woensdag 24 februari, 2010

Vroeg voorjaar

Sjonge, wat kan negen graden onvoorstelbaar wárm aanvoelen na zo'n lange vorstperiode. Zelfs de regen doet dan niets af aan het lentegevoel.
En ook de vogels dragen daar aan bij. Geleidelijk aan wordt een wissel*)ing van de wacht zichtbaar. Kennelijk komen de mussen alleen in hartje winter hier eten, want die laten zich niet meer zien. Merels en meesjes blijven het hele jaar door, maar misschien is de keep een van de eerste voorjaarsgasten? In elk geval komt hij dagelijks een graantje meepikken. Mooi vogeltje - en brutaal genoeg om rustig te blijven zitten tot ik een foto heb gemaakt.

De schoonheid die ik vanmiddag tegenkwam lijkt me een beetje al te enthousiast. Voor vlinders is acht graden volgens mij echt véél te koud. Ik betwijfel dan ook of dit exemplaar de zomer zal halen...

*) Oeps! Eigenlijk een verboden woord, dezer dagen...

zondag 21 februari, 2010

D'Buerg op der Nuck

Het feestje bij de pompjeeën heb ik - o schande! - aan me voorbij laten gaan. Ik had er in het voorbijgaan auditief al iets van meegekregen, en dat vond ik eigenlijk wel voldoende. Harde muziek, veel drank: een typisch Luxemburgse zondagmiddagtraditie als er iets te vieren valt.
Maar het buergbrennen zelf wilde ik niet missen. D'Buerg gëtt op der Nuck ofgebrannt um 19.30, meldde de uitnodiging. En dus klom ik in het pikkedonker langs een onverlicht maar bekend wandelpad naar boven.
Volgens Luxemburgse maatstaven kan '19.30' elk denkbaar tijdstip tussen 19 en 21 uur zijn. Maar vandaag waren ze punctueel, waardoor ik aan de late kant arriveerde. Het ingetogen maar fraaie vuurwerk dat aan het ontsteken vooraf ging, zag ik dan ook alleen uit de verte. Maar kort nadat de Buerg de hens in ging, was ik boven.
Het was een schitterend schouwspel.

Tot mijn verbazing slechts bijgewoond door een handjevol toeschouwers en ongeveer evenveel pompjeeën die over onze veiligheid waakten. Om half negen was iedereen vertrokken en stond ik in m'n eentje lekker dicht bij het vuur.

Uiteindelijk ben ik ook maar het duistere pad weer afgedaald. Thuis wachtte de koffie en een maaltje bloemkool. Dik verdiend na een heerlijk avondje integreren!

zondag 14 februari, 2010

Rondje Erpeldange

Het bospad naar Erpeldange begint aan de rand van Ettelbruck, bij het gedenkteken voor generaal Patton. In het kleine perkje staan een reusachtige legertank en twee beelden, waaronder deze hooggeplaatste adelaar.

Op sommige stukken was het echt oppassen geblazen. Goed kijken waar je loopt en vooral niet te veel in de diepte gluren. En in deze winterse omstandigheden was het nóg griezeliger dan anders.

Er was natuurlijk weer veel moois te zien. In de sneeuw krijgt zo'n lege, aftandse schuur iets heel romantisch.

Aan het eind van het griezelige pad kwam het doel van de tocht in zicht: de buurgemeente Erpeldange.

Ik kon het niet nalaten even van de route af te wijken en naar de oever van de Sûre te wandelen.

Erpeldange is maar een klein dorp, maar het heeft desondanks een heus kasteel. Dat ligt er fraai en kleurrijk bij in het omringende parkje.

Ook vanaf de brug is de Sûre een mooie en fascinerende rivier.

De sneeuw, de sporen, de bomen... het landschap zag er vandaag weer sprookjesachtig uit.

Ze blijven heerlijk, die sneeuwwandelingen. Maar thuis rook mijn behaaglijk warme appartement al helemaal naar de lente.

Het wordt wel weer eens tijd voor een groene zondagsroute, vind ik!

dinsdag 9 februari, 2010

Speciaal voor Truus*)

Het vriest, er is sneeuw op komst - ik kan niet anders dan erkennen dat het nog steeds winter is.
En toch... het kan nooit lang meer duren. De eerste kleur is alweer opgedoken in de tuin!

*) En al die anderen die smachtend op het voorjaar wachten...

zaterdag 6 februari, 2010

Horrorscenario

Vanmiddag wandelde ik even door de tuin om te kijken of er al iets lenteachtigs te zien was. En ja hoor: op diverse plekken zag ik minieme sprietjes hun kop boven het maaiveld uitsteken. Nog geen idee was het was. Het zouden sneeuwklokjes kunnen zijn, maar net zo goed verguisde vogelzaadjes die toevallig in vruchtbare bodem waren gevallen.
Ik maakte wat foto's, in de hoop dat die iets meer herkenning zouden opleveren. Maar bij het uitvergroten sloeg de schrik me om het hart.

Ik heb in mijn leven aardig was fantasy and horror gelezen. Dus ik ken alle theorieën over buitenaardse wezens die heel creatieve manieren kennen om zichzelf te reproduceren, zodat ze ooit de wereld kunnen veroveren. Ik ben op de hoogte van de complotten van gemuteerde planten die tot onvoorstelbare afmetingen uitgroeien en alles in hun omgeving vermorzelen. Ik weet dat er mysterieuze ondergrondse levensvormen bestaan die opduiken als hun tijd gekomen is.

O help, er groeien griezelige wezens in mijn tuintje!

maandag 1 februari, 2010

Tegenstellingen

Themafoto's... dat werd wel weer eens tijd, nietwaar? Gelukkig kwam er bij de wandeling van gisteren al heel snel een toepasselijk thema naar boven borrelen: contrast. Dat leverde zulke duidelijke beelden op, dat ze maar weinig tekst nodig hebben.

Zwart en wit

Stad en land

Natuur en cultuur

Zon en schaduw

Hoog en laag

Hard en zacht

Groot en klein

Los en vast

Leven en dood

zondag 31 januari, 2010

Rondom Ettelbruck

De ideale zondag voor een wandeling. Droog, zonnig en een verse laag sneeuw. Die het lopen wel zwaarder maakte: het is ploeteren als je steeds tot aan je enkels wegzakt. Maar wat een voorrecht om door zo'n ongerepte wereld te lopen!

In zulke winterse omstandigheden zijn zulke trappetjes bloedlink - vooral als je naar beneden moet.

Maar de sneeuw geeft de uitzichten wel een heel mooie extra dimensie.

Bovendien waren er links en rechts prachtige details. Zoals deze "pretty pink" besjes.

En het zilveren winterlicht boven de sneeuw zorgde voor een heel serene sfeer.

Vanuit de hoogte keek ik uit over mijn woonplaats. Waar ik ook mijn eigen woning ontdekte.

Ik had het gevoel dat ik rondwandelde door een sprookjeswereld...

... waar in elk geval ook hazen woonden.

Tegen het eind van de middag was ik weer terug op het punt waar de tocht gestart was. Het licht had inmiddels een zweempje goud gekregen.

Thuis wachtte een warm bad, hete koffie - en de zachte slaapbank. Na zo'n tocht is het heerlijk luieren!

zaterdag 23 januari, 2010

In aantocht

Daar komt ie dan, de winter.

De vraag blijft alleen: wordt het ijzel of wordt het sneeuw?

zondag 10 januari, 2010

Rondje Ettelbruck

De tocht van vandaag begon met een lange klim. Langs de Kalkesdellt, de camping en het Hineskneppchen naar het Wëllerbësch. Halverwege de helling passeerde ik een boom bomvol kraaien, waarvan er eentje net wist te ontsnappen.

Ook kwam ik de drie verstrengelde bomen weer tegen, die ik nog ken van vorige wandelingen.

Bij het Wëllerbësch werd het pad minder steil, zodat ik rustig kon genieten van de prachtige uitzichten. En hé, loopt daar nu een hert te grazen?

Nee, het is een paard. Nou ja, da's ook leuk. :-)

Vanuit de hoogte keek ik neer op de Haupeschhaff. Zo te zien is die nog volop in bedrijf.

Met al die sneeuw is soms nauwelijks te zien waar de wereld ophoudt en de hemel begint...

maar eenmaal op de top, wordt dat meteen weer duidelijk.

De ruïne van de Mederhaff ziet er in de sneeuw nog troostelozer uit dan in normale omstandigheden. Maar mooi blijft ie!

De wandeling eindigde zoals ie begon: met kraaien. Inmiddels bezig met hun laatste rituele dans voor het slapengaan.

Het was - ondanks de glijpartij - een heerlijke tocht. Met als beloning een smakelijke en voedzame maaltijd en een lange avond bankhangen.

zondag 3 januari, 2010

Waarkener Haard (revisited)

Ik tref het de laatste weken wel met de wandelingen. Het was de derde zondag op rij dat er sneeuw lag. Vandaag maar een heel bescheiden laagje, maar het was er niet minder mooi door.
De route begon met een flinke klim. Maar eenmaal boven kun je volop genieten van het prachtige winterlicht boven Ettelbruck...

de laatste rode besjes aan een struik...

en het gezicht op Erpeldange en de Sûre.

Dat ik flink geklommen heb, kan ik zelfs bewijzen:

Er waren vanmiddag regelmatig opklaringen. En dan zorgde de zon voor warme kleuren in het landschap.

Terwijl het werk van de boeren sierlijke sporen op het land had achtergelaten.

Een muur langs de weg leidde tot herkenning dankzij de opvallende dwarsligger... ;-)

Dat het echt hartje winter is, blijkt wel uit de vroege zonsondergang.

En toen ik weer beneden was, restte van het zonlicht alleen nog deze fraaie roze wolk.

maandag 28 december, 2009

Overwinteraar

Ik heb een nieuwe huisgenoot. Hoewel, het is niet echt een huisgenoot: vooralsnog verblijft hij - of zij, ik heb het onderscheid nog niet helemaal onder de knie - op het terras. Daar probeert ie (denk ik) zoveel mogelijk mee te genieten van de warmte die vanuit mijn huiskamer naar buiten straalt.
Al ruim een week hangt ie aan het glas van de schuifdeur. Elke ochtend als ik de rolluiken opentrek, kijk ik of ie er nog zit. En 's avonds berg ik hem dan weer veilig en min of meer warm op tussen glas en luik.
Ik zou 'm met liefde de winter doorhelpen met lekkere hapjes, zodat ie straks in de lente weer gezond kan uitvliegen. Maar waar vind ik bladluizen in deze tijd van het jaar? Hopelijk kan ie zijn kostje bij elkaar scharrelen in de plantenbakken.
Welterusten, dapper ding! Ik hoop je morgenochtend weer in goede gezondheid aan te treffen...

zondag 27 december, 2009

Meer sneeuw

Eigenlijk stond er helemaal geen wandeling op het programma. Maar toen ik de verse laag sneeuw en de dikke vlokken zag, kon ik het niet laten. En dus liep ik na het bezoek aan de supermarkt, het tasje met de aankopen over mijn schouder, de stad uit in de richting van de Sûre.

Bij Ingeldorf stak ik de rivier over, waarna ik over het besneeuwde voetgangerspad terugliep naar Ettelbruck.

Langs het pad stonden talloze verlate kerstbomen...

en de route voerde me door een nostalgisch kerstlandschap, mede dankzij de sneeuw die maar bleef vallen.

Het paadje naar boven was prachtig, maar ik liet het toch maar links liggen.

Ik passeerde een verlaten hutje waar je zonder moeite een sprookje bij zou kunnen bedenken...

en zag nu de monding van de Wark eens van de andere kant.

Na het oversteken van de Alzette hád ik even kunnen uitrusten, maar ik besloot ervan af te zien.

Bij thuiskomst ontdekte ik voor de zoveelste keer dat ook mijn eigen tuintje prachtige plaatjes oplevert.

Het was een heerlijke winterwandeling. De tweede alweer, dit seizoen. En ik werd er zó rozig van, dat ik vanmiddag prompt op de bank in slaap viel. :-)

maandag 21 december, 2009

Niet wéér!

Nadat ik gisteren het pad naar de deur en de stoep voor het huis had schoongeveegd, zag ik vanmiddag een van de Tibetanen van boven de lading van vanochtend de goot in schuiven. En inmiddels is de derde sneeuwaanval begonnen.
Dat wordt morgen lootjes trekken...

zondag 20 december, 2009

Wereld zonder kleur (nou ja, bijna dan)

Het was een ideale winterzondag voor een wandeling. Ploeteren door een zachte sneeuwlaag die alle geluid en kleur dempte. En het was rustig onderweg.

En de uitzichten - altijd al erg de moeite waard - waren vandaag nog veel prachtiger dan anders.

Het bleef de hele middag sneeuwen. En dan heb je helemaal niks aan zo'n omgewaaid parasolletje...

De sneeuw zorgt soms voor fraaie grafische patronen in het landschap...

en soms ook voor schitterende weerspiegelingen (al heb je daar natuurlijk wel een vijver voor nodig).

Af en toe is er onder al dat wit, grijs en zwart toch een zweempje kleur te zien.

Overigens hoefde ik voor de mooie plaatjes eigenlijk niet eens de deur uit. Want het winterweer doet bijzondere dingen met de waterval...

de Wark ligt alweer bijna dicht (ik ben benieuwd wanneer de reiger weer opduikt)...

en de voortuin lijkt wel een kerstkaart.

Hoewel het zwaar lopen was door de dikke laag sneeuw, hebben mijn knieën zich prima gehouden. Dat geeft de burger wandelaar moed!

donderdag 17 december, 2009

Eindelijk!

Nadat ik de hele dag vol afgunst - en af en toe met een licht gevoel van leedvermaak - de beelden uit Nederland heb gezien, kan ik eindelijk ook de eerste sneeuw in L melden. Hooguit een millimeter of drie, maar het begin is er!

En als het goed is, komt er komend weekend nog véél meer!

dinsdag 3 november, 2009

Grote grijze

Kijk nou eens wie we daar hebben!

Hij stond vanmiddag overdreven te kleumen aan de overkant van de Wark. Hopend dat ik erin zou trappen en stande pede een pondje vis ging halen, waarschijnlijk.
Maar daar komt niks van in. Voorlopig mag ie z'n eigen kostje nog bij elkaar scharrelen. Pas als alles is dichtgevroren, komen de sardines weer op tafel het ijs...

maandag 2 november, 2009

Herfst

Lang leve de regen!
Daar zal vast niet iedereen het mee eens zijn, maar ik ben er blij mee. Vanochtend was de Wark ineens weer een echte rivier. De miezerige 16 cm van de afgelopen weken waren uitgegroeid tot wel 42 cm. Weliswaar is het peil inmiddels alweer gezakt tot 35 cm, maar da's nog altijd ruim twee keer zoveel als vorige week. En met dat extra water klinken de watervallen eindelijk weer als watervallen. Het klatert weer waar het de hele zomer alleen maar ruiste.
En boven de Wark laat het herfstlicht zich van zijn mooiste kanten zien, vooral aan het eind van de middag.

En als het dan, nadat het fraaie licht verdwenen is, ook nog eens volle maan blijkt te zijn, kan mijn dag helemaal niet meer stuk.

Herfst, ik ben er dol op!

dinsdag 27 oktober, 2009

Wintertijd

Voorlopig lijkt het nog even te duren voor het echt koud wordt. En de tuin zit en hangt nog vol met overheerlijke besjes. Maar omdat er voor mens en dier tijd nodig is om routines op te bouwen, kun je maar beter bijtijds met de voorbereidingen beginnen.

Vandaag was de officiële start van het nieuwe seizoen: Restaurant Chez Pinksoup opende zijn deuren...

En de eerste gasten stonden al direct op de stoep!

zondag 18 oktober, 2009

Drauffelt

Het waren ideale omstandigheden voor een wandeling. Zon, wolken, niet al te koud en vooral: het was droog.

Bovendien maakte de herfst de uitzichten extra indrukwekkend.

Onderweg was er meer dan genoeg moois te zien. Een afgevallen appeltje...

een groene vijver omringd door groen...

hier en daar een paddenstoel...

en een kringetje van koeien stieren.

In het gehucht Siebenaler zag ik dit lieflijke hoekje.

Ook indrukwekkend - maar niet te fotograferen - was het burlen van de bronstige edelherten dat ik in de bossen hoorde. Wel triest dat het jachtseizoen weer geopend is. Ook in deze omgeving. :-(

Omdat ik net te laat was voor de trein en bijna een uur moest wachten op de volgende, liep ik nog even terug naar het kerkhof. Dat lijkt misschien macaber, maar afgezien van de weldadigde rust is daar ook vaak veel moois te vinden.

maandag 28 september, 2009

Oudbouw

Er lagen heel wat huizen langs de route van gisteren. En dat terwijl ik buiten Colmar-Berg toch alleen maar drie heel minieme dorpjes passeerde. Veel van de huizen waren dan ook oud en verlaten. Dat ziet er op het eerste gezicht triest uit, maar als je wat beter kijkt, hebben ze heel veel moois te bieden.

Zo blijkt een oude muur een schat aan kleur te herbergen.

En heeft een kapot raam een geheel eigen schoonheid.

Waar de mens verdwijnt, neemt de natuur het weer over.

Huizen worden in de loop der tijd soms aangepast aan nieuwe woonwensen.

Als er niet meer wordt schoongemaakt, is dat al snel duidelijk zichtbaar.

Ook na zijn vertrek blijft de mens vaak ruimte innemen.

Zouden hier mensen geleefd hebben, of koeien?

'Vastgeroest' kan ook een letterlijke betekenis hebben.

Oud, verweerd, vervallen... maar absoluut niet lelijk. Integendeel!

Zon

Het eerste thema van de wandeling lag voor de hand. Bijna oktober, en dan loop je in je t-shirt onder een stralend blauwe hemel. Zon moest het verbindende element in de foto's worden.

Op zo'n zonnige dag lijken kleuren nog kleuriger.

Elke wandeling voert wel ergens langs een watertje. En dan lijkt het alsof de zon je ook vanonder je voeten toelacht.

De kleine reflectoren die automobilisten waarschuwen voor gevaarlijke bochten, stralen je al van verre tegemoet.

Waar zon is, is ook schaduw. En daar kun je leuke spelletjes mee spelen.

De vlinders hebben volgens mij de zomer van hun leven. Slechts zelden heb ik er van april tot september zóveel gezien (gele luzernevlinder).

De zon weet elk spleetje en kiertje te vinden om zich toch te manifesteren.

En ook door de bomen kun je altijd de zon blijven zien.

Niet alleen mensen houden van de zon - ook de grootste levensgenieters ter wereld zijn er dol op.

Het eindigt net zoals het begon. Nou ja, bijna dan. Andere bloem, zelfde zon... De cirkel is rond.

zondag 27 september, 2009

Colmar-Berg - Ettelbruck

De wandeling van vandaag voerde onder meer langs het paleis van de groothertog van L. Daar was ik best nieuwsgierig naar, dus ik ging gretig van start.
"Bij het wachthuisje rechtsaf", zei de routebeschrijving. En in tegenstelling tot de strenge naam bleek dat wachthuisje een allervriendelijkst gebouwtje.

Het paleis zelf wordt geheel omgeven door een héél lange muur.

Maar gelukkig kon ik af en toe wel een glimp van de gebouwen opvangen.

En daaruit bleek dat de groothertog een niet onaardig optrekje bewoont.

Hoewel ik minstens net zo gecharmeerd was van de oude, verlaten boerderij die ik in Welsdorf passeerde (en die helaas gesloopt gaat worden).

Een eindje verderop passeerde ik het château de Birtrange, dat dateert uit 1775.

Hoewel ik stiekem het daarnaast gelegen landhuis veel mooier vond.

Denk overigens niet dat ik alleen maar gebouwen heb gezien, vandaag. Er was ook heel veel natuur. En die maakte duidelijk dat het, ondanks de hoge temperaturen en de stralende zon, wel degelijk herfst is.

En eerlijk gezegd vind ik dat helemaal niet erg - herfst is mooi!

(Morgen de themafoto's. Twee series maar liefst!)

donderdag 24 september, 2009

Dat is snel!

Met zulke zomerse temperaturen word je voortdurend op het verkeerde been gezet. Maar het is toch écht herfst - en de natuur lijkt dat maar al te goed te beseffen...

zondag 20 september, 2009

Achter de wolken...

Een béétje project vraagt van tijd tot tijd enig afzien. Dus dwong ik rond vier uur toch de onwillige knieën de berg op.
"Het zal wel weer zo'n saaie regenlucht worden," mopperde ik op twitter toen ik me klaarmaakte voor de klim.
Een regenlucht wérd het, maar sáái? Allesbehalve!

maandag 14 september, 2009

Zacht

Het zou een koude zondag worden - hooguit een graad of veertien. Maar onderweg merkte ik dat het reuze meeviel. De fleece trui - voor het eerst dit seizoen uit de kast getrokken - kon al gauw uit. Onverwacht zacht was het. En dus werd dát het thema voor de wandeling. Zacht.

Zacht was ook het grastapijt waarover het eerste deel van de tocht voerde.

Een zachtgele bloem op mijn pad.

Een fluweelzachte pruim die van de boom gevallen was.

Een dotje overtollig haar. Nee, niet van spannend wild - ordinair hondenhaar, achtergebleven na een lekkere borstelbeurt.

Een vederlicht en pluizig veertje.

Een veilig holletje in het zachte mos (met een heerlijk zacht hangmatje van spinrag).

Zachte zuivere scheerwol in wording...

Zachtgroen tussen de donkere en scherpe takken.

En toen kwam er een koe met een zachte snuit, en die blies het thema uit...

zondag 13 september, 2009

Langs de Wark naar Lopert

Hoewel het eerste deel van de route langs de Wark liep, was er door de lage waterstand maar bijzonder weinig Wark te zien.

Behalve dan op de plek waar ik, met enig sluip- en klimwerk, tot vlakbij het water kon komen.

Daar was het aangenaam toeven. Ook al omdat een schaatsenrijder, geholpen door de reflectie, een fantastisch abstract schilderij aan het maken was.

Gelukkig herinnerde ik me van een vorige wandeling dat ik de klaphekjes door moest, zodat ik deze keer niet op dood spoor terecht kwam...

Overigens was het ook zonder de Wark puur genieten. Lopert biedt tenslotte schitterende vergezichten.

Maar ook iets dichterbij was er heel veel moois te zien.

En nóg dichterbij was het al eveneens bijzonder fraai.

Hoe dichterbij je keek, hoe mooier het eigenlijk werd.

Zo zie je maar: Luxemburg heeft méér te bieden dan "alleen maar" oneindige landschappen.

