dinsdag 2 maart, 2010
Oneerlijk verdeeld
Ik heb vandaag flink gemopperd op het kwartet. Omdat ze voor m'n voeten liepen toen ik met de was in de weer was. Omdat ze zeurden om eten terwijl hun bakjes nog voor meer dan de helft gevuld waren. Omdat ze aan mijn bijna-krokusjes wilden knagen. Omdat ze op de bank lagen als ik koffie wilde drinken en op mijn bureaustoel als ik aan het werk moest.
Maar vanavond belde jongste zus met het bericht dat haar enige kat ten dode is opgeschreven. FIP. Nog hooguit twee weken, voorspelde de dierenarts. En Kacee is pas negen...
Straks mijn eigen viertal maar eens extra knuffelen. Je weet tenslotte nooit hoe lang je voor ze mag zorgen...
maandag 1 maart, 2010
De smaak te pakken
Het is elke week hetzelfde: na het extra lekkere zondagshapje doen de katten op maandag altijd nét alsof ze denken dat het wéér zondag is...
donderdag 25 februari, 2010
Koudwatervrees
Toch vreemd. Vanavond zei ik tegen het kwartet: "Als jullie nu even meegaan naar de badkamer, dan zullen we voor alle zekerheid nog één keer het zwemmen oefenen."
En sinds dat moment heb ik ze geen van vieren meer gezien... ;-)
vrijdag 19 februari, 2010
Werkoverleg
F: Is de taakverdeling nu helemaal duidelijk? En zul je deze week dan echt niet vergeten om je drolletjes op te houden tot Pinksoup de bakken verschoond heeft, Meisje?
M: Nee, komt in orde! Maar vergeet jij dan niet om me 's middags te waarschuwen als Pinksoup naar de keuken gaat, zodat ik snel uit de slaapkamer kan hollen om haar plaatsje op de bank in te nemen?
F: Doe ik! En dan kom ik gezellig naast je liggen, dan past ze er echt niet meer naast.
V: Heb je nu ook genoteerd dat ik vanaf maandag elke dag even op de aanrecht spring als ze in de buurt is?
F: Staat op het rooster, Vitesse! En denk je eraan dat je 's avonds dan nog even moet zeuren dat je in de badkamer wilt? Dan zal ik deze week met haar meelopen als ze naar de WC gaat en daar dan koppig blijven zitten als ze klaar is.
V: Okee! Hebben we al geregeld wie er deze week te veel eet en vervolgens op de stoel kotst?
M: Ja, ik ben aan de beurt. Dat doe ik donderdag.
F: Mooi, dan zijn we helemaal rond. Volgende week weer overleg? Zelfde tijd, zelfde plaats. En graag allemaal op tijd zijn!
zondag 7 februari, 2010
Doodzonde
O jee... ik heb het allerergste gedaan wat een mens kan doen. Ik heb het kwartet een vies zondagshapje voorgezet. Met als resultaat: dodelijke blikken, beledigde ruggen en klierende katten.
Iemand een idee hoe ik dat weer kan goedmaken?
donderdag 21 januari, 2010
Ander perspectief
Nadat ik gisteren de hele dag als een razende had gewerkt en vervolgens als een zombie op de bank zakte, viel het me ineens op dat Födsel er maar apathisch en ongeïnteresseerd bij lag. Zou er iets met hem zijn?
Ik begon er extra op te letten. Zag hem geen enkele keer naar de keuken sjokken voor een hapje eten of een slokje water. Toen hij even op de bak ging, keek ik ongegeneerd toe en inspecteerde zorgvuldig wat hij daar deponeerde. Het zag er heel normaal uit. Gewoon poep, geen diarree. Maar toch... Waren zijn oortjes niet erg warm? Had hij gedurende de dag wel door de gang gerend? Gespeeld? Had hij überhaupt bewógen?
