarvan sommige (fietsen door de knutselhut, spelen met nog wat rondslingerend gereedschap van het campingpersoneel) jammergenoeg niet waren toegestaan - wist te bedenken. Toch vermaakte ook hij zich prima. De gasten konden kiezen tussen mandala's kleuren en kleien. Beide activiteiten vielen in de smaak en werden enthousiast uitgevoerd. Onvoorstelbaar wat een fantasie de kids van tegenwoordig hebben! Neem nu alleen al de oogst van een paar uur boetseren... Een monstertruck, een visje, drie dobbelstenen, een enge vogelkop, een auto Peugeot, een stevig in elkaar gekneed huis, een eenogig monster en een prinsesje. En maandag wordt al dat fraais geverfd!

woensdag 21 april, 2010

Werkweek

Stiekem had ik gehoopt dat ik in de meivakantie wel drie of vier dagen aan de slag zou mogen op de camping. Maar nee hoor...
Vandaag kwam het voorstel bij me binnen. Of ik op álle acht dagen 's ochtends wilde komen knutselen met de kinderen. Jippie! Het begint echt ergens op te lijken!

woensdag 20 januari, 2010

Tempowisseling

Wel grappig dat het manuscript dat ik aan het corrigeren ben 'Rennen en Stilstaan' heet. Want dat is precies zoals ik vandaag heb ervaren.
Waar ik na het opstaan nog het idee had van een kalm ochtendje waarin ik de laatste pagina's zou afwerken, werd het werk voortdurend onderbroken door mogelijke nieuwe opdrachten, onderhandelen met een groot internationaal vertaalbureau en de vraag om snelle aflevering van een proefvertaling die wellicht tot een spoedopdracht kan leiden. Niks 'dagje stilstaan' dus, maar een constante stroom van e-mails en teksten die heen en weer gestuurd werden.
Nu is het eindelijk even rustig en kan ik, bij een welverdiende mok koffie, tevreden constateren dat ik weliswaar niet van vandaag of morgen zomaar rijk zal worden, maar dat er nieuwe kansen gloren. En nu maar afwachten of er morgen inderdaad mooie contracten in de mailbox liggen.
Het was vermoeiend, maar toch voelt dat stukken beter dan die lange, lege dagen van stilstaan. Van mij mag het wel vaker, zo'n dagje rennen!

maandag 11 januari, 2010

Bakenanalyse

De start van een nieuw jaar is bij uitstek het moment om nieuwe wegen te onderzoeken en misschien ook in te slaan. Soms omdat de uitdaging lokt, soms omdat de bestaande wegen niet blijken te leiden naar wat je voor ogen had.
Nadat aanvankelijk de opdrachten elkaar naadloos opvolgden, ontstonden geleidelijk lacunes en dreigde de stroom langzaam maar zeker op te drogen. Is het de crisis? Hoe dan ook, zonder nieuwe wegen ziet het nieuwe jaar er behoorlijk leeg uit.
Dus ga ik maar eens op zoek naar andere mogelijkheden. Tijdelijk werk, vast werk, thuiswerk... ergens zal toch wel iets zijn waarmee ik zowel de dagen als de portemonnee wat beter kan vullen. Waarbij de grootste hobbel - dat lastige Luxemburgs - als eerste zal moeten worden genomen.
Moet ik nu het afgelopen jaar wegschrijven als mislukking? Zo zie ik dat helemaal niet. Een avontuur, een aanvankelijk kansrijke poging, een leerschool. Maar een mislukking wordt het voor mij pas als ik hier niet zou kunnen blijven. En dát gaat echt niet gebeuren. Er zijn immers meer dan genoeg wegen die naar Rome Luxemburg leiden... ;-)

donderdag 26 november, 2009

Pourquoi pas?

Twee jaar in L beginnen hun vruchten af te werpen.
Toen ik al surfend de site van een groot vertaalbureau tegenkwam waar ze freelancers kunnen gebruiken, heb ik natuurlijk enthousiast 'ja, ikke!' geroepen. En meteen de proefteksten gedownload waarmee je je kandidatuur kracht kunt bijzetten. Vlak voor vertrek naar Nederland had ik de eerste Engelse tekst keurig vertaald. Die wilde ik deze week samen met tekst twee inleveren.
Maar inmiddels kreeg ik een mailtje van ze. Ze zitten redelijk ruim in hun Engelse vertalers, maar hebben een tekort aan Franse. Zou ik misschien nóg een proefvertaling willen maken?
En zo heb ik vandaag zitten zweten op 'het democratiseringsproces in Gabon'. Waarbij ik ontdekte dat mijn Frans in deze twee jaar met sprongen vooruit is gegaan. Een goed woordenboek doet de rest - en uiteindelijk komt het er toch op aan hoe je het geheel in soepel lezend Nederlands onder woorden weet te brengen.
Dus met een beetje geluk ga ik binnenkort mijn professionele activiteiten uitbreiden. Pinksoup wordt meertalig!

vrijdag 13 november, 2009

Unicum

Nog nooit eerder meegemaakt, maar wel heel leuk: het boek dat ik heb vertaald, heeft een eigen website! :-)

zaterdag 26 september, 2009

Spuien

Vertalen is leuk. Ik ben dol op het zoeken naar de woorden die niet alleen de inhoud, maar ook de sfeer van het oorspronkelijke verhaal weergeven. En ik heb plezier in het speuren naar de juiste benamingen van allerlei exotische steden, tradities en gerechten.
Corrigeren is leuk. Zowel als het gaat om auteurs die heel goed weten waarover ze schrijven maar niet zo handig met de taal uit de voeten kunnen, als wanneer de schrijver prachtige volzinnen opschrijft en je voortdurend alert moet blijven op kleine, nauwelijks opvallende 'slips of the pen'.
Spoedopdrachten zijn leuk. Het is een uitdaging om een tekst die met bloedspoed naar de drukker moet toch op tijd helemaal foutloos te krijgen, ook al moet je daarvoor soms extra uren draaien.

Maar al die leuke dingen blijven wel werk, natuurlijk. En mijn opdrachtgevers weten inmiddels dat ze mét de voltooide tekst ook een declaratie krijgen toegestuurd. En dan snap ik niet dat juist de opdrachtgever die het reguliere werk nog wel eens pleegt te doorkruisen met spoedopdrachten vervolgens vrolijk zes weken de tijd neemt om die declaratie uit te betalen.

Freelancen is leuk. Maar vier nog openstaande declaraties van in totaal een slordige € 700,- zijn niet leuk!

En zéker niet een week voordat de huur moet worden overgemaakt...

maandag 31 augustus, 2009

Stelling

Hoe beter de auteur, hoe meer kleine foutjes er in een manuscript sluipen...

En kan nu eindelijk het misverstand dat er vóór 'en' nooit een komma komt eens uit de wereld worden geholpen?

vrijdag 7 augustus, 2009

De eeuwige student

Zo kan het soms gaan: je begint als eenvoudig vertaler, en voor je het weet ben je munitie-expert... ;-)

zondag 2 augustus, 2009

Doordeweekse zondag

Tja. Wie op zaterdag uitgebreid gaat shoppen, moet natuurlijk op zondag het achterstallige werk afmaken. Nog een geluk dat het vandaag regende.
Dus helaas heb ik geen tijd gehad om mezelf in roze outfit te fotograferen. 't Is trouwens nog maar de vraag of ik dat überhaupt ga proberen. Want ik weet al bij voorbaat dat het niks wordt - 'k heb véél te korte armen om zo'n zelfportret te maken! ;-)

woensdag 24 juni, 2009

Loon naar werken

't Is best een beetje slikken hoor, om met dit fraaie weer te zwoegen achter de computer op een spoedklus. Maar als je dan een paar uur na inlevering een mailtje krijgt met "voortreffelijke vertaling!" is de voldoening ruimschoots voldoende om het goed te maken...

maandag 8 juni, 2009

Beetje dom

De ultieme frustratie: als je aan het eind van een lange, lange werkdag met een vermoeid hoofd eindelijk de boel wilt afsluiten en dan op die uiterst bekende vraag 'wilt u de wijzigingen opslaan?' om onverklaarbare redenen pardoes op 'verwerpen' klikt, om 0,018 seconde later te beseffen dat je al het werk van die dag in één onbewaakt ogenblik hebt weggegooid...

Gelukkig kan ik alleen mezélf de schuld geven...

dinsdag 31 maart, 2009

Timing

Dat is nog eens mazzel hebben: vier dagen voordat de WW definitief afloopt een nieuwe opdrachtgever vinden. Met twee vertalingen plus een correctie in het vooruitzicht ben ik alvast de eerste vier of vijf maanden onder de pannen.
Het geluk is met de dommen... dat blijkt dus écht waar te zijn!

dinsdag 17 februari, 2009

Sssst

Soms gaat het werk voor het meisje de mannen het webloggen. En het kenmerk van een spoedklus is nu eenmaal dat er haast bij is. Daar moet je dan wat hobby's voor opzij zetten. Dus ik ben wel aan het schrijven, alleen deze keer niet hier, maar voor een klant...

Maar geen zorgen, de deadline is morgen, dus het is maar voor één dagje.

woensdag 21 januari, 2009

Oogsten

Na gedane arbeid is het goed rusten declaraties versturen... ;-)

donderdag 9 oktober, 2008

Desicions, decisions...

Tja. Nu zal ik echt knopen moeten doorhakken.
De nieuwe opdrachtgever heeft meer werk in petto - maar dan moet het wel officieel. Dus mét BTW-nummer. En geef ze eens ongelijk.
Maar zodra ik zo'n nummer aanvraag, stopt (daar ga ik althans van uit) mijn WW. Terwijl het kleine beetje reserve dat ik had is opgegaan aan de verhuizing. Dat zouden de nog zes maanden WW waar ik recht op heb mooi kunnen aanvullen. En of de startersuitkering die ik kan krijgen ook is bedoeld voor een aanvulling van mijn inkomen in werkluwe tijden, is me nog niet helemaal duidelijk.
Nu moet ik dus beslissen of ik in het diepe durf te springen. Met als risico dat ik straks berooid in een vreemd land zit. In een periode die, om het maar zacht uit te drukken, financieel niet erg stabiel is.
Mijn hart zegt ja. Mijn verstand zegt - net als de familie, wed ik - zou je dat nou wel doen?
Het wordt een weekend héél hard piekeren, denk ik...

dinsdag 7 oktober, 2008

Druk doende

Het gaat goed met de zaken, dank u. ;-)
Eind vorige week meldde zich een nieuwe opdrachtgever met een potentiële klus. Dat ik zelfs het onderhandelen over opdrachten zo leuk zou vinden, had ik niet verwacht. Kijken of je zo'n karwei kunt binnenhalen zónder dat je je eigen capaciteiten uitverkoopt. Wel, waar nodig, een zacht prijsje aanbieden, maar je niet laten onderbetalen.
Het lukte. Een kleine opdracht die een dag later was afgerond. Tot groot enthousiasme van de klant, die meteen een nieuw project aanbood. En nadat ik gisteren ook dát had ingeleverd, volgde vandaag weer een nieuwe klus. Ze worden steeds groter en steeds aantrekkelijker. En voor een marktconform honorarium.
Extra leuk: deze nieuwe opdrachten behelzen een tak van dienst waar ik in geen jaren meer aan toekwam. Tekstschrijven. Van een mailing tot (nu) een complete website. Heerlijk om te doen en, gezien de tevredenheid van de klant, kennelijk heb ik het nog steeds in m'n vingers.
Nog even en ik heb het arbeidsbureau helemaal niet meer nodig!

donderdag 18 september, 2008

Overvaltechniek

Je staat toch even raar te kijken als je wordt opgebeld en de tweede vraag (de eerste was of we het gesprek in het Engels konden voeren) is: "hoeveel wil je netto verdienen?" Schud dan in een paar seconden maar eens een goed antwoord uit je mouw...

Nee, het is nog niet 'in the pocket'. Nog wat informatie toesturen en dan wachten op de definitieve beslissing...

zondag 14 september, 2008

Wie niet waagt

Het freelancen bevalt me prima. Maar da's makkelijk gezegd als je altijd nog een uitkering hebt om op terug te vallen. Soms bekruipt me wel eens de onzekerheid of ik het na afloop van de ww wel allemaal ga redden met de opdrachten. Ze blijven gestaag binnenkomen, maar ervan leven zou ik nu nog niet kunnen.
En dus ging er vandaag toch maar een sollicitatie de deur uit. Op een functie die precies bij me past en die je hier in L. bepaald niet elke dag tegenkomt. Werken in mijn eigen moerstaal en communiceren met de collega's in het Engels. Dat zou helemaal perfect zijn.
Dusse... duimen maar weer!

woensdag 3 september, 2008

Lang leve google

Wow! De allereerste opdracht waar ik niet actief voor heb geworven is binnen. Van een schrijver die via google op mijn website terecht kwam, een prijsopgave vroeg en daar tevreden over was. Nu mag ik zijn manuscript redigeren.
Da's kicken, hoor!

vrijdag 29 augustus, 2008

Dus toch...

Zei ik het niet? ;-)

Dat zal vast weer een aantal oud-collega's hun baan kosten... :-(

donderdag 21 augustus, 2008

Ongekend

Tja, je zult iets moeten ondernemen als je geheel ontspannen wilt beginnen aan een weekendje Nederland waarbij een natuurfestival en een afscheidsetentje met de familie op het programma staan. En zo kwam het dat ik - last-minute-werker bij uitstek - de vertaling zomaar drie dagen vóór de deadline bij de opdrachtgever kan inleveren.
Nu maar hopen dat die net zo aangenaam verrast is als ikzelf... ;-)

donderdag 7 augustus, 2008

Nieuwe start

En alsof de opdrachtgevers hadden gewacht tot de verhuizing officieel was afgerond, kwam er gisteren prompt een nieuwe vertaalopdracht mijn mailbox binnenzeilen. Wat een perfecte timing!

Dat wordt wel even aanpoten naast het verdere uitpakken, maar het maakt de nieuwe start wél helemaal compleet...

donderdag 22 mei, 2008

Plussen en minnen

Niet leuk: je anti-virusprogramma updaten en vervolgens merken dat de nieuwe versie je verbiedt om gebruik te maken van je elektronische woordenboek. En dat niet alleen: hij zette het onmisbare naslagwerk meteen ook maar achter slot en grendel. Dat werkt nogal averechts en het kost een heleboel tijd om de boel weer netjes aan de praat te krijgen.

