vrijdag 2 april, 2010

Klibberkanner

Net toen ik de eerste slok van m'n tweede mok koffie wilde nemen, hoorde ik een hels kabaal. Zelfs de pasja op schoot schrok ervan en tuurde met omhoog geprikte oortjes naar buiten. Even dacht ik dat de gemeentemederwerker die bezig was geweest in het plantsoentje verderop er de brui aan had gegeven en nu zijn stalen schop achter zijn vermoeide rug mee naar huis sleepte.
Maar nee. Het waren de Klibberkanner. Een groepje meisjes en jongens die met luidruchtige ratels langs de huizen liepen. Een oude Luxemburgse traditie.
Het bijbehorende verhaal vertelt dat op witte donderdag alle kerkklokken uit het land naar Rome reizen, om daar op paaszondag mee te beieren in het grote klokkenspel dat het paasfeest luister bijzet. Om gelovigen toch te attenderen op de kerkdiensten die ze willen bijwonen, zorgen de Klibberer voor een duidelijk signaal dat het tijd wordt de jassen aan te trekken.
Maar voor niets gaat de zon op... Morgen maar wat chocolade in huis halen, want dan komen de kinderen natuurlijk hun welverdiende beloning opeisen.
Wat een leuk land is dit toch!

dinsdag 23 juni, 2009

Misrekening

Tja. Als ze in L een nationale feestdag al op de middag vóór de feitelijke verjaardag laten beginnen, wordt een mens op het verkeerde been gezet.
Toen ik de aankondigingen van het groothertogelijk bezoek aan een of andere kleine gemeente, de fakkeloptocht en het jaarlijkse vuurwerk las, ging ik ervan uit dat het equivalent van onze koninginnedag gisteren zou plaatsvinden. Dus had ik gezorgd voor voldoende maaltijden om het lange weekend te overbruggen - met het idee dat ik vandaag nieuwe voorraden kon inslaan.
Maar het blijkt pas vandáág zondag te zijn in L. Inclusief dichte winkels. Klein foutje in de regie.
Gelukkig heb ik nog een broodbakmachine en voldoende meel. Nu staat er een heerlijk geurig grofvolkorenbrood gaar te worden. Dat kan ik rond etenstijd lekker dik besmeren met jam of leverpastei - net waar ik op dat moment trek in heb - zodat er uiteindelijk toch nog iets smakelijks op tafel komt.
Mij krijgen ze niet klein hoor, die malle Luxemburgers! ;-)

donderdag 12 februari, 2009

Het lijden dat men vreest

Dat moet je in Nederland eens proberen: je belastingformulier verkeerd invullen en dan maar zien dat je de zaak weer rechtzet...
Vanuit die weinig bemoedigende ervaringen uit het verleden, zag ik er als een berg tegenop om uit te zoeken waarom ik mijn nieuwe Steuerkarte niet had gekregen. Zelf lig ik er niet wakker van, maar het arbeidsbureau kan niet uitbetalen zonder die belastinggegevens. Dus toog ik met het lood in mijn schoenen naar de belastingdienst.
"Heb je het formulier wel ingevuld?" vroeg de ambtenaar. Dat had ik. En wat ik dan had ingevuld bij 'werkgever', wilde meneer weten. "WW," zei ik - precies zoals de man die het formulier kwam ophalen had geadviseerd. Fout, zo hoorde ik nu. "Volgende keer moet je invullen 'arbeidsbureau Diekirch'," adviseerde de deskundige. "Dan krijgt je de kaart vanzelf toegestuurd." Waarna hij op een knopje drukte en me een halve minuut later de versgeprinte en felbegeerde Steuerkarte overhandigde. Die ga ik morgen inleveren bij het arbeidsbureau en dan is het leed alweer geleden.
En nu maar eens definitief onthouden dat de procedures hier in L een stuk simpeler zijn dan in het bureaucratische Nederland. :-)