En het thema van de wandeling? Dat komt later. Maar ik kan nu alvast verklappen dat dat álles te maken had met het weer van vandaag...

vrijdag 11 september, 2009

Bonussen

Er is vandaag de dag veel kritiek op bonussen, maar ik ben er maar wat blij mee. Regelmatig krijg ik onverwachte cadeautjes tijdens de beklimming van de berg, op weg naar het dagelijkse fotomoment.
Zo zag - en hoorde - ik van de week halverwege de klim de reddingshelikopter vertrekken van het platform naast het ziekenhuis,

en koers zetten naar het noorden.

En alsof het zo was afgesproken, zag ik 'm halverwege de afdaling weer terugkomen.

Vandaag alweer onverwachte verrassingen. Met als thema 'geel', zou ik bijna zeggen. Een stralende bloem...

en een fraaie rups.

Zo blijft die dagelijkse wandeling extra leuk, natuurlijk. :-)

zondag 6 september, 2009

Project 16:29

Er borrelden ineens ideeën op voor twee nieuwe fotoprojecten. Over het tweede - dat project 15:03 gaat heten - morgen meer, maar met project 16:29 ben ik vandaag meteen voortvarend van start gegaan.
Voor dit project beklim ik een jaar lang enkele keren per week (dagelijks gaat niet lukken, omdat het anders het fanloggen doorkruist en ik bovendien af en toe elders vertoef) de heuvel naar Lopert. Daar heb ik een plekje ontdekt waar ik naar alle windstreken kan uitkijken. En elke keer dat ik daar ben, maak ik om precies 16.29 vier foto's. Dat tijdstip is niet willekeurig gekozen: de vroegste zonsondergang komende winter is om 16.28 - zodat ik nog nét de eerste avondlucht kan vangen.
De camera richt ik daarbij niet zozeer op het landschap, maar voornamelijk op de lucht. Zodat ik na dat jaar héél veel impressies heb van de Luxemburgse luchten zoals die zich in de loop van een jaar voordoen.
Jammer voor jullie, maar die foto's zullen maar af en toe hier verschijnen. Die bewaar ik voor publicaties elders - ooit, ergens...
Maar een eerste indruk heb ik natuurlijk wel. Luxemburg naar alle kanten, om 16.29 op deze zondagmiddag.

noord

oost

zuid

west

vrijdag 4 september, 2009

Dinner is served

Zeven minuten nadat ik de schoongemaakte en versgevulde voedersilo's heb opgehangen, zijn de eerste koolmezen en tuinfluiters ter plekke...

Ik geef toe dat het aan de vroege kant is, maar het weer is er herfstachtig genoeg voor!

zondag 30 augustus, 2009

Zomerse schaatsers

Toen ik gisteren langs de Wark liep om foto's te maken van het bijna-dieptepunt (vanochtend stond hij op nog maar 14 cm...), zag ik iets dat in deze tijd van het jaar eigenlijk onvoorstelbaar is. En tóch waren ze er: schaatsenrijders op de Wark!

zaterdag 29 augustus, 2009

Dieptepunt

De Wark van hoog tot laag...

23 januari 2009 - 139 cm

25 maart 2008 - 40 cm

29 augustus 2009 - 15 cm

Lager kan een mens rivier toch niet zinken?

maandag 24 augustus, 2009

Fladderwatcher

Sinds afgelopen weekend is er een nieuw ritueel ingevoerd in huize Pinksoup. Rond kwart voor negen installeer ik me met een flinke mok koffie voor het grote raam bij het terras. En dan is het wachten en hopen of hij weer komt. En áls hij komt is het genieten tot het zo donker is dat ik 'm niet meer kan zien. Mijn eigen vleermuis!

Nu alleen nog zien te ontdekken waar hij precies woont...

zaterdag 22 augustus, 2009

Waar zijn ze gebleven?

Elke keer als ik thuiskom na een bezoekje aan Amsterdam, overvalt me de enorme rust rondom het appartement. Ook nu weer.
Maar deze keer is de stilte wel heel extreem. De watervalletje naast het huis, die me 's nachts altijd in slaap klateren, ruisen nauwelijks hoorbaar nu het waterpeil in de Wark is gezakt tot een miezerige 16 centimeter. (Ter vergelijking: toen we afgelopen winter dreigden onder te lopen, stond ie op 1 meter 39. De normale stand is zo'n 40 à 50 centimeter.) En de stilte is nog oorverdovender door de mysterieuze verdwijning van alle tuinvogels. Ze zijn wég. Foetsjie. Spoorloos. De zon gaat 's ochtends zonder begeleiding op en 's avonds zonder merelgroet weer onder. Niet alleen bij mij in de tuin: de heg die ik dagelijks passeer als ik boodschappen doe en die normaal gesproken tjilpt van de tientalen mussen, zwijgt in alle talen.
Het leidde bij mij tot angstige visioenen over een massale slachting als gevolg van 'het geel'. Maar uitvoerig googlen in diverse talen leverde geen waarschuwingen voor deze contreien op. En evenmin kon ik ergens dode of - nog erger - zieltogende vogels vinden.
Maar waar zijn ze dan? Hebben ze vanwege de hitte de verkoeling van het bos opgezocht? Zijn ze massaal met vakantie? Zitten ze ergens op een schaduwrijk plekje te wachten tot het een beetje afkoelt?
Gisteren zag ik tot mijn vreugde heel even drie meesjes en twee musjes door de bomen hippen. Maar vandaag is alles weer leeg en stil.
Ik snap er niks van...

donderdag 20 augustus, 2009

Vier dagen (2)

Als je een beetje oog hebt voor detail, valt je al snel op dat het zuiden van Limburg nog altijd behoorlijk katholiek is.

En daar wordt soms op heel creactieve wijze uiting aan gegeven.

Maar datzelfde oog voor detail kan ook vallen op - bijvoorbeeld - een paddenstoel in juni...

of op de vele fraaie kleuren die de natuur in dit seizoen te bieden heeft.

En wandelen door het mergellandschap blijft een heerlijke ervaring, waarbij je voortdurend je ogen uitkijkt.

Het enige wat ik, ondanks al mijn spiedende blikken en luisterende oren, niet heb kunnen ontdekken, waren de twee landgenoten die zich in het deelnemersveld moesten bevinden.

Maar ja, het was ook al moeilijk om überhaupt het deelnemersveld te ontdekken...

O ja, water was er natuurlijk ook - wat wil je, als je vier dagen door het Geuldal wandelt?

Maar aan alle goede dingen komt een eind. En dan is het driehonderdeenenzestig nachtjes slapen tot de volgende editie...

woensdag 19 augustus, 2009

Vier dagen (1)

Als je speciaal een vierdaagse uitzoekt die een beetje heuvelachtig is, is dit niet bepaald het uitzicht dat je verwacht...

Het bleek dan ook een zeldzaamheid. Want hoogteverschillen waren er meer dan genoeg.

Over een gebrek aan klimmen en dalen hadden we dan ook niet te klagen.

Onderweg kon ik uitvoerig genieten van het prachtige Limburgse mergellandschap...

en van de vele schitterende kastelen en buitenhuizen.

Maar uiteraard had ik ook oog voor de bloemetjes...

de beestjes...

en de bijzondere kleuren die ik tegenkwam.

Want dat was één van de eerste dingen die ik tijdens die vier dagen heb geleerd: Limburg is véél meer dan bronsgroen eikenhout!

vrijdag 31 juli, 2009

Geloof me op m'n woord

Toegegeven: er valt weinig te herkennen op de foto. Maar het is 'm toch écht. Al vaak gehoord, maar vandaag voor het eerst ook visueel waargenomen. De kramsvogel.

Een slechtere foto is nauwelijks denkbaar. Maar wie weet - naarmate de vlierbessen verder rijpen, komt er steeds meer vogelvolk over de vloer, Dus het vastleggen gaat vast nog wel een keer lukken... ;-)

zondag 26 juli, 2009

Vlinders

De aangename temperaturen in deze zomermaand leveren een wel heel aantrekkelijk fotothema op tijdens de wandelingen. Vlinders. Ze zijn er in overvloed, waar je ook kijkt. En dankzij mijn onovertroffen natuurgidsen kan ik ze - als het me is gelukt ze te fotograferen, althans - ook allemaal herkennen.
Dit weekend kwam ik de volgende fladderaars tegen.

De gele luzernevlinder:

Grote zwermen van het klein geaderd witje:

De fraaie atalanta:

Een bruin zandoogje:

De distelvink:

En een bont zandoogje:

Natuurlijk zag ik er veel méér, maar die dingen zijn zo beweeglijk... Ik ben al reuze trots dat ik deze zes heb kunnen vastleggen. :-)

Wilwerwiltz-Kautenbach

De route van gisteren - die ik twee jaar geleden al eens had gelopen en me herinnerde als 'mooi en niet al te lastig' - voerde ons langs de oevers van de Clerve.

En op een enkele (ondiepe) plaats zelfs dwars dóór de Clerve...

In Lellingen bewonderden we het kleine kerkje niet alleen van buiten, maar namen we ook binnen een kijkje. En dat viel niet tegen.

Natuurlijk was het alom tegenwoordige Mariabeeld er ook.

Maar de rest van de tocht speelde zich buiten af. Waar een sneu rijtje populieren nogal armetierig afstak tegen de gigantische bossen op de hellingen.

We zaten immers onmiskenbaar midden in de Ardennen.

Al was ook het meer nabije landschap ruimschoots de moeite waard.

Alsof de duvel ermee speelde, trof ons elke keer dat we even van een bankje gebruik maakten een stevige bui. Maar dan maakte het uitzicht - zoals dat op de Schüttburg bijvoorbeeld - veel goed.

En altijd was er weer de Clerve...

Overigens hadden we tussen die enkele buien door volop zon. En de overheerlijke goulashsoep van Henk en Trudy van den Berg in Kautenbach - gewoon in het Nederlands te bestellen! - vormde een prima afsluiting van de wandeling. Absoluut nóg eens een herhaling waard!

zaterdag 25 juli, 2009

Kleinigheden

Voor ik aan het wandelverslag van vandaag begin, eerst nog maar de themafoto's van gisteren. Dit thema's zijn alleen mogelijk als je, temidden van de overweldigende landschappen hier, ook ook blijft houden voor de kleine details. Vandaar dat de foto's daar deze keer over gaan: zomaar een paar kleinigheden die je op een wandeling kunt tegenkomen. Een sprinkhaan, bijvoorbeeld.

Of iets dat je in deze tijd van het jaar niet zou verwachten. Maar ja, met alle regen die de laatste tijd - gelukkig vooral 's nachts - gevallen is, willen zelfs in juli de paddenstoelen wel groeien.

Vooral op bospaden hou ik steeds een half oog op de grond gericht, zodat mijn wandelschoenen geen slachtoffers maken onder het kleine spul. Want elke dode rups is toch weer een vlinder minder...

Dat weerhoudt me er overigens niet van om ook voortdurend om me heen te kijken. Ook náást de paden is immers veel moois te zien. Klein, maar zó shocking pink dat het behoorlijk opvalt.

Weer eens iets anders dan die grote, glimmende torren waar je hier bijna over struikelt: een dofzwarte, slanke boktor (waarvan ik de ondersoort nog niet heb kunnen achterhalen).

En wat ik helemáál niet kan determineren, was dit vreemde schimmelachtige "iets" op een omgevallen boom...

Vooral in deze zomermaanden biedt de natuur passerende wandelaars de prachtigste spontane boeketten aan.

Of het er echt een miljoen zijn, heb ik in het voorbijgaan niet kunnen tellen, maar 't beestje heeft in elk geval wel héél veel pootjes...

En zoals ik al vanaf mijn vroegste jeugd doe, heb ik het lekkerste voor het laatst bewaard. We werden heerlijk getrakteerd op verse pruimen, bramen en frambozen!

vrijdag 24 juli, 2009

Müllerthal

De route voor vandaag lag al geruime tijd vast. Een van de drie extra lussen van het Müllerthalpad zou het worden. En dus reden we naar Bech, zetten daar de auto neer en gingen op zoek naar een startpunt.

Toen we dat gevonden hadden, stond niets meer in de weg van een perfecte wandelmiddag. Het weer was er in elk geval ideaal voor.

Het eerste deel van het pad was aangelegd op een voormalige spoorbaan. De rails hadden plaatsgemaakt voor asfalt, maar de tunnels waren nog helemaal intact.

Er was weer veel moois te zien onderweg. Prachtige heesters...

een heel bijzonder kapelletje in een gigantische holle eik...

indrukwekkende en wonderlijke rotsformaties...

soms zelfs als een natuurlijk plafond recht boven ons hoofd.

En dan waren er natuurlijk de bekende uitzichten.

Met soms dreigende luchten in de verte, maar ondanks de voorspellingen hielden we het - op hooguit drie kleine drupjes na - de hele middag droog.
Het was weer genieten dus. En morgen gaan we wéér!

maandag 13 juli, 2009

Moment van onoplettendheid

O ja, de wandeling...
Die was - uiteraard - prachtig. Dat zijn álle wandelingen hier in de omgeving. Want er zijn altijd weer die uitzichten.

Nadat we de bebouwde kom hadden verlaten, maakten we eerst even een zijpas langs het schattige, Iers aandoende huisje dat een meter of tien van de route verwijderd ligt.

Direct daarna begonnen we aan de lange (maar zeer spiervriendelijke) helling die ons langs Mederhaff zou voeren. Maar ja, dan moet je wél opletten, natuurlijk. De vorige keren dat ik naar de ruïne liep, waren de bomen nog kaal en de akkers leeg. Nu gingen de resten van de hoeve schuil achter het groen, en werden we zo afgeleid door details dat we de top van de helling bereikten voor we er erg in hadden...

en vooral: zonder dat we Mederhaff zelfs maar hadden gezíen.
Maar echt erg was dat niet. Er bleef genoeg moois over. Wat vooral opviel, was de ongereptheid van het land. Hier mogen weilanden nog echt ouderwetse weilanden zijn, vol klaprozen en ander moois.

Sommige struiken en bloemen wilden we ook van dichtbij bekijken. Ook al was het maar een simpele lijsterbes...

of een bescheiden ruig klokje...

Het is fantastisch wandelen met echte kenners. Ik leerde zaterdag een heleboel bij over vogelgeluiden, de sporen die reeën en edelherten achterlaten en over marter- en dassenpoep. Gaandeweg verzamelde ik een paar veren, die ik later kon determineren als die van een (van boven naar beneden) buizerd, een vlaamse gaai en een steenuiltje.

En ik weet nú al waarmee de fans me bij hun volgende bezoek gaan verwennen: de veldsporengids waaruit zij al die dingen geleerd hebben. Joepie!

woensdag 8 juli, 2009

Wisselvallig

Als ik moet samenvatten wat ik vandaag heb gedaan, kan ik eigenlijk maar één ding noemen: gekeken naar en genoten van de prachtige wolkenluchten...

vrijdag 3 juli, 2009

Een goeie bak

Dat het resultaat langer op zich laat wachten als je zaait in plaats van plant, was me vooraf duidelijk. Maar de voldoening is dan ook des te groter als je eindelijk eer hebt van je werkt.

De koriander staat in volle bloei, de peterselie tiert welig en de rest van de kruiden zit er ook al aan te komen...

en vandaag zag ik de eerste bloem in m'n viooltjes!

vrijdag 26 juni, 2009

Van weerskanten

Op het heetst van de dag was het 27 graden. Het kleine groepje bomen voor m'n appartement koesterde zich in de zomerzon.

Maar tien meter verderop en in tegenovergestelde richting bekeken, zag het er ineens héél anders uit...

Is dit nu wat ze bedoelen met ik zag de bui al hangen...?

dinsdag 23 juni, 2009

Rood = gevaar?

Overigens ontdekte ik na terugkomst uit Nederland dat er een heuse bessenstruik in mijn tuin staat. De bijna plukrijpe vruchten zien er smakelijk uit, maar ik heb er zó weinig verstand van dat ik geen idee heb of ze ook werkelijk eetbaar zijn.

Dus voorlopig laat ik ze maar even hangen. Ze zijn tenslotte ook heel mooi om naar te kijken... ;-)

maandag 22 juni, 2009

Vier dagen

O ja, de vierdaagse... 't Is alweer zo lang geleden dat ik het bijna zou vergeten. ;-)
Het was wandelen in een ietwat andere omgeving dan ik hier in L gewend ben...

of eigenlijk een totaal andere omgeving...

Behalve hei, bos en polder zagen we ook fraaie tuinen, zoals die bij kasteel Groeneveld in Baarn...

liepen we langs het prachtige Gooimeer...

en wandelden we over het ecoduct bij Bussum, dat een prachtig uitzicht bood over de herstelde natuur.

Ook een blik van nabij leverde mooie plaatjes op. Niet alleen van bloemen...

maar ook van beestjes die zomaar losliepen tussen de wandelaars...

soms zelfs heel véél beestjes...

Het waren vier heerlijke dagen. En aan het eind was er enerzijds het besef dat 4x20km ontzéttend leuk is om te doen, maar dat ik de gedachte aan 4x40km beter uit mijn hoofd kan zetten - dat wordt louter lijden, afzien, strompelen en wanhopen. Dus goodbye Nijmegen.
En anderzijds was er...

de welverdiende beloning!

maandag 1 juni, 2009

Allemaal beestjes

Het eerste thema tijdens de wandeling van gisteren diende zich al voor het vertrek aan. Toen landde er namelijk een prachtige waterjuffer op de terrasstoel...

zodat ik besloot om uit te kijken naar méér beestjes. En die bleken er inderdaad te zijn. Zoals de onvermijdelijke slak...

en de glimmend zwarte kever die ik ook vaker zie tijdens mijn tochten.

Maar er was méér. Een van de oerhollandse koeien die ik passeerde wilde met plezier poseren voor een portret...

en ook de schaapjes in hun zomerjassen hadden geen bezwaar tegen een foto.

Het feest was compleet toen ik ook nog een paard tegenkwam.

Maar het hoogtepunt van de dag - qua dieren, althans - was toch het half verscholen hertje dat ik kon vastleggen.

En het vrolijke vlindertje dat nét lang genoeg stil bleef zitten was de slagroom op de cake.

Vlak voor ik Wiltz bereikte, zag ik nog een stel mieren die druk overlegden hoe ze hun enorme prooi naar huis moesten krijgen.

Alleen vogels lijk ik maar niet voor de lens te krijgen. Hóren doe ik ze volop, maar zíen - en dan ook nog fotograferen - is een heel ander verhaal...

Kautenbach-Wiltz

De route gisteren liep van Kautenbach naar Wiltz, de "hoofdstad van de Ardennen". Het Wiltz-pad "slingert door een prachtig landschap, dat doorsneden wordt door de vallei van de Wiltz. De uitzichten zijn overweldigend, vooral in het dorp Nocher, dat zich op de toppen van de Ardennen bevindt", beloofde de folder.
Het was in elk geval perfect wandelweer. Met een vriendelijk zonnetje en genoeg wolken om de temperatuur draaglijk te houden.

De uitzichten mochten er inderdaad zijn...

en boden ook meer dan genoeg afwisseling.

Zelfs waar "niets" was, was het schitterend.

En het "niets" wordt altijd wel weer onderbroken door een paar bomen.

Ik kwam ook nog ergens een haast Nederlands tafereeltje tegen.

Bij Nocher, het hoogste punt van de wandeling (500m), besloot ik te lunchen. En er zijn slechtere plekken denkbaar voor een picknick.

Ook een blik zijwaarts was daar zeer de moeite waard.

En verder ging het weer, door een onverminderd fraai landschap.

Tja, wat moet je er verder nog over zeggen? Luxemburg is gewoon móói, waar je ook kijkt.

Rond kwart voor zes bereikte ik Wiltz, waar ik onderweg naar het station weer een bonte variëteit aan ándere schoonheid tegenkwam.

En dat ik drie kwartier moest wachten op de trein, was helemaal niet erg. Want ik werd beziggehouden door een boeiende show van groepen parachutisten.

Kortom: het was een heerlijke pinksterdag. En een perfecte training voor volgende week. :-)

donderdag 28 mei, 2009

Weelde en vergane glorie

De tuin dus. Van de grootse reorganisatieplannen dit voorjaar is het nooit gekomen, nu heb ik mijn hoop gevestigd op de herfst - in elk geval voor een eerste aanzet. Maar ook zonder mijn ingrijpen ligt de tuin er prima bij.

Voor het huis groeien de rozen na de drastische snoei van een paar weken geleden enthousiast tussen de nog altijd bloeiende dwergmispel.

In de hoek naast de brievenbus staat een heester waarmee ik nog nooit enige bemoeienis heb gehad. Lijkt me ook niet nodig, want hij ziet er prachtig uit.

En van dichtbij is hij zo mogelijk nóg mooier.

Het zijperkje naast het huis is een oase van groen...

waarin het onkruid de wilde bloemen welig tieren...

en de vlierbes voorzichtig begint te bloeien.

In het achtertuintje is de bloeiende rabarber een onmisbare aandachttrekker.

Daarachter ligt een woest maar groen paradijsje aan het water.

En mijn trots en glorie? Die is nu onherroepelijk over het hoogtepunt heen. Maar nog altijd mooi...

donderdag 14 mei, 2009

De laatste loodjes

Na zo lang wachten krijg ik nu bijna de neiging om ernaast te gaan staan en alleen maar te kijken... Nog héél even!

zaterdag 9 mei, 2009

Plaatjes

De den in het tuintje is met heel mooie dingen bezig...

en de maan is bijna vol.

maandag 4 mei, 2009

Wit in L

Bij zo'n bosrijke wandeling zou je al gauw denken aan 'groen' als thema voor de foto's. Maar dat vond ik iets te voor de hand liggend en gemakkelijk. En zodra ik de eerste richtingaanwijzer voor de route ontwaarde, viel de beslissing. Het thema werd wit.

En ook dat bleek gelukkig ruimschoots voorhanden.

Al is het ene wit vaak wat minder wit dan het andere...

Maar dan kan het soms wél net zo rond zijn als het andere wit.

Ik zag 'toevallig' wit...

maar ook door mensenhanden gemaakt wit.

Ik zag heel pril wit...

wit als restant van vergane glorie...

en wit als restant van nieuw leven.

Ik zag wit in duizendtallen...

en solistisch wit.

Er was robuust en abstract wit...

en het tere wonder van een bloem die veranderde in een vlinder.

En er was het laatste wit, dat het thema van de dag afsloot...

Kautenbach-Goebelsmühle

Het was een mooie zondag voor een bescheiden wandeltocht. De keuze viel op acht kilometer van 'de parel van de Ösling' naar het volgende station.
Al snel nadat ik het bospad was ingeslagen, was er van Kautenbach niets meer te zien dan het altijd prominent aanwezige bouwwerk temidden van het groen.