Vandaag had ik het aanzienlijk minder druk. Tijd genoeg om wat meer op de pasja te letten. Hij had zijn gebruikelijke holuurtje door het huis, probeerde diverse malen dwingelanderig in mijn benen te klimmen om mijn schoot te bereiken, wandelde om het uur naar de keuken voor een paar brokjes en wat water, en toonde irritante belangstelling voor het draadje breigaren waar ik mee bezig was.
Achteraf weet ik dat hij dat alles ook gisteren heeft gedaan. Alleen had ik er toen geen oog voor. Te druk om aandacht te hebben voor Födsel of de andere huisgenoten.
Shame on me. En na de onrustige uren van gisterenavond heb ik me dan ook voorgenomen dat dat niet meer mag gebeuren. Hoe druk ik het ook heb, de katten krijgen voortaan weer élke dag hun eigen quality time!
woensdag 6 januari, 2010
Geduld is een schone zaak
Als Födsel nu eindelijk weer eens zijn eigen slaapplaatsje wil opzoeken, kan ook de laatste doos met kerstspullen naar de berging...
dinsdag 8 december, 2009
Waar is Födsel?
Niet op het bed. Niet onder het bed. Niet in de linnenkast. Niet op het bankje of op de voetensteun naast de verwarming. Niet in de keuken of in de gang. En zelfs niet op schoot.
Maar ja, toen ik besloot om het wasrek voor de nacht toch maar naar binnen te halen, had ik natuurlijk kunnen weten dat ik daarmee een heel interessant nieuw slaapplaatsje creëerde...
maandag 7 december, 2009
Alle dieren tellen mee
Ik krijg wel eens de indruk dat Födsel zowel hier thuis als op dit weblog nogal de show steelt. Begrijpelijk, want de grote rooie pasje is behoorlijk... eh... aanwezig, zal ik maar zeggen.
Meisje is een goeie tweede. Die is aandoenlijk genoeg om hier van tijd tot tijd te figureren, en roept dan - geheel terecht - veel moederlijke gevoelens op.
Vitesse komt een heel enkel keertje voorbij huppelen. Zoals ze dat ook in het appartement doet. Een vrolijk, altijd opgewekt katje dat met speelse souplesse door het leven danst.
Maar Dinky komt vrijwel nooit ter sprake. Het kleine, grijze katje dat nog altijd een veilig verstopplekje opzoekt als ze geluiden hoort die op gevaar wijzen. En in haar beleving geldt dat voor héél veel geluiden. Zelfs ik ben eng, als ik te snel loop of onverwacht te dicht in haar buurt komt. En tóch voelt Dinky zich over het algemeen heel prettig in huize Pinksoup. Zeker nu het slaapbankje zijn intrede heeft gedaan. Reden genoeg om haar vandaag maar eens in de spotlight te zetten. Mijn ándere kleine grijze...
woensdag 2 december, 2009
Kattenlol
Kijk, het is natuurlijk fantastisch dat we zoveel speelgoed hebben. En daar dollen we in het weekend ook altijd naar hartelust mee. Maar tegen zondagavond zijn al die balletjes en muizen onder het tv-meubel gevlucht, en dan moeten we weer wachten tot Pinksoup ze er tijdens de zaterdagse poetsbeurt onderuit haalt.
Bovendien is het veel leuker om midden in de nacht de zak met vogelvoer ondersteboven te kieperen en dan de zaadjes, zonnebloempitten en pinda's het hele huis door te jagen.
Alleen jammer dat Pinksoup daar de lol totaal niet van inziet...
dinsdag 24 november, 2009
Beestenbende
't Ging gisterenavond meteen als een lopend vuurtje door het huis: de schoot is terug! Iedereen wilde het met eigen ogen komen bekijken en bovendien uitvoerig testen of het wel de echte schoot was en of ie in die vier dagen niet aan kwaliteit had ingeboet.
Inmiddels is de keuring voltooid en geloven ze het verder wel. Want ook hun eigen slaapplaatsjes moeten natuurlijk ten volle worden benut. Voor mij is dat even wennen, omdat oude slaapplaatsjes alweer ingeruild blijken te zijn voor nieuwe. Waaronder de bureaustoel, waar ik nog slechts sporadisch even gauw gebruik van mag maken.
Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voor ik het appartement weer een heel klein beetje heb heroverd...
zondag 15 november, 2009
Knap meisje
Dat Meisje ruikt wat ik eet, snap ik nog wel. Dus als ik haar een lodderig oogje zie opendoen op dagen dat ik heb gekozen voor een avondmaaltijd die zij ook graag blieft, wekt geen verbazing.
Maar dat ze, hoe diep in slaap ze ook is lijkt, precies schijnt te weten wanneer er nog drie hapjes op mijn bord liggen, zodat ze geheel wakker en alert naast me zit zodra de laatste hap verslonden is en zij het bord mag aflikken, blijf ik een ongelooflijke prestatie vinden.
donderdag 12 november, 2009
Dialoog
Pinksoup: Mag ik misschien heel even een hoekje van de bank?
Födsel: Waarom?
P: Ik wil graag naar het nieuws kijken.
F: Dat kan toch ook staande? Zó schokkend dat je erbij moet gaan zitten is het nieuws nu ook weer niet.
P: Ik heb net een half uur uien en tomaten staan snijden, dus even de voeten van de vloer zou wel lekker zijn...
F: Maar er is toch nog een hoekje van de bank vrij? Kijk, daar! Als je maar niet op m'n oren gaat zitten.
P: Da's hooguit twintig centimeter. Ik ben echt niet breed, maar een half metertje heb ik toch wel nodig.
F: Neem een stoel. Desnoods gooi je Meisje er even uit. Hoewel, die andere is leeg... en daar heb je ruimte zat.
P: Maar ik heb het bankje juist híer neergezet zodat ik lekker tv kon kijken.
F: Ja, je wilt natuurlijk gewoon met je voeten op de bank. Geef het maar toe.
P: Daar is toch niks mis mee? Het is tenslotte mijn bank.
F: En waar moet ik dan liggen? In dat kleine mandje van Dinky? Ik wil ook wel eens lekker languit, en ik ben nu eenmaal een grote kat. Als je verstandig was geweest, had je daar rekening mee gehouden en een driezits bank gekocht.
P: Schuif nu maar een eind op, eigenwijs portret!
F: Huh? Zei daar iemand iets? Ik zie niks, ik zie niemand, ik slaap!
P: Zucht... Laat maar, het nieuws is alweer afgelopen...
donderdag 5 november, 2009
Misverstandje
Ik vrees dat Födsel het woord 'aanhankelijk' niet helemaal goed begrijpt...
Dat wordt weer even pleisters plakken...
dinsdag 13 oktober, 2009
Au!
't Is buitengewoon grappig en vertederend om te zien hoe de katten steeds even komen controleren of ik er nog ben en of ik geen aanstalten maak om er wéér zomaar tien dagen tussenuit te piepen.
Maar dat Födsel dat ook midden in de nacht wil onderzoeken en daarbij voor alle zekerheid ook nog eens wil voelen of ik wel echt onder het dekbed ligt, vind ik dan weer minder. Want vier dikke krassen in je bovenarm zijn niet echt een lolletje... ;-)
zondag 11 oktober, 2009
Weerzien
Eerst wilden ze zeker weten dat ik het was, en niet een of ander eng onbekend mens met een enge grote koffer. Daarna liepen ze meteen naar de keuken, want bij een thuiskomst horen brokjes - zelfs als alle bakjes nog voor driekwart vol zijn. Gedwee deponeerde ik overal nog een handje bij, en de blikjes die ik een half uur later openritste waren dan ook een grote maar aangename verrassing voor ze. Dat ik vervolgens de makreel die ik uit Nederland had meegenomen helemaal zélf opat, raakte ze tot diep in hun ziel. Gelukkig had ik als goedmakertje nog een zak vol kattenspeeltjes om uit te delen.
Nadat ik met een mok koffie in de lekkere stoel was geploft, moest dringend worden gecontroleerd of de schoot nog naar behoren werkte. Kennelijk blijft het vanavond alleen nog maar bij testen. Er werd druk op- en afgesprongen, omdat ze ook regelmatig moesten checken of mijn schoenen nog in de gang stonden.