dinsdag 23 september, 2008

Snel en goed geregeld

Omdat ik deze week een brief kreeg van het arbeidsbureau over de mogelijkheden voor verlenging van de ww, klopte ik na het afscheid van mijn "eigen" ambtenaar ook nog op de deur van een andere kamer om daar nadere informatie te vragen. Over welke van de twee regelingen op mijn situatie van toepassing was en over de formulieren die ik moest invullen.
Hoewel het bijna sluitingstijd was, mocht ik best nog even binnenkomen. Ik haalde de brief tevoorschijn en de mevrouw achter het bureau ging direct enthousiast aan de slag. Ze opende mijn digitale dossier, pakte een paar papieren uit de kast en maakte een fotokopie van mijn bankpasje.
Vijf minuten later was alles geregeld. Na afloop van de reguliere ww krijg ik, wegens "moeilijk bemiddelbaar wánt 55+" nog zes maanden een uitkering (voor zover nodig, natuurlijk: als het goed is hoor ik deze week de beslissing over mijn solliciatie). Alleen is die dan niet meer gebaseerd op het laatst verdiende salaris, maar ontvang ik maandelijks 1,5 maal het minimumloon. Wat in mijn geval betekent dat ik er een kleine € 50,- op vooruit ga. :-)
Over de sociale voorzieningen hier hoor je mij niet klagen!

Maar er is natuurlijk over heel L. niets te klagen...

dinsdag 16 september, 2008

Terug naar school

In het kader van de verdergaande integratie, heb ik me vandaag opgegeven voor een cursus Lëtzebuergisch für Deutschsprachiger. Niveau 1 - dat is voor totale nitwits zonder enige voorkennis. Dan begin ik met een voorsprong, want mijn moien en äddi komen er inmiddels al vlot uit.
Als het goed is, kruip ik vanaf 17 oktober elke vrijdagochtend twee uur lang weer in de schoolbanken. En met een beetje geluk kan ik dan vanaf mei volgend jaar de praatjes met de overbuurvrouw eindelijk in haar eigen moerstaal voeren. :-)

vrijdag 15 augustus, 2008

Zondagsrust

Terwijl heel Nederland vandaag nog naar het weekend zat te smachten, waren we in L. alvast begonnen. In dit overwegend katholieke landje is Maria Hemelvaart een hoogtijdag. En behalve een grootscheepse kerkdienst gebeurt er he-le-maal niets. Alles is stil, alles is dicht.
Heerlijk, zo'n lang weekend in de wetenschap dat er elders nog gewoon gewerkt moet worden! ;-)

woensdag 21 mei, 2008

Individueel pardon

Het duurt even, maar dan héb je ook wat: de officiële toestemming om in L. te wonen. Eindelijk ben ik legaal!

dinsdag 26 februari, 2008

Integratie

Uiteindelijk gaat het toch wel wennen, die Duits ingebekte films en series... ;-)

donderdag 20 december, 2007

Spannend

Alleen al vanwege het uitzicht zou je spontaan 'ja' zeggen...

En dan waren er nog veel méér pluspunten die ruim tegenwicht boden aan de twee kleine minpuntjes (de woonkamer is aan de kleine kant en het is een stevige klim naar het appartement). Een compleet uitgeruste eetkeuken, prima verwarming, een fraaie badkamer, genoeg bergruimte en een heerlijk terras op het zuiden. Een winkelcentrum, postkantoor, bank én dierenspeciaalzaak vlakbij, zes rechtstreekse buslijnen naar de hoofdstad en daarnaast diverse bussen die me naar andere bestemmingen kunnen brengen, verschillende dierenartsen die in het gezellige plaatsje praktijk houden.
Nu wordt het afwachten. Want er zijn nog andere gegadigden. Waarvan er minstens eentje - net als ik - al liet weten dat ze er gráág zou willen wonen. Morgen krijgt één van ons het verlossende telefoontje...

zaterdag 17 november, 2007

Lezend leren

Gelukkig heb ik genoeg te doen om het weekend op een aangename manier nuttig te besteden. 'Integreren moet je doen', toch?

dinsdag 13 november, 2007

Alsof het zo moest zijn

Soms lijkt het lot je een handje te helpen. Of op z'n minst duidelijk te maken dat je goed bezig bent. Want nét op het moment dat ik de knoop had doorgehakt, kwam er een uiterst charmant huisje op m'n pad.
Donderdag ga ik het bekijken. Duimen!

maandag 12 november, 2007

Knarsen en knopen

Bleven lichamelijke activiteiten het afgelopen weekend dan achterwege, de hersenen werkten op volle toeren. Lange rijen vragen, twijfels, ideeën, plussen en minnen kwamen langs en mondden uit in concrete plannen.