Wel leuk: positieve feedback krijgen van je nieuwe opdrachtgever. "Je hoeft je wijzigingen niet meer zichtbaar te maken," mailde ze. "'t Gaat prima zo."

Zo blijven de werkdagen van een freelancer altijd enerverend.

maandag 31 maart, 2008

De basis is gelegd

De dagen na het inleveren van een eerste vertaalopdracht zijn behoorlijk spannend. Zijn ze tevreden? En vooral: kan ik nog meer werk van ze verwachten?
Donderdag leverde ik mijn vertaling in. Tot vandaag bleef het angstvallig stil. Maar vanmiddag kwam dan toch het mailtje van de redacteur.

Wat mij betreft verlengen we de samenwerking. We hebben verschillende boeken die we gaan vertalen. Het liefst wil ik je 10.000 woorden (of meer) per week laten vertalen; is dat mogelijk?

Jippie! Dat freelancen gaat helemaal lukken!

woensdag 26 maart, 2008

Mag het ietsje meer zijn?

Dan ben je bijna klaar met die lange tekst over hout en wat je ermee kunt doen, en dan krijg je de vraag of je nog een paar pagina's extra kunt vertalen...

Maar morgen is het écht helemaal af!

zaterdag 22 maart, 2008

Constatering

Van drie weken vertalen over hout en alles wat daarmee samenhangt, krijg je niet alleen een houten zitvlak, maar vooral ook een houten hoofd...

Ik begin al bijna te geloven dat ik zélf wel wat meubelen kan maken voor het nieuwe appartement...

woensdag 5 maart, 2008

Opsteker

Vol spanning zat ik gisteren de hele dag naast de mailbox. Maar vergeefs. Pas aan het eind van de middag kwam er een mailtje van de redacteur: hij had het druk-druk-druk en had nog niet naar de eerste proeve van mijn bekwaamheid kunnen kijken.
Vandaag gelukkig wél.

"Ik heb je tekst nu gelezen en hij ziet er goed uit. Je schrijfstijl is helder en prettig om te lezen en volgens mij (voor zover mijn kennis reikt) gebruik je de juiste technische benamingen en termen."

Gelukkig, ik blijk het nog steeds te kunnnen. Maar eigenlijk is het net als fietsen... als je 't eenmaal onder de knie hebt, verleer je het nooit. ;-)

maandag 3 maart, 2008

Dagbesteding

Wow, wat zien de dagen er ineens anders uit.
Op een nette tijd je bed uit en na het ontbijt met een flinke mok koffie voor de computer gaan zitten. Vrijheid in gebondenheid - want er wordt wel productie van me verwacht, maar mijn werktijden mag ik zelf invullen.
Heerlijk puzzelen op vakjargon, zoeken naar de juiste termen en surfen langs specialistische sites. Ik herinner me wel dat ik vertalen altijd al leuk vond, maar ik had nooit gedacht dat het zó fantastisch zou zijn om m'n oude stiel weer op te pakken.
Ik geniet!

vrijdag 21 december, 2007

Op straat

Het valt nog niet mee om weer zomaar een naamloze burger werkloze in L. te worden. Daarvoor moet je eerst ontelbare gebouwen en werkkamers langs, om stempeltjes en handtekeningen te halen als bewijs dat je alle apparaten, toegangsrechten, bibliotheekboeken, wachtwoorden en andere faciliteiten van de baas netjes hebt ingeleverd. En dat op de laatste werkdag van het jaar, als iedereen vroeg naar huis wil.
Maar het is gelukt. En dat ze die stempeltjes niet zomaar zetten, bleek toen ik weer terug was in m'n eigen kantoor. De computer bleef hermetisch gesloten. Geen toegang meer. Terug naar af.
Nu zit ik thuis. Als naamloze burger werkloze in L. Met een geheel open toekomst voor me.
Het waren acht heerlijke maanden. Nu blikken we vooruit naar wat er hierna komt. En wat het ook wordt: ik heb er zin in!

woensdag 19 december, 2007

Nou dag dan...

Het afscheid was hartverwarmend. Druk, gezellig en oprecht. Er waren mooie en warme wensen. Er was wijn, champagne en fris, er waren koekjes en chips en pinda's. En er waren indrukwekkende bonnen. Eentje voor de boekhandel en eentje voor een uiterst rijk gesorteerde hobbywinkel. Ze hebben me echt goed leren kennen in die acht maanden.

Het meest emotionele moment van de dag had ik toen al achter de rug. Dat was aan het eind van de ochtend, toen ik de collega's een mailtje stuurde met het verzoek om dat - als zij ook na mijn vertrek nog van me wilden horen - te beantwoorden op mijn privémailadres. Nog geen minuut later stroomden de reacties binnen, de meeste met een welgemeende boodschap.
Ook voor hen begint vrijdag de vakantie. Maar zij komen in januari weer terug...

dinsdag 18 december, 2007

Onontkoombaar

Ook al zit ik lange dagen gebogen over mijn werk alsof er niks aan de hand is, de werkelijkheid is niet te ontlopen. Nog anderhalve dag te gaan...
Gelukkig ben ik wél uitgenodigd voor m'n afscheidsborrel! ;-)

maandag 17 december, 2007

Verhuisd

Van m'n werkkamer naar de vensterbank in het appartement. Hopelijk gedijt-ie daar net zo goed.

En dat allemaal in het kader van het leeg achterlaten van "mijn" kantoor...

dinsdag 11 december, 2007

Gedachtekronkels

Het valt niet mee. Nog acht dagen te gaan, waarin ik ook nog eens twee verlofdagen moet zien te persen. Vind dan maar eens de motivatie om nog met opperste concentratie de teksten te lijf te gaan.
Het kost moeite om mijn gedachten in het gareel te houden. Die willen zich richten op wat er ná die acht dagen komt. Op wat er allemaal nog geregeld en voorbereid moet worden. Op wat ik wil en hoe ik alles in gang moet zetten om dat mogelijk te maken.
Ik doe m'n best. Dwing mijn ogen en mijn hoofd naar de teksten op het bureaublad. Maar ondertussen buitelen de plannen en ideeën over elkaar en begint zich langzamerhand een planning te ontwikkelen.
Soms wil je alles tegelijk...

maandag 10 december, 2007

Nog acht

Gek idee, hoor... de eerstvolgende keer dat ik naar A. reis, zit mijn werktijd in L. er op. Het aftellen is nu echt begonnen.

donderdag 6 december, 2007

Werk in voorbereiding

Vandaag werd er een stapel formulieren op mijn bureau gedropt. Allemaal administratie rond mijn naderende vertrek. En ik vrees dat het hierbij niet blijft; ruw geschat lijkt dit me bijna de helft van alles wat ik de komende weken nog moet afhandelen. En alleen met deze eerste zending verwacht ik al een dag of twee bezig te zijn, gezien de bewijsstukken die ik erbij moet inleveren.
Dan weet ik in elk geval hoe ik mijn laatste verlofdagen kan besteden... ;-)

donderdag 29 november, 2007

Zucht

Na zo'n lang weekend voelt het goed om weer terug te zijn in het inmiddels vertrouwde kantoorgebouw. Waar de muurkalenders voor volgend jaar al in de verkoop liggen. Een jaar waarin ik er niet meer bij zal zijn.
Nog twaalf werkdagen en vier verlofdagen resten me. Het aftellen is begonnen...

dinsdag 6 november, 2007

Oranje boven

Hoewel ons gisteren nog een bescheiden zonnetje werd beloofd voor deze dinsdag, bleef het vandaag een grijze en regenachtige dag. Kil, winderig en grauw.
Maar dat maakte helemaal niet uit. In mijn werkkamer scheen de zon. En volgens mij blijft die nog wel even.
Dank zij het verjaardagsboeket van de collega's! :-)

dinsdag 30 oktober, 2007

Snel

En voor je het weet is de werkweek alweer voor meer dan de helft voorbij!

Fantastisch toch, dat allerheiligen en allerzielen in L. officiële feestdagen zijn?

vrijdag 26 oktober, 2007

Volgorde

Met toch wel enige verbazing aanschouwde ik de collega die aan de naastgelegen kraan haar handen waste en vervolgens in een toilet verdween...

woensdag 24 oktober, 2007

Jaloers

Als ik, turend op een lange, ingewikkelde en breedsprakige tekst, vanuit mijn ooghoek zie dat het computerscherm meldt dat het wegens gebrek aan activiteit gaat slapen, bekruipt me heel even de wens om zijn voorbeeld te volgen...

dinsdag 16 oktober, 2007

Terug

- De stagiaire is gelukkig weer terecht en maakt het goed. Mooi dat we na dat eerste alarmerende bericht ook de nodige follow-up kregen.
- Mijn nieuwe coupe valt op. Het nieuwe blond niet. Maar dat komt waarschijnlijk doordat de collega's de tussenfase, waarin het grijs overheerste, niet hebben kunnen aanschouwen.
- Tijdens mijn afwezigheid heeft de vakbond heel hard gewerkt, wat een aanzienlijke hoeveelheid post opleverde.
- De Plant heeft inmiddels al drie nieuwe scheuten!

woensdag 10 oktober, 2007

Verwend

En ik maar denken dat we op grote schaal geminacht, gehaat en verguisd werden. Met moeite getolereerd en het liefst verbannen naar een vér weg gelegen eiland.
Maar gelukkig heeft de baas nog een klein beetje begrip voor ons. Vandaag kregen we twee moderne, prachtig vormgegeven en spiksplinternieuwe asbakken op de rookplaza!

dinsdag 9 oktober, 2007

Lekker lunchen

Over de verschillende restaurants bij mijn werkgever zul je mij niet horen klagen. Maar de lunch van vanmiddag was de beste van allemaal. Voor alles was gezorgd, van water tot pastasalade, van cakejes tot fruit-uit-eigen-tuin. Met inbegrip van een - zij het ietwat waterig - aangenaam zonnetje.

En na afloop was er zelfs nog tijd voor een spelletje.

Gelukkig maar dat een paar collega's in een opwelling besloten tot deze spontane oktober-picknick. Want die van volgend jaar loop ik vast en zeker mis...

Op zoek

Balen! En best even slikken. En constateren dat we hier met z'n allen eigenlijk te hard hebben gewerkt, zodat de achterstanden naar verwachting eind december helemaal zijn ingelopen. Wat inhoudt dat de beschikbare extra ondersteuning volgend jaar naar afdelingen gaat waar het ploeteren nog niet voldoende zoden aan de dijk heeft gezet.
Geen budget voor extra krachten in 2008. En dus geen nieuw contract.
Zwáár balen. Maar nog drie maanden de tijd om op zoek te gaan naar nieuwe mogelijkheden...

vrijdag 5 oktober, 2007

Timing

Tijdens de vergadering van afdelingshoofden, was er van alle kanten veel lof en bewondering voor de resultaten van de Nederlandse afdeling, zo mailde onze chef ons.
Een uitgelezen moment om eens wat concrete vragen te stellen over mijn vooruitzichten na 1 januari, dacht ik.
En nu maar hopen dat de antwoorden net zo positief zijn als de externe beoordeling van onze prestaties...

woensdag 3 oktober, 2007

Gruzelementen

Heel even maar was de meneer die de automaten verzorgt afgeleid door een paar aantrekkelijke dames in de rij voor de kassa van de kantine.
Maar dat moment was nét iets te lang. In volle vaart reed hij het karretje met de verse blikjes frisdrank tegen de stellage waarop de koffiekopjes waren opgestapeld.

Als scherven inderdaad geluk brengen, staat ons de komende tijd héél veel moois te wachten...

Stiekem gluren

Ineens mogen we niet meer zien wat de bouwmannetjes met onze trap uitspoken...

Maar zo'n probleem is natuurlijk héél snel opgelost! ;-)

zaterdag 29 september, 2007

Geen kip

Het raadsel van de kippenrennen is opgelost.
De kippen gaan niet door. In de gazen kooien worden Grote Gevaarlijke Stenen opgesloten. Niet zomaar uit de losse pols, maar netjes gesorteerd en in keurige rijtjes. Dat alles wordt opgestapeld tot een stevig muurtje, waarna de ruimte tussen de nieuwe weg en de kooien wordt volgestort met aarde.

Jammer. Ik had me al verheugd op het vrolijke gekakel en de verse eitjes. Maar dit is óók mooi. En zo'n sterke stut is ook wel een geruststellend idee. Dan weten we tenminste zeker dat de weg niet vandaag of morgen onverwacht het pand komt binnenvallen...

vrijdag 28 september, 2007

Gered

Om kwart over elf werden her en der ramen gesloten en vertrouwelijke stukken achter slot en grendel gelegd.
Om twintig over elf werden tassen ingepakt, computers op zwart gezet en jassen klaargelegd.
Vijf minuten later stond de gang vol collega's. Jassen aan, tassen over de schouders en de paraplu's gereed voor eventueel gebruik. "Nog één minuut," hoorde ik iemand zeggen.

Opeens begon het alarm te piepen. De branddeuren klapten dicht.
Gedisciplineerd liepen we en masse naar het dichtstbijzijnde trappenhuis en volgden de bordjes - gisteren kersvers opgehangen - die de vluchtroute aangaven. Beneden stond de nooddeur al open. De BHV-ers hadden nog niet eens de tijd gehad om hun gele vestjes aan te trekken, maar wezen ons behulpzaam de weg. Naar buiten.

Een half uur wachtten we netjes op de verzamelplaats tot de BHV-ers het gebouw hadden gecontroleerd. Om twaalf uur mochten we weer naar binnen.

Volgens mij is de ontruimingsoefening prima geslaagd. Niemand is verbrand. Niemand is zoek geraakt.
Nu maar hopen dat een échte brand ook al twee weken van te voren wordt aangekondigd...

woensdag 12 september, 2007

Groene vingers

Jippie! Eindelijk heb ik ook een plant in mijn werkkamer!