En de rest van de tocht bleef groen de alles overheersende kleur. Bos en water bepaalden het uitzicht. Zo kruiste ik al snel de Nacher Baach.

Op sommige stukken was het wandelpad verre van licht en effen.

Maar andere delen waren dan weer makkelijk begaanbaar.

Natuurlijk was er weer van alles te zien onderweg. Zoals deze verweerde boomstronk-met-doorkijkje.

Ook onverwachte dingen. Want wie verwacht er nu paddenstoelen in mei?

Of een ontmoeting met Woody Woodpecker?

Het tweede deel van de route liep vlak langs de Wiltz, een van de vele rivieren die Luxemburg doorkruisen.

Daar zag ik een koe tussen de paardenbloemen...

en bood het ruimere landschap me weer de bekende fraaie vergezichten.

Vlak voor Goebelsmühle vloeien de Wiltz en de Sûre samen.

Bij het station kon ik, al wachtend op de trein, nog een laatste blik werpen op de rivier, die vanaf hier de Sûre heet.

De hele tocht kon ik in mijn t-shirt afleggen. Pas vanuit de trein naar huis zag ik de eerste regendruppels, en terug in E. moest het jack tevoorschijn komen als beschutting tegen de opstekende wind. Je moet maar boffen!

vrijdag 1 mei, 2009

Bij de ratten af

Mezenbollen, groenlingenbollen... het moet niet gekker worden, hoor!

dinsdag 28 april, 2009

Wie zaait...

Sjonge, wat zijn die betonnen terrasbakken een joekels! Twee zakken van veertig liter potgrond waren zelfs niet genoeg, zodat ik nog 25 liter moest bijhalen.
Nu zijn ze vol. En ergens tussen al die grond liggen tientallen zaadjes in verschillende afmetingen. Regen en zon moeten de rest doen - en zo nodig ondergetekende met een gietertje. Als alles meezit kan ik dan over een week of zes voor het eerst gaan oogsten. Bieslook, koriander, oregano, tijm, peterselie en basilicum. En voor zover ze in de keuken niet nodig zijn, kan ik tijdens het koffiedrinken buiten van de geuren genieten.
En omdat ik toch bezig was, heb ik meteen ook de uitgebloeide druifjes uitgegraven en in de kleine bakken mini-viooltjes gezaaid.
Laat de zomer maar komen, mijn terras is er klaar voor!

donderdag 23 april, 2009

Evolutie in beeld

Zo zie je maar hoe snel vogels zich kunnen aanpassen aan nieuwe situaties. Op het menu van restaurant Chez Pinksoup zijn de mezenbollen inmiddels omgedoopt tot groenlingbollen...

zondag 19 april, 2009

Drauffelt-Clervaux

Drauffelt is een klein, rustig dorpje, samengesteld uit witgekalkte huisjes, in een vallei temidden van de Ardennen.

Clervaux is een wat grotere plaats, die tegen een helling gedrapeerd ligt.

Tussen die twee liggen zeven kilometers gevuld met bos...

bloemetjes...

en - vooral op regenachtige dagen - heel veel beestjes.

En natuurlijk ook met de altijd imponerende uitzichten. Die gisteren enigszins werden ontkleurd door de nattigheid, maar ook dat heeft zijn charme...

Want ook op zo'n grijze dag is het land even prachtig als altijd.

Bovendien viel er vóór de nevel in de verte nog genoeg fleur te bewonderen.

En daar waar géén bloesem te zien was, leverde het landschap zelf fraaie patronen.

De tocht stelde de nodige eisen aan schoeisel en voorzichtigheid. Vooral de afdalingen waren soms verraderlijk glibberig. Ik was dan ook dankbaar dat ik Clervaux in ongschonden staat bereikte. En aan de rand van de stad kon ik die dankbaarheid desgewenst uiten.

En in het centrum van de stad waren nog meer plekken waar dat zou kunnen.

Ook kreeg ik daar eindelijk de Clerf - onderweg niet meer dan een grijs-glinsterend lint in de diepte - helder in beeld.

Ondanks de regen een lekkere wandeling. Maar ik ben blij dat ik komende week weer heerlijk in de zon kan lopen... :-)

zaterdag 18 april, 2009

Zachtjes tikt de regen...

Of ik het droog gehouden heb? Hahahahahahahahaaaaaa!

Maar het gekke is dat je dat na de eerste tien minuten helemaal niet erg meer vindt. Dan ben je doorweekt en maakt het verder niks uit of het hard of zacht, kort of lang regent. Het wandelen blijft heerlijk - en is in dit fraaie land onder alle omstandigheden een feest.
Het was weer lekker en het was meer mooi. Morgen de foto's!

vrijdag 17 april, 2009

Dichtbij huis

Ook in de tuin is het nu helemaal voorjaar. Ingeluid door het lenteklokje...

en vol belofte voor méér, zoals de pioenroos laat zien.

En morgen ga ik kijken of het in het Mullerthal ook zo mooi is. :-)

maandag 13 april, 2009

Onderweg

Er was natuurlijk maar één thema denkbaar voor de foto's van gisteren... de lente!

De eerste insecten kruipen weer uit hun winterholletjes.

Overal laten zich ineens de voorjaarsbloemen zien.

In hun eentje...

met z'n tweetjes...

of met 'n heleboel. In ingetogen wit...

of in uitbundige voorjaarskleuren.

Er zijn weer lammetjes...

en er zijn weer vlinders

En zelfs al zou morgen de regen met bakken uit de lucht vallen - het is lente, en voorlopig blijft dat ook zo. :-)

Ettelbruck-Michelau

De route van gisteren liep van mijn woonplaats naar Michelau en omvatte 17 kilometer, waarvan ongeveer de helft klimmend (en soms behoorlijk steil). Er lag aan het begin dan ook een lange weg voor me.

Maar dat was helemaal niet erg. Want de lente bleek ineens helemaal losgebarsten, zodat het landschap er op die eerste paasdag heel feestelijk uitzag.

En er viel meer dan genoeg te genieten van de altijd schitterende uitzichten.

De tocht voerde deels langs bekend terrein. Zo passeerde ik opnieuw Welscheid, zodat ik de Wark weer eens kon bewonderen.

Maar direct na Welscheid sloeg ik nieuwe wegen in, met geheel onbekende bezienswaardigheden. Zoals de burcht van Bourscheid...

de Sûre (die ik natuurlijk wel kén, maar niet vanaf deze plek)...

en een schattig huisje, dat om onbegrijpelijke redenen onbewoond was.

Gelukkig zag ik ook tijdens deze wandeling mijn geliefde kantrandje langs de wereld.

En deze keer ook in een geheel nieuwe variant.

Lang zal dat kantrandje overigens niet meer bestaan, denk ik. Nog heel even, dan dragen alle bomen weer volle, groene pruiken!

Aan het eind van de middag arriveerde ik in Michelau. De trein die me terugbracht naar Ettelbruck, deed er slechts vijf minuten over. Wel even iets heel anders dan de vier uur die de tocht mij gekost had... ;-)

zondag 12 april, 2009

Paasei

Als de steenuil iedereen in de paasnacht aangenaam verrast door onverwacht snel haar eerste eitje te leggen...

dan weet je het zeker: het is lente!

maandag 6 april, 2009

Bezoeker

De lente is inmiddels volledig losgebarsten in de tuin. Narcissen die spontaan opkomen, de rabarber die groeit als kool, druifjes die in drie tinten kleur beginnen te krijgen.
En vogels natuurlijk. Steeds meer vogels. Vanochtend signaleerde ik een winterkoninkje dat best oog had voor het roodborstennestkastje. En vanmiddag ontdekte ik een gast die ik nog niet eerder had gezien.

Het vogelboek - dat altijd bij de hand ligt - bood uitkomst. Het was een keep. Of hij belangstelling heeft voor een vrijstaande woning of alleen maar een hapje kwam eten, moet ik nog afwachten. Maar ik vind 't wel een hele mooie!

zondag 5 april, 2009

Napraten

Nog even voortborduren op de wandeling van gisteren... Vandaag heb ik alle foto's nog eens bekeken en gesorteerd. Wat me allereerst opviel, is dat ik duidelijk een voorkeur heb voor een bepaald soort landschappen. Met veel diepte erin, en dan liefst zo'n randje bomen bovenop de heuvel, die zo fraai als een kanten randje aftekenen tegen de lucht. Zoiets, dus...

Verder zag ik dat ik op deze korte - nou ja, 't was altijd nog tien kilometer - wandeling relatief veel paarden passeerde. Zoals deze schoonheid...

Die, zo ontdekte ik even later, het speelkameraadje bleek te zijn van het paard van Pippie Langkous. Nooit geweten dat dat in L woonde...

En in de verte zag ik hoe een duo aan het oefenen was voor een nieuwe Olympische discipline: synchroongrazen...

Hartstikke leuk, natuurlijk. Maar volgende keer hoop ik toch echt op uilen...

zaterdag 4 april, 2009

Herrie in de tent het bos

Voor de uilenroute die ik vandaag besloot te volgen, moest ik terug naar Welscheid. Een lieflijk plaatsje dat - zoals álle plaatsjes in L - gerangschikt ligt rondom de kerk.

En alsof dat niet genoeg is, wemelt het er ook nog eens van de kleine kapelletjes langs de weg...

en waar daarvoor geen ruimte is, verzinnen ze wel een andere oplossing voor de religieuze uitingen.

Maar eenmaal buiten Welscheid bood de route de gebruikelijke schoonheden. Bomen...

beestjes...

bloemen...

en water.

En natuurlijk de alomtegenwoordige schitterende uitzichten.

Het enige wat eraan ontbrak, waren de uilen. Daarvoor had ik helaas precies de verkeerde dag gekozen voor de wandeling. Want overal waar ik liep, werd hard gewerkt. Gier uitrijden, bomen snoeien, takken hakselen - het was aan alle kanten een herrie van jewelste. Ik heb zelfs nauwelijks een vogel gehóórd. Ofwel ze waren gevlucht voor het lawaai, ofwel ze werden overstemd door de brullende en gierende machines.
Toch denk ik wel dat ze er zitten. Want ik heb twee braakballen gevonden. Dénk ik.

Voor hetzelfde geld heb ik twee hondenkeutels mee naar huis genomen. Dat weet ik pas zeker als ik ze voorzichtig uit elkaar gepeuterd heb. Of als een echte uilenkenner me uit de brand helpt, natuurlijk...

maandag 23 maart, 2009

Wegens succes geprolongeerd

Goh, nooit geweten dat er zoveel mensen waren met een voorliefde voor ruïnes. Maar dat enthousiasme moet beloond worden. En gelukkig had ik nóg een paar foto's gemaakt van die wonderbaarlijke plek.

Ooit hebben hier mensen gewoond, achter dikke, stenen muren. Nu zijn er alleen nog maar losse planken en fraaie doorkijkjes.

Zelf ben ik ook dol op zulke geheimzinnige oorden. Je kunt er heerlijk fantaseren over wie hier gewoond hebben en hoe het huis er in betere tijden kan hebben uitgezien.

Hier en daar wordt duidelijk dat de bewoners hun best hebben gedaan op een fraai interieur.

Op andere plekken is dan weer te zien dat dat allemaal toch wel erg lang geleden moet zijn geweest.

En uilen of geen uilen, dit is een geweldig doel voor een zondagse wandeling van tijd tot tijd. Vroeg in de avond misschien, als het straks wat langer licht is. Want het zijn dan misschien geen uilen, maar er zijn vast en zeker levende wezens die hier schuilen voor weer en wind. Dus reken er maar op dat de ruïne zo af en toe nog wel eens op dit weblog zal verschijnen...

zondag 22 maart, 2009

Op uilenjacht

Vandaag probeerde ik nog maar eens de plek terug te vinden die ik twee weken geleden herkende als een ideale uilenbroedplaats. En deze keer mét de wandelkaart in de rugzak, om te voorkomen dat ik nogmaals per ongeluk in Schieren zou belanden.
Dat ik nu op de juiste route zat, bewees het kerkje van Grentzingen, dat ik nog kende van de vorige passage.

Halverwege de helling naar de verlaten ruïne kwam ik een vredige grazer tegen. Geen superfoto, maar toen ik dichterbij kwam ging hij er vandoor, dus ik zal het hiermee moeten doen...

Aangezien ik de tocht van veertien dagen geleden precies volgde - zij het in omgekeerde richting - kwam ik inderdaad bij de plek die ik op het oog had. Zeg nu zelf, een ideale plek voor uilen!

Deze keer had ik de tijd aan mezelf, dus kon ik de ruïne van alle kanten aan een onderzoek onderwerpen.

Kenners hadden me geadviseerd te speuren naar braakballen en flatsen uilenpoep. Braakballen heb ik niet kunnen vinden, maar flatsen waren er te over...

Net als sneeuwklokjes, trouwens.

Helaas, ik heb geen uil gezien. Maar gelukkig bood het landschap - zoals bij elke wandeling hier - ruimschoots genoeg te genieten.

Zoveel dat de zon bijna ongemerkt lager en lager begon te zakken...

Maar toen was ik al bijna thuis, zodat ik best nog even kon wachten om ook het laatste fraaie lentezonlicht vast te leggen...

Kortom, ook zónder uilen was de wandeling zeer de moeite waard. Al voel ik me soms wel een indringer in dit ongerepte gebied, als ik al die alarmkreten van vogels hoor zodra ik te dichtbij kom. Maar o, wat zou ik hier graag met een échte vogelkenner rondlopen, die me kan vertellen welke soorten al die verschillende geluiden voortbrengen...

woensdag 18 maart, 2009

Kapers op de kust

Hoewel de villa's nog steeds geen permanente bewoners hebben, is er volop belangstelling.
Naast vertegenwoordigers van de doelgroep, heeft ook de boomklever zich gemeld voor de mezenkast. Moet kunnen. Ik ga me niet bemoeien met de strijd, daar komen ze onderling vast wel uit - en ik heb geen duidelijke voorkeur voor de een of de ander.
Het roodborstenkastje blijkt nog populairder. Daar scharrelt regelmatig een mussenpaartje rond. Ook de vinken lijken er oog op te hebben. De roodborst zelf aarzelt nog, maar komt toch dagelijks een keurende blik rond de mogelijke woning werpen.
Maar heel stiekem hangt er ook een stelletje potentiële krakers rond. Ze houden zich zoveel mogelijk schuil, maar af en toe wint hun nieuwsgierigheid het van hun guerrillatechnieken en gluren ze vanuit hun verstopplekje even nieuwsgierig of het huis nog steeds onbewoond is.

Ik laat ze maar, vroeg of laat komen ze wel tot de ontdekking dat deze eengezinswoning toch écht een beetje te krap voor ze is...

zondag 15 maart, 2009

Louter Wark

De wandeling van gisteren voerde van Niederfeulen via Welscheid naar Ettelbruck. Zestien kilometer langs de Wark.

Natuurlijk heb je dan oog voor het landschap, dat varieerde van kaal en rotsachtig...

tot weelderig en groen.

Maar de grootste aandachttrekker van de dag was en bleef de Wark.

Het blijft een prachtige en boeiende rivier, soms glad en kalm, en dan weer spetterend en schuimend.

Halverwege de route lag Welscheid, een lieflijk plaatsje waar - zag ik in het voorbijgaan - diverse interessante wandeltochten zijn uitgezet. Daar kom ik vast nog wel eens terug...

Maar deze keer zette ik onverdroten de Wark-wandeling voort. Langs bruggetjes...

en watervalletjes...

en het altijd weer intrigerende spel van licht en water.

Een prachtige tocht, mede dankzij het heerlijke wandelweer en het onophoudelijke concert van de vogels!

zaterdag 14 maart, 2009

Krr-krr

Ze zijn terug! Een betere voorbode van de lente zou ik niet kunnen bedenken.
En zoals ik afgelopen najaar beloofde, nu in beeld en geluid. De beelden zijn niet zo belangrijk - en ook niet al te best, vrees ik - maar het geluid is hartverwarmend. Dus speakers wijd open en meegenieten!

donderdag 12 maart, 2009

Jakkiebah?

Ik weet 't: het zijn smerige beesten die nare ziektes overbrengen. En ik geef toe dat ik ze ook liever niet in huis wil hebben. Maar ach, het zijn uiteindelijk ook maar brave huisvaders en zorgzame moeders die hun best doen om hun kindjes gezond groot te brengen. Bovendien: als je naast een riviertje woont, is het onvermijdelijk dat je ze als buren hebt.

En stiekem vind ik 'm ook bést lief, "mijn" ratje...

woensdag 11 maart, 2009

Rozen enzo

't Was droog en het was zonnig. Het was zelfs aangenaam warm voor de tijd van het jaar. Reden genoeg om uitvoerig de tuin in te duiken.
Nou ja, túin... Als je wat nauwkeuriger keek, bleek het meer een grote afvalbak. Gewapend met een vuilniszak en dikke handschoenen heb ik alle blikjes, kuipjes, zakjes, dekseltjes en alle andere ongerechtigheden verzameld. Die kunnen morgen meteen met de vuilniswagen mee. En vervolgens heb ik me gestort op de rozen, die volgens mij de laatste jaren niets anders hebben gedaan dan uitbundig verwilderen. Nu zijn ze weer lekker kort - een beetje zoals mijn nieuwe coupe, maar dan zonder blond. Aanhankelijke types trouwens, die rozentakken. Ze klampten zich voortdurend vast aan mijn kuiten en schouders en lieten daar her en der kleine gaatjes achter. Enfin, wie mooi wil zijn een fraaie tuin wil hebben...
Het ziet er al een stuk strakker uit, buiten. Nu moed verzamelen voor het zware spitwerk. Daar heb ik wel een dag of wat voor nodig - dat moed verzamelen, bedoel ik.
Voor vandaag is het mooi geweest. Kramp in mijn handen van het knippen van de dikke takken. En helemaal rozig, natuurlijk.

dinsdag 3 maart, 2009

Leven in de brouwerij tuin

Toegegeven, maart is pas een paar dagen oud. Maar je ziet de hele natuur langzaam ontwaken. Ook in m'n eigen achtertuin.

Het muisje zit al regelmatig buiten en tuurt over het water (en houdt ondertussen in de gaten of er al iets eetbaars ligt).

Het roodborstje heeft z'n werkterrein verlegd naar de ruigte achter het huis en speurt niet alleen naar lekkere hapjes, maar ook naar bruikbare takjes.

En er zijn nieuwe gasten gearriveerd, van wie ik nog niet weet of het passanten of blijverdjes zijn. Er hangen weliswaar geen villa's voor ze klaar, maar wellicht vinden ze een aantrekkelijk plekje in een van de bomen. Welkom zijn ze natuurlijk altijd.

En ik? Ik hol heen en weer tussen de keuken en de slaapkamer, om maar niks van al dat lentegekrioel te missen! :-)

Rara

Het hangt ondersteboven en het tikt... rarara, wie is het?

De boomklever!

maandag 2 maart, 2009

Te laat

Ja, ik weet dat ik keer op keer heb gezegd hoe fantastisch ik het vond, hoe ik ervan genoot. En dat ik ook steeds heb gevraagd om méér, en hoe ik juichte als er dan ook meer kwám. Ik weet hoe gretig ik was en hoe ik steeds opnieuw naar buiten rende met de camera om vast te leggen hoe prachtig het was.
Maar mag ik deze keer bedanken? Het wordt nu een beetje veel. En een beetje laat. Mijn aandacht is inmiddels gericht op geheel andere dingen. Ik zit nu te wachten op de wilgenkatjes, de eerste knoppen in de blauwe druifjes, op tekenen van nesteldrang onder mijn tuingasten. Ik popel bij de gedachte aan de eerste keer met zonder jas, aan kleur in de tuin en in het bos.
Natuurlijk wil ik niet ondankbaar lijken. En ik hoop dat u niet zó beledigd ben dat ik nu weer een paar jaar moet wachten. Dat u tegen het eind van het jaar blijmoedig weer langskomt met uw goede gaven.
Maar laat de nieuwe sneeuw die u hier donderdag langs wil brengen maar zitten. Het is genoeg geweest...

zondag 1 maart, 2009

Lente in E

Ook zonder de webcams van VBN is het lente. Hier in E te L tenminste wel. Een graad of zestien, een zacht briesje, een flauwe zon... en sneeuwklokjes!

Dan is het weliswaar pas 1 maart, maar toch is het lente. Echt wel!

Heerlijk wandelweer dus. En weer veel moois te zien onderweg. Bomen die als franje op de rand van de wereld staan...

en bomen die prachtig weerspiegeld worden in een vijver.

Ook in het bos zijn vogelvilla's geplaatst. Die hebben zelfs huisnummers. Misschien moet ik dat in de tuin ook maar doen.

Ik ontdekte bovendien een ideale broedplaats voor uilen. Of ze er zaten, durf ik niet te zeggen. Ik heb ze in elk geval niet gezien.

Aan de rand van de stad stond een romantische oud huisje, in geheel Engelse sfeer.

En ik passeerde een lieftallige mini-waterval in een stroompje dat geen naam mag hebben.

Mij persoonlijk lijkt het nog een beetje te koud om te zwemmen, maar deze dame dacht daar anders over...

Grappig: op één dag na precies een jaar geleden, liep ik ook de 'Marche populaire' in E. Toen was het nog een vreemde omgeving voor me. Het idee dat al deze mooie plekjes zich in en rond mijn eigen woonplaats geven, maakt zo'n wandeling extra mooi!

woensdag 25 februari, 2009

Woonboulevard

Ziezo. Naast restaurant Chez Pinksoup, is vandaag in no time de gelijknamige Vinexwijk aangelegd.
Met een riant penthouse in de oude notenboom voor de mezen...

een rustig, door groen omgeven tuinhuisje voor de roodborst...

en een comfortabele flat - met uitzicht op de Wark - voor de grote bonte specht.

Er is zorgvuldig gezocht naar rustige, afgelegen plekken - vooral het spechtenhuis heb ik met gevaar voor eigen leven opgehangen - waar de privacy van de jonge gezinnen zoveel mogelijk gewaarborgd is. Veel foto's van het inrichten van de woningen, eerste eitjes en net uitgekomen jongen hoeven jullie dan ook niet te verwachten. Slechts de spechtenflat is zichtbaar vanuit het appartement. Bovendien wil ik de bewoners niet storen tijdens het broeden en grootbrengen van de jongen. Maar ik denk dat ik eventuele voorbereidingen en extra drukke activiteiten vast wel zal opmerken. Dus ik hou jullie op de hoogte!

maandag 23 februari, 2009

Lopert

Formeel is Lopert een buitenwijk van Ettelbruck, maar afgezien van één straat-van-betekenis is het feitelijk een natuurgebied buiten de stad. Groen en leeg, dus.