De knoop is doorgehakt. Ik blijf. Nog minimaal een jaar.
De financiële basis is er. De rest moet ik zelf waarmaken en invullen. Nu de omstandigheden zo gunstig zijn - dank zij de mooie afvloeiingsregelingen van nieuwe en oude bazen - kan mag wil ik mezelf die kans niet ontnemen.

De plannen zijn helder, de ideeën talrijk. De activiteitenlijstjes groeien met de dag.
Ik heb er zin in! :-)

woensdag 7 november, 2007

Ook hier

En ik maar denken dat Sinterklaas een typisch Nederlands fenomeen was.
Nou, in L. weten ze er álles van! Ik was gisteren even in de grootste supermarkt van het land, maar de afdeling 'planten en groen' waar ik naar op zoek was, had plaatsgemaakt voor een gigantische afdeling 'speelgoed en snoep.' Het speelgoed was al indrukwekkend, maar van de afdeling 'snoep voor Sint Nicolaas' kunnen ze in Nederland nog heel wat leren. Rijen en rijen verpakkingen met chocola in alle denkbare soorten en maten. Niet te geloven!

Alleen die Zwarte Pieten hier vallen een beetje uit de toon. Dat zijn engerds!

vrijdag 31 augustus, 2007

Halverwege

Tijd is een rekbaar begrip.
Waar enerzijds de dagen en weken razendsnel voorbij gaan en Sinterklaas alweer nadert, heb ik anderzijds het gevoel dat ik al een half mensenleven lang in L. verblijf. Onvoorstelbaar, zo snel als ik me hier thuisvoelde en mijn draai wist te vinden. Een heerlijk land, een prachtig land, vol lieve en vriendelijke mensen. Een bestaan waarin niet iedereen opzij-opzij-opzij roept, waar niemand druk-druk-druk lijkt, waar toevallige voorbijgangers elkaar vriendelijk groeten zonder enige neiging elkaar te overschreeuwen en waar zondagsrust nog echt bestaat.
Laat mij maar lekker hier, vond ik al na die eerste weken waarin alles nog nieuw was. En dat vind ik nog steeds nu ik het land, het leven en het werk een beetje beter heb leren kennen. Nu alleen de katten nog om me heen, dan is alles compleet.

Vandaag ben ik halverwege. Vier maanden L. liggen achter me. Nog vier maanden te gaan. De rest is koffiedik kijken. Hoewel ik elk denkbaar initiatief zal ontplooien om mijn leven in L. nog zo lang mogelijk te rekken.
Laat mij maar lekker hier...

maandag 20 augustus, 2007

Investering

Vanochtend heb ik nóg een klapper gekocht, dit keer met 171 wandelingen in L. Dus kan ik er maar beter op de een of andere manier voor zorgen dat ik ook na december hier kan blijven... ;-)

donderdag 9 augustus, 2007

Met permissie

Ik ben er weer. In elk geval af en toe. Aan het begin van de avond steeds krap een halve minuut, maar inmiddels met enige regelmaat weer lang genoeg om een paar sites te bezoeken en hier en daar een paar zinnetjes neer te krabbelen. Hier, bijvoorbeeld.
Zo kan ik jullie - dat hoop ik tenminste - snel even vertellen dat ik 'm eindelijk héb. M'n groene kaart. Officiële toestemming om *er* te zijn: in L. Jippie, ik ben gelegaliseerd! :-)

zondag 24 juni, 2007

Huh?