En voor de mensen die hun leesbril niet bij de hand hebben: klik!

vrijdag 24 augustus, 2007

Geen spijt

Omdat ik gisteren een bezoek aan een naburige sportzaak had ingepland - wat resulteerde in een handzaam regenpak om mee te nemen op komende wandelingen - besloot ik meteen maar even een kijkje te nemen bij mijn oud-collega's. Die zijn een paar maanden geleden verhuisd naar een nieuwe locatie en ik wilde wel eens zien hoe ik er nu bij had gezeten als ik had mogen moeten blijven.
Bij binnenkomst in het luxueuze gebouw, dacht ik even dat ik de verkeerde entree had gekozen. Verwarrend hoor, de nieuwe naam die de oude werkgever had aangenomen. Maar dat schijnt te passen bij de nieuwe koers die ze gaan varen.
De collega's heetten allemaal gelukkig nog net als vroeger. En, eerlijk is eerlijk, ze zitten er nu riant bij. Ruime werkvloeren met kamerhoge ramen en een fraai uitzicht over het kantorenpark van Zuid-Oost. En - een enorme vooruitgang - sjieke automaten die lekkere koffie verstrekken. Een goed uitgeruste kantine met koffiehoek. Snelle, comfortabele liften en een modern pasjessysteem om overal binnen te komen.
Maar het haalt het niet bij mijn luxe werkkamer in L. Om van de verdere arbeidsvoorwaarden nog maar te zwijgen. En natuurlijk heb ik uitvoerig verteld over mijn nieuwe leven en mijn nieuwe werk.
We waren het er allemaal over eens: er had mij niets beters kunnen overkomen dan de reorganisatie met bijbehorende afvloeiing. Soms pakt slecht nieuws onverwachts goed uit...

dinsdag 7 augustus, 2007

Bevestiging

Gemak dient de mens. En aangezien we hier toch allemaal een computer op ons bureau hebben staan, zijn de meest simpele handelingen inmiddels gedigitaliseerd.
De wijziging op het formulier dat ik gisterenmiddag heb verzonden, is slechts minimaal. Twee lettertjes zijn er aan toegevoegd. Maar van die twee lettertjes word ik wél helemaal blij. Toevallig.
OK staat er nu op mijn verlofaanvraag.
Nog maar tweeëneenhalve dag, dan begint mijn vakantie! :-)

dinsdag 24 juli, 2007

Overijverig

Ook een corrector moet wel eens gecorrigeerd worden.
Dus moet ik me wat minder laten meeslepen door mijn enthousiasme, wat langer op mijn rode pennetje knagen voor ik ga krassen in uiterst zorgvuldig geformuleerde juridische teksten en wat vaker ellenlange zinnen vol met (of juist zonder) komma's voor lief nemen. En goed onthouden dat dit gevoelige materiaal iets héél anders is dan advertenties in een telefoonboek.
Zo blijf ik nog iedere dag leren. En morgen weer met frisse moed van start - maar dan héél voorzichtig! ;-)

dinsdag 10 juli, 2007

Even snel dan

Sjonge, wat was het hier vandaag een gekkenhuis! Nou ja, daar pas ik eigenlijk ook het best, geloof ik...
In elk geval leidde het ertoe dat ik twéé stukken tegelijk moest nakijken. En met een beetje goede wil lukt dat nog ook!

woensdag 4 juli, 2007

De oren van het hoofd

De beste aanbeveling om in de directie te worden opgenomen, lijkt me het vermogen om in twee uur héél veel te praten en niets te zeggen... ;-)

maandag 11 juni, 2007

Vooruitzichten

"Maar het ziet er naar uit dat de achterstanden aan het eind van het jaar zijn ingelopen en dat we het dan weer rustiger aan kunnen doen," mailde het afdelingshoofd. "Ik hoop dat dat jullie enigszins kan geruststellen."

Voor het gros van de collega's zal dat ongetwijfeld het geval zijn. Maar voor mij was het toch slikken...

maandag 4 juni, 2007

Fraai

Kreeg ik zomaar een cadeautje van de baas: een schitterend boek met prachtige aquarellen van m'n nieuwe werkomgeving. Mooi toch?

Panne

Dat een cursus over de interne en externe bronnen die we bij ons werk kunnen raadplegen weinig zinvol is als de interne en externe bronnen door een storing onbereikbaar zijn, merkten we vanochtend.
Pas na de lunch werkten alle systemen weer. Tót om een uur of vijf heel even het licht uit ging. En alle computers op zwart sprongen. En de telefoons massaal sprakeloos werden
Na twee seconden brandden de lampen weer. Maar de computers en de telefoons bleven zwijgen als het graf.
Morgen beter, hoop ik...

woensdag 30 mei, 2007

Systematisch

De mevrouw die onze toiletten schoon maakt, houdt van puntjes op de i.
Zo zet ze altijd de toiletrollen in een volmaakt symmetrische opstelling. Wat bij mij steeds weer de neiging oproept om dat fraaie evenwicht te verstoren door één van de rollen nét een paar centimeter op te schuiven.
Maar ik hou me in.

Tot nu toe, althans...

woensdag 16 mei, 2007

In m´n element

Zo´n laatste dag voor een extra lang weekend kan ineens superdruk zijn. Geen punt, ik ben blij dat ik serieus begin mee te draaien. Druk-druk-druk... maar ik vind ´t heerlijk!

dinsdag 15 mei, 2007

Riant

Als jullie me zoeken... ik zit hier!

Stof tot praten

De Nederlandse afdeling waar ik werk is leuk.
Misschien komt dat mede doordat de helft van de Nederlanders die er werken, Belg is. Dat schept meteen al een hoop gezelligheid. En misschien komt het ook doordat het allemaal Nederlanders zijn die in het buitenland wonen en werken.
's Ochtends tegen een uur of elf en 's middags rond kwart voor vier worden we via de mail uitgenodigd voor de gezamenlijke koffie in de bistro van de baas. De gesprekken tijdens die kwartiertjes gaan alle mogelijke kanten op. Zo bespraken we gisteren de onmogelijkheid om in amazonezit óp een paard te blijven balanceren en meer in het algemeen wát er eigenlijk leuk is aan paardrijden. Vandaag analyseerden we de trui van een collega van een van de Oost-Europese afdelingen, die volgens een buitengewoon ingewikkeld patroon in elkaar gezet leek te zijn en werd ons eindelijk duidelijk waarom Chocomel in België CeCe-mel heet.
Ik leer elke dag iets nieuws tijdens die koffiebijeenkomsten. Alleen begint mijn maag me duidelijk te maken dat ik moet mínderen met de koffie.
Morgen maar eens kijken of ze ook CeCe-mel verkopen.

donderdag 3 mei, 2007

Open deuren

Sinds vandaag ben ik officieel een nummer.
Dat klinkt een beetje triest, maar het betekent alleen maar goeie dingen. Dat ik nu alle gebouwen op het complex vrij in en uit mag lopen, bijvoorbeeld. En dat ik toegang mag vragen tot het wereldwijde web, dat deze eerste dagen nog verboden terrein voor me was. En dat ik een bankrekening in L. kan openen - wat in veel opzichten best praktisch is.
Dankzij dat nummer word ik nu ook in L. een echt méns!

woensdag 2 mei, 2007

Pfffffoei

Het duizelt me.
Met alle nieuwelingen van deze maand zat ik de hele ochtend in een vergaderzaal, waar een onophoudelijke stroom aan informatie - afwisselend in het Frans en het Engels - over ons heen werd gestort en waar we klassikaal eindeloze reeksen formulieren moesten invullen. De rest van wat we moesten weten over regels, rechten en plichten kregen we mee in een vier centimeter dikke stapel. Gezellig voor straks op het hotelbed, al vrees ik dat na een kwartier mijn ogen langzaam dicht zullen zakken.
De middag werd besteed aan het verwerken van nóg meer informatie en aan een hopeloze poging om alle namen van alle collega's te onthouden.
Intensief lijkt me de beste omschrijving.
Maar de eerste blik op het werk dat ik geacht word te doen maakte duidelijk dat het inhoudelijk weinig verschilt van wat ik de afgelopen jaren heb gedaan. En het koffiekwartiertje met de afdeling en het welkomstdrankje op een zonnig terras beloofde een gezellige samenwerking. Dit wordt wel wat.
Zei ik het niet? Ik heb een wereldbaan gevonden!

woensdag 31 januari, 2007

U bent een nummer

Ha, nieuws! dacht ik toen ik de envelop van mijn aanstaande ex-baas in de brievenbus vond.
Nieuwsgierig maakte ik hem open. Het was een vriendelijk briefje met de mededeling dat ik in 2007 recht heb op 232 uur verlof.
Huh? Het ik nu iets hélemaal verkeerd begrepen of wordt daar een beetje langs elkaar heen gewerkt...?

zaterdag 20 januari, 2007

Missen

Regelmatig loop ik bij het boodschappen doen collega's tegen het lijf. Dat krijg je als je zo dicht bij je werk woont en de route daarheen grotendeels door het winkelcentrum voert.
Ik vind 't niet erg, want zo hoor je nog eens wat je mist.
Dat alle salarissen gelijk worden getrokken, bijvoorbeeld. En dat je méér kunt verdienen door harder te werken dan anderen of door extra taken op je schouders te nemen. 't Was ons al jaren in het vooruitzicht gesteld, maar nu lijkt het er echt van te komen. Zodat de duimendraaiende collega's van vroeger zich nu fanatiek als vrijwilliger voor lastige klusjes opwerpen. En niet meer mopperen maar zich en masse op een positieve manier in the picture zetten.
Kortom: ik mis niks. Ik ben mooi op tijd weg. Al had ik 't best willen meemaken, dat loon naar werken.
Maar ja, dan was ik wel een héél dure kracht geworden... ;-)

maandag 15 januari, 2007

Haast

"Ze willen het ontslag een maand vroeger laten ingaan. Per 1 februari dus. Maar dan betalen ze je in maart nog wel gewoon uit," zei de advocaat via de telefoon.
"Mogen ze dat?" vroeg ik. Hij dacht 't wel. Als ik er geen bezwaar tegen had.
Ik heb geen verstand van bedrijfsvoering en de soms raadselachtige constructies die daarin van belang zijn. En ik zag eerlijk gezegd weinig verschil met het oorspronkelijke aanbod. Al zal het ongetwijfeld iets te maken hebben met sociale lasten enzo - en een bedrijf "in financiële problemen" zal best op de kleintjes moeten letten.
Wat hij ervan vond, vroeg ik aan de man die ik als deskundige had ingehuurd. Hij snapte ook niet zo goed wat de bedoeling was. Maar er stonden geen wetten in de weg, of praktische bezwaren.
"Nou, doe dan maar," zei ik. Alsof het om een halfje volkoren ging.
"Je bent toch al wel aan het solliciteren?" vroeg hij bezorgd.
"Ja nóu!" riep ik enthousiast. Ik heb zelfs al een hele map in m'n mailbox gecreëerd voor alle ontvangstbevestigingen. Deze week sluiten de eerste inzendtermijnen. Dus als het goed is moeten nu de échte reacties binnenkomen.
Decisions, decisions... Laat niemand ooit nog denken dat werklozen de hele dag niks doen! ;-)

maandag 8 januari, 2007

Luchtledig

Na twee weken bedrijfssluiting had ik vandaag weer aan het werk moeten gaan - als de baas niet anders besloten had. En hoewel vandaag objectief gezien niet anders is dan elke willekeurige dag van de afgelopen weken, voelt het toch anders. Het is een vaag, onbestemd gevoel. Niet noodzakelijkerwijs een slecht gevoel. Alleen anders.
Ben ik nu al werkloos of heb ik nog twee maanden betaalde vakantie?
Daar ga ik eens rustig over nadenken.
In bed. :-)

vrijdag 29 december, 2006

Wie niet waagt

Soms moet je je plannen aanpassen aan de praktijk.
Twee weken geleden nam ik me voor om eerst maar 'ns een paar weken bij te komen en vakantie te vieren, om in het nieuwe jaar driftig aan het solliciteren te slaan. Maar ja, als je dan bij toeval op 'de ideale baan' stuit...
De eerste sollicitatie is de deur de mailbox uit. Duimen maar!

donderdag 21 december, 2006

Het borrelt

't Was best gezellig, de kerstborrel.
Het begon met heel veel zoenen en beste wensen. Niet alleen voor de feestdagen, maar in mijn geval ook voor wat daarná zal komen. En het begon met een brede grijns toen ik hoorde dat het razend druk is, deze laatste week voor de vakantie. Mooi zo, laat ze meteen maar voelen hoe ze de stapels met een uitgedunde afdeling te lijf moeten gaan, dacht ik stilletjes.
Het eindigde met een lichte onpasselijkheid om het verhaal dat ik later hoorde. Over hoe onze vertegenwoordiger bij de OR volgend jaar in een andere functie mag beginnen. De functie van de man die me zondag belde. De man met de chronisch zieke vrouw en de puberzonen. De functie die kennelijk niet 'overcompleet' was geworden maar waar iemand doelbewust uitgewerkt lijkt te zijn.
Ik geloof dat ik steeds blijer word dat ik daar weg ben. Net op tijd...

woensdag 20 december, 2006

Uit handen

"Dat ziet er niet verkeerd uit," zei de advocaat.
Nu kun je daarover twisten - er zijn aantrekkelijker dingen dan op mijn leeftijd je baan kwijtraken - maar hij doelde op het afkoopaanbod van de baas en op dat punt kon hij gelijk hebben.
Hij heet Hans en is linkshandig. Zoiets schept meteen een band. 't Was ook best een lekker ding, maar deze eenmalige ontmoeting was te kort om daar conclusies aan te verbinden. En daar kwám ik tenslotte ook niet voor.
Hij had wat vragen die ik beantwoordde.
Ik had wat vragen die hij beantwoordde.
Aan het eind van het gesprek kreeg ik een hand van hem en de belofte dat hij me afschriften van alle belangrijke stukken zou toesturen. Verder hoefde ik niks te doen. Eind januari valt er vanzelf een officieel stuk in mijn brievenbus en that's it.
Nu alleen de kerstborrel nog. Daarna is de relatie tussen mijn baas en mij definitief ten einde.

