maandag 8 maart, 2010

Mijlpaal

Zelfs was ze er de afgelopen weken een beetje onzeker over. Waarschijnlijk dacht ze terug aan haar eigen moeder, die werd begraven op wat haar 95e verjaardag had moeten zijn.
Maar dat kan haar niet meer gebeuren. Kort na middernacht heb ik gebeld om haar te feliciteren. Ze verheugt zich al op het feestje van zaterdag - en ik ook.
De kleine grijze is 95. Hieperdepiep hoeraaaaaa!

maandag 8 februari, 2010

Eenrichtingverkeer

Nadat ze me had verzekerd dat alles in Amsterdam naar wens was, vroeg de kleine grijze hoe het met mij ging. "Goed," zei ik. Maar omdat dat antwoord wel erg summier was, vertelde ik wat ik de afgelopen weken zoal had beleefd en ondernomen. Af en toe vroeg ze "wie?" of "waar?" - meestal op momenten dat het nergens op sloeg. En toen ik, aan het eind van mijn verhaal vroeg of ze nog leuke uitjes of feestjes in het vooruitzicht had, zei ze: "ooooo!"
"Je hebt geen woord verstaan, hè?" ar-ti-cu-leer-de ik luid en duidelijk.
"Eh... nee," bekende ze. Om vervolgens in giechelen uit te barsten.
Mal mens! Komend weekend moet ik maar een nieuwe poging wagen...

maandag 18 januari, 2010

We zullen doorgaan

Het ging wel goed, zei de kleine grijze via de telefoon. Geen klachten, niks aan de hand. Alleen een beetje last van de tijd van het jaar. De koude, korte dagen zonder grote feesten enzo. "Ik zit mezelf een beetje in de weg. Maar dat gaat wel weer over. En ondertussen ga ik maar gewoon door met leven."
Dat leek me een prima voornemen. En voldoende houvast voor het startschot voor de voorbereidingen van haar verjaardagsfeest. In maart wordt ze 95. En daar gaan we een onvergetelijke gebeurtenis van maken!

maandag 23 november, 2009

Ouwe taaie

Terwijl ik op de bus wacht, staat de kleine grijze voor het raam. Af en toe knipt ze de zaklantaarn aan en zwaait ermee. Dan zwaai ik natuurlijk terug. Eigenlijk moet ze naar de wekelijkse gymnastiek, "maar ik vind het leuk om je nog even na te kijken," zegt ze, "dan ga ik wel een kwartiertje later." Van mij mag het.
"Je zult wel merken dat ze oud geworden is," waarschuwde oudste zus voor mijn vertrek naar Nederland. En ja, ze is oud - mag het, voor iemand van 94? Alles gaat langzaam, we moeten steeds harder tegen haar schreeuwen en regelmatig is ze halverwege haar tocht naar de keuken alweer vergeten wat ze wilde gaan doen. Maar ach, van dat laatste verschijnsel had ze ook al last toen ze veertig was... En de meeste mededelingen moeten we drie keer herhalen willen ze eindelijk opgeslagen worden op de harde schijf. Of vijf keer.
Maar oud? "Ik moet kijken of ik morgen geprikt moet worden," zei ze gisterenavond. Dan beseft ze dus heel goed dat het zondag is en dat ze eens in de twee weken op maandag naar de trombosedienst moet. Zoals ze ook prima weet dat ze over twee weken haar tweede prik tegen de Mexicaanse griep krijgt. Vanochtend kwam ze me wakker maken met "ik heb een paar boterhammen voor je klaargemaakt, dan kun je ontbijten terwijl je de koffer inpakt." En toen we gisteren samen naar 'De Oorlog' keken, zei ze ineens dat "ze die Wilders héél eng vond, want die klinkt soms net zoals toen".
Natuurlijk vergeet ze wel eens iets. Maar eigenlijk mag dat geen naam hebben. En ze doet op haar 94e méér dan menige tachtiger die ik tegenkom.
De duvel is oud. Maar de kleine grijze nog lang niet!

donderdag 8 oktober, 2009

Lief en leed

Soms is het puur genieten, zo'n week logeren bij de kleine grijze.
Als ze 's ochtends opstaat, verdwijnt ze meteen in de badkamer voor een uitvoerige tuttelsessie, waarna ze haar garderobe voor de dag kiest. Dat duurt dik anderhalf uur, maar dan ziet ze er ook tiptop uit. Nette broek, comfortabele trui en altijd een ketting die er bij moet passen. Helemaal een dametje. Pas na het avondeten maakt die outfit plaats voor haar gemakkelijke huispak.
Ik word er blij van als ik haar zie rondscharrelen. Brieven en kaarten schrijven aan de grote tafel en die dan zelf naar de brievenbus brengen. Haar boterhammetje voor de lunch klaarmaken. Bladeren door de krant en snuffelen in de reclamefolders. Alles gaat traag, maar ze doet het toch maar mooi.