Bij elke nieuwe wandeling overvalt me weer de oneindige schoonheid van dit land...

Wonen in een vallei heeft maar één nadeel: je moet altijd klimmen...
(maar daar staat dan weer tegenover dat het laatste deel van de tocht altijd naar beneden voert)

Maar eenmaal boven valt er weinig te klagen over de wandelpaden.

De route van vandaag maakte het mogelijk om er een heel, héél lange wandeling van te maken, als ik daar zin in had.

Gelukkig kwam ik ook een watertje tegen. Dat niet, zoals je zou verwachten, de Lopert heette, maar de Holzbaach.

Het was geen indrukwekkend beekje, maar wel behoorlijk fotogeniek.

En - hoe kan het ook anders - een eindje verderop mondde het uit in de Wark. Zodat ik de rest van de wandeling weer langs mijn "eigen" rivier liep.

Inmiddels heb ik mezelf aangeleerd om tijdens het wandelen regelmatig achterom te kijken om nog eens het uitzicht te bewonderen. Maar een blik omhoog kan ook geen kwaad...

Geen thema vandaag? Jazeker! Maar die foto's komen later...

zaterdag 21 februari, 2009

Op zoek naar de bron

De omgeving van Gréiwels is geen verkeerde plek om geboren te worden...

En 'Ellegrëndchen' is een sprookjesachtige naam voor een geboorteplek. Hier, achter de bomen, moet ergens de oorsprong van de Wark liggen.

Bij de start van mijn zoektocht werd ik uitgezwaaid door drie indrukwekkende toeschouwers...

Makkelijk en eenvoudig was de wandeling niet, maar ik was vastbesloten om de bron te vinden. En uiteindelijk lukte dat ook.

De Wark ontstaat door het samenkomen van twee kleine beekjes op het Ellegrëndchen, ten zuidoosten van Gréiwels.
En dat is hier:

Waarna de Wark met zijn officiële naam verder stroomt, op weg naar mijn huis...

Maar daarmee was ik niet tevreden. Want ook die twee beekjes moesten ergens vandaan komen. En als ik de kaart mocht geloven, lagen ook die plekken redelijk in de buurt.
De eerste bron was snel gevonden. Althans, de plek waar het water voor het eerst de buitenlucht zag.

Verder dan dit kon ik nu eenmaal niet wandelen. En graven zou een te grote aanslag op de natuur worden.
Van hier liep ik terug naar het beginpunt van de Wark en volgde van daar het tweede beekje. Ook dat leek "zomaar" ergens uit de grond te komen.

Het was een mooi moment. Dat ik wilde benadrukken door mijzelf te dopen met dit frisse, heldere water van de Wark. Niet met de illusie dat me dat de eeuwige jeugd zou brengen, maar als een symbolische bevestiging van mijn band met deze rivier, die uiteindelijk mijn naaste buur is...

Misschien bracht die kleine plechtigheid wel geluk. Want op de terugweg vond ik zomaar een schitterend blauw potje ingegraven in het zand. En dat past perfect in mijn verzameling!

Dat geluk was trouwens heel welkom. Want helemaal verantwoord was de wandeling niet. Er voeren geen gebaande paden naar de bron van de Wark, zodat het ploeteren en klauteren was, langs steile hellingen en forse obstakels.

Maar het was de moeite waard. Een wandeling met een sterretje!
En het verhaal van de Wark is nog lang niet afgelopen. Er liggen tenslotte zo'n 20 km tussen de bron en het eindpunt. En daar ga ik er zoveel mogelijk van bekijken!

zondag 15 februari, 2009

Waarkener Haard

De Waarkener Haard is een heuvelrug die min of meer de route van de Wark volgt. Interessant genoeg om daar vandaag eens een kijkje te nemen, leek me.
Het leuke van deze route was (onder veel meer) dat die me de kans bood om de Wark ook eens over te steken.

Ik was niet de enige die vandaag ging wandelen, maar toch maakte de wereld een tamelijk verlaten indruk.

En soms had ik het idee dat de weg nergens naartoe ging.

Maar als je de top van de heuvel bereikt, blijkt er toch nog meer dan genoeg te zien te zijn.

Hier en daar nog steeds bedekt door een flinke laag sneeuw.

Reflectie op een miniem waterstroompje kan tot fraaie effecten leiden.

En een lege oude schuur kan nog behoorlijk fotogeniek zijn.

Na een mooie wandeling voerde het pad weer naar beneden, wat soms mooie doorkijkjes opleverde.

En zelfs in de bebouwde kom blijkt "zomaar" een tuintje nog ruimschoots de moeite waard voor een foto.

De Wark blijft maar heerlijke wandelingen opleveren. En woensdag ga ik op zoek naar de bron!

donderdag 12 februari, 2009

Eindpunt

Dit is het dan. Het eindpunt van de Wark. Nog een laatste bescheiden watervalletje...

en dan het onvermijdelijke einde in de Alzette.

Het lijkt triest, maar eigenlijk is het best een mooi idee. Opgaan in het grote geheel, op weg naar een onzichtbare horizon.
En dat grote geheel heeft weer een heel eigen schoonheid.

Veel geluk, Wark! En een mooie reis op weg naar het licht, Alzette!

dinsdag 10 februari, 2009

Kijk zelf maar

Hèhè! Daar moet je wel geduld voor hebben, hoor! Maar uiteindelijk is het toch gelukt.
Bewegende beelden van de Wark. Mét geluid! :-)

In de herhaling

Waar ik eergisteren nog deze foto maakte

ziet het er nu zó uit:

Hoewel... dit 'nu' is alweer een uur geleden, en als ik de actuele waterstanden bekijk, zie ik dat het hárd gaat. Inmiddels staat de Wark alweer zo'n 15 cm hoger. Zodat ik opnieuw moet vrezen voor mijn tuintje - en zéker voor de berging.

Zelfs de ratten verlaten het zinkende schip moeten proberen het vege lijf te redden...

O jee

Daar gaan we weer...

maandag 9 februari, 2009

Rondje Luxemburg (2)

De tweede ronde

Als je tijdens het wandelen je ogen een beetje open houdt, blijkt er behoorlijk veel rond te zijn in de natuur.

Ook al is dat soms vergankelijk.

En als mensenhanden hoekige balken een beetje netjes rangschikken, kan zélfs wat recht is rond worden.

Verzachting van de contouren kan 'rond' nóg ronder doen lijken.

En waar de natuur de rondingen opvult, ontstaan de prachtigste composities.

'Bijna rond' wordt vanzelf rond als de omgeving scherpe hoeken vormt.

En 'half rond' is voor een thema best rond genoeg.

Maar aan elk thema komt een eind. Tijd om het laatste blad om te slaan...

En de allerlaatste (ronde) punt te zetten!

Rondje Luxemburg

Eerste ronde

Het thema van de wandeling werd bepaald door de eerste foto die ik maakte: een compositie met putdeksel.

Het thema werd 'rond'. En dat wil niet zeggen dat alles perfect rond hoefde te zijn. Als het maar gebogen lijnen heeft, lijkt iets al snel rond temidden van scherpe hoeken.

Op die manier bekeken, is een kromme tak ook rond.

Dat bomen rond zijn, wisten we natuurlijk al.

En bladeren - zelfs al hebben ze een scherp puntje - zijn rond genoeg om in het thema te passen.

De natuur blijkt nog best vaak spontaan in rondjes te groeien.

Ook de tand des tijds heeft een voorkeur voor zachte lijnen.

En anders zorgen dieren wel voor de ronde patronen.

Want holletjes geven een natuurlijk gevoel van veiligheid en geborgenheid.

(Ronde twee volgt vanavond)

zondag 8 februari, 2009

Veel Wark

Een riviertje dat zó dicht langs je huis stroomt, ga je onwillekeurig een beetje zien als "mijn" rivier...

Dus besloot ik vandaag een eind langs de Wark te lopen. Al waren er grote delen van de route dat er geen water te zien was. Maar dennengeur zónder spuitbus is ook heel aangenaam.

En er was altijd wel genoeg ánder moois te zien.

Vanaf grote hoogte heb je meestal beter zicht, dus moest er ook flink geklommen worden.

Maar dan zág je ook wat.

Ik passeerde de trieste restanten van de survival of the fittest...

ontwaarde de sneue aanblik van een gevallen boom...

en ontdekte een mini-landschapje in het landschap...

en altijd was er weer de Wark. Niet te geloven dat zo'n vriendelijk riviertje ook zo woest en dreigend kan zijn.

Tegen het eind van de tocht was hij zelfs héél dichtbij.

Het bleven momentopnamen van "mijn" Wark. Maar een dezer dagen ga ik echt op zoek naar de bron. En naar de plek waar de Wark ophoudt en zich samenvoegt met de Alzette.
Ook was er vandaag weer een thema. Maar dat komt later. Want wie wat bewaart... ;-)

vrijdag 6 februari, 2009

Voorbode

Vanochtend heel vroeg werd ik voor het eerst dit jaar wakker gezongen door een vogel. We hebben nog wat sneeuw en vorst te gaan, als ik de weersvoorspellers mag geloven, maar de natuur laat zich niet bedotten. De lente is in aantocht en de herauten zijn zich al aan het voorbereiden op een glorieus onthaal. :-)

woensdag 4 februari, 2009

Vreemd

Heel merkwaardig: terwijl er aanhoudend nieuwe sneeuw valt, dooit de oude in rap tempo weg...

dinsdag 3 februari, 2009

Vreemde eend

Tussen de merels, de mezen, de roodborstjes en de andere gevederde gasten blijft hij een buitenbeentje.

Maar zolang hij me niet binnen komt verrassen, vind ik 'm best lief. :-)

maandag 2 februari, 2009

Aanhoudend wit

Ik zei het gisteren al: voorlopig wordt het nog geen lente...

Toen ik vanochtend opstond was de beloofde sneeuw al gevallen. Een centimeter of vijf, zes. Maar de eveneens beloofde dooi en regen bleven uit, zodat de sneeuw er aan het eind van de middag nog steeds lag en we morgen nog in diezelfde witte wereld zullen rondwandelen.
Mij hoor je niet klagen, hoor! Ik vind het prima, zo'n echt ouderwetse winter. En sneeuw is lekker fotogeniek.

Ik ben allang blij dat die snerpende oostenwind is gaan liggen. Zonder die spelbreker mag het wit van mij nog wel even blijven. :-)

zondag 1 februari, 2009

Naar de top

Vlak bij mijn appartement ligt een weg die, als ik de kaart mag geloven, uitmondt in een wandelpad naar de top van de heuvel. Vandaag besloot ik die richting maar eens te nemen.
En inderdaad: het pad voerde onmiskenbaar omhoog.

Zo hoog en zo ver, dat ik het gevoel kreeg dat ik naar het einde van de wereld wandelde.

Met enkel nog een eenzame rij bomen als franje.

Links van me zag ik in de verte nog iets van de bewoonde wereld.

Rechts van me lag een eindeloze leegte.

Daar tussenin alleen hier en daar wat verdwaalde en verweerde bomen.

Maar het viel mee: er woonden levende wezens in de verlatenheid. Een groepje heel tevreden ogende kippen

bewaakt door een trotse en enigszins verwaande haan.

En vooral: achter de heuvel bleek nóg een heuvel te liggen.

Die ga ik later nog wel eens bekijken. Net als de ontelbare zijpaden die ik deze keer negeerde. De weg bij mijn appartement heeft nog heel veel wandelingen in petto. Voor later, als de wind is gaan liggen en de temperatuur weer een paar graden hoger is...

Even geduld

Tja. Die lente moet ik voorlopig maar uit m'n hoofd zetten. De snerpende oostenwind was ijzig en de eerste sneeuwvlokken van morgen kwamen vandaag alvast een kijkje nemen. Het is nog volop winter en de lente laat zich nog nauwelijks zien.
Hooguit in een enkel vers blaadje

of in een sprankje kleur.

Maakt niet uit. Niets is zo goed als een fikse winterwandeling om je hoofd weer helemaal leeg te maken en de muizenissen van je af te schudden. En ook zónder lente viel er weer genoeg te genieten van prachtige uitzichten en fraaie plekjes.
Die komen straks. Nu eerst een mok sterke koffie, een paar pittige hotdogs en een lekker warme douche!

zondag 25 januari, 2009

Maten en verhoudingen

Hoe het nu precies zit met de trap aan de overkant van de Wark, vroeg Zelda.
Tja... ik heb allesbehalve een timmermansoog. En voor mij maken de foto's van vandaag de proporties niet veel duidelijker.
Het totaalbeeld vanuit het lage deel van mijn tuintje ziet er zó uit:

Dat wekt - bij mij althans - de indruk dat beide oevers nagenoeg even hoog zijn.
Maar als ik mijn camera op de bovenrand van "mijn" oever zet en de trap horizontaal in beeld neem, zie ik dit:

En dan krijg ik toch weer de indruk dat de oever aan mijn kant iets lager is.
Wie het weet mag het zeggen...

Aanvulling: Het appartement ligt gelukkig een flink eind bóven het tuintje. :-)

zaterdag 24 januari, 2009

Gaat u maar rustig slapen

Het gaat nog steeds de goede kant op met de waterstanden...

De orde van de dag

Gisterenavond bleef het er nog lang onheilspellend uitzien naast het huis.

Het was dan ook de vraag of het lage deel van mijn tuintje de aanval van het water zou overleven.

Maar vanmiddag was de toestand alweer redelijk gestabiliseerd.

Verderop had de Sûre zich breed gemaakt en zat de vaart er nog steeds lekker in.

Hier en daar was sprake van natte voeten voor gewassen...

en voor bomen.

Maar de schade in dit deel van het land bleef beperkt (het zuiden had het zwaarder te verduren). En uiteindelijk is de situatie weer helemaal zoals ie hier altijd is: gewoon móói...

vrijdag 23 januari, 2009

Vooruitzichten

Hmm... Dit gaat niet echt helpen, vrees ik...
En dit nog minder!

Update: Goed nieuws: om 23.00 uur was het water 4 cm gezakt!

Gedeelde smart...

Intussen staan elders in E de prullenbakken al bijna onder water...

En vanuit het hele land stromen de verhalen over ondergelopen wegen en parkeerterreinen binnen.
De bovenbuurvrouw heeft voor de zekerheid haar koffertje gepakt en is naar België gevlucht. Maar het kwartet en ik houden dapper stand. Wij zijn stoer! De luiken zijn dicht, dus we kunnen het water niet verder zien stijgen. Maar ik ben héél benieuwd of ik morgenochtend nog een tuintje heb...
Update: Gelukkig kan ik het ook in de gaten houden zonder dat ik daarvoor naar buiten hoef...

Zandzakken voor de deur

Vanochtend zag ik de huisbaas arriveren. Hij verdween in de kelder van het complex, maar belde even later alsnog aan. Of ik de buitenboel goed in de gaten wilde houden.
Want het water in de Wark stijgt met het uur. Nog twintig centimeter, dan zal uit voorzorg het verwarmingssysteem uitgeschakeld moeten worden om kortsluiting te voorkomen. En, adviseerde hij me, het is misschien beter om alvast de berging te ontruimen.
Zo op het oog lijkt alles nog binnen de perken. Maar áls het misgaat, komt het water niet via de tuin naar binnen, maar onzichtbaar via de kiezeldijk.
Het wordt dus nog een spannende dag!

De Wark op 5 januari

De Wark vandaag om 12.00 uur

Update: De verwarming is uit en zodanig voorbereid dat het 'elektrische hart' snel verwijderd kan worden als de nood aan de man komt...

De Wark om vier uur vanmiddag

dinsdag 20 januari, 2009

Komt u maar!

De vorst is verdwenen en het voorjaar komt al voorzichtig een kijkje nemen...

zaterdag 17 januari, 2009

De winter is lang

Vanochtend zag ik mijn grote grijze vriend het luchtruim kiezen en in oostelijke richting vertrekken. Op weg naar het grote, open water van de Sûre?
Ik heb hem nagekeken tot hij uit het gezicht verdwenen was. En vervolgens de sardines op mijn boodschappenlijstje doorgestreept.
Het is nu half januari. De winter is nog lang niet voorbij. Ik beschouw het dan ook niet als een definitief afscheid, maar als een tijdelijke scheiding van onze wegen.
Ik ben benieuwd of ik 'm ooit nog terugzie...

dinsdag 13 januari, 2009

De kraai, de reiger en de vis *)

*) Tsssss, alwéér die reiger? Ja, nu kan het nog. Morgen overmorgen binnenkort ooit gaat de Wark weer ontdooien en dan is het afgelopen met de reigerpret...

Er was eens een hongerige reiger. En er was een meelevend vogelvrouwtje dat dagelijks zorgde dat de buik van de reiger gevuld werd. Op een ochtend strooide ze zes visjes. Nadat hij het vijfde visje had opgepeuzeld, moest de reiger even uitbuiken en boeren. Een passerende kraai zag het en dacht dat hij wel een graantje visje kon meepikken.

De reiger wierp de kraai venijnige blikken toe. Maar de kraai liet zich niet intimideren. "Mót je wat?" vroeg hij aan de reiger.

De reiger zweeg, maar zijn ogen spraken boekdelen. De kraai koos eieren pinda's voor zijn geld vis en vloog de tuin van het vogelvrouwtje in. Zodat de reiger alsnog zijn laatste visje veilig kon stellen.

Zes-nul voor de reiger! :-)

maandag 12 januari, 2009

Structuur in L

Zonder structuur zou de wereld als los zand aan elkaar hangen...

Alles wat we zien heeft structuur, of het nu door de natuur

of door mensenhanden gemaakt is.

Structuur maakt de dingen zichtbaar en begrijpelijk voor ons. Dat bomen omhoog groeien, bijvoorbeeld.

En dat een platte aarde niet bestaat.

Structuur geeft ons een beeld van hoe dingen aanvoelen.

Soms verandert het werk van mensen de structuur van dingen. Bewust...

of onbedoeld.

Maar één ding blijft altijd onveranderd: zonder structuur stort het hele zooitje in elkaar.

In the meantime...

Tussen al dat wandelen door, moet er natuurlijk ook wél gewarkt... eh, gewérkt worden. Terwijl het in Nederland alweer bijna gaat zomeren, kwam de temperatuur hier niet boven de plus 0,4 graden uit. Niet genoeg om de Wark te ontdooien. Dus moet ik in elk geval vandaag nog voor mijn reiger zorgen.
Weliswaar ontdekte hij vanochtend de visjes die ik gisteren voor hem had uitgegooid, maar die bleken bij de min zeven van vannacht vastgevroren aan het ijs. En dan kun je als reiger weinig anders dan dat lekkere hapje hardnekkig bewaken tot het weer lós komt...

Het zag er naar uit dat dat nog wel even kon duren, dus besloot ik hem een nieuwe maaltijd te serveren. Natuurlijk vloog hij meteen weg toen hij me zag naderen, maar nog geen tien minuten later bleek hij de verse voorraad al gevonden te hebben. Dat ging erin als koek.

Daarna bleef hij nog lange tijd hoopvol wachten of er meer kwam. Tevergeefs, want de volgende voeding is pas weer morgenochtend. Maar hij zat er wél bijzonder decoratief bij, in zijn fraaie grijze streepjes...

Ritme in L

Ritme en herhaling. Dat vind ik, net als Sandra, een heerlijk thema.

Niet alleen in schilderijen of foto's, maar ook in het dagelijks leven. Want het ritme van het leven is vaak bepalend voor je gevoel van het moment.
Doorgaans is het ritme in L kalm en rustig. Volkomen in balans.

Maar er zijn dagen dat het wat levendiger wordt...

en soms is het ronduit intrigerend.

De winter is bij uitstek het seizoen van rust en stilte.

Van terugtrekken in de warmte en veiligheid van je eigen holletje en wachten op het nieuwe leven in de lente.

Van leven van de voorraden en hopen dat het genoeg is om de koude leegte te overbruggen.

Maar zelfs de winter kent spannende momenten...

en stelt vragen waar je eindeloos over kunt nadenken...

zondag 11 januari, 2009

Vormen in L

"Ik vind patronen en ritme enzo wel mooi," schreef Sandra. Een echt winterthema, dacht ze. En dat klopte. Het leverde zoveel materiaal op, dat ik een onderverdeling moest maken om alle (hoewel... het is nog steeds slechts een kleine selectie) foto's kwijt te kunnen.
Eerst thema: vormen.

Al is zo'n onderverdeling discutabel, want de grens tussen 'vorm' en 'structuur' is lang niet altijd scherp te trekken.

Net zo min als de grens tussen 'vorm' en 'ritme'.

Maakt niet uit - de natuur laat zich niet graag in hokjes opdelen, maar is grenzeloos als inspiratiebron. Ik gebruik graag foto's van onderweg bij het schilderen. Niet om ze na te tekenen, maar om ze te abstraheren tot iets heel nieuws. Soms hóeft dat niet eens en zorgt de natuur zélf al voor het abstraheren.

Al wandelend en fotograferend kwamen de indringende lessen van mijn verschillende schilderdocenten weer naar boven. Lessen over diagonale composties...

verticale composities...

en horizontale composities.

Lessen over zaken als balans en vlakverdeling...

en over het gebruik van restvormen om een schilderij nog spannender te maken.

Zo werd het een inspirerende wandeling. Als het in de komende maanden écht te koud wordt om te wandelen, ga ik weer lekker schilderen. Op deze manier krijg je daar vanzelf zin in!

Pink in L

Aad vond het vreemd dat niemand "zijn" thema had bedacht. Pink moest het worden, al vroeg hij zich af of ik dat in deze tijd van het jaar überhaupt zou tegenkomen.
Maar dat viel reuze mee. Sterker nog, het wémelde ervan! Zodat ik tijdens mijn wandeling ook rond dit thema een gevarieerde reeks foto's kon maken.
Een kleine selectie...

Pink bij een wegwijzer.

Pink op een bospad.

Pink ver van huis.

Pink in de winterzon.

Pink op de top van de heuvel.

Pink bij een boom.

Pink op de terugweg.

En zo had ik nog véél meer foto's kunnen maken. Want pink was overal waar ik was... ;-)

Rood in L

Sara zag wel iets in een bonte mengeling. Alle kleuren behalve groen, bruin en wit als thema voor de foto's. Maar dat zou wel heel erg veel van mijn tijd (en de batterijen van de camera) vergen, vreesde ik. Dus koos ik voor één kleur. En dat werd...

rood!
Dat bleek langs de route in ruime mate te ontdekken. Een eenzaam achtergebleven afgevallen appeltje...

fraaie besjes aan groene takken...

rode takken aan wonderbaarlijke struiken...

en opvallende blaadjes tussen al het groen.

Door mensen gemaakt rood was er ook. Soms zonder duidelijke bedoeling...

soms streng en onvriendelijk...

soms veilig en betrouwbaar.