zondag 17 december, 2006

Lotgenotencontact

Vanmiddag ging de telefoon. Geen bekend nummer, meldde het display.
Het was de chef van de zetterij. De man met de zieke vrouw en twee tienerzonen die ook gesneuveld is bij de reorganisatie. Die, zoals ik al vreesde, zijn ontslag totaal niet had zien aankomen. Wat ook niet zo verwonderlijk was, omdat de afdelingsdirecteur hem een paar weken geleden nog vol trots vertelde dat ze erin was geslaagd 'al zijn mensen aan het werk te houden'. Dat hij daar zelf niet bij hoorde, was ze kennelijk vergeten te vertellen...
Heerlijk om even lekker tegen elkaar aan te klagen en te mopperen. En omdat hij al een half mensenleven bij deze baas werkte, hoeft ook hij financieel nog niet meteen te wanhopen.
Maar aan de andere kant: 26 jaar met volle inzet trouw aan de baas en dan dit. Emotioneel is de klap voor hem dan ook heel wat harder aangekomen. Al houdt hij de moed er in en hoopt hij weer "een veel leukere baan" op zijn pad te vinden.
"We bellen!" riepen we enthousiast aan het eind van het gesprek.
En ik denk dat ik dat binnenkort ook maar eens moet doen. Volgens kan hij die telefoontjes goed gebruiken...

donderdag 14 december, 2006

Afbouwen

Vanochtend mocht ik beginnen met het leeghalen van mijn bureau.
Vanmiddag is er lotgenotencontact. Een gesprek van alle slachtoffers van de reorganisatie met personeelszaken. Dan zal ik weten wie er nog meer getroffen zijn en hoe het nieuws bij ze is aangekomen.
Er zijn collega's die het niet zagen aankomen, dat is zeker. En er zijn collega's voor wie het veel erger is dan voor mij. Wat te denken van de middelbare man met een chronisch zieke vrouw en twee tienerzonen? Hij heeft verantwoordelijkheden en zorgen waar ik niet wakker van hoef te liggen.
Als je alles bij elkaar optelt, heb ik het zo slecht nog niet getroffen. Eindelijk zekerheid na anderhalf jaar afwachten en uitstellen en zwijgzaamheid van de directie. Anderhalf jaar waarin we op andere afdelingen zagen gebeuren waar we nu zelf mee te maken krijgen. Daar hoef ik me niet druk meer over te maken. Ik weet waar ik aan toe ben en kan me in alle vrijheid en met voorlopig voldoende financiële zekerheid op nieuwe mogelijkheden richten.
En nu de eerste klap voor de struisvogels in mijn omgeving is afgezwakt en ze er een nachtje over hebben kunnen slapen, zijn er inmiddels al collega's die me benijden...

Ren je rot

Pfffft... nooit geweten dat je het zo druk kreeg als je ontslagen wordt!
Voorlichtingsbijeenkomsten bijwonen, kennismaken met het outplacementbureau, een afspraak maken met een juridisch adviseur, informeren bij het CWI, ingewikkelde documenten doorlezen, vacatures doorspitten...
't Is maar goed dat ik niet werk, anders zou helemaal geen tijd hebben om werkloos te zijn.

woensdag 13 december, 2006

Vrijgesteld

De kogel is door de kerk: mijn kerstvakantie begint anderhalve week vroeger en duurt eindeloos...

dinsdag 12 december, 2006

Gemengde gevoelens

Het kerstpakket heb ik in elk geval nog gehaald. Dit jaar in een uiterst moderne vorm: we mogen zelf kiezen uit een fraai aanbod van luxe en feestelijkheid. Dat schijnt tegemoet te komen aan de groeiende behoefte aan individualiteit. Maar het is lang niet zo gezellig uitpakken als vroeger.
En morgen krijgen we alsnog te horen wat de reorganisatie voor onze afdeling in petto heeft. Daar moet ik dan wel een uurtje slaap voor inleveren, want we worden om negen uur verwacht.
Het zijn rare dagen...

maandag 11 december, 2006

Even wachten

Ken je die van die afdelingsbijeenkomst?

Die ging niet door. Wegens ziekte van 'het management'...

En dan snap ik dus écht niet dat iedereen na zo'n mededeling dociel knikt en overgaat tot de orde van de dag...

zondag 10 december, 2006

Op alles voorbereid

Gek hè? 't Is alleen maar een afdelingsbijeenkomst. Die hebben we regelmatig - niks bijzonders.
En toch heb ik maar steeds het idee dat ik morgen m'n netste kleren aan moet naar het werk...

vrijdag 8 december, 2006

Zou 't...?

Berichtje van het management: maandag om kwart over elf wordt de afdeling toegesproken door *onze* directeur.
Zouden we dan eindelijk echt iets te horen krijgen?

woensdag 6 december, 2006

Baaldag

Direct na aankomst haal ik m'n pennen en mok uit de bureaula, leg m'n leesbril klaar en start de computer op. Dan haal ik koffie uit de automaat en vul m'n fles met vers, koel water. Als ik terug kom bij m'n bureau is de computer klaar voor gebruik en open ik de programma's die ik nodig heb. Ik kijk of er belangrijke mail is, surf snel even langs een aantal immer interessante sites en controleer of de reorganisatieplannen al op het intranet staan. Nee dus.
Er ligt een bescheiden stapeltje werk voor me klaar. Ik pak het eerste mapje en doe wat er van me verwacht wordt. Vervolgens leg ik het aan de andere kant van mijn werkblad. Daar komt het stapeltje 'afgewerkt'. Als ik het volgende mapje wil pakken, aarzel ik. Zou er nu wél mail zijn? En had ik de lokale nieuwspagina eigenlijk al gelezen? Is het al tijd voor een rookpauze?
Ik maak grapjes met een collega en besluit dat het bést tijd is voor een rookpauze.
De conclusie is duidelijk.
Vandaag heb ik officieel geen zin in werken.

zondag 3 december, 2006

Dingen die gebeuren

En dan wordt het weer tijd om je geestelijk voor te bereiden op een nieuwe werkweek. De week van de waarheid.
Dan mag je niet op de dingen vooruitlopen - en toch is dat bijna niet te vermijden. Wat als...? En wat als niet...? Er is maar één voorlopige conclusie mogelijk: alles wordt anders. En welke kant het ook uitgaat, het wordt niet leuk.
Wat als ik in het rijtje 'bedankt voor je inzet en veel succes' blijk te vallen? Met die mogelijkheid hou ik nu al ruim een jaar rekening en ik heb er alle vertrouwen in dat ik me wel zal redden.
Maar dit weekend doemde ineens die andere mogelijkheid voor me op. Wat als ik mag blijven? Dan zal ik de namen horen van de collega's die wegbezuinigd worden en zal ik met eigen ogen zien hoe hard die klap bij ze aankomt. Dan zal 'blijven' voelen als verraad en zal ik mijn werk moeten doen op een afdeling die nooit meer hetzelfde zal zijn.
Dat is de vraag waar ik me nu het hoofd over breek. Twee mogelijkheden. Maar welke van de twee is eigenlijk de ergste?

vrijdag 1 december, 2006

Afbouwen

Naarmate 6 december nadert, verandert de sfeer op de afdeling. En alsof we in kleine stapjes mogen wennen aan wat ons te wachten staat, nemen we gefaseerd afscheid van de uitzendkrachten. Deze week zwaaiden we er drie uit, volgende week vertrekken de laatsten.
Er is nog maar een klein clubje over. Dat steeds meer bezig is met wat we woensdag te horen zullen krijgen. De gesprekken worden serieuzer, de grappen cynischer. Toen de manager kwam vragen of er nog mensen waren die niet mee gingen met het kerstetentje, riep een collega "dat weet jij beter dan wij."
Veel werk is er niet. Zoals elk jaar als de kerstvakantie nadert. Verlofdagen worden opgemaakt, zodat de aanblik van de afdeling al een somber toekomstvisioen lijkt. Een grote, lege werkruimte met hier en daar een bemensd bureau. Veel tijd om te praten. "Wat ga jij doen als je wordt uitgekocht?" staat met stip op nummer 1 van het vragenlijstje van collega's die om een praatje verlegen zitten. Onverwacht fraaie en hoopvolle dromen passeren de revue. Op nummer 2 van het lijstje staat "Heb je al iets lopen?" Daar komen maar weinig antwoorden op.
Normaal praten we in deze tijd van het jaar over de vakantieplannen en verheugen we ons op het niets doen en uitrusten. Maar als een vakantie oneindig lang dreigt te worden, lijkt hij ineens veel minder aanlokkelijk. Met het ophangen van de kerstlichtjes wachten we tot donderdag - als we zeker weten of er nog reden is voor feestvreugde.
Gelukkig heb ik al keurige sollicitatieschoenen.

donderdag 30 november, 2006

Leuk gebaar

Het management heeft nu wel een heel aangename manier bedacht om de lange dagen door te komen nu het werk op weg naar de kerstvakantie steeds langzamer binnen druppelt.
Ik ben nauwelijks een uur binnen en ik heb al twee stukken taart op... :-)

dinsdag 28 november, 2006

Even wachten

Als ik nu straks in de lunchpauze alvast een nieuwe agenda koop, kan ik vanmiddag misschien de belangrijke werkdagen van volgend jaar markeren, dacht ik. Een mens gaat rare dingen verzinnen om de ledige uurtjes tussen de aanvoer van werk te vullen.
Maar even later had ik het idee alweer verworpen.
Laat ik eerst maar eens afwachten of ik de werkdagen van volgend jaar hier nog mag meebeleven...

maandag 27 november, 2006

Het gaat gebeuren

De échte Sinterklaassurprises komen laat, dit jaar...

Herstructurering
Op woensdag 15 november heeft de ondernemingsraad een adviesaanvraag ontvangen met betrekking tot de reeds eerder aangekondigde herstructurering. Vanwege de teruglopende omzet en de stijgende kosten is de noodzaak om aanpassingen en besparingen te realiseren een even begrijpelijk als vervelend proces.
Op dit moment vindt er overleg plaats tussen de ondernemingsraad en de directie over de gevolgen en consequenties van de herstructurering. Daarbij maakt de ondernemingsraad gebruik van een externe adviseur.
Om naast de nodige zorgvuldigheid ook snelheid in het proces te houden teneinde een ieder zo snel mogelijk over de inhoud te kunnen informeren, heeft de OR een aantal extra overlegvergaderingen in zowel de afgelopen week als de komende week gepland. Het is daarbij het streven van de ondernemingsraad om de directie rond woensdag 6 december een geschreven advies te geven op basis waarvan de herstructurering kan worden uitgevoerd.
Aangezien de plannen nog onder embargo zijn, kan, mag en zal de ondernemingsraad over de inhoud hiervan op dit moment geen enkele mededeling doen.
Wij hopen op jullie begrip hiervoor

vrijdag 24 november, 2006

Wandelgangen

Het gonst hier weer van de geruchten...

dinsdag 21 november, 2006

Ups and downs

De berichten over de ontwikkelingen binnen het bedrijf zijn tegenwoordig net zo wisselvallig als het weer...

maandag 13 november, 2006

Geef ze een vinger...

Mailtje van het afdelingshoofd:
"Beste collega's,
Het kerstetentje staat weer voor de deur. Willen jullie nog deze week kiezen uit de volgende drie data en de volgende drie restaurants?"

Een half uur later weer een mailtje van het afdelingshoofd:
"Beste collega's,
Willen jullie alsjeblieft één datum en één restaurant kiezen? Het is niet de bedoeling dat we op drie dagen gaan eten in drie verschillende restaurants..."

dinsdag 7 november, 2006

Gemist

Nou ja... ben je twee dagen niet op het werk geweest - en dan blijkt er helemaal niks gebeurd te zijn...

donderdag 2 november, 2006

Stilte na de storm

Al drie weken lang zit ik te hunkeren naar een rustige dag.
Vandaag is die er. Eindelijk. Na alle drukte van twee of drie of nog meer klussen tegelijk is het vandaag rustig. Heel rustig.
En na een uur verveel ik me al wezenloos.

't Is ook nooit goed, hè?

maandag 30 oktober, 2006

Crisis

Er liep een kakkerlak over de afdeling.
Zelf heb ik 'm niet gezien, maar het verhaal is me in geuren en kleuren verteld. Al minstens drie keer. En nog steeds staan collega's in kleine groepjes na te praten over deze 'code rood'. "Je had 'm niet moeten doodtrappen," weet iemand. "Misschien zaten er eitjes in en dan komen er wel honderd nieuwe." De afdeling facilities is ingelicht en het lijkt sommige mensen te verwonderen dat er nog niemand met gillende sirenes is langs geweest. Of misschien verwachten ze ieder moment mannen in witte pakken met gasmaskers op die het welig tierende ongedierte komen bestrijden. Na ontruiming van het gebouw, uiteraard.
Nog steeds zijn de eigenaars van het bedrijf niet tevreden over de winst die we maken. Nog steeds wordt naarstig gezocht naar mogelijkheden om efficiënter en goedkoper te werken. En nog steeds is onze afdeling de volgende die aan de beurt is bij de bezuinigingsoperatie.

Maar de kakkerlak is het gesprek van de dag.

vrijdag 27 oktober, 2006

Aanpoten

Vrijdagmiddag, half drie. Bijna weekend. En zo ziet mijn bureau eruit...

Maar om zeven uur is de aanblik heel anders, gelukkig.

donderdag 26 oktober, 2006

Record

Drie zieke collega's op de drukste dag van het jaar. En straks een afscheidsreceptie waar niemand verstek kan wil laten gaan.
Het is hier een gekkenhuis. Dus ik voel me helemaal in m'n element! ;-)

maandag 23 oktober, 2006

Slow start

Voorlopig hoef ik op deze druilerige maandagmorgen nog maar één ding te doen: wachten op het seintje "jongens, hij kan weer!" van de helpdesk.

vrijdag 20 oktober, 2006

Nog even

Het moet eerst erger worden voor het beter wordt, zeggen ze wel eens.
Hier staan we aan de vooravond van de praktische onderbouwing van die stelling. Het wachten is op de eerste pagina's van de dikste en meest chaotische gids uit de jaarlijkse cyclus. De Murphy-gids, zeg maar. Waarbij alles wat er kán misgaan doorgaans ook werkelijk misgáát.
Zodra die pagina's er eenmaal zijn, begint het najaarsoffensief. Doorbuffelen tot ze allemaal in orde zijn, een andere manier om de deadline te halen is er niet.
Maar daarná... Daarna wordt het rustig afbouwen tot aan de kerstvakantie. :-)

Upgrade

Jippie! Ik krijg toch een nieuwe! :-)

Nu alleen afwachten wannéér...

donderdag 19 oktober, 2006

Elk nadeel...