Soms voel ik tranen in mijn hart. Als ze zegt: "Het is niet makkelijk om zo oud te worden, hoor. En echt leuk is het ook niet." Als ze van slag is omdat ze haar agenda niet kan vinden - haar steun en toeverlaat, tegenwoordig. "Ik heb al overal gekeken, behalve op tafel. Maar hij is nergens." Daar kun je prachtige beredeneringen op loslaten. Dat het logisch is dat je lijf niet meer alles kan wat je zou willen zodra je de negentig passeert. Dat je hoofd, gevuld met ontelbare herinneringen, niet meer alles kan onthouden. Dat er mensen zijn die al veel éérder last krijgen van de kwaaltjes die haar plagen. Het biedt geen troost, want zij heeft er last van - hier en nu.

Wij dochters zijn al heel voorzichtig aan het bedenken hoe we haar 95e verjaardag gaan invullen. Maart 2010 is voor ons dichtbij, voor haar zijn die vijf maanden een onoverzichtelijk lange periode.
Ik kan haar nog lang niet missen. Stiekem wil ik haar helemaal nooit kwijt. Maar als het voor haar té moeilijk wordt om zo oud te zijn, en als er onverhoopt een tijd komt dat het helemaal nóóit meer leuk is, dan zal ik haar toch loslaten.
Met heel veel tegenzin. Maar het is háár leven, en ik gun haar dat het mooi blijft.

zondag 10 mei, 2009

Net als vroeger

"En heb je nog mooie moederdagcadeaus gekregen?" vraag ik aan de kleine grijze, die ik natúúrlijk vandaag gebeld heb.
"Jaaaaa!" juicht ze. "Een hele mooie ketting van je oudste zus. Een rooie. Ik heb ze in allemaal kleuren, maar een rooie had ik nog niet. En ze heeft hem zélf gemaakt!"

Zo zie je maar. Eigenlijk zou er niks moeten veranderen aan die moederdagen van vroeger. Want hoe oud moeders - of kinderen - ook zijn, 'zelfgemaakt' blijft toch altijd het allerleukst.

vrijdag 6 maart, 2009

Ondankbaar kind

"Je bent er maar kort," vond jongste zus toen ik de planning voor het weekendje Nederland doorgaf.
Da's waar. Maar veel langer moet het verblijf ook niet duren. Na deze tweeëneenhalve dag heb ik zo'n achthonderdvierenzestig keer tot tien geteld en minstens vijftien sigaretten gerookt op de brandtrap om even af te koelen.
Begrijp me niet verkeerd: ik ben ontzettend blij dat ik de kleine grijze nog kan opzoeken en vind het een zegen dat ze er nog steeds is - met alles d'r op en d'r an en nog helemaal bij de tijd.
Maar logeren bij een bijna-94-jarige is niet altijd zo eenvoudig als het lijkt en vergt soms het uiterste van je geduld en begrip.
"Wil je koffie?" vraagt ze zodra ik binnen ben. Daar snák ik naar, na zes uur treinen. En ik weet hoe leuk ze het vindt om me weer eens ouderwets te vertroetelen. Maar het kopje koffie dat ik in twee minuten heb gemaakt, kost haar een dik kwartier. Niet omdat de Senseo voor haar zijn tempo aanpast, maar omdat ze onderweg naar de keuken ziet dat ze de gieter nog niet heeft weggezet en dat éérst even doet, vervolgens bedenkt dat ze de net gekochte kaas beter in de koelkast kan leggen en daar dan de toetjes tegenkomt die ze vast op kamertemperatuur wil laten komen.
"Ik moet straks wel even een programma zien," zegt ze als we uiteindelijk toch aan de koffie zitten. En ze zet de tv alvast op de gewenste zender, waar nog een kleuterprogramma bezig is. Haar maakt het niets uit, want zodra ze haar koffie op heeft, sukkelt ze weg - de afstandsbediening stevig in haar hand geklemd. Het favoriete programma blijkt een quiz. Ik háát quizzen op tv, maar de kleine grijze kan er geen genoeg van krijgen. Op de een of andere manier wordt ze steeds precies op tijd wakker - als de ene is afgelopen en de volgende begint. Dan schakelt ze over, tuurt drie minuten geïnteresseerd naar het scherm en zakt dan weer zachtjes in slaap. Zonder ook maar even de afstandsbediening los te laten.
Héérlijk mens! Maar je moet niet al te vaak en niet al te lang bij haar logeren... ;-)