Toch kom je hier ook heel vreemde dingen tegen...

zaterdag 23 juni, 2007

Een frisse neus

Tussen de afnemende buien door scheen een heerlijke zon. En een paraplu past makkelijk in m'n schoudertas. Dus trok ik er op uit voor een stevige wandeling.
Die begon met een afdaling naar de vallei. Langs dit paadje (let op de haarspeldbochten!):

Twee uur later klom ik aan de andere kant van de vallei weer omhoog. De tussentijd was gevuld met het bewonderen van fraaie stadsgezichten, uitdagende activiteiten voor ondernemende kinderen, voorstellingen en muziek.
Weer boven, trakteerde ik mezelf op een welverdiende cheeseburger met koffie. De kuit- en bovenbeenspieren waren wel aan een beetje rust toe. En ik ook.
Een bus bracht me naar het station. Een wilde gok die goed uitpakte. De sandwichshop was open, zodat ik mijn krappe voorraad bronwater voor het weekend kon aanvullen.
Via de kermis - die suikerwafel had ik er bij voorbaat al áf gelopen, vond ik - wandelde ik weer naar huis.
Een heerlijke zaterdagmiddag. Véél aangenamer dan het gehol en gevlieg tussen twee lange treinreizen door. Dat gaan we vaker doen! Want er is véél moois te zien in Luxemburg...

woensdag 20 juni, 2007

Overmoedig

Het stáát wel heel stoer om bij het instappen vriendelijk 'Moien!' tegen de buschauffeur te zeggen.
Maar je loopt het risico dat hij reageert met een opgewekt en láng verhaal. In het Lëtzebuergesch. En dan sta je toch mooi met je mond vol tanden...

dinsdag 19 juni, 2007

Voorproefje

Komend weekend hebben we feest in L. Groot feest. Met toeters en bellen, vuurwerk, muziek en een grote militaire parade. We vieren de verjaardag van de baas van L. Een soort koninginnedag, maar dan voor een groothertog.
Vanavond mochten de soldaten, agenten, fanfares en imponerende legervoertuigen die meedoen aan de parade alvast een beetje oefenen. Bij mij om de hoek. De zon scheen, het was nog ver boven de vijfentwintig graden. Dus ik ben maar eens gaan kijken wat me zaterdag te wachten staat.
't Wordt vast heel indrukwekkend...

En als de weersverwachting voor het weekend klopt, heb ik het in elk geval in de volle zon kunnen aanschouwen!

zondag 17 juni, 2007

Knappe ik

Terwijl ik onderweg was van het station naar de résidence Verlaine, vroeg iemand me de weg. In het Frans.
En omdat hij - toevallig - in 'mijn' buurtje moest zijn, wist ik zowaar welke richting hij uit moest. Ik kon het hem zelfs uitleggen. In het Frans.
Joepie: ik ben ingeburgerd! ;-)

vrijdag 15 juni, 2007

Op tijd

Inmiddels zijn we zo bij met het werk, dat we op vrijdag rustig kunnen afbouwen in de richting van het weekend. Wat als extra voordeel heeft dat ik deze keer de vroege trein naar Brussel kan nemen. Dus met een beetje (en liefst aanzienlijk méér dan vorige week) geluk ben ik vanavond al om elf uur thuis!

woensdag 13 juni, 2007

Daar gaan ze...

Weet je nog, die mooie rozen?
Okee, ze waren uitgebloeid. Maar dat is nog geen reden voor bruut geweld, toch?

Kennelijk stonden ze iemand in de weg...

donderdag 7 juni, 2007

In stijl

Heb ik er geen toepasselijk geheel van gemaakt? ;-)

zondag 3 juni, 2007

Twee werelden

Ergens halverwege de reis is altijd dat magische moment dat ik de sleutels van het ene huis veilig opberg en die van het ándere huis in m'n jaszak stop...

woensdag 30 mei, 2007

Time flies

Goh, ik ben alweer aan m'n tweede busabonnement toe...
One down, seven to go. Wat vliegt de tijd!

zondag 27 mei, 2007

Dagdromen

Onwillekeurig zit een mens wel eens zo'n beetje te mijmeren over de periode ná het contract. Zo heb ik me vanmiddag stiekem vermaakt met het bekijken van *echte* huurhuizen in L. Huizen met genoeg ruimte voor mij én het vijftal, waarin ik al het goede van het leven zou kunnen samenvoegen.
*Zucht*...

woensdag 23 mei, 2007

Een gewaarschuwd mens

Mensen die met het openbaar vervoer komen, adviseren we om vóór 08.00 op kantoor te zijn en ná 18.30 naar huis te gaan. somberde het mailtje dat vanmiddag collectief werd rondgestuurd.
Er is morgen hoog bezoek in L. en daarbij wordt de hele dag een flinke verkeerschaos verwacht.
Of 08.00 uur haalbaar is, vraag ik me af. Maar ik heb een alternatief. De route is al uitgestippeld. Als het verkeer morgenochtend écht overal vast staat, ga ik lekker lopen!

zondag 20 mei, 2007

Settlen

Zo langzamerhand zijn de spullen evenwichtig over m'n beide huizen verdeeld, merk ik. Inmiddels reis ik met slechts half gevulde koffertjes heen en weer. Volgende week kan ik wel overstappen op de rugzak, geloof ik.
Alles hebben op alle plekken waar je woont... dát is pas luxe!