De blikopener is weer thuis. Het kwartet is intens tevreden. :-)
dinsdag 29 september, 2009
Ik ben geméén
Terwijl ik druk aan het werk was, kwam Födsel naast me zitten mauwen. Hij wilde een aaitje en een knuffel, dacht ik - en dat kon best even tussendoor. Hij liet zich spinnend op mijn voeten zakken en ik ging weer aan het werk.
Vijf minuten later hing ie weer mauwend aan m'n knie. Ik keek hem aan en hij liep al pratend de gang in. Natuurlijk volgde ik hem, want ik ben welopgevoed kattenpersoneel.
We renden even lekker de gang op en neer. Vijf minuten later werd het mauwen hervat.
Ik vulde de etensbakjes. Födsel bleef zeuren.
Ik zette een grote bak versgetapt water voor hem neer. Födsel dreinde.
Ik gaf hem een uitgebreide borstelbeurt waarvan hij bijna in slaap viel. Maar hij schrok al mauwend weer wakker.
Pas een uur later drong het tot me door. Ik deed een handwasje. Te klein voor de machine, dus omdat het vrijdag mee moet naar Nederland had ik het in een sopje gezet. In het kleine teiltje uit de badkamer.
Födsels teiltje.
Een van zijn achtendertig favoriete slaapplaatsjes. En het allerfavorietste als ik het héél even zelf wil gebruiken.
Ik ben een ontaard mens...
woensdag 23 september, 2009
Gentleman
Ik mopper wel eens regelmatig op de grote rooie pasja, maar ik moet eerlijk toegeven dat hij altijd heel sullig netjes naast de etensbakjes zit te wachten tot alle dames zijn uitgegeten...
vrijdag 18 september, 2009
Frustratie
En Födsel mocht niet mee naar buiten...
dinsdag 15 september, 2009
Water naar de zee
Ik geef het op. De conclusie dringt zich genadeloos aan me op - het heeft allemaal geen enkel nut.
In huize Pinksoup is opruimen een zinloze bezigheid. Na noeste arbeid kijk je zelfvoldaan en trots naar de lege plek die je hebt gecreëerd, dan ga je een welverdiende kop koffie halen in de keuken, en als je terugkomt ligt de hele lege plek weer vol met kat...
vrijdag 28 augustus, 2009
Oneigenlijk
Hij loopt voortdurend achter me aan, waar ik ook ga. Als ik 's avonds in de luie stoel zit, ligt hij graag op mijn voeten. Hij komt luid roepend op me toerennen als ik thuiskom met de boodschappen. Als hij maar even de kans krijgt, likt hij mijn handen of - liever nog - mijn neus. En in onbewaakte momenten ziet hij steeds weer kans mijn veters, stokken, kussens, balpennen en pantoffels aan flarden te kauwen.
Ik denk dat ik Födsel voortaan maar ga beschouwen als hond...
vrijdag 31 juli, 2009
Zeldzaam ogenblik
Het komt maar uiterst zelden voor dat zoiets me lukt: vier katten op één foto!
En áls het voorkomt, moet ik er héél snel bij zijn - het duurt altijd maar even!
donderdag 23 juli, 2009
Dat zat erin
Er was bezoek. En ook deze keer kwamen ze bepakt en bezakt binnen. Complete tassen werden er uitgepakt. Met lekkers, met nuttigs én met moois...
Daarna wilden ze graag een glaasje water (geloof me, ik heb het geprobeerd, maar méér raak ik nooit aan ze kwijt...). En een sigaretje. En de plannen voor de komende dagen doornemen.
Zodat de grote rooie pasja een paar uur lang de illusie had dat hij nu eindelijk de ideale slaapplaats gevonden had...