dinsdag 16 december, 2008

Slopen en herstellen

"De kleine grijze zal wel blij zijn met m'n bezoek," dacht ik gisterenavond. Want net nadat ik mijn maaltijd in de magnetron had gezet, zei het apparaat PLOF. En wat ik vervolgens ook deed, hij weigerde verder te magnetroneren eh... microgolven... nou ja, wat magnetrons geacht worden te doen.
"Ik zal wel eens kijken naar een nieuwe," zei Ma Soup. Maar ik zag het haar nog niet zo snel doen met haar rollator en het openbaar vervoer. Dus stapte ik vandaag na het interview en mijn eigen boodschappen ook nog maar even bij de witgoedhandelaar naar binnen. Want de kleine grijze en haar fysieke beperkingen kennende, voorzag ik dat ze maandenlang zou leven op (koud) water en brood. En dat vond ik geen goed idee.
"Kijk," zei ik, terwijl ik de doos openmaakte, "een nieuwe." Ze was razend enthousiast. Terwijl ik toch echt het eenvoudigste model heb uitgezocht - tig digitale kookprogramma's zijn aan de kleine grijze niet besteed, die heeft meer aan begrijpelijke draaiknoppen waarmee ze de warmte en de tijd kan instellen. En hoe meer de nieuwe magnetron op de oude lijkt, hoe makkelijker het voor haar is. Dus feitelijk is er maar weinig veranderd in de keuken. Maar als ik de kleine grijze mag geloven, heeft ze sinds vanmiddag de aller-allermooiste magnetron die er bestaat.

zaterdag 6 december, 2008

Niks nieuws onder de zon

En zoals elk jaar, moesten we na afloop van het voorlezen van de gedichten en het uitpakken van de pakjes nog een kwartiertje zoeken naar dat ene cadeautje dat de kleine grijze sinterklaas was vergeten in te pakken... ;-)

dinsdag 10 juni, 2008

Date

"Kun je de weg hierheen niet meer vinden?" vroeg ze.
En ja, natuurlijk begreep ze na mijn uitleg ook wel dat verhuizen nu eenmaal veel tijd vergt. Maar toch... het is best zuur als je kindje weer eens wat langer in het land is en een bezoekje er maar niet van komt. Dus heb ik nu een afspraak. Morgen koffie drinken bij de kleine grijze. :-)

maandag 12 mei, 2008

Herkansing

Gelukkig kregen we een gratis zondag cadeau, dus konden we kleine-grijzedag handig een etmaal verschuiven. Niemand die erover viel dat de rest van de wereld de festiviteiten alweer achter de rug had.
't Was weer ouderwets gezellig. We kregen een taartje bij de koffie.
Ik ging erheen met een lullig cadeautje - ze weet tegenwoordig écht niet meer wat ze nog zou willen hebben - en kwam terug met vier grote zakken snoep. Voor in L.
Moeders veranderen nooit, geloof ik...

zondag 11 mei, 2008

Nou moe!

Kom je speciaal voor deze moederdag naar A., en dan blijkt de kleine grijze de hele dag de hort op. Zit ik hier moederziel alleen...

zaterdag 8 maart, 2008

Relatief

Traditiegetrouw belde ik haar kort na middernacht om haar te feliciteren.
"Ik word nu wel oud hoor," zei ze.
Tja. Dat lijkt me onvermijdelijk als je 93 wordt. Maar als ik de verhalen over haar recente activiteiten hoor, valt het nog wel mee. Een etentje. Naar de film met de dochters. Een middagje tuincentrum. En elke vrijdag nog steeds haar sportclubje. Ik ken zestigers die dat bij lange na niet halen.
Niks internationale vrouwendag in onze familie. Vandaag staat slechts één vrouw in het middelpunt van de belangstelling.
Gefeliciteerd, kleine grijze!