Routine

Als ik om vijf over drie op het station ben, heb ik ruim genoeg tijd om - in volgorde van belangrijkheid - een treinkaartje, een grote fles water en wat lectuur te kopen en kan ik nog makkelijk het hele perron af lopen naar de tweede wagon, waar de meeste vrije plaatsen zijn. Ouders met jonge kinderen (= herrie!) blijven meestal in de achterste wagons steken - een aangename bijkomstigheid.
Het karretje met koffie en broodjes komt drie keer langs. Bij de tweede passage neem ik een beker koffie.
Het halve uur in Brussel biedt me de gelegenheid voor twee sigaretten en de aankoop van een suikerwafel om de ergste lekkere trek te stillen. De trein naar Luxemburg is meestal een of twee minuten te laat. Terwijl hij langzaam binnen rolt, tuur ik alvast door de ramen op zoek naar vrije plaatsen. Daarna is het een zaak van snel en doortastend handelen. Zonder aarzelen de goede deur opzoeken, meteen beslissen om links of rechts af te slaan en de eerste lege stoel die je tegen komt te claimen. De stuurse blikken van mensen die daarvoor hun tas of jas moeten weghalen, negeer ik. Als de trein alweer op weg is naar het volgende station, stromen nog steeds mensen de coupé binnen, vaak vergeefs op zoek naar een zitplaats.
Als ik in Luxemburg aankom, staat de bus er al. Een snelle blik leert me wat wijsheid is. Als er veel koffers voor me uit lopen en het droog is, loop ik de bus voorbij en wandel ik naar huis. Bij regen en voldoende ruimte neem ik de bus.

Ik word al een behoorlijk ervaren reiziger, geloof ik.

donderdag 17 mei, 2007

Kijken

Een van de dingen die me zo aantrekken in L., is dat er zo veel plekken zijn waar je heel ver kunt kijken. Groen en glooiend, zo ver als het oog reikt. Zelfs in de stad zijn de uitzichten soms zo fraai en verrassend, dat ik er ademloos naar sta te kijken. Zomaar midden in de stad. Je slaat een hoek om en ineens verschuift de horizon naar een ver, ver punt.
Diezelfde grote leegte blijft me boeien tijdens de reis van daar naar hier en andersom. Natuurlijk heb ik altijd een boek of een tijdschrift bij me. Maar na een paar bladzijden is het toch weer die eindeloze verte die mijn aandacht vangt.
Ongelooflijk... zo'n piepklein landje, maar er lijkt geen einde aan te komen. Geef mij die ruimte maar!

dinsdag 15 mei, 2007

Grappig

Da's best even wennen, hoor: in L. stoppen de auto's voor een zebrapad!

dinsdag 8 mei, 2007

Drie hoeraatjes

Jullie weten toch wel dat het morgen féést is?

Tsssss... hier weten ze het wél, hoor: morgen lekker vrij!

maandag 7 mei, 2007

Complex

Stiekem verwondert het me dat 't nog niet gebeurd is. Maar het gaat er vást nog wel eens van komen. Dat ik verdwaal in die ingewikkelde doolhof van gangen, trappenhuizen en kamers.
En dat is dan alleen nog maar mijn *eigen* gebouw!

zondag 6 mei, 2007

Investering

In de koffer:

Dan kan ik de komende weken in elk geval parlez-vous-Français met de laptop...

dinsdag 1 mei, 2007

Supersnel

Niet alleen heb ik een appartement - jawel, hét appartement! - maar ik heb zelfs de sleutels al. Zónder contract, zónder borg, puur op m'n blauwe ogen...
Dat betekent dat ik vanaf volgende week op een van de mooiste plekken in L. woon, maar ook dat ik niet elk weekend m'n hele hebben en houwen heen en weer hoef te slepen. Vanaf nu kan ik op vrijdagavond met een lege koffer terug naar A. en zondagavond met een goedgevulde weer naar L.
Het lijkt wel alsof alles me ineens méé zit. En al sinds de eerste berichten over de mogelijkheden in L., zit ik almaar met hetzelfde liedje in m'n hoofd.
Somewhere in my youth or childhood I must have done something good...