En tot vlákbij mijn appartement bleef ik rood tegenkomen. Want ze houden hier in L wel van een kleurtje!

zaterdag 10 januari, 2009

Spanning in Luxemburg

En er was nóg een mission impossible. Want de hoogspanningsmasten die Smurf had besteld, bleken langs deze route dun gezaaid volkomen te ontbreken.
Wel zag ik een paar van deze jongens.

En dit gevaarte, dat volgens mij meer te maken heeft met televisie dan met de elektriciteitsvoorziening.

Maar ik kende de passie van Smurf al, dus had ik tijdens eerdere wandelingen een paar van zijn grote vrienden gefotografeerd.

Van dichtbij blijken ze eigenlijk best mooi te zijn.

En heel doordacht. Deze mast bijvoorbeeld gaat het hoekje om - vernuftig!

En denk maar niet dat ze allemaal hetzelfde zijn! Er zijn diverse designs in omloop.

Hoe vaker ik ze op de foto zet, hoe beter ik de voorliefde van Smurf ga begrijpen. Hoogspanningsmasten zijn... eh... spannend!

(Geen) CSI in L

Vol goede moed ging ik op weg. Spoorzoeken. Maar ik besefte al snel dat deze missie tot mislukken gedoemd was.
Weliswaar begon de wandeling veelbelovend, met de ontdekking dat mijn sporen van afgelopen maandag nog altijd zichtbaar waren.

Bovendien had ik me goed voorbereid en gereedschap meegenomen om het bewijsmateriaal te ondersteunen.

Maar desondanks bleven de meeste sporen ófwel onzichtbaar, ófwel vaag en onduidelijk.

Zodat er al snel allerlei verhaallijnen door elkaar begonnen te lopen.

Maar het grootste struikelblok was de tijd. Een sporenspeurtocht in combinatie met nog vier andere thema's is ondoenlijk. Want als je om de tien passen met gebruik van het gereedschap sporen wilt vastleggen, kost een wandeling van twee kilometer al bijna een dag - en er stonden er vandaag ruim tien op het programma. Bovendien moet je voor het merendeel van de sporen (holen, keutels, eetsporen aan planten en bomen) verder het bos in.
Jammer, want er wáren sporen. En interessant genoeg om nader te bestuderen.

Dus ga ik binnenkort alsnog een sporenwandeling maken. Die dan ook geheel aan het onderzoek gewijd zal zijn, niet te lang is en zich verder buiten de gebaande paden begeeft.

Eén ding werd vandaag wel duidelijk. Er wónen dieren in L. En gelukkig ook mensen die zich om ze bekommeren...

vrijdag 9 januari, 2009

Maaltijdvoorziening

Voor de nieuwe gast stond tot nu toe maar weinig aantrekkelijks op het menu van restaurant Chez Pinksoup. Een beetje googlen maakte duidelijk dat ik meneer zou kunnen verblijden met visafval. Ja duh! Dat verkopen ze niet in de supermarkt. Dus koos ik voor een kilo visjes van een mij onbeperkt merk die me aardig aan de maat leken voor een reiger. En alweer dankzij google ontdekte ik dat ik te maken had met blauwe makrelen.
Eentje sneed ik in kleine stukjes, voor het geval dat ook de ijsvogel nog in de buurt was.

Gebruik makend van mijn softbalervaring, mikte ik een aardig voorraadje op het ijs.

Vervolgens zag ik de reiger de rest van de middag niet meer. Maar toen ik vanochtend uit het keukenraam keek, leken de vissen verdwenen. Toen ik naar buiten liep om dat van dichterbij te controleren, vloog de reiger nét weg. Tuurlijk lag de camera nog binnen... Maar ik concludeerde dat de maaltijd kennelijk in de goede maag verdwenen was. Dus keilde ik vast een nieuw voorraadje op de bevroren Wark.
Dat werd onmiddellijk grotendeels verorberd door ándere gasten. Tja, die hebben natuurlijk ook erge trek bij deze temperaturen, dus het was ze gegund.

Nadat de kraaien met bolle buiken vertrokken waren, strooide ik de laatste makrelen op het ijs. Om vervolgens naar de supermarkt te wandelen voor nieuwe voorraad.
Deze keer werden het sardines. Iets goedkoper en nog beter op maat voor een gemiddelde reiger. En omdat er vanochtend ook een eekhoorntje in de tuin kwam speuren naar eetbare waren, kocht ik meteen een forse zak pinda's-in-de-dop. Die heb ik aan het eind van de middag, aangevuld met wat walnoten uit eigen oogst onder "zijn" boom heb gedeponeerd.
Nog even en ik zit hier een heel bós de winter door te helpen. En dan maar hopen dat ik er komend voorjaar geen spijt van krijg - als mijn tuintje zó dichtbevolkt blijkt dat er voor mij helemaal geen plek meer over is...

woensdag 7 januari, 2009

Nieuwe gast

Hmmm... misschien moet ik morgen ook maar visjes gaan strooien...

K-k-koud!

Toegegeven, het is pas mijn eerste winter in dit appartement. Maar ik heb de indruk dat dit toch niet elk jaar gebeurt...

Nu is de Wark niet zo diep. Maar doorgaans stroomt het water behoorlijk snel. Maar als zelfs de watervallen ermee ophouden, valt er weinig meer te stromen...

Van 't kleintje kon ik het me nog wel voorstellen. Maar zelfs de grote waterval is grotendeels bevroren...

En de komende nachten wordt het wéér rond de min tien. En overdag ook dik onder nul. Behoorlijk frisjes dus. Enne... zaterdag (zonnig, min twee) staat de volgende wandeling gepland!

dinsdag 6 januari, 2009

Sporen in de sneeuw

Kennelijk is de wandelroute die ik koos niet bijster populair. In elk geval niet in de weersomstandigheden van vandaag. Op veel plaatsen waren mijn stoere profielen de eerste in de maagdelijke sneeuw.

Wat niet wil zeggen dat ik het enige levende wezen was dat in dit gebied rondliep. Maar wat ik hád kunnen tegenkomen? Wie het weet mag het zeggen... Ree? Wild zwijn?

En wel dier heeft zulke lange nagels? Das? Egel?

Hoe dan ook, het was her en der een druk belopen route.

Maar bij het uitvogelen welke dieren hier hadden rondgewandeld, raakte ik het spoor al snel bijster.

Al zag ik gelukkig ook afdrukken die ik wél herkende. Vogels! Maar nu niet vragen wélke vogels, want daarop moet ik het antwoord echt schuldig blijven.

Helaas: op het gebied van wildsporen heb ik nog geen handig naslagwerk. Maar ik heb het gevoel dat dat er vást nog wel eens zal komen... ;-)

Sneeuwwandelen

De route was goed overdacht. Die kon variëren van zes tot veertien kilometer, afhankelijk van hoeveel bochten ik besloot af te snijden. Het werden er uiteindelijk dik acht, omdat de stevige wind en de zakkende zon de tocht behoorlijk fris maakten.
Een rondje boven de vallei. En dat begint dan natuurlijk met een fikse klim. Wel leuk: nu kon ik eindelijk eens op mezelf neerkijken. Nou ja, op mijn huis dan.

En de helling werd aanzienlijk lichter door het gevoel dat ik de zon tegemoet klom.

Het dunne sneeuwlaagje zorgde voor fraaie grafische patronen...

voor verkleumde vogels...

en voor prachtige composities in bruin en wit.

Maar de wandeling leverde vooral prachtige vergezichten op.

En zolang je het einddoel in het vizier houdt, ben je altijd vóór het donker thuis.

Het ís hier al prachtig, maar met zo'n witte deken wordt het land nóg mooier.

Het was dan ook, ondanks de wind en de ijzige vrieslucht, puur genieten onderweg.

Maar aan alle mooie dingen komt een eind. Ook aan zo'n heerlijke, zonovergoten winterwandeling...

Volle bak

De vogeltjes eten alsof hun leven ervan afhangt. En feitelijk doet 't dat natuurlijk ook...

maandag 5 januari, 2009

Sfeervol

Okee, vier centimeter is het niet geworden. Maar ook zo´n dun laagje poedersuiker levert prachtige plaatjes op.

Omdat ik niet wilde achterblijven bij de autochtone Luxemburgers, heb ik vanmiddag netjes mijn eigen straatje schoongeveegd. En daar ben ik dan niet kinderachtig in: ik heb meteen dat van de bovenburen meegenomen... ;-)

donderdag 1 januari, 2009

Stamgast

Is het diner al geserveerd?

dinsdag 30 december, 2008

Lekker laat

Vinden jullie ook dat het nu al opvallend veel langer licht is? Of lijkt dat alleen maar zo door al die zonnige dagen?

woensdag 24 december, 2008

Belofte voor 2009

De kortste dag is nét voorbij en daar zijn ze! De eerste sneeuwklokjes kondigen zich aan... :-)

dinsdag 9 december, 2008

't Is groen en het loopt los

Nou ja! Ben je drie dagen weg en dan blijken er na thuiskomst ineens weer nieuwe tuingasten gearriveerd te zijn. Niet één, niet twéé, maar een hele horde. Groenlingen.

Grappig: zet er een roodborst naast en je bent vanzelf al helemaal in kerstsfeer. :-)
Het gaat weer sneeuwen, dus het hele spul krijgt morgen weer extra veel te eten. En dan maar hopen dat ook dit dagelijkse bezoekers zullen worden.

donderdag 4 december, 2008

Het wassende water

Tijdens het eerste gesprek met de overbuurvrouw, vertelde ik hoe ik genoot van het voortdurende geluid van de waterval naast mijn huis. "Wacht maar tot het hoog water wordt," waarschuwde ze me toen.
Zo langzamerhand begin ik te begrijpen wat ze bedoelt. Het ruisen is al veranderd in klateren. En als volgend voorjaar de sneeuw begint te smelten, zal het ongetwijfeld een oorverdovend donderen worden.
In dit rivierenrijke gebied zie je overal het waterpeil met de dag stijgen. Van de zomer fotografeerde ik de Sûre even buiten E.

Vandaag ben ik teruggegaan naar dezelfde plek. Nu ziet het er daar zo uit.

En als je de andere kant opkijkt, zie je nog meer verschil tussen dit

en dit.

Veel bomen staan al met hun voeten in het water. Sommige zelfs al tot hun knieën. En voorlopig blijft de neerslag vallen.
Dus ik hoop maar dat ik alles droog aantref als ik terug ben van het sinterklaas vieren in A. En in het ergste geval hoop ik dat de katten kunnen zwemmen...

woensdag 3 december, 2008

Vreemde eend

Hoewel ik tegenwoordig de vogelnamen zomaar uit mijn mouw schud, kende ik voorheen - als rechtgeaarde Amsterdamse - alleen maar sijssies en drijfsijssies.
En gelukkig is ook die laatste soort vertegenwoordigd onder de dagelijkse tuingasten. :-) Dit waterhoentje komt elke dag langs om een graantje mee te pikken.

zaterdag 29 november, 2008

Vissen zonder hengel

De mezen en vinken laten nog steeds mijn tuin links liggen. Gelukkig komt de ekster elke dag wél even langs, zodat ik in elk geval het gevoel houd dat ik de lekkernijen niet voor niets buiten heb gelegd.
En ook deze gast komt vrijwel dagelijks op bezoek. Niet om zich te goed te doen aan mijn hapjes, maar om zijn eigen kostje bij elkaar te scharrelen. Wat een geluk dat een van zijn favoriete visstekjes pál naast mijn huis ligt!

zondag 23 november, 2008

Tadáá!

De sneeuw is grotendeels weg, dus kerstkaarten kan ik er niet van maken. Maar eindelijk is het gelukt om hem voor de camera te krijgen! :-)

zaterdag 22 november, 2008

Zaterdag in de tuin

Yes! De sneeuw is gearriveerd!

En dat betekent drukke nering in restaurant Pinksoup...

Terwijl de boomklever zich te goed doet aan het vetblok

scharrelt in de achtertuin de grote bonte specht zijn kostje bij elkaar

waarbij hij voortdurend waakzaam blijft.

En ook de 'grote jongens' beginnen nu trek te krijgen...

Het blééf maar sneeuwen, deze zaterdag. De mezen vonden het niks, maar het leverde prachtige plaatjes op.

Zó fraai dat we heel voorzichtig al aan de kerstkaarten gaan denken...

woensdag 19 november, 2008

Yes!!

Schitterend, al die vogels in m'n tuin. Maar al vanaf het moment dat ik dit appartement voor het eerst zag, hoopte ik op de aanwezigheid van die éne... De omgeving leek helemaal perfect: bomen, stromend, helder water met hoge oevers, rust en stilte. Het zóu kunnen. Alleen had ik 'm nog nooit gehoord of gezien.
Tot vandaag. Hij is er! Jippie, ik heb een ijsvogel in de buurt!

dinsdag 18 november, 2008

Speciaal voor Truus

Truus wil graag vogeltjes. En vogeltjes héb ik. Nu het wat kouder begint te worden meer dan ooit. (En wie genoeg heeft van de vogeltjes - dan maar even wegkijken of verder omlaag scrollen, er komt ook een foto zónder die krengen...)

Vandaag voor het eerst ook gesignaleerd in de tuin: de mussen. Niks bijzonders, gewone huismussen. Maar tot nu toe had ik ze nog niet gezien. Ze komen in paartjes. Meneer mus...

en mevrouw mus.

Met een beetje geluk zijn het er morgen nog meer, want vanwege de kou en de nachtvorst heb ik extra veel lekkers neergelegd en opgehangen.

Overigens is het ook zónder vogels bijzonder mooi in deze tijd van het jaar. Soms zie ik ineens weer waarom ik zo van de herfst hou. Vanwege het schitterende licht...

maandag 17 november, 2008

Daar gaan ze...

De winter komt eraan. Nét voor de eerste nachtvorst gaan ze op weg naar het zuiden. Morgen zal ik proberen ze te filmen, want het geluid van overtrekkende kraanvogels in november is bijna*) het mooiste dat ik ken...

*) Het is nóg mooier als ze in het voorjaar weer terugkomen...

donderdag 13 november, 2008

Ik kan het niet laten...

Nog ééntje dan... om te laten zien dat er niet alleen vogeltjes in de tuin zitten. :-)

dinsdag 11 november, 2008

Kieken

Of ik nog steeds plezier heb van de nieuwe camera? Nou en of! Nu sta ik niet meer 'zomaar' voor het keukenraam, maar leg ik dagelijks de tuinbezoekers vast. Alleen val ik jullie daar niet steeds mee lastig. Want jullie zitten vast niet te wachten op dagelijkse plaatjes van alwéér zo'n leuk koolmeesje.
Vandaag dan ook iets héél anders...

Een leuk vinkje! :-)

zaterdag 1 november, 2008

De eerste portretten

De vogels vinden het prima dat ik foto's van ze maak. Zo lang ik er geen bezwaar tegen heb dat ze rustig dooreten tijdens de sessie. En met deze camera kun je niet alleen zien dat er inderdaad vógels in de tuin zitten, maar is zelfs het verschil tussen koolmezen en pimpelmezen duidelijk te zien.

Overigens zijn het niet alleen vogels die hier komen snoepen. Gelukkig beperken de eekhoorns zich voorlopig nog tot de rondzwervende walnoten.

Dus Swink, als je laptop het weer doet: nog hartstikke bedankt!

En nog een waarschuwing voor je definitief de knoop doorhakt - er is geen smeriger karweitje dan het opruimen van kattenkots...

maandag 27 oktober, 2008

Haastige spoed

Aiaiai... als dat maar goed gaat met de blauwe druifjes. De winter moet nog beginnen, maar kennelijk kunnen ze niet wachten!

donderdag 23 oktober, 2008

Toch weer 'n vogeltje

Sorry. Ik kan het niet laten. En zeker déze niet. Te mooi om te laten schieten.
Ik zag 'm bij toeval. En later kwam er zelfs een tweede exemplaar, maar toen begonnen ze tussen de afgevallen bladeren te scharrelen waar fotograferen een zinloze missie was. Dus blijft het bij deze ene - en die vind ik al bijzonder genoeg.
Er woont een echtpaar grote bonte specht in mijn achtertuin! :-)

zondag 19 oktober, 2008

Eigenaardigheden

Zo langzamerhand leer ik mijn gasten steeds beter kennen.
De vinken en de kuifmezen eten het liefst van de grond. De koolmezen hebben een voorkeur voor de mezenring en de pimpelmezen zijn vooral dol op het energieblok. De boomklever wil toevallig altijd eten waar net een ander mee bezig is en begint zijn maaltje dan ook steevast met het wegjagen van de medegast.
Gelukkig wilde hij vandaag nog wel even poseren voor een (iets) betere foto.

En ja, ik weet dat ik érg doordraaf over de vogels. Maar ze zijn ook zó schitterend, dat ik het niet kan laten. En het lijkt me een stuk gezelliger dan het verhaal waarom mijn rechterduim het niet meer doet... ;-)

zaterdag 18 oktober, 2008

Aanvallen!

Zo, die staat.
En behalve de voedertafel beschikken de vogels nu ook over een mezenring, een voederautomaat en een kastje met een 'energieblok'. Het duurde een kwartiertje voor ze doorhadden dat die rare paal geen kwaad kon, daarna was het een komen en gaan van de gasten die hier de afgelopen dagen al kwamen eten. En ook een paar nieuwe: de vink, de boomkruiper en vooral de gigantisch gulzige boomklever. Het restaurant wordt steeds populairder!

donderdag 16 oktober, 2008

Nieuwe gasten

Ze hebben het door, hoor!
De lunchpauze is nu al drastisch verlengd en het nieuws lijkt zich snel te verspreiden. Steeds meer vogels komen een kijkje nemen en besluiten al snel dat die zoutpilaar achter het raam - die ademloos naar het heen en weer gefladder staat te kijken - geen kwaad kan.
Koolmezen en pimpelmezen waren er al. Vandaag zag ik ook een kuifmees, een glanskop en een goudhaantje. En dat mag dan klinken alsof ik er verstand van heb, het is letterlijk boekenkennis. Gelukkig zijn ze brutaal genoeg en poseren ze af en toe uitdagend op het tuinhekje, zodat ik ze lang genoeg kan bekijken om herkenningspunten te vinden. Al geldt dat niet voor allemaal - ik heb er ook een paar gesignaleerd die ik nog niet in het grote vogelboek heb kunnen vinden. Maar dat komt nog wel. Er waaien steeds meer blaadjes van de bomen, dus straks zitten ze in het volle zicht. En nu strooi ik hun hapjes nog op de grond, maar als de voedertafel er staat zitten ze op ooghoogte. Dan moet het lukken.
't Is maar de vraag wie er méér geniet van het openluchtrestaurant - de vogels of ik...

woensdag 15 oktober, 2008

Vliegend buffet

Havervlokken, rozijntjes, gehakte nootjes, geraspte kaas en een verkruimeld sneetje brood. Wat mij betreft kunnen de klanten komen.
En daarna ben ik zelf aan de beurt. Winterpenen, uien, aardappelen en zowaar een echte Gelderse rookworst.
Binnen én buiten zijn we helemaal klaar voor de naderende winter!

zondag 12 oktober, 2008

Veiner Nëssmoort

Ook vandaag bleef de zon in nevelen gehuld. Maar gelukkig was er opnieuw voor genoeg vertier gezorgd.

De jaarlijkse notenmarkt is een hoogtepunt. Wereldberoemd in L. en - aan de vele Nederlandse, Belgische en Duitse nummerborden te zien - omstreken.
Het draait allemaal hierom:

Niet alleen de versgeoogste noten zijn in enorme hoeveelheden verkrijgbaar. Links en rechts kun je kiezen uit notenbrood, notentaart, notenwijn, notenlikeur... werkelijk álles wat je met walnoten kunt maken is hier te koop.
Bovendien is Vianden een heel fotogeniek plaatsje.

Met een prachtig kasteel.

Om dat schoons ook eens van boven te bekijken, ging ik met de stoeltjeslift de berg op.

Van daaruit is het uitzicht schitterend. Dénk ik...

Maar de mist gaf de (korte) boswandeling wel een heerlijke en bijzondere sfeer.

En de rit met de stoeltjeslift leverde prachtige uitzichten op.

Beneden stortte ik me, op weg naar de pendelbus, nog een keer in de drukte van de Nëssmoort. Om te ontdekken dat het ook hier - zoals bij alle volksfeesten in L. - eigenlijk maar om één ding gaat. Lekker eten (en drinken)!

woensdag 8 oktober, 2008

Cafetaria

Nooit geweten dat vogels er min of meer eenzelfde dagindeling op na hielden als wij mensen. Maar tussen twaalf en half twee is het spitsuur voor mijn keukenraam. Dan komen alle buurtvogels hun lunch bij elkaar scharrelen. Wat vlierbesjes, wat kriebelbeestjes uit de schors, een druppeltje water van de blaadjes. Zelfbediening en helemaal gratis, dus geen lange rijen voor de kassa of geruzie over zitplaatsen. Er is genoeg voor iedereen.
Steeds vaker breng ik dan ook mijn lunchpauzes voor het keukenraam door. Schitterend! En omdat ze al hun aandacht richten op de hapjes en drankjes, heb ik ruim de tijd om ze goed te bekijken en op te zoeken in het grote vogelboek.
Van de musjes en de meesjes keek ik niet op. Die kende ik nog uit Nederland. Maar de eerste boomkruiper en tjiftjaf heb ik met zacht gejuich verwelkomd. Vanochtend zag ik voor het eerst een winterkoninkje in levende lijve. En zojuist, tegen het einde van de lunchsessie, kwam er zowaar een koekoek op bezoek. Dat krijg je met een heus bos(je) naast je huis...
Ik geniet ervan en vind het prachtig dat ik ze steeds beter ga herkennen. Aan fotograferen ben ik nog lang niet toe. Voor zover dat ooit zou kunnen lukken - ze zijn zo beweeglijk dat het me ondoenlijk lijkt. Bovendien schiet mijn mobieltje schromelijk te kort voor fraaie vogelkiekjes.
Stiekem droom ik van een echte digitale camera, met zo'n lange toeterlens. Maar daarvoor moeten er nog véél meer opdrachten binnenkomen.
Zucht. Ik blijf nog maar even dromen, denk ik...

vrijdag 3 oktober, 2008

Wintervoorraad

Een snelle controleronde vanochtend maakte duidelijk dat de sneeuwklokjes nog niet te voorschijn zijn gekomen. Maar eigenlijk had ik dat ook niet verwacht. Alleen is geduld niet mijn sterkste eigenschap.
Vanwege een paar nieuwe opdrachten - waarvan eentje met bloedspoed - kon ik nog niet verder in het lage deel van de tuin. Dus bleef het ook hier bij een snelle ronde. Maar die leverde wél flink wat op.