zondag 10 februari, 2008

Dametjes

Als ik haar flat binnen stap, tref ik daar tot mijn verrassing ook de kleine grijze zus aan. Twee voor de prijs van één. Ze kijken naar het schaatsen, met een korte onderbreking voor het journaal van zes uur. Want ze willen op de hoogte blijven, al vraag ik me af of ze wel iets verstaan van de berichten die voorbij komen.
Ze nippen aan hun sherry en hun wijn, smikkelen van de chocolaadjes en de zoutjes. Dribbelen heen en weer om een bril, zakdoekje, pilletje te halen of naar het toilet te gaan. Babbelen over voorbije en komende verjaardagen. Ik bewonder het nieuwe thuiskantoor waar de computer nu staat en zet behulpzaam de cijfertjes netjes in de vakjes van de acceptgiro omdat de ogen van de grijze zus die niet meer kunnen onderscheiden.
Ze zijn 88 (nét) en (bijna) 93. Twee zusjes die samen genieten van een gezellige zondagmiddag. Met een toeschouwster die geniet van die twee stoere, kittige en nog altijd levendige dametjes.

maandag 31 december, 2007

Twee ogen zo blauw...

Normaal slaan we haar bijna nooit, hoor...

Nee, tuurlijk hebben we hier niks mee te maken. Heeft ze helemaal zelf gedaan. Gevallen. "Eigen schuld," zegt ze lakoniek.
Dankzij haar alarm was er snel hulp en is ze meteen helemaal gecontroleerd. Niks gebroken, alleen een paar flinke blauwe plekken. Ook op haar handen, knieën en scheenbenen. Wel gevoelig, maar bewegen gaat nog prima.
Vandaag heeft de dokter nog eens bevestigd dat er niks kapot is. Dankzij haar stevige botten. Niks osteoporose, gelukkig. Maar het was ons liever geweest als ze dat op een ándere manier had laten nagaan.
Slaan doen we nog steeds niet. Maar we spreken haar wel bestraffend toe als ze nóg eens zonder haar rollator door het huis scharrelt. Want één zo'n valpartij is méér dan genoeg!

zaterdag 24 november, 2007

Off day

Over het algemeen gesproken ben ik een redelijk ongeduldig type, maar van de kleine grijze kan ik best veel hebben. Tenslotte is het leven voor een 92-jarige nu eenmaal wat ingewikkelder, omdat je wereld steeds kleiner wordt naarmate het lijf minder inspanning aan kan.
Vandaag had ik dat geduld ook wel nodig. Want nu ze niet meer een paar keer per week haar vertier buitenshuis kan zoeken omdat ze wordt geplaagd door een pijnlijke knie en ze bovendien geen heil kan zoeken bij de pc omdat die 't niet dóet, deugt er in haar ogen nog maar weinig in het dagelijks bestaan.
Ik heb haar aangehoord en mijn medeleven getoond. En haar even een beetje blij gemaakt met een kroketje en een snelle reparatie aan haar bril, die óók al kapot was. En gekeken naar de pc, die op onverklaarbare wijze een onmisbaar onderdeel van Windows kwijt geraakt lijkt te zijn.
Nu maar hopen dat ik haar de aanschaf van een nieuwe processor adequaat uit haar hoofd heb gepraat. Een Windows-CD lijkt me een betere optie. Dus nu eerst maar eens kijken waar ik die op de kop kan tikken. Want met een werkende computer is de kleine grijze véél gezelliger! ;-)

vrijdag 12 oktober, 2007

Ongeduldig

Dat het de afgelopen weken stilletjes was rond de kleine grijze, bleek wel uit haar telefoontje van gisteren. Gelukkig hoorde ik deze keer toevallig wél mijn mobieltje rinkelen.
"Waar ben je nu?" vroeg ze hoopvol.
"Op het station. In L. Over tien minuten gaat de trein."
Ze incasseerde het manmoedig. En morgen heeft ze het hele stel weer compleet en is het leed geleden.
Nog één nachtje slapen, mam!