Inmiddels is de tas weer in de auto verdwenen. En Födsel ligt beledigd in de boekenkast. ;-)
woensdag 15 juli, 2009
Le rouge et les noirs
Als ik al eens behoefte zou hebben aan een middagdut, zijn er altijd wel een paar goede redenen die dat verhinderen...
zondag 12 juli, 2009
Nog meer planken
De fans komen nooit met lege handen. Voordat ze afreizen zorgen ze ervoor dat ze precies weten wat er zoal op mijn wensenlijstje staat, en het bezoek begint altijd met het uitladen van hun auto en het naar binnen sjouwen van verwennerijen.
Zo kon ik vanochtend ontbijten met zelfgebakken brood (van mij) belegd met superoude kaas (van hen). Dat is nog eens smullen op een zondagmorgen!
En daarna werd het feest nog groter, want gisteren sleepten ze twee felbegeerde boekenkasten mijn appartementje in. Precies de plankruimte die ik nog tekort kwam om de laatste verhuisdozen uit te pakken. Vandaag heb ik ze in de gang gezet. En nu kan ik ze helemaal vol zetten met boeken.
Nou ja, bijna helemaal dan...
woensdag 1 juli, 2009
Op weg naar goud
Nu vanwege de tropische temparaturen overal de ramen wijdopen staan (lang leve de plakhorren!), wachten Meisje en Vitesse vol spanning op het moment dat de eerste mussen van het dak zullen vallen.
En ondertussen zijn ze volop in training voor de wereldkampioenschappen synchroon zitten...
Dat kán niet anders dan een medaille worden!
woensdag 3 juni, 2009
Dat geluid kennen we!
't Blijft toch frappant: zo'n 0,4 seconde nadat ik een blikje leverpastei heb opengetrokken, staan er ineens vier katten in de keuken...
vrijdag 29 mei, 2009
Weet je wat ik zie...
Zodra het gaat schemeren, begint voor Dinky het spannendste uurtje van de dag. Elke avond gaat ze bijtijds klaarzitten voor de deur naar het terras.
Om daar waakzaam te spieden, turen en loeren naar alle beestjes die op het licht komen toefladderen.
Soms komt grote broer Födsel haar gezelschap houden, en die is net zo geboeid door al dat gekriebel als de kleine cyper.
En hoe vaak ze ook misgrijpt, Dinky blijft hopen en dromen dat ze er ooit nog eens eentje zal vangen.
Dream on, kleine dromer...
dinsdag 5 mei, 2009
Neurolinguïstisch programmeren voor katten
Praktijles 1
Spiegelen
Katten die qua gedachten op elkaar zijn afgestemd nemen in veel gevallen automatisch elkaars houding en manier van doen over. Het overnemen van elkaars houding en gedrag is iets dat normaal onwillekeurig en spontaan plaatsvindt als katten een goede verstandhouding hebben. Katten zullen het daarom meestal ook niet merken wanneer dit bewust wordt toegepast. Wel zullen ze zich hierdoor beter bij elkaar op hun gemak voelen!
Hoe gaat spiegelen in zijn werk?
Tijdens het contact nemen de katten een gelijke lichaamshouding aan. Ook maken ze gelijksoortige bewegingen. Zelfs de manier van ademen wordt overgenomen.
Het is echter wel belangrijk te zorgen dat de kat niet bewust merkt dat iemand hem nadoet. Spiegelen op een te overdreven manier veroorzaakt juist een averechts effect doordat de nageaapte kat zich niet serieus genomen voelt. Simultaan volgen van elke beweging van de kat is daarom niet raadzaam. Beter is het om variaties op het spiegelen af te wisselen.
Praktijkvoorbeeld
zaterdag 25 april, 2009
't Kan verkeren
Oude vijanden, nieuwe liefde...
woensdag 22 april, 2009
Leven in luxe
Eigenlijk wonen mijn katten veel rianter dan ik.
Ze moeten weliswaar het appartement met z'n viertjes delen, maar alles is relatief, nietwaar? En de katten zijn maar kleine wezentjes, als je ze met mij vergelijkt.
Ze hebben, vanuit hun perspectief bekeken, dan ook veel meer ruimte tot hun beschikking. En veel meer fijne zit- en ligplaatsen.