Het plezierige van die trage computer is dat ik nu eindelijk weer regelmatig lekkere koffie drink. En de kiosk aan de overkant is er blij mee. Ze weten inmiddels al precies hoe ik het wil: sterk en zwart. En zónder broodje.
(Die haal ik bij de concurrent, maar dat hoeft de kiosk natuurlijk niet te weten...)

woensdag 18 oktober, 2006

Doe 't maar in een emmertje

Toen ik de afdeling opstapte, werd mij de weg versperd door een bureau. Dat stond niet op de plek waar het thuishoorde. En de flankerende alleszuiger en huishoudtrap waren dingen die ik niet dagelijks tegenkom op het werk.
Maar ja, we hebben ook niet elke dag lekkage...

Het was het koelsysteem. Kennelijk niet berekend op zulke lange zomers...

dinsdag 17 oktober, 2006

Met pijn en moeite

Hij doet 't. Mijn tot het randje gevulde werkcomputer. Maar daar is dan ook alles mee gezegd.
De herhaalde meldingen 'De opstartschijf is bijna vol. U moet bestanden verwijderen om ruimte vrij te maken.' laten zich snel wegklikken. Voor het overige zijn de dagen vervuld van 'de ondraaglijke traagheid van het bestaan.' Als ik een nieuw document open, kan ik met gemak even het pand verlaten om bij de kiosk aan de overkant een beker lekkere koffie te halen. Met een beetje geluk staat het stuk dan na terugkomst netjes voor me klaar. Overigens gaat het opslaan en sluiten nóg trager - en zoveel koffie op een dag is niet gezond, lijkt me.
Vanmiddag heb ik in mijn frustratie een briefje op het bureau van de chef geplakt. "Kun je misschien één job met me meekijken? Als je een uurtje de tijd hebt, tenminste."
Aan het eind van de middag kwam hij kijken. Het openen van een document bood hem voldoende informatie. Hij neusde even rond op de harde schijf en maakte een notitie. "Ik ga het voor je oplossen," zei hij.
Dat hoop ik dan maar. Morgenochtend vroeg, als het aan mij ligt...

maandag 16 oktober, 2006

De eeuwige student

Zelfs al gaat het gepaard met computertechnische problemen en kinderziekten: het blijft leuk om nieuwe dingen te leren!

vrijdag 13 oktober, 2006

Vrijdag de dertiende

"Ik zet even een programmaatje op je computer, dan heb je toegang tot de werkmap van de afdeling en kun je daar zelf het materiaal vandaan halen," zei de admin. "Okee," zei ik opgewekt en maakte plaats voor hem achter mijn bureau.
Dat was om half elf vanochtend. Om tien voor zes deed de computer het weer. Ik kon zelfs de meeste programma's weer gebruiken. Inclusief het programmaatje waar het allemaal om begonnen was.
In de tussentijd heb ik regelmatig termen van hem gehoord die ik alleen als **!@#*#!!@ kan weergeven. Af en toe verdween hij naar zijn eigen werkplek, maar zelfs daar bleef hij bezig met de klus. Dat kon ik zien doordat er op mijn computer allerlei dingen gebeurden waar ik zelf niet de hand in had. Ik mocht trouwens ook nergens aankomen.
Nu staat alles er wel, maar het past maar nét. Want het probleem zat 'm in de schijfruimte die er niet was. Door het weggooien van een aantal bestanden - waaronder per ongeluk ook het wekelijkse werkbriefje - is het gelukt. Maar zó krap dat de computer over elke handeling drie keer zo lang moet nadenken als weleer. Maandag komen ze kijken of dit tempo nog wel werkbaar is en krijg ik zonodig een nieuwe computer.

Zo'n dag dus. En ik kan met gepaste trots zeggen dat ik hem héél geduldig heb doorstaan.

woensdag 11 oktober, 2006

Arbeidsvitaminen

Het blijft onverminderd druk op het werk. Vorige week heb ik de helft van de arbeidstijd doorgebracht op de belendende afdeling om daar grote stapels enveloppen met drukproeven te versturen. Daarnaast draaide ik mijn eigen productie. En deze week lijkt het precies dezelfde kant op te gaan. Een soort duobaan, maar dan uitgevoerd door één persoon. Kan best, als het niet al te lang duurt. En als de werkomstandigheden optimaal zijn. Inclusief een rustige omgeving, om maar iets te noemen.
Maar sinds maandag heb ik een nieuwe uitzendkracht als overbuur. Aardige knul hoor, daar niet van. Maar er komt chronisch geluid uit. Hij fluit, hij neuriet, hij trommelt met zijn vingers op het bureaublad. Hij praat tegen zijn buurman, zijn computer en tegen zichzelf. 't Is bovendien een model waarop de aan- en uitknop ontbreekt. En het is mijn ervaring dat mensen met zo'n ingesleten gewoonte zelf niet in de gaten hebben dát ze het doen, zodat vragen of het iets stiller kan hooguit een minuut of vijf effect heeft. Daarna gaat het geluid weer aan en het volume geleidelijk omhoog. Hij werkt nogal hard, zal ik maar zeggen.

Enfin, nog maar 54 dagen tot aan de kerstvakantie...

maandag 9 oktober, 2006

Gezond verstand

Daar overvallen ze je dan mee op de vroege maandagochtend: of je even je wachtwoord wilt veranderen. Zomaar op je nuchtere maag.
Gevolg: mijn nieuwe toegangscode druist in tegen alle adviezen. Geen onbegrijpelijke wirwar van schijnbaar willekeurige cijfers en letters, maar de combinatie van een heel gewoon woord en een naam die iemand die me een beetje kent makkelijk zou kunnen raden. Niet slim, volgens de experts.
Maar ik kan het wél heel goed onthouden.
Toevallig.

vrijdag 6 oktober, 2006

Er kan nog meer bij

Wat doe je als in zo'n periode van topdrukte een collega ziek wordt?
Precies: dan loop je nóg een beetje harder...

Vanavond weekend, gelukkig - en da's geen dag te vroeg!

dinsdag 3 oktober, 2006

Gedwarsboomd

Niet leuk: als je in het halve uurtje tussen werk en schildercursus nog even zit te fanloggen en de admin schakelt midden in een logje van afstand onverwacht je computer uit.
Wég stukje! :-(

En dan natuurlijk toch nog *even* opnieuw schrijven zodat je alwéér te laat op cursus bent...

maandag 2 oktober, 2006

Maandag

Al achter de rug: één onbemand mobieltje dat maar bleef jengelen, één ruzie tussen twee collega's op de rookplaza, één zoekgeraakte advertentie waar drie zenuwachtige mensen naar liepen te zoeken, twee collega's die langs elkaar heen praatten over een computerprobleem, één document dat niet geopend kon worden en één gestresste collega die probeert het werk van twee afwezige collega's er ook nog bij te doen.
En de werkmaandag is nauwelijks anderhalf uur oud...

donderdag 28 september, 2006

Verdenking

Langzaam groeit de overtuiging dat iemand deze zomer stelselmatig contracten van opdrachtgevers heeft verduisterd. Elke week enkele tientallen, zodat het nauwelijks opviel en we de relatieve rust aan de gebruikelijke vakantiestilte weten. En dat de dief het afgelopen weekend, geplaagd door zijn schuldige geweten, al die achterover gedrukte contracten in één klap in onze brievenbus heeft gestopt.
Anders kan ik deze plotselinge waanzinnige drukte werkelijk niet verklaren. Het O-woord gonst alweer over de gangen...

Er kan nog meer bij

Of ik me deze week als ik tijd heb even wil melden. Dan word ik ingewerkt in nóg een computerprogramma, zodat ik in drukke tijden ook af en toe kan bijspringen bij de werkvoorbereiders.
Dat wordt dan functie nummer vier. Vanaf volgende week ben ik megamultifunctioneel. ;-)

zaterdag 23 september, 2006

Meevaller

In elk geval heb ik deze salarisronde nog gehaald.
Nu maar hopen dat het niet "eerst het zoet en dan het zuur" gaat worden... ;-)

vrijdag 22 september, 2006

Zo'n dag

Buiten is het stralend weer, op de werkvloer worden de donkere wolken steeds dreigender.
Regelmatig verschijnen ze op het intranet: de berichten dat 'in goed overleg is besloten dat het beter is dat de wegen van het bedrijf en een van de directeuren zich scheiden'. Wat iedereen onder het motto lees maar, er staat niet wat er staat vertaalt in: deze directeur stribbelt te veel tegen bij de bezuinigingen en verzet zich te heftig tegen het nieuwe beleid van uitkleden en afbreken. Trieste en verontrustende mededelingen. En heel onbehaaglijk als het je eigen afdelingsdirecteur betreft.
Interim-opvolger is een heel ervaren manager. Ervaring die is opgedaan bij twee bedrijven waar onlangs grootscheepse ontslagrondes hebben plaatsgevonden.
We hebben er alle vertrouwen in...

En dan kom je thuis, popelend om dit verhaal van je af te schrijven. Maar dan blijkt je weblog onbereikbaar te zijn.
Een mens zou er haast gestoord van worden.

vrijdag 15 september, 2006

Vulling

Ingeklemd tussen de personeelsbijeenkomst-met-barbecue en het weekend dat begint met de vrijdagse bedrijfsborrel, is dit eigenlijk een ontzettende foute werkdag...

donderdag 14 september, 2006

Gouden greep

Wie het heeft verzonnen weet ik niet, maar ik kan je verzekeren: Paul de Leeuw als presentator van de normaal zo saaie Kick Off is errug lachen.

Al denk ik dat het bij een eenmalig optreden blijft. Pauls humor slaat zichtbaar minder aan bij Australische directeuren...

woensdag 13 september, 2006

De dag van morgen

Er zal op deze dag aandacht zijn voor wat er goed gaat binnen het bedrijf, over de resultaten die we in de afgelopen periode hebben behaald en waar we trots op mogen zijn. Tegelijkertijd moeten we kijken wat er anders en beter moet én kan. We zijn er ons allemaal van bewust dat we elkaar nodig hebben en dat we moeten samenwerken, maar hiervoor dient ieder van ons zijn eigen verantwoordelijkheid te kennen en te nemen. Daarom is het thema van deze dag 'ons bedrijf, dat ben jij!"

13.30 uur: Ontvangst met koffie en koekjes en de gelegenheid om weer eens bij te praten met al je collega's
14.00 uur: De voorstelling begint. De nadruk ligt deze keer niet op cijfers en zakelijke presentaties, maar juist op jouw rol binnen het bedrijf.

Tijdens de Kick Off worden headsets beschikbaar gesteld waarmee een vertaling van het Engels naar het Nederlands direct te beluisteren is.

Ik heb ineens zo'n zin in een beetje schoolziek...

dinsdag 12 september, 2006

Openheid

De rookplaza blijft een bron van informatie. Vooral als het lekker weer is, want dan is er altijd een ruime bezetting op de kleine binnenplaats. En in de nicotinepauze wordt het nuttige vaak gecombineerd met het aangename, wat leidt tot allerlei vormen van informeel overleg.
"Denk je aan het organogram van je afdeling?" vroeg een van de aanwezigen aan een andere roker.
Het nieuwe pand dat we volgend jaar betrekken moet worden nog worden ingedeeld en daarvoor is nodig dat alle medewerkers, bureaus, printers, kasten en plantenbakken in kaart worden gebracht zodat alles en iedereen straks weer een plaatsje heeft. "En vergeet niet extra ruimte te reserveren voor je uitzendkrachten."
"Is het niet handig als we dan eerst weten hoeveel mensen er volgend jaar nog over zijn?" bemoeide ik me ongevraagd met het gesprek.
"Dat weten we toch?" was het antwoord.
"Jij misschien. Maar wij nog niet," gaf ik terug. En dan te bedenken dat mijn gesprekspartner een van onze OR-mensen is.
Ergens in het bedrijf zijn de dingen dus al bekend.
Alleen de communicatie loopt een beetje achter.

maandag 11 september, 2006

Een goed begin

Op maandagochtend om half elf met de hele afdeling aan de koffie met boterkoek. Geen slecht begin van de werkweek.
Dat zouden ze iedere maandag moeten doen!

vrijdag 8 september, 2006

Variatie

We zijn een modern bedrijf, dus vullen de correctoren hun weekstaatjes op de computer in.
Elke week staat er een vers formuliertje voor ons klaar, waarop we onze werkzaamheden kunnen bijhouden. En als ik zeg 'vers', dan bedoel ik ook vers. Want elke week is er wel iets veranderd aan het formuliertje. Moeten we nieuwe dingen invullen of oude dingen op een nieuwe plek noteren.

De collega die de formuliertjes heeft verzonnen en sindsdien zo zit te sleutelen aan de vervolmaking, is maandag vertrokken voor een vakantie van vier weken. Helaas heeft hij verzuimd ons van nieuwe weekstaatjes te voorzien. Dus moesten we maar een lege oude versie gebruiken, bedacht de chef. Dat kon geregeld worden. Alleen heeft nu elke corrector een andere versie van het formulier. Zodat we verschillende dingen op verschillende plekken neerzetten.
Daar was de chef niet blij mee. "Ik kijk wel even," zei hij gisteren. Na een uurtje prutsen en klooien, kregen we allemaal onze documenten terug.
Het mijne is kapotgesleuteld. In plaats van de aantallen netjes op te tellen (wat is Excel toch een mooi programma), zet 't overal vreemde meldingen of vraagtekens neer. Nu kan ik wel weer op zoek naar een leeg oud formulier, maar het is nog maar de vraag of de chef dat goed vindt.