zondag 7 oktober, 2007

Goede berichten

"Hoe is het?" vroeg ik aan de kleine grijze.
Het was stilletjes, bekende ze. Wat me niet verwonderde, nu beide zussen ergens op Kreta van de zon zitten te genieten. Gelukkig was haar éigen zus een middagje op bezoek, dus zat ze niet helemáál alleen in A.
En verder was alles prima. De pijn in haar been is weggespoten en ze loopt weer als een kievit-in-slow-motion. "De laatste injectie had ik al niet meer nodig," zei ze trots. Dus kan ze komende week haar vaste programma weer uitvoeren. Compleet met de sportieve vrijdagmiddag.
Of ik vooral voorzichtig wilde doen met m'n verkoudheid, zei ze nog. Niks forceren. Dat beloofde ik. En ook dat ik het volgend weekend - dat deze keer extra lang zal uitvallen - weer een hele middag voor haar zal inplannen. Daar verheugt ze zich al op. En ik ook.
We zijn weer helemaal bijgepraat.

zondag 16 september, 2007

Onbehaaglijk

Niet leuk als je, vlak voor je weer afreist naar L., een telefoontje krijgt dat de kleine grijze zo veel pijn heeft door een ontstoken slijmbeurs dat ze er de weekendarts bij heeft geroepen... :-(

vrijdag 13 juli, 2007

Verwennerij

"Als je zaterdag komt, is er hachee met rode kool," zei de kleine grijze door de telefoon.
Dus drie keer raden wat ik morgen ga doen... :-)

zondag 10 juni, 2007

Met d'r tijd mee

"Ik denk erover om dit te doen," zei de kleine grijze terwijl ze me een reclamefolder onder mijn neus duwde. "Denk je dat het iets voor me is?"
Het was een aanbieding voor een digitale camera met gratis fotoprinter.
"Doen!" zei ik enthousiast.
De kleine grijze gaat helemaal digitaal!

zaterdag 19 mei, 2007

Móeders...!

Ik had haar willen verrassen.
Toen ik hoorde dat ze morgen haar kleine zusje (83) op bezoek kreeg, groeide het plannetje in m'n hoofd. Dat ik dan rond het middaguur weer mét mijn koffertje naar haar toe zou gaan en na een kopje koffie, een broodje en vooral heel veel verhalen over mijn buitenlandse zaken door zou reizen naar het station en naar L. Dat zou ze leuk vinden, dacht ik.
Vanmiddag belde ze. "Was je misschien van plan om morgen langs te komen? Kom dan vóór half twee, dan kan ik beneden nog brood met kroketjes voor je halen."
Moeders... je kunt ook niks voor ze verborgen houden...

zaterdag 5 mei, 2007

Hemd van het lijf

Alles wilde ze weten. Of de mensen er veel fietsen. Of je veel honden op straat ziet. Of ze prettige bussen hebben en of die vaak genoeg rijden. Welke winkels er zijn. Of er aardappelen gegeten worden. Of ik een elektrisch of een gasfornuis heb. Of de stad een beetje schoon is.
Samen keken we op de kaart waar ik woon, werk en winkel. "Ik ben heel blij voor je," zei ze toen ik weg ging.

De kleine grijze is weer helemaal bijgepraat.

zondag 15 april, 2007

Stapjes vooruit

"Hoe moet ik mezelf dan noemen?" vraagt ze.
"Wat jij wilt," zeg ik. Daar moet ze even over nadenken.
"En hoe krijg ik dan mijn naam aan de rechterkant?"
Ik laat haar zien hoe de tab-toets werkt. "Maar in een e-mail hoeft dat niet, hoor."
"Ik wil het tóch." Nee, ik heb mijn eigengereidheid niet van een vreemde.
Terwijl ik stap voor stap de handelingen voor haar opschrijf in de multomap-met-alfabet, hoor ik haar gestaag tikken.
"Zo. Klaar," zegt ze dan.
"Dan zet je het pijltje op 'Send" en dan klikken," lees ik voor.
"Hij is weg!" glundert ze.