Tadááááá: de eerste oogst!

donderdag 2 oktober, 2008

Fase 1

Tussen de buien door scheen de zon. Een mooie dag om te starten met een flinke klus: de tuin.
Het begin was nog simpel. Vullen en wachten tot het voorjaar wordt.

Maar daarna moest ik de woestenij naast en achter het huis te lijf. Fase 1 moest het "hoge" deel omvatten. Dat is al heel wat voor één dag (met veel koffiepauzes vanwege de regen).

Het weghalen van de stenen kon ik direct al vergeten. Die strekken zich niet alleen horizontaal uit, maar blijken ook vér de diepte in te gaan. Bovendien maken ze deel uit van "de dijk". En als rechtgeaarde Nederlandse weet je dat je daar van af moet blijven.

De welig tierende vlier mocht - met mate - blijven. Leuk voor de vogeltjes. Wel zal hij z'n grenzen moeten leren kennen, want een hele achtertuin vol vlier is iets te veel van het goede.

Met de dwergmispel en de klimop maakte ik korte metten. Die hebben ruimte genoeg langs het pad naar de voordeur. Daar mogen ze volop hun gang gaan. But not in my back yard. Wég dus.

Aan het eind van de middag was fase 1 bijna voltooid. Maar regen en het Fanlog dwongen me naar binnen.
Het ziet er al heel anders uit.

Rechts op de foto staan de sneeuwklokjes. Maar die zijn nu nog even verstopt. Tussen de kiezels weet de bodembedekker - geschikt voor rotstuinen beloofde het label - wat 'm te doen staat. En bij het paaltje rechts komt straks de voedertafel. Dan kan ik vanuit de keuken de bezoekers zien komen en gaan.

Wordt vervolgd. :-)

maandag 29 september, 2008

Vergeefse jacht

Het zou de voorlopig laatste droge dag worden. Hoog tijd dus voor een speurtocht door de bossen waar volgens kenners de lelietjes van dalen in groten getale groeien.
De wandeling startte op het kerkhof

en begon met een stevige klim, van 200 naar 365 meter. Maar dan héb je ook wat: een fraai uitzicht op je eigen woonplaats, bijvoorbeeld.

Behalve een enkele wandelaar kwam ik vooral heel veel paddenstoelen tegen. Klassieke exemplaren...

van diverse leeftijden...

en heel moderne paddenstoelen - met een identiteitscrisis: ben ik paddenstoel of ben ik schelp?

Er groeide van alles.

En in de zijpaadjes groeide nog véél meer...

Halverwege de tocht kwam de zon door, wat tot wonderschone effecten leidde.

Vijftien kilometer later had ik heel veel gezien. Maar géén lelietjes van dalen. Niet één.
Toch kwam ik niet met lege handen thuis:

Van Naast de vrachtwagen gevallen bij het oogsten.
Eens kijken wat ik daarmee zal doen...

zondag 28 september, 2008

Diekirch-Ingeldorf

De grote hobby- en rommelmarkt in Diekirch was gezellig.

Wat zeg ik? Hij was beregezellig!

En omdat het al net zo'n zonovergoten dag was als gisteren en ik slechts bescheiden had ingekocht, besloot ik weer een stuk langs de Sure te lopen. Dus stak ik, gesterkt door een broodje grillwurscht, via de voetgangersbrug in het park de rivier over.

Daar passeerde ik onder meer een kruisweg voor de jonge Luxemburgers die in de Tweede Wereldoorlog onder dwang werden ingelijfd door de Wehrmacht.

De bedoeling van het monument werd in verschillende talen uitgelegd, zij het niet altijd even vloeiend.

De gebeurtenissen waren afgebeeld op bronzen reliëfs.

Daarnaast leverde de wandeling natuurlijk weer beelden van schitterende waterpartijen op.

Maar ook weidse vergezichten.

Ik hield koe 619 een tijdje gezelschap tijdens haar middagmaal.

Bij de rustieke brug waar gisteren de tocht begon, stak ik de rivier weer over, nu in tegengestelde richting.

Waarbij bleek dat de Sure ook naar de andere kant buitengewoon fotogeniek is. De komende herfst wordt al zichtbaar in de bomen.

O, en Marion: ik heb inderdaad in de zaaddoos van een balsemien geknepen. Sterker nog...

Het lijkt me een welkome gast in mijn tuintje. Dus morgen ga ik de andere vruchtjes laten springen. En dan maar kijken of de zaadjes in mijn tuin willen ontkiemen...

zaterdag 27 september, 2008

Ingeldorf-Ettelbruck

Een stralende zon, aangename temperaturen - dat vraagt om een wandeling. Maar tussen droom en daad staan vaak praktische bezwaren in de weg.
Toch... een slimme meid weet dat één plus één soms best één als uitkomst kan hebben...
Dus liet ik mij per bus naar het verste eind van het winkelcentrum rijden, waarna ik, via de winkels waar ik moest zijn, heerlijk in de zon naar het beginpunt wandelde. Na het bezoek aan de laatste supermarkt, begaf ik me niet naar de bushalte, maar sloeg ik een zijpad in dat me naar een toeristische wandeling richting huis voerde.

Via een rustieke brug stak ik de rivier over.

Waarna ik rechtsaf sloeg om langs de linkeroever naar huis te wandelen.

Er groeiden - en bloeiden! - prachtige dingen langs het water.

En van dichtbij bleken ze nóg prachtiger.

Toch was ook duidelijk te zien dat de herfst in aantocht is.

Nadat een tweede brug me weer naar de andere oever had gebracht, vond ik een plekje om even uit te rusten vlak bij het water. En dat was... eh... heerlijk helder.

Nadat ik een parkje had doorkruist, bleek ik al vlak bij huis te zijn. Na een niet zo lange, maar wel heel aangename tocht. Dus wat wás ik blij dat ik het strenge bord aan het begin van de route genegeerd had!

vrijdag 26 september, 2008

Project

Hoewel inrichting en aankleding van het huis nog niet helemaal voltooid zijn, begin ik steeds meer aandacht te besteden aan de tuin.
Maar daar zal ik waarschijnlijk langer voor nodig hebben dan de twee maanden die de nasleep van de verhuizing tot nu toe hebben gevergd.
Waar het voortuintje met wat snoei- en plantwerk redelijk gefatsoeneerd en opgeleukt kon worden, is het achter het huis... Tja, hoe zal ik het omschrijven?
Een pleurisbende.

Waar bovendien de bodemkwaliteit ernstig te wensen overlaat.

Maar leuke verrassingen zijn er ook. Hoera, ik heb m'n eigen walnoten! Die boom mag uiteraard blijven.

Om te beginnen ga ik eerst die grote kiezels maar eens te lijf. Die moeten - ooit - plaats maken voor rulle aarde en fleurige planten.
Maar wegdoen is zonde. Ik ga ze hergebruiken.
Voor een heerlijk zitje onder de notenboom. Aan het water, in het groen en onder de ruisende bladeren.
Ik zie me al helemaal zitten hier...

zondag 21 september, 2008

Stolzembourg

Het aanbod op de plantenbeurs was indrukwekkend.

Ik liet me dan ook verleiden tot verschillende aankopen. Een pioenroos Alba Plena. Met witte, dubbele bloemen, sterk geurend en een variant die niet ál te hoog wordt, zo'n 50 cm. Natuurlijk voorjaarsbollen: dertig witte druifjes en tien sneeuwklokjes. Die plant ik deze week langs het terrasje. En driemaal een stekelnootje Kupferteppich als bodembedekker. Want lelietjes van dalen heb ik niet gezien. Althans, niet op de plantenbeurs.

Toen ik uitgekeken was, besloot ik één bus over te blijven om nog een eind langs de Our te wandelen. Het was tenslotte mooi weer en de rivier lag er schitterend bij.

Ik zag eendjes...

én ik zag lelietjes van dalen! Ze groeiden in een tuin die ik passeerde.

De eigenaar was aan het schoffelen, dus ik kon hem vragen waar ik die muguets zou kunnen krijgen. "Gewoon uitgraven in het bos," adviseerde hij. "Dat heb ik ook gedaan. Ze zijn hier overal te vinden en meenemen is niet verboden."

De kasteelruïne haalde ik niet, anders zou er nóg een bus zonder mij vertrekken. Maar ik kwam hoog genoeg voor een fraai uitzicht.

En dan deze week maar eens een lekkere boswandeling maken. Met een schepje en een plastic tasje in mijn rugzak... ;-)

vrijdag 12 september, 2008

Vliegensvlug

Hoe vaker ik vanuit het keukenraam naar buiten kijk, en hoe langer ik vanaf mijn terrasje in de bomen tuur, hoe meer bewondering ik krijg voor echte vogelaars. Die feilloos de groenling van de tuinfluiter kunnen onderscheiden en al vanaf grote afstand een winterkoninkje herkennen.
Het enige wat ik zie is druk gefladder tussen de takken, schimmen die voorbij schieten, zwarte silhouetten in verschillende maten in de wolkenlucht. Vogels te over, maar (her)kennen doe ik er nog niet één.
Hoewel... hoe vaker ik uit het keukenraam kijk, hoe meer verschillen ik begin te zien. Dus wie weet...

zaterdag 6 september, 2008

Hélas, pas de muguets

De mensen in L. houden graag hun eigen straatje schoon. En dus zie je ze - vooral op zaterdag - druk doende met het maaien van hun keurige gazons, het snoeien van al te uitbundige struiken en het wegkrabben van ongewenst onkruid tussen de tegels.
Onze straat is dan ook een lange rij van onberispelijke voortuintjes. Met één uitzondering. Ons appartementencomplex.

De postbode moest dagelijks gymnastische toeren uithalen om de brieven in de bus te krijgen. En bezoekers moesten zich een weg banen door een haag van gemene brandnetels en liepen het risico te struikelen over woekerende klimop en dwergmispel.
Maar nu niet meer. Twee dagen zwoegen en de boel is weer netjes binnen de perken.

Alleen wilde ik de kale plekken tussen het kreupelhout bedekken en het woud aan brandnetels volgend jaar voorkomen met mijn favoriete bodembedekker. Muguets, om precies te zijn. Fraai, geurig en buitengewoon makkelijk. Zet vijf plantjes in de grond en twee jaar later heb je een tuin vol.
Maar helaas. Ze zijn hier nergens te vinden. Geen tuincentrum heeft ze in het assortiment. Misschien moet ik een dezer dagen maar eens een flinke boswandeling maken en stiekem een paar exemplaren uitgraven.
Of zouden er in heel L. echt geen lelietjes van dalen te vinden zijn?

zondag 17 augustus, 2008

Schatjagen

Sorry, geen tijd om te loggen - eerst even die pot met goud ophalen!

zaterdag 9 augustus, 2008

'n Kleurtje

Al zijn nog lang niet alle dozen uitgepakt en is er nog heel wat te doen in en aan het huis, ik vond dat ik toch bést een klein beetje tijd mocht vrijmaken om het terras alvast wat op te fleuren...

zaterdag 12 juli, 2008

Bewaren

Deze neem ik mee om later nog eens naar te kijken. Die echt Hollandse zonsondergang van gisteren...

zondag 25 mei, 2008

Troostprijs

Helaas, geen droomreis. En zelfs geen gratis etentje in een van de gerenommeerde restaurants in E.
Natuurlijk was ik veel te vroeg in het centrum. Dus wandelde ik nog maar even wat rond. Ook buiten het stadshart dat ik inmiddels al aardig begin te kennen. Waarbij ik net even daarbuiten een derde - grote - supermarkt ontdekte die ik ongetwijfeld op een doordeweekse dag ook nog eens van binnen ga bekijken. En waarbij ik bovendien op fraaie plekjes terecht kwam die ik nog niet eerder had gezien.

Een kwartiertje voor de feestelijke trekking van de winnende loten, was ik terug op het plein voor de kerk. In mijn beste Luxemburgs bestelde ik nog snel een ijsje. Ik kreeg precies wat ik wilde, dus kennelijk begin ik het al een beetje te leren.
Het is hier ontzettend leuk wonen... :-)

dinsdag 20 mei, 2008

Diekirch dag 2

Lag het aan mij of was de route van de tweede dag aanzienlijk milder qua klimmen en dalen? In elk geval begonnen we met een lang, vlak parcours langs de prachtige Sûre.

En ook op zondag waren de vergezichten weer onverminderd schitterend.

Met veel koolzaad, heuvels, bossen en koeien.

Af en toe haalde ik zelfs iemand ín. Maar ik wist niet altijd zeker of het een deelnemer aan de Marche was...

De hele dag door zag je wandelaars. Soms als kleine stipjes in de verte...

en soms vlak voor je uit.

't Was een heerlijk relaxte wandeling van "maar" 20 kilometer. En ook op maandag was ik nog steeds volkomen fit. Dus we blijven voorlopig maar even op dezelfde voet(en) doorgaan.

maandag 19 mei, 2008

Diekirch dag 1

De "Marche de l'armée" is een heel populaire wandeling. Dat bleek ook wel: om zeven uur was het al behoorlijk druk aan de start.

Zo vroeg in de ochtend, na een frisse en natte nacht, hangt de damp nog tussen de heuvels.

De landschappen waren als vanouds: weids en groen en bijzonder mooi.

Het weer was nogal wisselvallig, wat af en toe fraaie beelden opleverde.

De eerste ravitaillering - met koffie, broodjes en voor de liefhebbers zelfs bier - was op een rustige plek met een prachtig uitzicht op de Burcht van Vianden.

De tocht voerde regelmatig langs de Sûre, een van de mooiste rivieren van het land.

Uiteindelijk kwam het einddoel in zicht, maar de weg erheen leek nog erg lang...

Toch was er aan het eind de finish. En daar kon het uitrusten in uiterst gezellige sfeer beginnen. :-)

zondag 18 mei, 2008

Uitgewandeld

Dat ik heerlijk zou slapen had ik wel verwacht. Maar het verwonderde me zeer dat ik zonder enig pijntje of ongemak wakker werd. Fit as a fiddle. Dus besloot ik inderdaad tot nog een halve etappe er achteraan.
De 20 km liep ik fluitend. Figuurlijk dan, want ik werkelijkheid genoot ik in stilte. Prachtige vergezichten weer. Met aanzienlijk minder klimmen dan gisteren. En heel sympathiek: de laatste negen kilometer waren zelfs volkomen vlak - een unicum in L., waar vrijwel élke weg wel ergens een heuveltje kent.
Na afloop haalde ik mijn stempeltje. En een welverdiende hamburger, die ik opat terwijl ik keek naar de wandelaars die ná mij binnenkwamen en die regelmatig met applaus werden begroet. Vooral de groepjes zingende militairen werden warm verwelkomd. En de strompelaars kregen een extra pluim van hun voorgangers, die inmiddels al weer enigszins waren hersteld nu ze eindelijk even konden zítten.
't Was een mooi weekend dat me, behalve het fraaie landschap, een heleboel nuttige informatie voor Nijmegen opleverde. Dat gaat helemaal lukken!

zaterdag 17 mei, 2008

Uitgeteld

Het onweer van gisterenavond had niet slechter getimed kunnen zijn voor iemand die om 05.15 d'r bed uit moest. Nét lag ik er - keurig om even na tien uur - in, of het begon te knetteren en te knallen. En niet zo'n beetje ook. Te hard en fel om bij in te slapen.
Desondanks lukte het me om op tijd op te staan. En om kwart over zes ging ik op weg naar het busstation.
't Was druk in Diekirch. Béredruk. Ik kwam - al voor de tweede keer deze week - oud-collega's tegen. En een héleboel Nederlanders.
Nooit heb ik geweten dat lopen ook om half acht 's ochtends al heerlijk kan zijn. En na de regen van vannacht rook alles heerlijk groen en fris. Puur genieten! Al dacht ik daar tegen de finish - 40 km en 9,5 uur verder - wel ietsje anders over. Maar het warme bad en de energierijke maaltijd na thuiskomst maakten veel goed.
Morgen ga ik weer. Als ik dan tenminste nog íets bewegen kan. Waarschijnlijk wordt het dan de 20 km, want de vele hellingen van vandaag zullen we morgen ongetwijfeld weer tegenkomen en die maken de tocht wel erg zwaar.
"Wie de 40 km in Diekirch loopt, doet Nijmegen op z'n sloffen," zei een ervaringsdeskundige. Daar houden we het dan maar op!
En de foto's? Die komen morgen. Nu lokt het bed...

dinsdag 29 april, 2008

Gluren

Gelukkig heb ik ook nog een bezigheid gevonden voor dat laatste uurtje dat ik elke dag over heb. Ik mag nu dagelijks - nou ja, meer nachtelijks - een uurtje volgen hoe het met de a.s. moeder gaat. Of ze haar kindjes regelmatig schudt en of manlief haar wel genoeg te eten brengt. En tussendoor gezellig kletsen met de andere observanten. Leuk!

maandag 28 april, 2008

Adellijk tintje

Het bijzondere aan de wandeling van gisteren was dat de route voor een flink deel over privé-terrein liep. En niet zómaar privé-terrein: we mochten door de tuin van de groot-hertog zélf!

Zodat we konden constateren dat de hoogste man van 't land over een bijzonder aardig tuintje beschikt.

Bovendien heeft hij een flinke bos hout voor de deur. En heel vernuftig opgestapeld.

Aan de rand van de tuin is nog een erg charmant kapelletje ingericht.

Overigens moet ik bekennen dat ik iets van de groot-hertog heb gestolen. Hopelijk merkt hij het niet, maar ik gok er op dat hij dat ene exemplaar uit al z'n overvloed niet zal missen.
Het was onweerstaanbaar. De groot-hertog heeft zúlke prachtig glimmende kiezelsteentjes op z'n wandelpaden, dat het me niet zou verwonderen dat een lakei die elke zaterdag zorgvuldig zit te poetsen.
Zeg nou zelf: schitterend toch?

zondag 27 april, 2008

Larochette (2)

Larochette. Een toeristisch plaatsje. Heel geliefd bij Nederlanders. En bij bikers...

Vorig jaar maakte ik er mijn debuut met de georganiseerde wandelingen. Vandaag was ik terug, voor een nieuwe, langere route. Twintig kilometer is een heel eind, maar gelukkig hebben ze erg lange wandelpaden in L...

Net als vorig jaar waren er weer prachtige vergezichten. Maar nu heel wat zonniger dan toen...

Het voorjaar is inmiddels helemaal losgebarsten...

en dat ziet er heel fleurig uit...

soms zelfs bijzonder uitbundig...

Kwamen we ook weer langs een watertje? Natúúrlijk!

Deze week kwam ik geen mijnheer tegen voor een goed gesprek. Maar dit groepje fraaie dames wilde best een praatje maken...

En wat doet een mens als ze na twintig kilometer wandelen nog twee uur op de bus moet wachten?
Precies!

De wandeling was 31168 stappen lang. Oftewel 19.63 km. Ik deed er vier uur over, dus het lopen ging alweer wat sneller dan vorige week.

En morgen vertel ik wat deze wandeling zo bijzonder maakte... ;-)

maandag 21 april, 2008

Ik zal ze leren

Ornitho Centrum Nederland heeft van u de volgende bestelling ontvangen met
bestelnummer: 6473_07291-163980406

Artikel: 3cdBOX "de Vroege Vogelzang"
Drie CDs met vogelgeluiden en toelichting door Nico de Haan

Wij gaan de 3 cd's naar uw adres sturen. Gunt u ons een week voor de afhandeling daarvan.
Dank voor uw interesse en veel plezier

Ha! Straks herken ik feilloos welke vogel ik hoor in mijn tuintje of tijdens het wandelen!

zondag 20 april, 2008

Consdorf 2

Ja, dat krijg je als je langer dan een jaar hier woont. Dan kom je nog eens terug in een startplaats waar je al eerder was. Zoals Consdorf.

Maar de organisatoren hadden gelukkig voorzien in een nieuwe route. En zelfs als dat niet het geval was geweest, zou ik nieuwe dingen gezien hebben, omdat ik deze keer acht kilometer méér liep dan vorig jaar.
Wel waren er natuurlijk weer beekjes.

En, zoals op zoveel plaatsen in het noorden, mosbegroeide rotsen.

Ook heel hoge rotsen.

Zoals er ook bij elke wandeling weer prachtige vergezichten zijn.

We wandelden langs diepe kloven...

en onder rotsen door...

en ook dwárs door het amphitheater "Breechkaul" in Herdorf - door de natuur zélf gemaakt.

Tegen het eind van de tocht had ik nog een leuk gesprek met een lokale schoonheid...

Een heerlijke wandeling bij aangename temperaturen. Maar wél een heel gemene! Aan de vele klims en afdalingen ben ik inmiddels wel gewend, maar sjonge, wat zat er een hoop 'vals plat' in het parcours!
Enfin, ik heb het gehaald: 31720 stappen oftewel 19.98 kilometer. In krap viereneenhalf uur. Dus aan het tempo moet nog wel wat gesleuteld worden...

vrijdag 18 april, 2008

Bezoeker

Als ik 's avonds uitgeteld na alle drukte op de bank hang, heb ik al visioenen van het vogelvriendelijke tuintje dat ik ooit achter het appartement wil creëren. Met broedkastjes en badjes en struiken waar vogels van hóuden. Geen idee hoe ik dat moet aanpakken, maar daar bestaan vast wel boeken over.
En volgens mij heeft dat project best kans van slagen. Vandaag zag (en hoorde) ik déze gast al, terwijl er helemaal nog niks is dat ook maar enigszins op een tuin lijkt.

Voor buitenmensen waarschijnlijk niks bijzonders, maar voor een Amsterdamse helemaal nieuw. Ik hing dan ook vol bewondering uit het keukenraam om van die schoonheid te genieten. M'n allereerste goudvink!

zondag 6 april, 2008

Kirchberg

Van de Kirchberg naar het Pfaffental en dan weer omhoog... de wandeling van vandaag voerde over bekend terrein in Luxemburg-stad. En overal was het voorjaar al te zien.

Want ondanks de winterse temperaturen explodeerde links en rechts de bloesem...

en maakten de bomen zich klaar voor betere tijden.

Ook dichtbij de stad zijn fraaie "ver"gezichten te vinden...

Het voorjaar komt in vele kleuren...

en water was er gelukkig ook!

De wandeling liep onder de rode brug door, waarover ik vorig jaar nog elke dag naar het werk reed...

en langs de Luxemburgse "twin towers" waar de ex-collega's na de zomer naartoe zullen verhuizen.

En de schitterende sneeuwbui aan het eind maakte het helemaal áf.