Mag ik alsjeblieft weer gewoon een pen en een papiertje?

dinsdag 5 september, 2006

Dubbel stress

Niet handig: je verslapen op de dag van de stresstest.
Nu heb ik nóg minder tijd voor die giga-stapel...

maandag 4 september, 2006

Alsnog

"Is er helemaal geen output?" vroeg ik halverwege de middag aan de chef van de zetterij. Op dat moment had ik zegge en schrijve twee advertenties onder ogen gehad, terwijl er toch een volle bak layouters zat. Opgemaakte pagina's waren er wél - meer dan me lief was, zelfs. Maar verandering van spijs doet eten en een voorraadje advertenties kan een welkome afwisseling vormen.
"Jawel, hoor!" zei de chef van de zetterij monter. En hij wees naar een forse stapel. "Die krijg je morgen, voor de stresstest."
O ja, dat was waar ook. Wel aangekondigd, maar nooit in praktijk gebracht. Inmiddels weet ik ook wat het inhoudt: de hele advertentie-output van één dag in één grote stapel op je bureau. En dan maar kijken hoe je je er doorheen worstelt tussen alle telefoontjes, mailtjes, rookpauzes, sanitaire stops en spoedklussen door.
Ik keek nog eens naar de stapel voordat ik me weer over de saaie pagina's boog.
Dat wordt een eitje, morgen! :-)

vrijdag 1 september, 2006

Voor de afwisseling

Gisteren hebben we de laatste tijdelijke kracht uitgezwaaid. Met een vriendelijk bedankje voor de bewezen diensten, een kaart van alle collega's en een cadeaubon. Dat is nu eenmaal het lot van uitzendkrachten en in een tijd van 'snijden waar je snijden kunt' zijn zij de eerste slachtoffers.
Maar de wegen van de nieuwe eigenaars zijn ondoorgrondelijk. Vanmiddag worden de lege bureaus weer afgestoft en voorzien van verse computers. Want maandag komen er zes nieuwe uitzendkrachten.
Het zijn wonderlijke tijden op de werkvloer...

donderdag 31 augustus, 2006

Under pressure

't Wordt steeds gekker.
Morgen 'mag' ik meedoen aan een stresstest. Dat wordt lachen!

Ach, zo lang ik maar weet hoe je 'stresstest' schrijft, toch?

In de boot

Vandaag lag-ie in de bus. De uitnodiging voor de start van het nieuwe verkoopjaar. De Kick Off.

En het gaat weer heel boeiend, motiverend en gezellig worden, belooft de directeur. Met voor alle zekerheid onderaan nog een PS. Aangezien de Kick Off onder werktijd plaatsvindt, is je aanwezigheid verplicht.

Snap ik, weet ik, zal ik rekening mee houden. Al denk ik dat ik dit jaar éérst de Kick Out maar even afwacht...

dinsdag 29 augustus, 2006

Wennen

Het lijkt wel alsof we vast aan het oefenen zijn met de nieuwe uitgedunde bezetting.
Maar gelukkig is het nu alleen nog maar vanwege vakanties...

donderdag 24 augustus, 2006

De teerling

De afdelingsbijeenkomst over *het* nieuws is toch maar een beetje naar voren geschoven. Vanmiddag om drie uur wordt deel één van het kaasschaafverhaal uit de doeken gedaan.
De correctoren kregen al wat voorinformatie, zodat de klap niet en plein public geïncasseerd hoeft te worden. De cijfers zijn bekend.
Nu is het alleen nog afwachten wie van de drie...

Wachten

Nee, de namen zijn nog niet bekend. Alles gaat netjes volgens de regels. Eerst gaat er een adviesaanvraag naar de ondernemingsraad over de geplande reorganisatie. Met, als het goed is, een sociaal plan. Pas dan worden de details ingevuld.
"En wanneer wordt het dan definitief?" vroeg oudste zus. "Aan het eind van het jaar?"
De optimist. Ik heb het op andere afdelingen al zien gebeuren. Direct na goedkeuring door de ondernemingsraad volgen de individuele gesprekken met de pech-hebbers. En twee dagen later zijn ze spoorloos verdwenen.
Ik gok voorlopig maar op half september. Dan blijft alleen nog de vraag: heb ik dan een collega minder of ben ik dan een collega minder...?

woensdag 23 augustus, 2006

Verhaspeld

Collega: "Ik vergaat haderingen..."

dinsdag 22 augustus, 2006

Luistervink

Het kán aan mij liggen, maar het lijkt vandaag erger dan ooit. Ongevraagd mee'genieten' van achtereenvolgens de medische ellende van de collega die van de vakantiewaarnemer wil weten of zijn - tamelijk onsmakelijke - symptomen snelle behandeling vereisen en de alcoholische en flirttechnische uitspattingen gisteren van de collega die het vanavond niet zo laat wil maken en belooft minder 'innemend' bezig te zijn.
Mogen we alsjeblieft een geluidsdichte telefooncel op de afdeling?

Wie gaat, wie blijft?

Met een strak gezicht liep de afdelingsbaas langs de bureaus naar het midden van de kantoorruimte. De gesprekken verstomden en zonder dat hij iets zei gingen de medewerkers in een kring om hem heen zitten. Zou dit het zijn? Het nieuws over de toekomst van 'de grafische'?
Nee dus. Ons zusterbedrijf in België had te kampen met grote stapels achterstallig werk en te weinig mensen om het aan te pakken. Of er misschien twee layouters waren die drie dagen in het centrum van Antwerpen wilden werken? Reis, hotel en maaltijden op kosten van de baas, natuurlijk.
Het bleef stil. Geen enthousiast 'ja, ik wil!' Geen mens die overeind sprong, trappelend van ongeduld om alvast de koffers te gaan pakken. Slechts na lange aarzeling bleek één collega bereid bij te springen. En in de loop van de middag werd ze steeds enthousiaster over het buitenkansje.
Rare mensen... Als ik layouter was had ik het wel geweten. Ik heb nog een balletje opgegooid over het nut van een extra corrector, maar daar trapte de baas niet in. Helaas.

O, en nieuws over *het nieuws* bleek hij uiteindelijk ook nog te hebben. Volgende week dinsdag horen we hoe 'de nieuwe grafische' er vanaf september uit gaat zien. Dan hebben we nog precies twee dagen om aan het idee te wennen...

maandag 21 augustus, 2006

Terug

Om 10.00 liep ik de afdeling op. Om 10.20 had ik alles verteld wat er over mijn twee vrije weken te vertellen viel (prutweer) en had ik m'n beoordelingsgesprek alweer achter de rug.
Nu hoef ik alleen nog maar te wachten op werk...

zaterdag 19 augustus, 2006

Vergeten

Misschien had ik gisteren beter eerst even naar het werk kunnen bellen om te vragen of ik nog wel een baan heb. 't Zou toch jammer zijn als ik me maandag helemaal voor niks vroeg uit de veren verhef.
Maar aan de andere kant: als mijn functie in die twee weken vakantie was opgeheven, hadden ze vast wel een beleefd briefje gestuurd...
Toch?

zaterdag 12 augustus, 2006

Stokje

Ik kreeg een stokje.
Zo word je in je vakantie toch nog aan het werk gezet. En nog wel werk over het werk.
Maar ach, ik ben de beroerdste niet en drie vragen kan ik nog wel behappen:

Wat is je werktitel, je geheime titel en je droomtitel?

Mijn werktitel is 'proofer'. Vraag me niet waarom dat in het Engels moet. Zeker niet als het gaat om een functie waarin ik me vooral met foutloos Nederlands moet bezig houden. Zelf noem ik me dan ook liever 'corrector'. Naast het controleren of de advertenties en teksten die naar de drukker gaan aan alle spellingseisen voldoen, moet ik overigens ook kijken of alles druk- en layouttechnisch in orde is en of het ook is wat de klant heeft besteld. Saai hè? ;-)
Naar mijn geheime titel kan ik alleen maar raden. Die is niet voor niets 'geheim', toch?
Maar dat zou bijvoorbeeld 'slaapkop' kunnen zijn. Of 'grijze muis', al probeer ik dat met diverse kleuren haarverf consequent te voorkomen. 'Vraagbaak' is ook mogelijk, als ik naga hoe vaak er over de afdeling klinkt "Hansje, hoe schrijf je elektrotechnisch installatiebedrijf of '24-uurs slot- en sleutelservice?" Maar diep in mijn hart hoop ik dat mijn geheime titel 'de stoïcijn' is.
Vroeger was mijn droomtitel 'dierenarts'. Later was het lange tijd 'schrijver', gevolgd door 'allround kunstenaar'. Maar ja, een mens wil af en toe wat eten, dus heb ik toch maar een vak geleerd. Zij het een heel ander vak dan waarin ik nu werkzaam ben.
Inmiddels ben ik oud, wijs en zen. Ik droom niet meer van wat ik zou kunnen doen maar van wat hoe ik wil zijn. En daar past maar één titel bij. Vrijbuiter.

En stokjes moeten verder reizen. Dus gooi ik het toe naar drie anderen, in de veronderstelling dat er minstens eentje het zal oppakken en verder sturen.
Het stokje gaat naar Pie, Sjip en Manon.

(En voor wie alles wil weten: het stokje heeft al een hele reis achter de rug:
van hier naar daar, toen hier en vervolgens daar en toen daarheen.)

donderdag 3 augustus, 2006

Jupiter

"Binnen is het een zee van licht. Ramen van kniehoogte tot aan het plafond. Geen kleine kantoorruimtes, maar grote afdelingen zonder muren, veel vergaderzalen en veel spreekkamers. De inrichting wordt modern met een luxe uitstraling."
Dit

wordt in mei volgend jaar mijn nieuwe werkplek. En die van alle collega's. Voor zover we mogen blijven, natuurlijk.
Gebouw Jupiter. Vijf minuten langer lopen. Maar dan héb je ook wat.

Rust

Alsof ze het verschil tussen 'werken' en 'vakantie' nog eens extra willen benadrukken, blijven de chefs onophoudelijk werk op mijn bureau stapelen.
Ze doen maar, mij maakt het niet uit. Ik ga de stapels te lijf met in mijn achterhoofd het besef dat de werkweek nog dertien uur duurt. Daarna wacht het grote niets.
Mijn tijd komt nog wel.
Ik ben vandaag hartstikke zen. Toevallig.

woensdag 2 augustus, 2006

Aanstellers

Wekenlang heb ik ze horen zuchten, puffen, klagen. Smeken om afkoeling. Of het wat minder mocht.
Nu is het afgekoeld. Fris. Lékker fris. Met malse buitjes waar de bomen dankbaar voor zwaaien in de wind en waar het groen weer groen van wordt.
Nu drommen de rokers in het smalle gangetje vóór de rookplaza. Met de deur op een heel klein kiertje omdat-ie volgens de voorschriften open moet. In vestjes of een kleurige omslagdoek.
De watjes.

vrijdag 28 juli, 2006

Zonnige vrijdagmiddag

Flip-flop-flip-flop... collega gaat een printje halen.
Flip-flop-flip-flop... collega gaat een sigaretje roken.
Flip-flop-flip-flop... collega maakt een sanitaire stop.
Flipflip-flopflop-flipflip-flopflop... collega's trekken zich even terug voor een vrijdagmiddagpraatje.
Flip-flop-flip-flop... collega brengt voltooid werk naar de naastgelegen afdeling.

En nu heb ik al de hele middag een liedje in mijn hoofd.
Daar heb je slippers, slippers...

donderdag 27 juli, 2006

Dubbel

Over de hele linie wordt zo negatief gereageerd op het project 'bewust worden van je eigen fouten' dat ik me steeds meer een roepende in de woestijn voelde. En nergens kan ik mijn verhaal kwijt omdat niemand er voor open lijkt te staan.
Mijn hoop is nu gevestigd op de chef van de chef van de chef. Met hem heb ik een gesprek aangevraagd.

En toch voel ik me nu een beetje een verrader...

Sufgel*ld

Zo gemakkelijk kwam ik er niet vanaf.
Nadat de chef van de chef van de chef me had aangehoord - en we nog wat herinneringen ophaalden aan die goeie ouwe tijd toen de Nederlanders hun taal nog beheersten - volgde een hele serie andere gesprekken. Met de man die verantwoordelijk is voor de uitvoering van het project. Met de chef van de zetterij. En uiteindelijk - informeel - met de layouters. Die aan het eind van de dag leken te begrijpen dat fouten niet alleen maar 'streepjes op een weekstaat' zijn, maar veel waardevoller als 'leermoment', als aanleiding om weer eens te ontdekken wat hun eigen verantwoordelijkheid is en hoe goed het voelt als je trots kunt zijn op een eigen product dat in alle opzichten aan de hoogste eisen voldoet. En die er nu hopelijk van overtuigd zijn dat het streepjes tellen geen 'heksenjacht' is van gniffelende correctoren die hautain neerkijken op de 'foutenkampioen van de week', maar een goedbedoeld streven naar een gezamenlijk kwaliteitsproduct.
Nu volgt nog één gesprek. Tussen de correctoren onderling. Want ik kan er nu wel zo over denken, maar of de naaste collega's - die advertenties soms terugsturen met slechts een triomfantelijk "fout!" als enige aanwijzing - ook tot die lijn zijn over te halen is nog maar de vraag...

dinsdag 25 juli, 2006

Attitude

Ik was het al bijna vergeten.
De buitenschoolse nevenactiviteiten en de muziek die soms belangrijker lijken dan het werk. Het gesteggel over de airco die nu, op aandringen van de hardste stem, op ongeveer acht graden lijkt te zijn afgesteld. Het geklaag over veranderingen die niet als verbeteringen worden gezien en de suggesties over efficiencyverbeterende maatregelen op andere afdelingen die veel zinniger zouden zijn. De discussies over de vraag of fouten wel fouten zijn en waaróm dan wel.
Maar nu weet ik het weer. En weet ik ook weer hoe ik me eraan kan onttrekken en gewoon mijn ding te doen. Met één aanpassing. Geleerd van mijn ouders, zodat mijn opvoeding achteraf toch nog enige zin blijkt te hebben gehad.
"Waarom is dit fout?"
"Omdat ik het zeg."

maandag 24 juli, 2006

Terug

Aaaaaaaaaaah... airco! :-)

Geen probleem

"Ik had al een mailtje gekregen van de arbodienst," zei 't meisje van de ziek- en betermeldingen. "Maar hoe lang ga je dan werken?"
"Ik weet het niet, dat moet ik uitproberen," zei ik, geheel volgens afspraak. Ik had mijn huis nog niet verlaten, zodat ik nog moeilijk kon beoordelen hoe het zitten aan 't bureau uitpakte. Dus om nu al in te schatten wanneer ik het kantoor weer zou verlaten leek me aan de voorbarige kant.
"Maar ik moet een percentage invullen," drong ze aan.
Ik stak mijn wijsvinger in m'n mond, hield hem in de niet aanwezige wind en ging op m'n gevoel af.
"Vijfenzeventig," riep ik op goed geluk.
"Okee," zei ze opgelucht.
Tja, als ze een percentage moeten hebben, ben ik niks te beroerd om er een te geven, natuurlijk.