De kleine grijze heeft haar eerste mailtje verstuurd. :-)

woensdag 11 april, 2007

Dag mam

Bij het optuigen van de computer had ik 't stiekem geregeld. Een account aangemaakt en mezelf toegevoegd als eerste - en tot nu toe enige - contactpersoon. En toen ze een dag later haar pc aanzette, zag ik haar online komen.
"Dag mam!" typte ik in.
Direct daarna belde ik haar om telefonisch uit te leggen wat ze kon doen met het oranje balkje dat plotseling onder aan haar scherm begon te knipperen. En na de nodige instructies zag ik haar eerste berichtje verschijnen.
Ze vindt 't leuk. En straks, als ik in L zit, wordt 't volgens mij nóg leuker.
We chatten! :-)

zondag 8 april, 2007

'n Plaatje

Kijk 'r nou zitten... :-)

De aanhouder wint

Waarschijnlijk zien jullie niks bijzonders aan dit logje. Maar schijn bedriegt. Er is heel wat bloed, zweet en tranen aan deze paar zinnetjes vooraf gegaan. En ze hebben heel veel geduld en doorzettingsvermogen gekost.
Eerste paasdag tweeduizendzeven. Een historische dag voor Pinksoup en haar dierbaren.
Dit logje is getypt op de computer van de kleine grijze.
Ze is eindelijk online!

donderdag 22 maart, 2007

Onderschat

Waar ik nog het meest tegen op zag, was het nieuws aan de kleine grijze vertellen.
Want ook al had ze meer dan de helft van haar moederschap minstens één kind dat in het buitenland woonde, als je 92 bent is het toch even slikken als er eentje van vlak onder je vleugels vertrekt naar zes uur treinen verderop. En bovendien heb ik mijn onverwoestbare optimisme vooral van vaderskant geërfd.
Daarom had ik een heel plan van aanpak bedacht. Ik zou haar 's middags bellen om kort en helder te vertellen wat er ging gebeuren. En dan 's avonds, als ze alles had laten bezinken en (ik ken haar langer dan vandaag) met de zussen had gesproken, zou ik haar nog een keer bellen om haar vragen te beantwoorden en alle mitsen en maren uit de weg te ruimen. Om tenslotte vrijdag persoonlijk bij haar langs te gaan om er nog eens rustig over door te praten.
Dus pakte ik na de lunch van gisteren de telefoon voor het moeilijkste gesprek.
Ze was razend enthousiast. Alleen maar blij om de unieke kans en het bijzondere werk dat me zomaar in de schoot kwam vallen. "Fantástisch," bleef ze maar zeggen.
Opgelucht rondde ik het gesprek af. Dat viel nog eens mee.
Een kwartiertje later belde ze terug.
"Neem je wel een tweekamerflat?" vroeg ze. "Dan kan ik tenminste eens op bezoek komen."

donderdag 8 maart, 2007

Feestvarken

"En, was je wel een beetje jarig vandaag?" vroeg ik aan de kleine grijze.
"Ja nou!" vond ze. "Maar nu even niet." Want de laatste bezoeker was een half uurtje geleden vertrokken.
Ze had bloemen gekregen en een azalea. En - maar dat was toeval en stond los van haar verjaardag - een printertje. Ze had spritsen uitgedeeld op haar 'sport'club en iets lekkers bij de koffie genomen.
Druk heeft ze 't, deze dagen rondom haar feest. Morgen gaat ze naar een high tea, zaterdag hebben we het 'echte' feest en zondag is er superbingo. "Of wilde je zondag komen? Dan blijf ik wel thuis, hoor..."
Ik laat haar lekker naar de bingo gaan. Als 't nodig is ga ik zondag misschien nog even aan haar nieuwe computer prutsen. Maar daar is haar aanwezigheid niet voor vereist. En ik vind 't prachtig dat ze nog van zo veel bezigheden kan genieten.
Vandaag is ze 92 geworden. En zaterdag gaat ze online!

zaterdag 10 februari, 2007

De verwondering

"Ongelooflijk dat mensen die ik helemaal niet ken zoiets zomaar voor me doen..."
Ze heeft het wel vijf keer gezegd. Of tien keer, dat kan ook. Vanuit haar stoel zat ze zwijgend te staren naar de computer die al klaar stond op het plekje dat haar werkruimte gaat worden. En na minutenlang staren kwam het zinnetje weer.
Helemaal beduusd was ze ervan. En later, toen het een beetje was bezonken en ze begon te beseffen hoe haar wereld veranderd was, kwamen de plannen en ideetjes voor wat ze er allemaal mee gaat doen.

Kortom: het was een schot in de roos, IenR! Dankzij jullie woont er sinds vandaag een opgetogen kleine grijze in Amsterdam... :-)

Een kinderhand...