Met plaatjes

Tuurlijk hoeven jullie me niet op m'n woord te geloven als ik zeg dat ik in alle opzichten met mijn neus in het stadspark de boter ben gevallen. Dus heb ik vanmiddag nog even een paar foto's gemaakt die mijn juichverhaal van vanmiddag ondersteunen.
Mijn nieuwe stekje:

De driezitter laat zich in één handbeweging uitklappen tot een riant bed. De ramen liggen op het zuidwesten, dus ik kan profiteren van de zon totdat die ondergaat.
En de andere kant:

Is dat groot of is dat GROOT?
Dit in tegenstelling tot het keukentje, dat piepklein is. Maar heel efficiënt ingericht - fornuis met afzuigkap, koelkast met diepvriesvak, magnetron, wasmachine én een vaatwasser. Pure luxe!

En dan het uitzicht. Een heerlijk rustig straatje en aan het eind, bij het gebouw met de torentjes, begint het stadspark.

Volgens mij wil ik hier nooit meer weg!

maandag 30 april, 2007

Met de deur in huis

Mijn kennismaking met L. zou je op z'n minst gezegd heftig kunnen noemen.
Het eerste dat ik hier tegenkwam, was een meneer in een t-shirt waarop met grote letters 'Amsterdam' stond. Merkwaardig maar wel grappig.
Zaterdagavond bezocht ik met een aanstaande collega het culturele festival in de vallei. Bijzonder indrukwekkend, maar licht brandgevaarlijk, vonden we. Waar je ook keek brandden vuren. Een fraai gezicht.
Op de terugweg naar boven vroeg zij m'n aandacht voor iets dat ze beneden zag. Nieuwsgierig als altijd keek ik meteen. Nadeel daarvan is dat je dan even wat minder aandacht hebt voor obstakels op je pad. Paaltjes, bijvoorbeeld. Zodat ik een halve seconde later plat ter aarde was gestort. Zonder noemenswaardige schade, gelukkig.

"Ach, dat deed de vorige paus ook altijd," vond ik toen ik weer overeind geholpen was. "De grond kussen als hij in een nieuw land is gearriveerd."
Dat was de collega met me eens. "Maar die deed het wel iets gracieuzer," nuanceerde ze.
Tot nu toe (be)valt L. prima.

Wereldplek

Alsof een nieuwe baan al niet genoeg is...
Gisteren zat ik ongeveer hier. In het stadspark onder in de vallei die dwars door de stad loopt.

Als je dan héél steil omhoog kijkt, zie je nog net een rijtje huizen. Een prachtige plek, toch?
En pal achter die huizen ligt het appartement dat ik morgenochtend ga bekijken. Ruim zat, betaalbaar en volgens mij op zo'n beetje de allermooiste plek die je je maar kunt bedenken.
Duimen dus!

Goede start

En daar zit je dan, op je hotelkamer in den vreemde, zonder enig idee wat je allemaal te wachten staat.
Wat een geluk is het dan als een ándere aanstaande collega in het weekend voorafgaand aan je eerste dag in de nieuwe werkomgeving een feestje geeft. Nou ja, feestje... zeg maar féést. Met hoofdletters!
Dat was niet alleen heel gezellig en smakelijk en muzikaal en geanimeerd, het was ook een uiterst aangename en informele manier om al een aantal nieuwe collega's te leren kennen.
Het ziet er veelbelovend uit. Zeker nadat ik een paar verhalen heb gehoord waarbij mijn weinig elegante val in het park volledig bij in het niet valt. Ik denk dat ik me daar helemaal thuis ga voelen... ;-)

zaterdag 28 april, 2007

Nou doei!