donderdag 13 juli, 2006

Ongelegen

De liften hebben er vandaag weinig zin in. Het lijkt alsof ze hun tempo hebben aangepast aan de temperatuur. Of misschien willen ze de passagiers dwingen om het rustig aan te doen. Hoe dan ook, na het oproepen van de lift is er ruim voldoende tijd voor een sanitaire stop en een bezoekje aan de koffieautomaat. Als je geluk hebt, is de koffie net op drinktemperatuur als de lift arriveert.
Veel zuchtende en klagende mensen in de gangen, dus. Zoals de mevrouw met de laptoptas over haar schouder. Ze stond er al toen ik naar het toilet ging en ze stond er nóg toen ik de terugweg aanvaardde. Gelukkig tingelde op dat moment de lift ten teken dat hij in aantocht was. En terwijl ik haar passeerde, schoof de liftdeur open.
Op dat moment rinkelde haar mobieltje. Ze grabbelde het toestel uit de grote, zware tas. "Hallo?" riep ze, terwijl de liftdeur langzaam weer dicht schoof.
Soms komt een gesprek wel héél erg ongelegen...

dinsdag 11 juli, 2006

Neveneffect

Naast het gewone correctiewerk, de internetadvertenties die gecheckt moeten worden en de paginacontrole, heb ik nu dagelijks ook een stapeltje ter heroverweging - of ik nog eens wil kijken of een fout écht als 'fout' geteld moet worden.
Ik heb het gevoel dat dit nieuwe systeem behoorlijk aan zijn doel voorbij schiet... :-(

maandag 10 juli, 2006

Stuk

De monteur had twee koffers vol gereedschappen opengeklapt en het fotokopieerapparaat grotendeels ontmanteld, zodat iedereen over de onderdelen moest klimmen om de tocht door de gang te vervolgen. In zijn overall zat de man naast de brokstukken te peinzen hoe hij het ding weer in elkaar moet krijgen, leek het.
"Niet kapot maken, hoor!" riep ik toen ik hem - met moeite - passeerde.
Gelukkig kon hij er wel om lachen.

vrijdag 7 juli, 2006

Tja

Je kon er op wachten. Heftige discussies of fouten wel echt fouten zijn en wie er verantwoordelijk voor is. Boze bezwaren tegen oneerlijke registratieformulieren die geen onderscheid maken tussen 'moeilijk' en 'makkelijk'. Verontwaardigde gesprekken over demotiverende maatregelen en veranderingen die geen verbeteringen zijn.
Bijna weekend, gelukkig...

donderdag 6 juli, 2006

Scheiding

Met een beetje geluk komt er vandaag een einde aan de eeuwige strijd over de temperatuur op de afdeling. De koukleumerige raamzitter krijgt straks een nieuw plaatsje. Een eigen eilandje aan het uiterste randje van de werkkamer, met z'n rug naar de collega's. Dat vindt hij prettiger. Hoewel ik vrees dat het niet lang duurt voordat hij ook aan die werkplek bezwaren signaleert. Zijn bureau ligt vlak naast het printerhok, zodat druk werkverkeer zijn bureau zal passeren. En in zijn onmiddellijke nabijheid gaan voortdurend deuren open en dicht. Ook het getingel van de liften zou zijn concentratie wel eens kunnen verstoren.
Maar de temperatuur daar is voor hem aangenamer. En het gebabbel van collega's is er verder van zijn bed. Dus voorlopig is hij erg blij.
Wij ook. Om het te vieren hebben we de koeling alvast op MAX gezet. :-)

maandag 3 juli, 2006

Rechter of beul?

Vanaf vandaag moeten de correctoren nieuwe werkrapportages bijhouden. Waar voorheen cijfers en tijden genoeg waren, moeten we nu ook namen en rugnummers gaan vermelden. Van elke layouter moeten we registreren hoeveel fouten ze maken en hoeveel correctieronden er nodig zijn om alles correct de deur uit te krijgen.
In het kader van het streven naar kwaliteitsverbetering kan dat geen kwaad, lijkt me. Maar in de wetenschap van de dreigende inkrimping van arbeidsplaatsen krijg je het gevoel dat je wordt gedwongen mee te werken aan naderende executies. Terwijl je door een weigering de poten onder je eigen stoel vandaan zaagt.
En of de sfeer er beter door wordt? Ik vrees het ergste. Volgens mij draaien de onderlinge argusogen hier de komende weken op volle toeren...

vrijdag 30 juni, 2006

Bellen

Omdat ik liever het zekere voor het onzekere neem, bel ik iedere ochtend vlak voor ik de deur uit ga eerst even naar de chef. "Ik ga nú weg, het kan zijn dat 't nét een paar minuten over tien wordt."
Je weet tenslotte maar nooit wat ik onderweg tegenkom en die knie (die geen voetbalknie blijkt te zijn maar een al even onverklaarbare overbelaste hamstring) haalt het tempo er nogal uit. En ik heb het nu eenmaal beloofd.
Het heeft iets van de omgekeerde wereld. Terwijl veel mensen het thuisfront bellen dat ze eraan komen, bel ik m'n chef dat hij de koffie het vruchtensap vast kan inschenken. Het heeft wel iets knus.
Maar ik vrees dat het niet exemplarisch is voor de relatie tussen mij en m'n werk.

Omen

Op 12 juli hebben we een bijeenkomst met de directeur.
De planning voor juli loopt tot en met de 19e.

Maar dat is vast een vergissing... Toch?

maandag 26 juni, 2006

Verrassing

Toch is het even schrikken als je een meneer aantreft in de damestoiletten. Dan is je eerste opwelling om hem in scherpe bewoordingen terecht te wijzen. Gelukkig had ik de juiste terminologie niet direct voorhanden, zodat ik niet meteen losbarstte. Want hij was er volstrekt legaal. Als de techneut die een verstopte afvoer kwam repareren. Wat mij ertoe bracht van taktiek te veranderen en hem uitvoerig te bedanken voor de verleende service.
Evengoed plast het niet echt ontspannen...

Zucht...

"Kun je even noteren? We hebben op 5 juli een gesprek bij personeelszaken," zei de chef.
"O? Waarover?" was ik nieuwsgierig.
Ik hád het kunnen weten: over het te laat komen. Steeds als ik denk dat het probleem de wereld uit is, duikt het weer op. Want ja, ik maakte keurig m'n uren vol en ja, het bleef meestal beperkt tot maar een paar minuten, maar tóch...
Ik bleef kalm. Nou ja, betrekkelijk kalm. Al zeg ik het zelf.
"Dat wordt dan een kort gesprek," dacht ik. "Want ik ben er helemaal over uitgepraat." Een uitspraak van het UWV, geaccepteerd door de werkgever, en afspraken voor de dagelijkse praktijk waar ik me netjes aan houd zouden afdoende moeten zijn. Maar daar dacht de chef anders over. En, zo begreep ik van hem, personeelszaken ook. Misschien moesten ze maar een nieuwe beoordeling aanvragen, opperde de chef. Van mij mogen ze het proberen, hoewel het UWV bij zijn uitspraken nadrukkelijk vermeldt dat een herbeoordeling voor hetzelfde probleem niet mogelijk is.
Voorlopig moet ik steeds vooraf bellen als ik denk dat ik te laat ga komen. "Ik vind het best," zei ik. "Dan kom ik alleen nóg twee minuten later." Want zo'n telefoontje kost ook weer tijd, toch?
Soms heb ik wel eens het gevoel dat ik bij de belastingdienst werk. Leuker kunnen willen ze het niet maken...

vrijdag 23 juni, 2006

Piekbelasting

"Ik bewaar het lekkerste tot het laatst," moet de baas gedacht hebben toen hij vanochtend nog vóór mijn komst de stapels werk op m'n bureau deponeerde. Zodat ik vandaag pas écht mag kan moet pieken.
Enfin, dan is het weekend straks des te welkomer, toch?

dinsdag 20 juni, 2006

Voor de baas

De baas - of eigenlijk zijn marketingadviseur - heeft iets aardigs bedacht. Humor om te lachen. En ook een beetje om de producten die we met z'n allen voor de baas maken nog eens extra onder de aandacht te brengen.
Aanleiding was het nakende huwelijk van Katja. Onze Katja, inmiddels. Zij schijnt te gaan trouwen met ene Thijs en speciaal voor dat heugelijke feit heeft de baas een site gemaakt waarop iedereen kan lezen hoe zij van hun trouwdag een succes gaan maken.
De baas hoopt dat heel veel mensen op die site gaan kijken en dan ontdekken hoe informatief onze producten zijn. Dus kregen we het verzoek om de link van die site aan zoveel mogelijk mensen door te sturen.
Tja, dan heb je het als weblogger best makkelijk, natuurlijk.
Dus als jullie nu allemaal even gaan kijken (humoristisch en toch leuk, volgens de baas, al ben ik de eerste om toe te geven dat smaken verschillen) dan heb ik mijn plicht gedaan. En is de baas morgen blij met wat het tellertje laat zien.
En hoe blijer de baas, hoe aangenamer voor mij de uren zijn die ik bij hem doorbreng. :-)

vrijdag 16 juni, 2006

Van horen zeggen

De vergaderingen volgen elkaar steeds sneller op. En hoe meer het management overlegt, hoe minder we te horen krijgen. Over zes weken komt er duidelijkheid, zeggen ze nu.
Maar ja, ze hebben de laatste tijd al zovéél gezegd... Hoewel: gezégd hebben ze eigenlijk niks - alleen maar aangekondigd wannéér ze iets gingen zeggen, om dat vervolgens dan toch niet te doen.
De onrust groeit...

maandag 12 juni, 2006

Oververhit

"Mag de airco uit? Ik heb het koud!" zei een van de collega's. Waarop een andere collega bijna ontplofte. Het was helemaal niet koud. Het was héét. "Hier, kom maar eens op mijn plaats zitten!" foeterde hij.
Het is een eeuwige strijd op de afdeling. De raamplaatsen zijn aanzienlijk frisser dan de gangplaatsen en dat leidt nogal eens tot onenigheid over het gewenste niveau van koeling.
Het gekissebis ging nog een tijdje door, maar ik sloot me ervoor af. Ik ken zo langzamerhand alle argumenten wel. Over de mogelijkheid voor de koukleumen om een vestje mee te nemen. En dat de verhitten nu eenmaal niet ál hun kleren kunnen uittrekken zonder het risico te lopen op een klacht wegens seksuele intimidatie. En over koude handen die het typen onmogelijk maken, waarbij wanten geen optie zijn.
Na een half uurtje verstomde het geruzie. Maar de strijd zette zich nog de hele dag voort. Want zodra de gangplaatser naar de rookplaza vertrok, zette de raamzitter de airco uit. En als de raamzitter even de toiletten bezocht, zette de gangplaatser hem weer aan.
Gelukkig heb ik altijd een vestje over m'n stoel hangen. Want het klimaat wil nog wel eens wisselvallig zijn op mijn werkplek.

donderdag 8 juni, 2006

Timing

Vandaag komt-ie. De man met de stopwatch.

En dan maar hopen dat er ook een beetje werk is...

Ken je die mop...

Daar zat ik dan in m'n goeie goed. Geen stopwatch gezien. En ik had nog wel de hele avond geoefend op het razendsnel uit de mappen halen van alle stukken met bijlagen zodat ik een fraaie tijd zou scoren. Helemaal voor niks, want voor het werk had ik die extra training vandaag ook al niet nodig. Werk was er namelijk evenmin. Niet in noemenswaardige hoeveelheden althans.
Gelukkig was er wél een jarige op de afdeling. Zodat ik een deel van de tijd nog enigszins nuttig kon besteden. Aan het eten van taart. Lekker wel, al had ik liever buiten willen spelen.
En die man met die stopwatch vertrouw ik nu helemaal niet meer. Want een echte 'man van de klok' kan ik hem bepaald niet noemen...

woensdag 7 juni, 2006

Huh?

Ben je één dagje afwezig... is ineens de hele gang oranje!

vrijdag 2 juni, 2006

Afgesproken

Vanaf vandaag heb ik er een nieuwe taak bij. Gisteren kregen de collega's en ik de nodige uitleg en instructies. En een keurig rooster waarop staat op welke dagen we de te corrigeren stukken krijgen uitgereikt.
Op deze dagen worden de proofing documenten om 9.00 afgeleverd. SVP dezelfde dag retour! staat eronder.
Toen ik om tien uur arriveerde, was mijn bureau nog leeg. Voor de zekerheid informeerde ik bij de baas of het misschien de bedoeling was dat we pas maandag aan de slag gingen. Maar nee, vandaag was wel degelijk de startdatum. "De stukken komen rond half twaalf," werd me beloofd.
Mooi. Negen uur kan dus net zo goed half twaalf zijn - daar doen we hier niet moeilijk over.
Dát ga ik onthouden! ;-)

donderdag 1 juni, 2006

Pottenkijker

De analyse van de werkprocessen gaat een nieuwe fase in. Vanaf vandaag komt er af en toe iemand met een stopwatch naast elk van de medewerkers zitten om in kaart te brengen hoeveel tijd er gemoeid is met de verschillende bezigheden.
Overigens is het nu voor het eerst hardop gezegd: het zullen niet alleen de uitzendkrachten zijn die straks het veld moeten ruimen. Ook onder de vaste medewerkers zullen er klappen vallen.
Kortom, het wordt hier steeds gezelliger...

woensdag 31 mei, 2006

Onwillig

Dat werkt toch knap lastig, als de computer je elke keer als je een gecorrigeerde advertentie wilt opslaan uit het systeem gooit...

dinsdag 30 mei, 2006

Van de regen in de drup

De chef moest halverwege de middag naar de huisarts en veel werk was er niet, dus het was een gekakel van belang op de afdeling. Gelukkig zijn er dan de rookpauzes voor de broodnodige rust. Da's even een kwestie van goed timen en onovallend naar de lift wandelen, anders gaat de halve afdeling mééroken - inclusief het gekakel.
Ik trof het. De enige aanwezige was net uitgerookt en ik had het rijk alleen.
Eventjes. Toen kreeg ik gezelschap. Niet van een close bekende, maar van een verre collega. Dat kon nog alleszins meevallen. En de opmerking dat het gelukkig weer droog was kon best louter beleefdheid zijn. Maar misschien beschouwde hij mijn reactie ("maar 't is wel koud!") als een uitnodiging voor een goed gesprek monoloog.