"Dan kom ik morgen aan het eind van de middag wel even bij je langs," zei ik gisterenavond tegen de kleine grijze.
Gezellig, vond ze. Er staat rode kool met hachee op het menu, dus als ik een hapje wilde mee-eten?
Ze weet nog van niks. Ik wel. En ik zit al de hele ochtend te stuiteren van de voorpret.
Helemaal operationeel krijgen we haar vandaag nog niet. Het scherm moet nog van elders komen en is hopelijk volgende week in huis. En de adsl-aansluiting is ook nog niet direct voor handen. Maar over een paar uur is zij degene die aan de voorpret kan beginnen.
Over vier weken is ze pas jarig. Maar het feest begint vandaag al!

vrijdag 9 februari, 2007

Complot

De basisafspraken zijn gemaakt. Het schema is bekend, telefoonnummers zijn uitgewisseld, alle spelers zijn voorbereid en weten wat ze te doen staat. Morgen neemt iedereen de strategische posities in waar gewacht wordt op het laatste telefoontje. Zodra dat komt, vertrekken we naar de aangegeven plaats om de spullen in ontvangst te nemen.
Het Cadeau voor de kleine grijze is onderweg!

maandag 5 februari, 2007

Afspraakjes

Achter de schermen wordt druk overlegd over de verjaardagsverrassing voor de kleine grijze. Het ziet er naar uit dat Het Cadeau komend weekend al in Amsterdam zal arriveren. Daar gaan we het nog een beetje optuigen met allerlei leuke extraatjes. En dan...!?!
Volgens mij kunnen de zussen en ik nóóit wachten tot de heugelijke dag zelf...

vrijdag 26 januari, 2007

Bij de tijd

"Ik mis iets," zei de kleine grijze door de telefoon.
Ik keek er niet van op. Ze is wel vaker iets kwijt en hoewel ze zelf denkt dat haar geheugen achteruit gaat, ken ik haar mijn leven lang niet anders. Het type 'm'n bril in de ijskast'. En uiteindelijk vindt ze alles terug: de schaar in de linnenkast, het broodmes in de badkamer, de postzegels naast het koffieblik in de keuken.
"Nee, ik bedoel: ik loop áchter," viel ze mijn herinneringen in de reden. Daar keek ik wél van op. Want bij elk bezoek blijkt ze tot in de finesses op de hoogte van de informatiebesprekingen, de state of the union en de klimaatveranderingen. En binnen de familie worden alle nieuwtjes het eerst aan háár verteld.
Na een lang en ingewikkeld betoog - de kleine grijze vertelt altijd langs vele zijpaden - kwam het hoge woord er uit.
Ze wil een computer.
Want één keer in de week internetcafé smaakt naar meer. En ze heeft dan wel een e-mailadres en een lijstje favoriete pagina's, maar het blijft behelpen. "Zo kom ik buiten de maatschappij te staan," vond ze. "En het is ook veel makkelijker. Ik kan dan zelfs online m'n afspraken in het ziekenhuis maken."
Zoiets moet je stimuleren, toch? Dus gaan we maar eens neuzen op marktplaats naar een betaalbaar tweedehandsje. Dan hoeven we dit jaar ook niet zo lang te piekeren over een verjaardagscadeau.

Update: En dan krijg je zomaar een computer in de schoot geworpen... Fantastisch, IenR!

vrijdag 19 januari, 2007

Met eigen ogen

Eindelijk heb ik ze gezien.
Ik kende ze van jongsafaan alleen uit de overlevering. Uit de verhalen over de - meestal nachtelijke - aanvallen die onverwacht kwamen en haar het bed uit joegen, hoe ze dan dubbelgebogen over de rugleuning van een stoel niets anders kon doen dan wachten op de dienstdoende arts met zijn verlossende zetpil of injectie. En een enkele keer als ooggetuige, als de aanval eerder op de avond kwam en ik zag hoe de gemene steken een grimas op haar gezicht trokken en de tranen over haar wangen rolden.
"Wat heb je gegeten?" was altijd onze eerste vraag.
En steevast bewees haar antwoord het eeuwige verband tussen oorzaak en gevolg. Chocolademousse. Een advocaatje. Een broodje ei. Ze kende de risico's, maar soms was de trek in het lekkers van vroeger te groot om te weerstaan.
Altijd waren ze er. Onzichtbaar op de achtergrond, om op de meest onvoorspelbare maar zelf opgeroepen momenten tevoorschijn te komen.
Nu heb ik ze zelf gezien. Toen de echo werd gemaakt om te controleren of de hormoontherapie haar werk deed.
Ze bestáán. De galstenen van de kleine grijze.