De koffer is gepakt, de katten hebben eten en drinken genoeg tot morgen de oppas komt, de laatste telefoontjes zijn gepleegd.
Dan ga ik maar. Op weg naar L., op weg naar het avontuur...
Doei!

woensdag 25 april, 2007

Oui!

Het definitieve oui van de artsen klonk een beetje gereserveerd - kennelijk houden ze er rekening mee dat ik binnen vijf jaar ziek zou kunnen worden óf zo oud dat ik niet meer in staat ben tot werken - maar het was goed genoeg voor de mensen van personeelszaken. Ik mag woensdag beginnen!

Nu alleen nog voor elkaar zien te krijgen dat ik vóór m'n vertrek een verklaring van goed gedrag kan lospeuteren...

maandag 23 april, 2007

Opzij, opzij, opzij

En dan is er ineens weer zo'n dag dat ik me afvraag hoe ik het allemaal moet klaarspelen in die ene week...

vrijdag 20 april, 2007

Mijlpalen

In de afgelopen vier jaar heb ik al heel wat webloggers ontmoet. En soms moest ik daar best een eind voor reizen. Helemaal naar Drente, bijvoorbeeld. Of naar Brabant. Maar zo ver als nu? Dat was voor 't eerst. En dan kun je met recht van een mijlpaal spreken.
Maar dat was pas later op de woensdag. Daar waren al heel wat historische momenten aan vooraf gegaan. Die ook stuk voor stuk het predikaat 'mijlpaal' verdienen.
Voor het eerst maakte ik een treinreis van ruim zes uur. Voor het eerst wandelde ik rond in een stad die bestaat uit hoge plateaus en diepe dalen. Voor het eerst zat ik op een terras met een collega die nog niet eens een collega wás. Voor het eerst stond ik in een luxe hotel om kwart voor zeven 's ochtends naast mijn bed om vervolgens 'non, merci,' te zeggen tegen een aanlokkelijk ontbijt dat nog wel bij de prijs was inbegrepen. Voor het eerst reisde ik onbedoeld zwart in een buitenlandse bus omdat ik in de mensenmenigte de stempelautomaat over het hoofd had gezien. Voor het eerst stamelde ik antwoorden op medische vragen in een mengeling van Duits, Frans en Engels. Voor het eerst zag ik de uitslag van een gehoortest - waarvan ik nog steeds niet weet of mijn score nu onder- of bovengemiddeld is.
En in de loop van de dag werd het steeds spannender. Voor het eerst zag ik het gebouw waar ik - als ik zo gezond ben als ik denk dat ik ben - over anderhalve week aan de slag ga. Voor het eerst zag ik haar - en dat viel bepaald niet tegen. Met nu al twee van die leuke a.s. collega's gaat het helemaal lukken. Voor het eerst at ik d'agneau avec du riz in wat misschien ook *mijn* bedrijfsrestaurant gaat worden. En voor het eerst zag ik met eigen ogen het contract dat op me ligt te wachten.
Het enige waar het nu nog om gaat, is het definitieve oui van de artsen. Dat moet halverwege volgende week arriveren. En dan heb ik nog precies drie dagen tot mijn vertrek voor mijn eerste werkweek in L.
Ik heb er zin in! Héél veel zin!
Dus duimen jullie een beetje voor me?
Dan ga ik mijn Frans vast een beetje ophalen...

maandag 16 april, 2007

Geregeld

Zo. Ik ben helemaal klaar voor de kennismaking.

dinsdag 3 april, 2007

Voorproefje

Natuurlijk wil m'n nieuwe werkgever ook een beetje zekerheid over wie hij in huis haalt. Vandaar dat ik ben uitgenodigd om over twee weken persoonlijk kennis te komen maken en een medisch onderzoek te ondergaan.
Omdat 't niet direct naast de deur is en de eerste afspraak bovendien al om acht uur 's ochtends staat gepland, leek het me beter om een dag van te voren alvast naar L af te reizen. En dus heb ik zojuist - handig hoor, dat internet! - voor het eerst sinds jaren weer eens een hotel in het buitenland geboekt.
Nu nog een beetje mooi weer erbij, dan wordt het een heuse mini-voorjaarsvakantie. En dat dan ook nog eens op kosten van de baas.
Zeg nu zelf: is dat een wereldbaan of niet?