Puur genieten! En dat 11,4 km (19353 stappen) lang. Met een welverdiende kop koffie plus een suikerwafel als beloning! :-)

Stoer

Er viel iets tussen sneeuw en hagel in. En niet zo'n beetje ook.

't Was maar goed dat er geen andere wandelaars in de buurt waren. Want volgens mij liep ik nogal dom te grijnzen onder al die nattigheid. Zó idyllisch! En zó'n gevoel van 'het trotseren der elementen'... Het was nat, koud en héérlijk! :-)

donderdag 27 maart, 2008

Terug

Hoera! Ze zijn er weer! :-)

vrijdag 21 maart, 2008

Sneeuw

Eigenlijk komt de verhuizing anderhalve maand te laat... Als ik nu al in de Ardennen woonde, kon ik dit weekend gaan langlaufen!

zondag 2 maart, 2008

Ettelbrück

Dit hád ik dus allemaal kunnen missen.
Het watervalletje in Ettelbrück...

de slapende eendjes...

de beeldengroep in Schieren...

de kleurige voorjaarsboden...

de heldere aanwijzingen...

de klims...

de fraaie vergezichten...

het fotogenieke bergbeekje...

en niet te vergeten: de stempeltjes...

Maar ik zag het allemaal wél. Tot mijn grote voldoening. En ja, het regende flink, maar nee, dat was helemaal niet erg. De eerste tien minuten is het even hè jakkes, maar een regenpak doet wonderen en op den duur merk je 't niet eens meer.
De wandeling was 12,5 km lang, waar ik twee uur en veertig minuten over deed. Ik ben blij dat ik tóch gegaan ben!

zondag 24 februari, 2008

Kopstal - Mersch Kopstal

Hoewel de wandeling grotendeels door het bos voerde, kwam ik ook op verschillende plekken de grote leegte tegen.

Af en toe doen bomen héél rare dingen...

"Moet ik hier nu links of rechts? Waar hangen de bordjes? Loop ik wel goed? Há, daar ligt Keispelt! Dan zit ik tóch in de goeie richting...

Wat de wandeling vandaag wel héél bijzonder en sprookjesachtig maakte, waren de kraanvogels die terugkwamen van hun overwinteringsplek in Frankrijk. Meestal keurig in formatie en gezellig krrrk-krrrkend.

Maar soms is het tijd voor hergroepering en een paar speelse rondjes in de lucht.

Hoewel om één uur de zon definitief doorbrak, bleef het in de verte een beetje nevelig.

Wat prachtige vergezichten opleverde...

Een stroompje kwam ik gelukkig ook tegen. Al was het zó bescheiden dat het bijna een zoekplaatje werd.

Om vijf uur had ik het bos wel zo'n beetje gezíen. Ik wilde er in elk geval graag weer uit voor zonsondergang. Maar het blijft natuurlijk prachtig, zeker als je er vanuit de hoogte op neerkijkt.

Als er een prijs werd uitgereikt voor 'het vaakst verdwalen tijdens één wandeling', had ik vandaag hoge ogen gegooid. Slechts twee keer lukte het me een klein stukje van de uitgezette route te volgen. Voor het overige maakte ik er een geheel eigen tocht van.
Enfin, dat maakt hier niks uit. Zo lang je maar een pad blijft volgen, kom je altijd weer terug in de bewoonde wereld...
Alleen werd de wandeling wél iets langer dan de bedoeling was. Een dikke 20 kilometer. En Mersch, waar de tocht heen had moeten voeren, heb ik nooit bereikt. De bewoonde wereld waarin ik terugkeerde, bleek precies hetzelfde plaatsje te zijn als waar ik was gestart.
Vijf minuten voordat de laatste bus naar huis vertrok. En dát was dan weer boffen! ;-)

zondag 17 februari, 2008

Dudelange

Het vinden van de start in Dudelange was geen probleem. De bordjes waren ruimschoots voorhanden en heel duidelijk.

We wandelden het stadje uit en begonnen in het bos aan een flinke klim. Aan weerszijden van het pad waren fraaie rotspartijen te zien.

Geen straf om vandaag twaalf kilometer te lopen: het was een zonovergoten dag. Zelfs de berken leken te stralen.

De tocht was in het zuiden van L, waar je overal wordt herinnerd aan de mijnbouw die hier vroeger floreerde.

Het hele landschap herinnert trouwens aan die mijnbouw, die z'n sporen duidelijk heeft achtergelaten.

Omdat we het grootste deel van de route "op hoogte" liepen, viel er weer volop te genieten van prachtige vergezichten.

Ook mossen tieren welig in dit deel van het land.

Het laatste wat je op zo'n zonnige dag zou verwachten... en kennelijk is er vandaag minstens één wandelaar door het ijs gezakt...

Via de mijn van Dudelange kwamen we weer in de bewoonde wereld en bij de finish.

Een heerlijke tocht! De twaalf kilometer legde ik af in tweeëneenhalf uur, dus de vaart zat er lekker in.
In totaal zette ik vandaag 22.724 stappen, ruim 14.3 km. De training is in volle gang! :-)

zaterdag 9 februari, 2008

Voorjaar

Heerlijk! Doe mij er morgen nóg maar zo een.

En als het dan tot half elf licht zou blijven, is het helemáál perfect...

zondag 6 januari, 2008

Leudelange-Luxemburg

De eerste wandeling na de winterstop begon al goed. Ik kon het startpunt niet vinden.
't Was een plaatsje van niks: 20 huizen aan een doorgaande weg. Ik liep een paar honderd meter de ene kant op, maar geen bordje te zien. Dus draaide ik om, passeerde weer het station en wandelde tot ik het dorpje uit was. Nergens een wegwijzer.
Dan dook ik maar op eigen houtje een bos in. Da's het leuke van L. Overal is natuur, maar nergens raak je buiten bereik van de bewoonde wereld. En in elk bos zijn wel wandelroutes uitgezet. Dus ik zou altijd weer "ergens" uitkomen.
De jas kon meteen al uit. Want de zon was warm en de wind werd gebroken door de bomen.

Het voordeel van zelfstandig wandelen, is dat het een stuk rustiger is. Ik had het hele bos voor mezelf. :-)

Vanaf de rand van het bos waren er mooie uitzichten op een zonovergoten landschap.

En water was er gelukkig ook. Al was het deze keer maar een heel klein plasje.

Toen ik het bos weer uit liep, werd mijn stelling meteen bewezen. De bewoonde wereld - om precies te zijn mijn eigen woonplaats - lag op loopafstand.

Dat leek me een zinnig doel. Ik wandelde gewoon naar huis. Wat als nadeel had dat het laatste deel van de tocht voornamelijk door stedelijk gebied voerde. Maar ach, zo leer je nog eens een heel ander deel van de stad kennen.
Na 7,8 km was ik thuis. Geen indrukwekkende afstand. Maar best een leuk begin van een nieuw wandelseizoen!

donderdag 13 december, 2007

De paden op

Even voor twaalf uur tingelde mijn mailbox. "Wie gaat er mee voor een lunchwandeling?"
De zon scheen, het was een graad of vier, er woei een fris windje. De winter is eindelijk gearriveerd.
Dan kun je toch maar één antwoord bedenken?

maandag 12 november, 2007

Licht en donker

Soms - héél soms, natuurlijk - leidt het uitzicht me een beetje af van het werk dat ik onder handen heb...

zaterdag 3 november, 2007

Plaatje

Ook in mijn Amsterdamse "voortuin" is de herfst buitengewoon fraai.

zondag 28 oktober, 2007

Esch-sur-Sûre

Het kantoor van het Natuurpark Oebersauer - met de winkel die ik zo graag wilde bezoeken - ligt een eindje buiten het dorpje Esch-sur-Sûre. Dat was dus nog even wandelen vanaf de bushalte. Maar daar had ik geen enkel bezwaar tegen, want de weg was méér dan fraai.

En als ik omkeek, zag ik het dorpje met de ruïne van de burcht. Gebouwd in de 10e eeuw, en in de 14e en 15e eeuw uitgebreid met stadsmuren en de Lochtoren.

Toen ik aankwam, was de winkel nog niet open. Helemaal niet erg, want nu kon ik hier nog even rustig een wafel eten.

Na de aankoop van diverse sinterklaascadeautjes, wandelde ik verder naar het Lac de la Haute-Sûre. Dat lag er prachtig bij, tussen de herfstbossen.

Onderweg kon ik genieten van het pointillisme van de herfst...

en het lijnenspel van de herfst.

Terug in het dorp had ik nog drie kwartier voor de bus vertrok, tijd genoeg om naar de burcht te klimmen.

Dat was een pittige helling, maar die inspanning leverde een prachtig uitzicht op.

De bushalte bood me nog een laatste blik op het dorpje en de burcht. (Best hoog, toch?).

Een heerlijke middag in een schitterende omgeving. Hier kom ik vast nog wel eens terug!

zondag 21 oktober, 2007

Soleuvre

Het startpunt van de wandeling lag vandaag in Soleuvre. Een plaatsje dat er, zéker van een afstandje gezien, heel fraai bij ligt.

Maar ook als je de andere kant uit kijkt, is het uitzicht weer bijzonder mooi. En dan zie je ook waar je naartóe wandelt. In dit geval was dat het plaatsje Belval.

Omdat ik tamelijk laat gestart was, waren de meeste wandelaars alweer op weg naar huis. Zodat ik me helemaal alleen in L. kon wanen en des te meer kon genieten van de omgeving.

Er zijn veel bomen in L. En ze hebben ze in alle soorten en maten.

Het zuiden van L. was vroeger een echt mijnbouwgebied. Op veel plekken word je daar nog aan herinnerd. Toch zal deze mijn plaats moeten maken voor een woongebied naar sjiek ontwerp.

Had ik al eens gezegd dat de herfst in L. erg fotogeniek is?

Dat de route vlak langs het station liep, had ik bij aankomst al gezien. Wat me op het voornemen bracht om, als ik op een geschikt moment die plek weer zou passeren, misschien wel de laatste halve kilometer kon laten schieten om de trein terug te nemen. Maar toen ik het station naderde, zag ik vanuit de verte dat ik daarvoor nét te laat zou zijn.
Dus heb ik alsnog ben doorgelopen naar de officiële finish, waar ik mezelf op een welverdiende kop koffie trakteerde.

De statistieken moet ik deze keer helaas schuldig blijven. Pas aan het eind van de route ontdekte ik dat ergens halverwege de stappenteller zonder energie was komen te zitten. Het wátje!
Wel weet ik dat de route volgens de organisatie 11 kilometer lang was en dat ik op de kop af twee uur en vijf minuten over die afstand heb gedaan. Dus mijn gemiddelde snelheid ligt inmiddels dik boven de vijf km.
Nijmegen, here I come!

vrijdag 19 oktober, 2007

Bergje af, bergje op

De wandeling van vanmiddag maakte in elk geval één ding volstrekt duidelijk: voor mooie plaatjes hoef je helemaal de stad niet uit.
Het begon heel simpel: met de weg naar beneden.

Daar aangekomen, kon ik de herfst ook eens van een andere kant bekijken: van onderen...

En vanaf die kant wordt ook duidelijk waarom het viaduct dat ik elke dag passeer de rode brug heet.

Achter elke bocht in de weg bleek weer een fraai vergezicht of doorkijkje te liggen...

De vallei, de rivier en de stad.

Zolang je de Alzette blijft volgen, kun je onmogelijk verdwalen...

Om thuis te komen moet je uiteindelijk nog wél even omhoog...

Maar voor je het weet ben je al halverwege de helling.

Ook boven biedt de herfst in L. een schitterend uitzicht.

dinsdag 9 oktober, 2007

Nazomeren

Eigenlijk belachelijk. 't Is 9 oktober en straks gaan we met de hele afdeling picknicken...

dinsdag 25 september, 2007

Nazomer

De rozen weten dit jaar van geen ophouden...

zondag 23 september, 2007

Linger

Het was werkelijk een perfecte dag voor een wandeling. Volop zon, zomerse temperaturen en bomen en struiken die hun eerste herfstkleuren kregen.

Geen brede rivieren of wervelende beekjes vandaag. Alleen aan het begin van de tocht een heel klein stroompje. Maar wel erg mooi en mét eendje!

Het landschap in het zuiden van L. is zachter, glooiender en meer open dan in het noorden. Maar zéker niet minder mooi.

Omdat hier weinig 'bergen' en kloven zijn, had ik een redelijk vlakke wandeling verwacht. Maar er bleken een paar fikse hellingen in te zitten. Behoorlijk afzien in de warmte, maar de fraaie uitzichten zijn altijd een onmiddellijke beloning voor de inspanningen.

Een deel van de tocht liep over de oude spoorbaan. Vroeger, toen de mijnbouw hier nog in volle gang was, werd er driftig heen en weer gereden. Nu zijn veel rails afgedankt en omgebouwd tot wandelpaden.

We moesten zélfs door een spoortunnel. Wat nog knap lastig was, omdat je in het donker niet kon zien waar je liep. Maar het maakte de wandeling extra avontuurlijk...

Dit dorpje passeerden we eerst bovenlangs. Vervolgens daalden we af naar het rustige dorpscentrum om vervolgens weer aan een bijna eindeloze helling te beginnen...

De doorzetters werden beloond met een prachtig, spontaan gegroeid veldboeket (verboden te plukken!). Zoiets fraais vind je vast niet bij een bloemenstalletje...

De statistieken: de wandeling was 33.310 stappen oftewel 20.96 km lang. Dat liep ik in 3.55.46, waarmee mijn snelheid voor het eerst boven de 5 km per uur kwam - om precies te zijn 5.12 km. We gaan vooruit!

zaterdag 22 september, 2007

Herfst

De weersverwachting voor morgen: droog, zonnig, 22 graden en weinig wind.
Op het programma: twintig kilometer wandelen in het zuiden van L., in een internationaal gezelschap. Rond tien uur starten, zodat we om 11.51 uur al bijna halverwege zijn.
Een mooier afscheid van de zomer kan ik me niet voorstellen!

woensdag 19 september, 2007

Lunchactiviteiten

Het werd de wandeling.
Dik zeven kilometer. Eerst door park en bos naar de grootste supermarkt van L., daarna door bos en weilanden weer terug naar het startpunt. Onder de stralende zon en bij temperaturen die de vesten en jassen al snel overbodig maakten.

Er werken hier duizenden collega's. Slechts elf daarvan waagden zich aan de sportieve inspanning.
De anderen hadden allemaal ongelijk.

zondag 9 september, 2007

Echternach

De wandeling van vandaag speelde zich af in en rond Echternach. Eén van de bekendere en behoorlijk toeristische plaatsen in L. En da's niet zo gek, want het is een lieflijk dorpje in een prachtige omgeving.

Vandaar waarschijnlijk dat deze marche populaire extra populair was.
Het was vandaag trouwens weer stevig klimmen af en toe. Als ik maar genoeg van dit soort tochten loop, wordt 'Nijmegen' straks een makkie! ;-)

Ook het meer van Echternach is beroemd. Volstrekt begrijpelijk...

Maar als je halverwege de wandeling een kleurig uitgedoste Cesar tegenkomt, kijk je wel even vreemd op.

Hoewel het een stuk logischer wordt als je de achterliggende Romeinse villa bekijkt die hier is opgegraven. Prima bewaard gebleven en met alles er op en er aan - van thermale baden tot en met een heus riool. Knappe jongens, die Romeinen!

Eén van de voormalige kamers bleek gekraakt door een grote groep klaprozen. En ik moet toegeven dat ze daar volkomen op hun plek leken.

Het laatste deel van de toch voerde ons door het bos en langs indrukwekkende rotspartijen.

Kortom: het was weer genieten vandaag! Mede door het gezellige gezelschap - we hebben al wandelend heel wat afgekletst. En na afloop, bij de koffie-met-taart, nog veel meer!

Resten nog de statistieken: 21.811 stappen, oftewel 15 kilometer-en-een beetje. Op m'n nieuwe supersonische schoenen en zonder een centje pijn. Dus de schoenen mogen blijven. :-)

zondag 2 september, 2007

Diekirch-Ettelbrück

Gisterenavond was de keuze teruggebracht tot twee mogelijke wandelingen. Dus de zondag begon met het doorhakken van knopen.
Het werd het noordoosten. En 18.48 km (27.443 stappen) later, kan ik mezelf alleen maar gelijk geven.
De uitzichten blijven schitterend, waar je ook kijkt. Maar worden misschien een beetje te veel van het goede. Dus vandaag had ik vooral oog voor de details. Zoals de begroeiing,

de watervalletjes,

de bebouwing - zoals de oude molen in Erpeldange,

de overblijfselen van vroeger eeuwen,

de geheimzinnige holletjes,

de beestjes*,

de paddenstoelen,

en - eerlijk is eerlijk - natuurlijk toch ook weer die uitzichten

want die blijven onveranderlijk prachtig!

En dan waren er ook nog de beestjes die ik niet kon vastleggen. De vele en zeer luidruchtige roofvogels. En die ene ree, die er als een haas vandoor ging toen ze me hoorde... Het was weer heerlijk!

*) Je zult maar mestkever zijn: dan moet je in een drol kruipen om aan je eten te komen...

zaterdag 1 september, 2007

Tactiek

Op den duur ga je het systeem van de weersvoorspellers herkennen.
Ze beginnen met schitterende langetermijnverwachtingen. Vanaf een dag of drie na vandaag laten ze ons fraaie zonnetjes zien, met een lief wit wolkje om aan te geven dat er af en toe wel iets voorbij kan drijven. Maar naarmate de dagen dichterbij komen, groeien de wolken uit tot dreigende, donkergrijze exemplaren. En als het bijna zo ver is, tekenen ze er gauw nog een paar regendruppeltje onder. Zodat 'vandaag' steevast een dag wordt met afwisselend zon en wolken, en af en toe een bui.
Waardoor het in de praktijk altijd meevalt. Want de werkelijkheid blijkt telkens weer dat de dagen zonnig en aangenaam zijn, met fraaie wolken die braaf overdrijven. En af en toe, heel in de verte, een donkere regenlucht.
De perfecte manier om de mensen tevreden te houden: hoop op de zomer die er alsnog aan komt en iedere dag weer dat beter is dan voorspeld... ;-)

zondag 19 augustus, 2007

Klein Zwitserland

De wandeling van vandaag bracht me naar Consdorf. Een plaatsje in de buurt van Echternach en in de streek die - niet voor niets - Klein Zwitserland wordt genoemd. Wat overigens niet betekende dat er steile klims genomen moesten worden. Het bleef voornamelijk bij glooiende hellingen.
Wat kan ik er nog van zeggen?
De tocht voerde langs rotsformaties...

door de bossen...

hier en daar zelfs langs een koe...

en leverde regelmatig van die prachtige weidse vergezichten op waardoor ik totaal aan L. verslingerd ben geraakt... Hoe is het toch mogelijk dat je in zo'n klein land op zo veel plaatsen zo ver kunt kijken...?

We liepen door diepe kloven...

langs stille watertjes (zonder diepe gronden)...

en minder stille watertjes.

Aan de klim naar de grotten heb ik me niet gewaagd. Te steil en te hoog voor benen die al acht kilometer hadden afgelegd. En bikkels mogen best eens watjes zijn, af en toe...

De laatste tien minuten wandelde ik in de regen. Maar de gebruikelijke nazit maakte alles weer goed. ;-)

Inclusief de tocht van de bushalte naar het startpunt - die achteraf geheel overbodig bleek, omdat er ook pal voor het sportcentrum een halte was - bleef de teller staan op 13,57 km (19.391 stappen). Dus ik heb dit weekend weer flink mijn best gedaan!

zaterdag 18 augustus, 2007

Dommeldange-Walferdange

De eerste klim is een daalder waard, moet degene die de wandeling van vandaag had uitgestippeld gedacht hebben. In elk geval werd ik meteen na het station de hoogte in gestuurd, waar ik prompt werd beloond voor mijn inspanningen met een prachtig uitzicht.

Het was maar een kleine wandeling vandaag, maar dat wil nog niet zeggen dat het appeltje-eitje was. Ik moest klimmen over omgevallen bomen, manoeuvreren over smalle paadjes om brandnetels te ontwijken...

glibberige trappetjes beklimmen of afdalen...

en af en toe ploeteren door de modder.

Maar gelukkig zetten ze ook hier en daar een bank in het bos om even bij te komen en te genieten van een hapje, een drankje en het landschap.

Grappig genoeg kwam ik ook nog een oude bekende tegen. Had ik deze knaap niet op mijn eerste wandeling ontmoet? Hij leek mij ook te herkennen: hij kwam meteen naar me toe toen hij me zag. ;-)

Ik bereikte het station van Walferdange precies op tijd voor de trein van vier uur. Een uur later was ik thuis. Mét de boodschappen en met 10,75 pittige kilometers (15.353 stappen) in de benen.
Ik ben helemaal klaar voor de Schluchtenwanderung van morgen!

woensdag 15 augustus, 2007

Behelpen

Natuurlijk leveren die wandelingen prachtige plaatjes op. Dit land is nu eenmaal prachtig, welke kant je ook uit kijkt.
Maar het zélf ervaren... Op nog geen tien minuten van wat hier een 'stad' heet in een eindeloos bos lopen, niemand zien, niets horen behalve een schuchtere vogel of het ruisen van een bescheiden watertje... Echte authentieke stilte beleven, waar geen snelverkeer doorheen raast... Overal alleen maar groen en ruimte en lucht en water zien, ruiken, voelen...
Dat is niet in plaatjes of in woorden vast te leggen. Dat kun je alleen maar zélf ervaren.
Elke wandeling opnieuw...

Remich

Nog vóór de start van de wandeling werd er al een stevige klim naar het beginpunt gevergd. En met het stempelformulier veilig opgeborgen mochten we vervolgens nog een eindje verder omhoog. Hoewel het bij de start best druk was, werd het onderweg al snel rustig.

De klim voerde door het bos en door open stukken land met hier en daar een verdwaalde boom - of wat daarvan over was.

Klimmen in de klamme hitte van een graad of dertig is lastig, maar levert wél mooie vergezichten op...

Je hoeft je niet af te vragen wat in deze streek de voornaamste bron van inkomsten is.

Een deel van de route liep langs de Moezel.

Soms zelfs vlák langs de Moezel.

En ging dan ineens weer omhoog - zo'n trappetje is best even schrikken als je denkt dat je het klimmen achter de rug hebt.

Vlak bij de finish bespeurde ik rook, maar het bijbehorende vuur heb ik niet kunnen ontwaren...

Na afloop was er weer eten, drinken en veel gezelligheid. En voor iedereen een klein cadeautje als aandenken.

Het was warm en het was ver. En de voorspelde regen bleef beperkt tot een paar spatjes vlak na de start. Zelfs de terugreis was nog genieten. Maar het kleine stukje daarna, na 50 minuten op een comfortabele busstoel... mén, dat was zwáár!

maandag 13 augustus, 2007

Gespot

Ook in L. heerst het mysterie van de bruine coniferen...