dinsdag 16 januari, 2007

We bellen

't Eerste telefoontje klonk nog vol paniek. Over hoe haar hart op hol was geslagen en haar hoofd licht was geworden en het zweet haar uitbrak. Maar na een pufje was het al wat afgezakt en moest ze nu de huisarts nog wel bellen? "Metéén," droeg ik haar op.
Op zulke momenten wordt ze - en wie kan het haar kwalijk nemen - een beetje onzeker. Nou ja, een béétje...
"De praktijk is dicht," belde ze al snel terug. "Wat nu?" De dokterscentrale dus. En ook maar iemand van de verpleging, die een kijkje bij haar zou nemen. Dan kon die daarna de dienstdoende arts weer bellen hoe acuut het was.
Eigenwijs wordt ze op zulke momenten ook. "Dan hoop ik maar dat ik de deur open kan doen voor de verpleging," zei ze. En direct daarna: "Maar dan maak ik eerst even mijn bed op, want dat ziet er niet uit." Dat laatste verbood ik haar. De deur was belangrijker, vond ik. Al weet ik dat er voor zulke noodgevallen altijd nog een sleutel bij de receptie ligt.

Een paar uur en veel, heel veel telefoontjes later zijn aan alle kanten de gemoederen bedaard. Niks ergs aan de hand, waarschijnlijk een hartritmestoornis zoals ze die jaren geleden ook een tijdje heeft gehad. De pufjes helpen en het eten smaakt haar inmiddels weer best. Voor alle zekerheid laat de huisarts haar binnenkort nog even door de cardioloog binnenste buiten keren. Maar veel zal dat niet opleveren, is de verwachting.
En morgen mag ze weer gewoon haar bed opmaken, als ze dat wil.

dinsdag 12 september, 2006

Spraakwaterval

Ach, laat ik vóór ik aan een logje begin nog even de kleine grijze bellen, bedacht ik eerder vanavond toen ik al achter het toetsenbord had plaatsgenomen.

Niet alle spontane beslissingen blijken altijd de verstandigste... ;-)

zaterdag 1 juli, 2006

Verandering

Vandaag wordt alles anders voor de kleine grijze. En ze ziet er best een beetje tegenop, al wist ze dat deze dag zou komen.
Jongste zus vertrekt dit weekend naar haar nieuwe huis, nadat ze anderhalf jaar haar tijdelijke tenten weer 'bij moeders' had opgeslagen. Dat was even inschikken, maar had ook pluspunten. Want er was iemand om op te leunen, iemand die de zware klussen op zich kon nemen en kon meedenken over de puzzels die het leven soms met zich meebrengt. En er was het gezelschap van de kat als jongste zus werkte.
Nu wordt het stil. "En mijn hoofd gaat achteruit," vindt kleine grijze. Waarmee ze bedoelt dat ze haar mobiele telefoon niet helemaal begrijpt en de radio niet altijd aan de praat krijgt. "Mijn lijf ook," voegt ze eraan toe. Lopen gaat niet meer zo soepel als je 91 bent, al haalt ze de buurtsuper nog zonder problemen.
"Daar komen we wel uit," zeg ik. "Gelukkig heb je bezigheden genoeg, met de gymnastiek, het internetcafé en het koersballen." Niet elke senior zit achter de geraniums, gelukkig. "En lezen gaat nog prima, dus je hóeft niet in een zwart gat te vallen. Voor de rest maken wij wel een roostertje, zodat er iedere week iemand is die de verre en zware boodschappen kan halen."
Dat vond ze een prettig idee. En wij ook.
Vanaf nu gaan we de mantelzorg in praktijk brengen.

zaterdag 13 mei, 2006

Vals spelen

Voor ik het inpak, toch even laten zien wat de kleine grijze morgen van me krijgt. Het is eigenlijk een heel gemeen cadeautje. Want eerst geeft ik haar een heleboel huiswerk en als ze dat af heeft, wil ik het cadeautje weer terug. Als een heel bijzonder document. Schitterend toch dat dat nog kán? Dat iemand van 91 nog zo'n stukje historie kan beschrijven?
Nu maar hopen dat ze er een beetje blij mee is. Ik wel, dat weet ik nu al zeker!

Maar ze krijgt ook nog een écht boek, hoor...