...Tja, we moesten nu eenmaal iets te klagen hebben en het weer was een dankbaar onderwerp. Als de winters niet te koud waren, waren ze te warm en klaagden we dat zoveel insecten 'm overleefde. Terwijl dat helemaal niks te maken had met de kou, maar met de vochtigheid. En of ik wel wist dat in Canada de boeren hun vruchtbomen beschermden door ze te bespuiten met koud water als het ging vriezen. Want ijs isoléért. Sneeuw trouwens ook. Daarom kun je een laagje sneeuw in je tuin beter laten liggen, dat was het beste voor de...

Mijn sigaret was op. Bijna verontschuldigend schoof ik achteruit naar de asbak, onderbrak zijn lezing met een snel "doei!" en vluchtte naar de lift.
De volgende rookpauze heb ik maar laten schieten. Ik was veel te bang dat hij er nog stond...

maandag 29 mei, 2006

Lang weekend

Heel even had ik de neiging om me voor te stellen aan de collega's...
Uiteindelijk heb ik het toch maar beperkt tot de nieuwe stagiaire.

maandag 22 mei, 2006

Stil

Dit weekend zijn we overgezet op een nieuw mailprogramma.
Daar hebben we niets van gemerkt. Alles gebeurde terwijl wij thuis al van de vrijheid genoten en vanochtend stonden alle mailtjes uit al onze boxen keurig op een nieuw plekje. Niks aan de hand en het werkt vlekkeloos.
Toch wordt er gemord. En niet zo'n beetje ook.
Want het nieuwe mailprogramma tingelt niet als er een briefje in onze inbox dwarrelt. Dus iedereen moet regelmatig zélf controleren of een van de collega's wellicht weer zo'n zouteloze grap of onsmakelijke foto heeft toegestuurd.
En het is een heel stuk stiller op de afdeling zonder al die tingels.

vrijdag 19 mei, 2006

Gestoord

Als de baas je op je vrije dag thuis opbelt, dan ben je best belangrijk. Toch? ;-)

donderdag 18 mei, 2006

Rommelig

Wat wordt een werkdag onoverzichtelijk als je tussendoor allerlei oneigenlijke klussen en tijdrovende besprekingen hebt. Vandaag moet ik alle dagelijkse handelingen die ik doe beschrijven. En vanmiddag heb ik een gesprek met PZ waar ik nog wat dingen voor op papier moet zetten. Dan wordt het 'gewone' werk ineens afwisseling en dat schept verwarring in de geest.

Overigens vond Jim onze afdeling 'wel lekker chillen'. Grappig dat ik niet de enige ben die er zo over denkt...

woensdag 17 mei, 2006

Snuffelstage

Ik heb een nieuwe overbuurman. Voor één dagje. Hij heet Jim, is 11 jaar en vindt het vet cool op onze afdeling. Hij leert van ons hoe je kleuren maakt op de computer en hoe je mooie slogans in advertenties zet. Wij leren van hem waar je de beste muziek en gratis spelletjes kunt downloaden.
Hartstikke leuk, zo'n snuffelstage!

donderdag 11 mei, 2006

Struisvogels

"Heb je even?" vroeg ik vanmiddag aan de chef van de zetterij.
We trokken ons terug in een leeg kantoortje en daar vertelde ik hem in alle rust over mijn ergernis van gisteren aan het kinderachtige en luidruchtige gedoe van 'zijn' mensen. En vooral over mijn zorgen, omdat ik nog wél kan begrijpen dat je op een rustige en warme dag een beetje melig kunt worden, maar niet snap dat er zo onverschillig en ongeconcentreerd wordt gewerkt. Mensen maken fouten, daar heb ik geen moeite mee. Maar onnodige fouten en fouten die steeds opnieuw worden gemaakt in een tijd waarin we een laatste kans krijgen om onszelf en onze kwaliteiten te bewijzen - daar kan ik met mijn pet niet bij.
"Ze zetten niet alleen hun eigen baan op het spel," vond ik, "maar ook die van hun collega's. En ik vind dat ze dat niet kunnen maken."
Dat vond hij ook. En dat had hij ze ook duidelijk gemaakt, vertelde hij. Vorige maand nog, in individuele gesprekken. Ze begrepen het, hadden ze allemaal gezegd. Maar daar handelen ze nog niet naar.
Hij zou het nog een keer nadrukkelijk met ze bespreken, beloofde hij. Met nieuwe munitie, want net deze week had hij informatie gekregen waaruit blijkt dat het respijt absoluut niet wil zeggen dat we uit de gevarenzone zijn. Integendeel - het zal er nog op aankomen. En vooral op inzet, kwaliteit en arbeidsmoraal.
Dat maakt de toekomst voor mij - durf ik rustig te stellen - toch weer wat rooskleuriger. Maar in elk geval bewijst het dat ik de situatie niet verkeerd heb ingeschat. We mogen even opgelucht ademhalen. Maar rustig achterover leunen lijkt me voorlopig het slechtste wat we kunnen doen.

woensdag 10 mei, 2006

Speeltuin

't Is eigenlijk zonde op (weer) zo'n mooie dag, maar ik vrees toch dat ik straks nog even héél erg ga mopperen...
Maar dat is altijd nog beter dan ontploffen, toch?

Complimentje

"Hansje is een werkwoord," zei een collega vanmiddag.
Zeg nou zelf, dan kun je toch niet boos blijven...?

maandag 8 mei, 2006

Zomermaandag

Zelfs de werkcomputer vond het moeilijk om op te starten, vanmorgen...

Respijt

Om één uur was daar ineens de directeur. Hij leek wat nerveus, maar dat was schijn - hij had de trap genomen en was daardoor nogal buiten adem geraakt.
Zijn boodschap bracht opluchting. Voorlopig tenminste. Het werk wordt niet uitbesteed. Dat had te veel voeten in de aarde en zou de productiekosten niet verlagen. Nu komt een extern deskundige alle interne processen en procedures ananyseren, met als doel in alle Europese organisaties tot een eenduidig en efficiënt werkproces te komen. Daarna worden er alsnog (misschien, waarschijnlijk) knopen doorgehakt - maar dan ándere knopen dan die ons tot nu toe boven het hoofd hingen.
De analyse zal een maand of negen duren, daarna moeten er conclusies en voorstellen worden gemaakt en beoordeeld. Zodat het hakken vooralsnog met een jaar wordt uitgesteld.
Kijk, dat is pas een termijn waarin alle gemoederen tot rust kunnen komen. Denk ik. En dan hopelijk niet tot zóveel rust dat het leidt tot indutten en gemakzuchtig achterover leunen.
Een jaar de tijd om onze bakens te verzetten, om onszelf te bewijzen en te laten zien dat we sneller en beter kunnen.
Een jaar lang werk aan de winkel. Gelukkig.

vrijdag 5 mei, 2006

Vrij-dag

Alle bazen zijn vrij - en een groot deel van de collega's ook. Dus zitten we hier met anderhalve man en een paardenkop.
En een heeeeeeeele grote schaal met chocolade paaseitjes. :-)

maandag 1 mei, 2006

We weten alleen dat we niks weten...

Ha fijn, de wandelgangen komen weer in actie. Vooral doordat er de laatste dagen weer in allerlei samenstellingen vergaderd wordt. De managers met elkaar, de managers met de directie en de directie onderling. Net terwijl iedereen was gewend aan een voorlopige voortzetting van de status quo loopt de spanning weer op en worden de fluistergesprekken en het geroezemoes frequenter.
Aan het eind van de week horen we meer. Zeggen "ze". Alwéér. En elke keer dat de geruchten de kop opsteken, raakt de aandacht afgeleid van het werk, blijven er dingen liggen en nemen de fouten toe.
Het wordt er allemaal niet leuker op.

donderdag 27 april, 2006

Vaag

Zes weken geleden kwamen ze een voor een binnen. Vier, vijf...zes uitzendkrachten die aan weer een ánder proefproject kwamen werken. Stilletjes maakten ze paginagrote advertenties waarmee de vertegenwoordigers de boer op gingen.
Nu vertrekken ze een voor een weer net zo stilletjes als ze gekomen zijn.
En niemand die weet hoe het project verlopen is en hoe het nu verder gaat met die grote advertenties...

woensdag 26 april, 2006

Dahag!

Halverwege de middag pingelde de inbox van m'n werkcomputer. Nieuwsgierig als ik ben, ging ik meteen even kijken wie er aan de bel trok.
Het moest een belangrijke boodschap zijn, want hij was rondgestuurd aan het voltallige personeel. Door Pepijn.

"Hallo allemaal! Ik ga jullie met onmiddellijke ingang verlaten. Op 1 mei begin ik aan een nieuwe uitdaging waar ik veel zin in heb. Ik wens jullie allemaal nog mooie levens toe. Groetjes, Pepijn."

Het sloeg in als een bom. Aan alle bureaus begon het te roezemoezen. Mensen gingen even bij elkaar buurten om de mededeling uitvoerig te bespreken. Overal bracht het summiere berichtje de tongen in beroering. Na een kwartiertje besloten we onze werkzaamheden toch maar te hervatten, hoewel alle vragen nog onbeantwoord waren. Pepijn was wég, wij moesten verder. Zonder hem.

Eigenlijk had ik hem nog willen terugmailen, maar ik vermoedde dat hij het niet meer zou lezen. Hij had ongetwijfeld direct na het versturen van zijn mededeling z'n computer uit gezet en het pand verlaten.
Dus doe ik het maar vanaf deze plek. Je weet maar nooit of hij hier nog eens langskomt.

"Dahag, Pepijn! Veel succes in je nieuwe baan. Kom je de volgende keer eerst even langs om te vertellen wie je bént voordat je afscheid neemt?"

donderdag 20 april, 2006

We doen het anders

De proeven met outsourcing hebben niet het resultaat opgeleverd waar de directie op hoopte. Het kán wel, maar door de extra begeleiding en de ingewikkelde processen valt het financiële voordeel tegen.
Dan proberen we het op een andere manier, heeft de bedrijfsleiding bedacht. Geen outsourcing, maar insourcing: onderzoeken of we met de bestaande bezetting een hogere productiviteit kunnen bereiken. Slimmere werkprocessen, grotere efficiency, verdergaande digitalisering.
En meer discipline, voeg ik er in gedachten aan toe. De boodschap die niet uitgesproken werd maar impliciet wel werd meegegeven.
En weet je: ik denk stilletjes dat de resultaten van zó'n pilot wel eens heel verrassend zouden kunnen zijn.
Als de collega's een beetje willen meewerken, tenminste...

woensdag 19 april, 2006

Van uitstel komt...

"Zo..." zei ik op de rookplaza tegen onze vertegenwoordiger bij de ondernemingsraad, die een zakmesje openklapte. "Komen de messen morgen op tafel?" Maar hij wilde alleen maar een vuiltje onder zijn nagel vandaan halen. Toch vroeg ik hem of hij misschien al wist of morgen de klappen gaan vallen.
"Stel je er maar niet te veel van voor," zei hij. "Ik weet ook nog niet alles, maar ik dénk dat ze morgen komen vertellen dat ze nog geen beslissing genomen hebben. En waarschijnlijk zelfs dat ze de beslissingen nog even uitstellen."
Fijn. Nog een paar maanden onzekerheid en 'alles is mogelijk'. Misschien weer ándere pilots, proefprojecten of testfases. En wie weet krijgen we aan het eind van de bijeenkomst weer zo'n doos chocola als dank voor onze inzet.
En daar moet je dan ook nog vroeg je bed voor uit...

dinsdag 18 april, 2006

Toekomstvisie

Na vier dagen ledigheid was het werk een warme koude douche. Wat dat betreft was het een dinsdag die net zo goed een maandag had kunnen zijn.
De humeuren van collega's werden er niet beter op na de mededeling dat we donderdag worden toegesproken door de directeur. Over de uitkomsten van de diverse pilots en de actuele standpunten over de *noodzakelijke* bezuinigingen. En natuurlijk is dat niet iets om reikhalzend naar uit te kijken, al lijkt duidelijkheid me nog altijd beter dan het nog langer rekken van de onzekerheid.
Maar toch... ik snap de reacties van sommige collega's niet. Die zich dan de rest van de dag bezighouden met het baldadig op z'n kop hangen van de bordjes met kamernummers in de gang of het rondmailen van zouteloze grappen. Die eindeloos bij elkaar aan het bureau gaan hangen en bijkletsen over hun weekenbelevenissen. Die zingen, fluiten, chatten, sinaasappelschillen over de afdeling gooien en drie kwartier bij de koffieautomaat staan. Hun baan staat op het spel en ze gedragen zich alsof ze 'm al kwijt zijn - of graag kwijt willen.
Misschien ben ik te veel van de oude stempel. Of te naief.
Maar ik denk dat je het onheil ook over jezelf kunt afroepen. En vooralsnog ben ik niet van plan om daaraan mee te doen.

Eh...

Heel onhandig: op de dag vóór zo'n superlang weekend een melding krijgen dat je een nieuw password moet kiezen en er dan ter plekke eentje verzinnen.
Want dan moet je na die vier dagen even creatief graven in je geheugen...

woensdag 12 april, 2006

Huiskamergevoel

Soms zit ik me op het werk voornamelijk te verwonderen over wat hier allemaal normaal schijnt te zijn...

dinsdag 11 april, 2006

Klus

Misschien is het wel een leuk idee als ik hier dan ook af en toe eens een stukje schrijf...
Komt echt wel, hoor. Straks. Later. Ik ben voorlopig nog even bezig met andere dingen. Voor de baas.
Zoals het controleren van 136 vrijwel identieke advertenties, waarbij ik "alleen maar" hoef te kijken of het juiste automerk in de juiste advertentie staat.
En dan valt het voor mij nog mee - want ergens op de zetterij zit een layouter die al die advertenties heeft moeten máken...