Avonturieren

Voor vandaag stond er een mini-wandeling op het programma. Een kleintje van 5,5 km om de spieren soepel te houden. Het wandelequivalent van 'de kater wegdrinken', zeg maar.
Maar het ik liep anders. Dat kwam doordat ik in Noertzange, waar ik moest overstappen, de aansluitende trein nét voor mijn neus zag wegrijden. En de volgende ging pas een uur later.
"Kan ik van hier naar Tétange wándelen," vroeg ik aan een cafébaas tegenover het station. Hij dacht van wel en wees me de weg. Het was maar vier kilometer. Eitje. Maar halverwege lokte een fietspad me wég van de autoweg. Geen slechte keus, want het voerde me onder meer langs dit fraaie vennetje.

Er was wel hier en daar een lichte helling, maar die nam ik met gemak.

Op het tijdstip dat de volgende trein uit Noertzange vertrok, was ik vier kilometer verder. Hier.

Toch wel een wat aangenamere plek dan een klein stationnetje (hoe charmant ook).

Om kwart over drie was ik bij het startpunt van de oorspronkelijke route. De kerk van Tétange. Hier moesten knopen worden doorgehakt. Zou ik alsnog de 5 km er aan vastknopen? Maar ik had nu eenmaal mijn zinnen gezet op die klim naar ruim 400 m, dus het werd 'ja'.

"Kunnen jullie even leuk poseren?" vroeg ik aan de paarden. "Doe maar gewoon wat jullie altijd doen, maar dan in een beetje aardige compositie." Dat wilden ze wel.

Of ik, met twee ingepakte blaren spijt had van mijn beslissing om toch de klim te doen?
Als het 'nee' was geworden, zou ik niet hier gegeten hebben...

en niet deze vlinder vlinder hebben gefotografeerd...

en niet dit schilderachtige plekje hebben gezien...

Dus jullie mogen drie keer raden. ;-)
Terug in Luxemburg, na een bliksembezoekje aan de supermarkt moest ik, met een brood en zes flessen water als extra bagage, de laatste beslissing nemen. Liep ik dat kleine eindje naar huis met zware bepakking, of werd het de bus?
Ik liep. Wat de totaalscore vandaag op 12,98 km (18554 stappen) bracht.
Ik ben een bikkel!

zondag 12 augustus, 2007

Mag het ietsje meer zijn?

Nog voordat ik de stad uit was, werd het al mooi. Heerlijk rustige wandelwegen, waar ik slechts joggers, fietsers en skaters tegenkwam. Aan de rechterkant de Alzette, links een met mos begroeide muur.

Dat leverde prachtige plaatjes op van groen en water.

En niet te vergeten ook heel nostalgische foto's van plekjes waar de tijd leek stil te staan.

Buiten de stad, in het bos, kwam ik heel ándere wezens tegen. Libelles en vlinders en torretjes. Zoals deze Waldmistkäfer die lekker in het zonnetje zat.

Dat de tocht wat langer werd dan gepland, kwam doordat ik drie keer een omweg maakte. De eerste keer geheel bewust, voor een bezoek aan het Duitse oorlogskerkhof bij Sandweiler. Hier liggen ruim 10.000 gesneuvelde Duitsers uit twee wereldoorlogen. Het was er stil - en zo hoort het ook...

Om half vier lag er nog een lange weg voor me...

Die nog langer werd door één gemist pijltje, dat me uiteindelijk noodzaakte rechtsomkeert te maken. Maar ach, de zon scheen en er was genoeg moois te zien. Zoals smalle paadjes waar zelfs de bomen soms de grond onder hun voeten wortels voelden wegzakken...

En goedbedoelde bruggetjes die best een beetje griezelig waren.

De derde omweg was "een beetje" gepland. Ik gaf de voorkeur aan een extra slinger door het bos, in de veronderstelling dat me die verderop weer op de goede route zou leiden. Dat bleek een misrekening. Maar hij bracht me wél weer terug in Sandweiler, zodat ik daar alsnog op de trein kon stappen. En voor zulke idyllische plekjes loop ik graag een eindje om...

Uiteindelijk werd het een tocht van 35.541 stappen. Om precies te zijn 24,85 km. Ik heb vandaag mijn eigen stoutste verwachtingen overtroffen!

En die twee kleine blaartjes vóel ik al niet eens meer...

zaterdag 11 augustus, 2007

Gekozen

De wandeling van morgen begint pal voor mijn huisdeur. Daar daal ik de vallei in en daarna is het kijken waar het schip strandt. Dat zou achteneenhalve kilometer verderop kunnen zijn, in Sandweiler. Maar bij voldoende fitheid en mooi weer kan ik er nog een dikke zeven kilometer aan vast plakken en pas in Munsbach in de trein stappen. De mobiel ligt al genoeg energie te verzamelen voor alle foto's, het vruchtensap staat koud en de suikerwafels zitten in de rugzak. Het enige dat ik nog nodig heb, zal pas morgenochtend beschikbaar zijn: de zon. Maar die is in ruime mate voorspeld, dus dat komt helemaal goed.

En dan is het alleen nog afwachten wanneer ik het fotoverslag kan uitbrengen...

zondag 5 augustus, 2007

Zon!

Het lijkt me tamelijk zinloos om vandaag een logje te schrijven... volgens mij liggen jullie allemaal aan het strand! ;-)

zaterdag 28 juli, 2007

De paden op

Haut de Moien reent et zeitweis, ereischt am Nomëtteg gëtt et méi dréchen ouni dat dobäi awer Schaueren a Wiederen ganz ausbleiwen. D'Maximaltemperatur leit bei 23 Grad an et ass lëfteg.

Prima wandelweer, dus! :-)

Larochette

"Het klaart wel op," zeiden we toen het onderweg naar de startplaats begon te regenen. Maar daar aangekomen, haalden we toch de regenjacks maar te voorschijn.
Dat was in Larochette. Een plaats die zijn naam ontleend aan de grote rotsformaties in de omgeving.

Het was een prachtige route. Grotendeels door het bos, waar je nauwelijks last hebt van de regen. En met fraaie uitzichten - maar dan moet het wel eerst een beetje opklaren...

De bramen en frambozen zijn vroeg dit jaar. De paddenstoelen ook.

Omdat de route langs het eeuwenoude kasteel van Larochette liep, besloten we daar ook maar even rond te kijken.

Een blik over de rand van de kasteelmuur bracht de startplaats weer in beeld, maar nu dik driehonderd meter beneden ons.

Tegen het eind van de wandeling zagen we dwars door de wonderbaarlijke rotsformaties eindelijk het eerste sprankje zon...

En na de finish was het alweer zó warm, dat mijn schoenen in supertempo konden opdrogen. :-)

Een prachtige wandeling. Veel minder druk dan verwacht, maar het lekkers na afloop werd toch in een ruim en bont gezelschap genuttigd.
En de regen? Dat viel allemaal reuze mee. En, zoals zij onderweg al zij: "het maakt ook eigenlijk helemaal niets uit of het regent. Het hoeft niet altijd zonnig te zijn bij het wandelen. Je bent buiten en daar gaat het tenslotte om."

Soppen

Ben ik even blij dat ik van te voren mijn wandelschoenen niet gepoetst had...!

zondag 22 juli, 2007

Onderweg

Vandaag op het programma:

Tien kilometer en volgens de beschrijving een makkie, zónder steile hellingen. Ik ben benieuwd!

Wilwerwiltz-Kautenbach

De weersvoorspelling beloofde wolkenvelden, afgewisseld door felle opklaringen en kans op hier of daar een bui.
De enige regen die mij trof, viel vlak voor ik het station van Luxemburg in liep, op weg naar de trein. De overige buien heb ik alleen maar zien hángen.

Er viel onderweg weer veel te zien. Zoals dit kunstwerkje. Deze keer niet ontworpen door de natuur zélf, maar gemaakt door ijverige mensenhanden.

En een uitnodigende pickniktafel with a view. Maar omdat ik pas twintig minuten onderweg was, liet ik die links rechts liggen.

Al snel kwam ik in Lellingen, waar een werkelijk schattig kerkje bleek te staan.

Er waren ook ettelijke fraaie doorkijkjes.

En een schitterend uitzicht op de Schüttburg, aan de overkant van het dal.

Na nog een laatste blik op het dal van de Clerve

begon ik aan de lange afdaling naar Kautenbach. Daar arriveerde ik zo'n tweeëneenhalf uur na vertrek. Niet slecht gedaan, al zeg ik het zelf. En mét een zonnige rustpauze halverwege.

Het was weer uitermate rustig onderweg. Twee groepjes wandelaars kwam ik tegen, die de tocht in omgekeerde richting liepen. Grappig genoeg bleken het allemaal Nederlanders te zijn. Een echt wandelvolkje, kennelijk.
En nóg een wandelaar kruiste mijn pad. Een heel vreemde gast, die nogal ingewikkeld in elkaar lijkt te zitten. Hij is erg zwijgzaam en kan ontzéttend hard lopen. Maar voor de rest moet ik hem nog ontcijferen...

Uitgeteld

Deze keer mocht de stappenteller mee...

zondag 15 juli, 2007

Niet hier

Dertig graden? Zonnig, heet en broeierig? Wáár dan?
Het enige uit de voorspelling dat klopt, is het onweer... En dat was pittig!

Zie je trouwens hoe mooi de buien óm L. heen trekken...? :-)

donderdag 12 juli, 2007

In de rugzak

Hier schijnt de zon alweer en klimt de temperatuur rap naar aangenamere hoogte. Zal ik een beetje van dat mooie weer voor jullie meenemen naar Nederland?

zondag 8 juli, 2007

Manternach-Wasserbillig

Stel je voor dat ik verdwaal, dacht ik in de trein die me naar het beginpunt bracht. Want dan ben je helemaal alleen en kun je hooguit een nooddienst bellen, maar niet uitleggen waar je je bevindt.
Gelukkig hadden ze bordjes neergezet voor de echte klunzen.

Er waren vlindertjes, dikkopjes, heel veel vogels (die ik helaas aan hun geluid niet kan herkennen) en heel veel vliegen (gelukkig leverde de anti-insectengel prima werk). En er was deze jongen.

Een goeie decimeter lang en op z'n gemak het pad overstekend. Ik heb niet gewacht tot hij de overkant bereikte (hij kwam van links) maar ben netjes over hem heen gestapt.
En er waren kunstwerken, gecreëerd door de natuur zélf.

Nadat ik de Syr was overgestoken ben ik even afgedaald naar het water voor een kleine pauze.

Het was daar dat ik de dikkopjes zag, maar die lieten zich niet fotograferen.
De klim naar de Michelslay was steil. Héél steil.

En als je je begint af te vragen of de top nog érg ver weg is, is zo'n bordje weinig bemoedigend...

Maar eenmaal boven weet je meteen waar je die moeite voor gedaan hebt.

En is een beloning - liefst in de vorm van een snelle aanvulling van het suikergehalte - wel op z'n plaats.

Er waren bloemetjes

en koeien

en het water was nooit ver weg (in dit geval het water van de Saarbach).

Tussen Manternach en Mertert had ik het gevoel dat ik heel Luxemburg voor mij alleen had. Geen mens gezien, geen menselijk geluid gehoord behalve dat van mijn eigen voetstappen. Pas bij Mertert begon de bewoonde wereld weer.
De laatste drie kwartier voerden langs de Moezel. Een prachtig stuk, al vond ik het ook niet écht erg toen het einddoel in zicht kwam...

Om vier uur stapte ik in Wasserbillig het perron op. Mooi op tijd voor de trein.

Zo, en dan ga ik nu een stevige uitsmijter maken. Mét bacon. Ik heb trek!

Poepoe

Drieëneenhalf uur heb ik over de wandeling gedaan. Inclusief de pauzes. Beide keren boven op een berg, waar rust erg welkom is.
Het was mooi, het was warm en het was vér. Maar zeer de moeite waard.
Het hele verhaal - met foto's - komt straks. Nu eerst even douchen, daarna de voetjes van de vloer en de bovenbenen masseren. Dat hebben ze wel verdiend!

vrijdag 6 juli, 2007

De goeie kant op

Qua weer zijn de voorbereidingen voor het weekend al in volle gang: er komt steeds meer blauw tussen de wolken! :-)

zondag 1 juli, 2007

Veelbelovend

Vlak voor we het station van L. binnen reden, schilderde de ondergaande zon een perfecte regenboog in de hemel.

Dacht ik het niet? Mijn symbolische "pot met goud" ligt in L.!

maandag 11 juni, 2007

Zwijnen

Vrijdagavond was het noodweer in Amsterdam. Maar dat was lang voordat ik daar arriveerde.
Gisteren onweerde en hagelde het in Luxemburg. Maar toen ik aankwam was het er droog en warm.

Mijn treinen blijken precies tussen de depressies door te rijden. En dat staat niet eens aangegeven in de dienstregeling. ;-)

zondag 3 juni, 2007

Uitvliegen

Ik heb haar de afgelopen weken vaak opgezocht en gezien hoe ze groeide als kool. Prachtig! En je kúnt nog kijken, maar ik zou niet te lang wachten want ze is al druk aan het oefenen...

zaterdag 2 juni, 2007

Kleurrijk Nederland

Jullie dachten toch niet dat ik vandaag thuis bleef...?

donderdag 24 mei, 2007

Vroeg

Lente? 't Is hier al volop zómer!

zaterdag 14 april, 2007

Deal

Morgen weer dit weer?

zondag 11 maart, 2007

't Is lente

Ruimen, schuieren, schrobben, schuren, poetsen...
't Is even doorbijten op de zondagochtend, maar dan kun je eindelijk koffie drinken in de zon op het balkon!

donderdag 8 februari, 2007

Wintertje

Eindelijk dan! En het ziet er weer schitterend uit.

Maar nu mag het wel weer wég, hoor...

donderdag 1 februari, 2007

Zie je wel?

Zei ik het niet? Het is gewoon lente!

donderdag 11 januari, 2007

Novemberstorm

Ook zonder weeralarm zou ik me vandaag niet op straat wagen, denk ik...

donderdag 7 december, 2006

Herfstmiddag

Wind, buien en een ondergaande zon - dat kan een schitterende combinatie zijn...

dinsdag 21 november, 2006

Contrast

En als we het dan toch over 'wisselvallig' hebben: dat levert soms wel heel fraaie uitzichten op...

vrijdag 3 november, 2006

Herfst

Ook buiten de beurshal was het heel kleurrijk...

dinsdag 8 augustus, 2006

Op zoek

Dear Hansje, Here is your horoscope for Tuesday, August 8: You have a few questions: Why are we here? What is our purpose in life? You know -- light chitchat. Apply your quirky, lighthearted attitude to these weighty concerns. Unusual and stimulating activity gets you started.

Werk aan de winkel dus. Op zoek naar antwoorden. Op zoek naar een doel.
Dat is geregeld. En met die ongebruikelijke en stimulerende activiteiten zit het ook wel goed. Want vandaag ga ik spoorzoeken en schatgraven. Met haar.
Spannend!

Schatgraven

Wat is dat leuk! Vooral dankzij mijn prima gids en ervaringsdeskundige - niets is zo stimulerend als iemand die je laat proeven van haar eigen verslaving hobby.
De eerste schat was snel gevonden. Mijn eerste succes als kersverse geocacher!

De tweede vergde een stevige wandeling en nogal wat zoek- en rekenwerk. Maar het weer was prima, de omgeving prachtig en het gezelschap uiterst aangenaam. En ook bij deze poging vonden we wat we zochten.

Al was het nog even spannend: hadden we goed gespeurd en klopten onze cijfers? Zou de schatkist open gaan?

De picknikmand bewaarden we voor thuis. Tot groot genoegen van Födsel.
Het was een heerlijke dag. En met gepaste trots mag ik me nu een geocacher noemen. Het enige dat er nog aan ontbreekt, is een GPS. Maar ik heb het vage gevoel dat die er nog wel eens gaat komen...

woensdag 26 juli, 2006

Afwachting

Is 't alleen maar wishful thinking, of hoor ik nu écht gerommel in de verte...?

dinsdag 25 juli, 2006

Ongelofelijk

En tóch zag ik vanmiddag nog een levende mus op een dak zitten...

zaterdag 22 juli, 2006

De dag

Hij was er al en zij ook. Hij kwam een paar minuten na mij, ruim op tijd voor de bus. Gewapend met camera's en waterflessen en ruim voorzien van goede zin.
Hier

bleek veel kleiner dan ik had verwacht. Streng, strak en hoekig. Mooi, dat wel. Van binnen bleven me vooral de knie-onvriendelijke trappen bij. Enfin, thuis wachtte de ijspakking dus steeg en daalde ik dapper door torens en zalen.
Daar

was ruig, verweerd en verbrokkeld. Vol geheimzinnige gangen en nissen die in de loop der tijd bijna druipsteengrotten waren geworden. De geest van Pampus hield zich stil en het noodweer boven Amsterdam hebben we slechts uit de verte gezien.
Op de Nieuwmarkt lieten we de Thai links liggen en de Chinees rechts. De keus viel op een kleine Italiaan met een kok die van wanten wist. En na zo'n prima maal hoort minimaal een tweebollig ijsje om het af te maken. Citroen bovenop, vanille daaronder. Eerst het zuur, dan het zoet - precies zoals we het van de regering geleerd hebben.
Het was een mooie dag.

Hier en daar

Na een week hittegolf ga je creatief op zoek naar plekken waar het koel is. Heb je visioenen van dikke, zonwerende muren zonder ramen en stille strandjes waar misschien een briesje langs komt. Lig je voor pampus en droom je van blote voeten in de golven.
Daarom dus.
Eerst hier en later daar.

Ik ben dom

In de tuin van het Muiderslot voelden we de eerste druppels. "'t Is maar een buitje," vonden we. Dat pas echt losbarstte toen we veilig achter het glas van de veerboot naar Pampus zaten. Op het eiland spetterde het af en toe nog even na, maar dat mocht geen naam hebben. En dankzij de bewolking bleef de temperatuur binnen de perken, waarbij de wind uit zee extra frisheid aanvoerde.
Terug in Amsterdam bleek de tunnel naar het Amstelstation afgesloten wegens wateroverlast. Het had hier gehóósd, hoorde ik achteraf.
Tja, het geluk is met de dommen, nietwaar? :-)

donderdag 20 juli, 2006

Omslag?

Tot mijn grote vreugde kan ik u mededelen dat het hier van 04.35 tot 04.38 geregend heeft.
Helaas kon ik niet op tijd buiten zijn om er lijfelijk van te genieten. Ik heb nog even gewacht op de herhaling in slow motion, maar die bleef uit.
Nu is het alweer bijna net zo warm als gisteren. Maar bewolkt. Dus er is nog hoop...

zondag 16 juli, 2006

Zondag (2)

Pink-gympen in ruste...

Zondag

Eigenlijk is koeien schilderen langs de IJssel net zoiets als vissen: een prima excuus voor een heerlijk dagje luieren aan het water...

maandag 3 juli, 2006

Zomers

't Steekt niet op een graadje meer of minder...

dinsdag 27 juni, 2006

Opgefrist

't Is wel sneu voor alle madeliefjes, maar méns wat ruikt het lekker als het gras gemaaid is!

zaterdag 24 juni, 2006

Wild

Zomaar ergens onderweg...

'Wild' blijft toch het allermooiste!

woensdag 21 juni, 2006

Grijs

Dat 't nu uitgerekend op de langste dag gaat regenen...

maandag 19 juni, 2006

Hier en daar, af en toe

Het viel vanochtend reuze mee met het weer. De temperatuur was uiterst aangenaam, de zon was regelmatig te zien en er woei een fris windje. En maar één fikse bui. Van tien voor tien tot tien uur.
En dat is precies de tijd dat ik van m'n huis naar het werk loop...

woensdag 14 juni, 2006

Omslag

Best frisjes, hè?

vrijdag 9 juni, 2006

Warm

Gelukkig ben ik mooi op tijd klaar met alle voorbereidingen. De nieuwe jaarkaart voor Artis is binnen, volgende week komt het nieuwe tramabonnement dat naadloos aansluit op het oude.
Dus als ik ben uitgekeken op m'n balkon, weet ik alvast waar ik naartoe kan. :-)

woensdag 3 mei, 2006

Zon

Ik ga straks in de lunchpauze lekker met zonder jas naar het winkelcentrum!

En dan maar meteen anti-zonneblaasjescrème kopen...

dinsdag 2 mei, 2006

Hèhè

Eindelijk kunnen de horren in de ramen en zingt de merel ook weer in mijn huiskamer. Voor de rest van de week liggen de t-shirtjes al klaar. Het balkon is voorbereid op een eindeloze lente en zomer.
Maar m'n winterjack hou ik voor de zekerheid nog maar even bij de hand.

maandag 1 mei, 2006

Lente

Het is mei.
Ik heb m'n winterjack maar weer uit de kast gehaald...

donderdag 20 april, 2006

De geest was gewillig

Het was echt mijn bedoeling om in alle vroegte op te staan zodat ik persoonlijk van de directie kon vernemen wat de toekomstplannen waren. De wekkers waren gezet en ik had mezelf bijtijds in een horizontale positie gevleid.
Maar als dan een stel grappenmakkers het in hun hoofd haalt om ergens na drieën een vuilcontainer tegenover mijn slaapkamer in brand te steken, is dat niet bevorderlijk. Ik werd wakker van de schroeilucht of van de oranje gloed. En toen ik zag wat de oorzaak was, moest ik diep in de nacht even goed nadenken welke actie de meest adequate was. Eén-één-twee leek me lichtelijk overdreven voor een vuilcontainer, maar het brandje was toch te omvangrijk om erop te gokken dat het vanzelf wel zou overgaan. Uiteindelijk toetste ik 'geen spoed, wel politie' in. Zodat ik ontdekte dat je dan een aantal keren moet worden doorverbonden voor je de juiste persoon te pakken hebt. Maar uiteindelijk kon ik mijn verhaal kwijt aan een mevrouw 'die wel een autootje zou sturen.'
Een kwartier later kwam een forse brandweerwagen - zonder sirenes, gelukkig - een paar emmertjes water over de vlammen gooien. Ze doofden gehoorzaam en de zes brandweermannen reden terug naar de kazerne.
Het was vier uur toen ik weer in bed stapte.
En voor ik dat deed, heb ik de wekkers toch maar een uurtje later gezet. Er zijn grenzen. En ik vertrouwde erop dat iemand me na mijn komst wel zou vertellen of ik nog een baan had.
Overigens wel een geruststellend idee dat ik zelfs van een brandje aan de overkant van de straat al wakker word...