Zo kan ik zelf bijvoorbeeld nooit eens lekker op de boekenkast zitten. Te weinig ruimte onder het plafond. Terwijl dat toch - als ik afga op Meisje - een heerlijk rustig plekje moet zijn, met een fraai uitzicht.
De doos met enveloppen in de werkkamer? Daar ben ik veel te zwaar voor. De vensterbank in de slaapkamer? Te smal voor mijn zitvlak. De geheimzinnige kruipruimte onder het keukenkastje? Ik kan mijn brede lijf niet door het kiertje wringen. De lekker koele vloertegels in het toilet? Daar kan ik me alleen in onmogelijke houdingen op neervleien. Het archiefkastje op mijn bureau? Te weinig plaats - en bovendien zou het mij nooit opleveren waar Vitesse zo van geniet: lekker dicht naast vrouwtje zitten.
Als ik snel inventariseer, hebben de katten wel twintig van die aantrekkelijke plaatsjes die voor mij ontoegankelijk zijn.
Maar waarom zitten ze dan altijd in m'n luie stoel als ik die even wil gebruiken?
zondag 29 maart, 2009
Katten-in-weblogs (4)
Ha, het zijn weer de jaarlijkse katten-in-weblogsdagen! Een prima initiatief, waarin recht wordt gedaan aan de Belangrijke Positie van katten in weblogland en waarin de menselijke scribenten even lekker lui achterover kunnen leunen...
Hahaha, ik zie jullie denken: Hee, heeft Pinksoup een nieuwe kat? Een mysterieuze zwarte schone? Maar waar is Meisje dan gebleven?
Nou... ik ben het echt zélf, hoor! Ik geef toe dat ik nauwelijks nog te herkennen ben. Een andere kat. Herboren.
En dat allemaal door dit nieuwe plekje. Kijk, het zit zo. Toen ik bij Pinksoup kwam wonen, lang, lang geleden, rook alles in dat huis naar kat. Er liepen er al een paar rond, en die hóórden daar. Dat rook je, dat zag je, dat merkte je. Ze hadden allemaal hun eigen plekje, hun eigen territorium, hun eigen voorkeuren. En als klein, schuw Meisje had ik het gevoel dat er voor mij maar heel weinig plaats overbleef. Ik bleef zoveel mogelijk op mijn eigen kleine gebiedje en trok me direct terug als een van de andere katten hun terrein opeisten.
Maar toen kwamen we hierheen. En hier rook het naar niks. Nieuw, fris, onbewoond. Hier had niemand een territorium en voelden we ons alle vier even onzeker en verloren. Hier moesten we allemaal weer nieuwe plekjes zoeken en ons toeëigenen. Hier was ik niet meer nummer laatst, maar gewoon "een van de vier". En vanaf het begin heb ik net zo hard meegedaan in de strijd om de beste plekjes als de rest van het kwartet.
Nu laat ik me door niemand meer op de kop zitten. Nu claim ik 's ochtends mijn eigen plekje in de vensterbank, lekker in het zonnetje. 's Middags verhuis ik naar het kussentje in de rieten stoel en 's avonds kan ik kiezen tussen de warme televisie of de comfortabele doos bij de verwarming. En niemand die me daar wegjaagt.
Geloof me, daar groeit een kat van. Niet létterlijk, natuurlijk - die dagen heb ik lang achter me. Maar geestelijk en emotioneel ben ik de laatste maanden tot volle wasdom gekomen.
En die geheel nieuwe kat die in me bleek te zitten, die zie je ook aan de buitenkant!
Katten-in-weblogs (3)
Ha, het zijn weer de jaarlijkse katten-in-weblogsdagen! Een prima initiatief, waarin recht wordt gedaan aan de Belangrijke Positie van katten in weblogland en waarin de menselijke scribenten even lekker lui achterover kunnen leunen...
Gossie... nu moet ik ook een stukje schrijven. Ik weet niet of ik dat kan, hoor. Ik ben maar een eenvoudige kat-van-de-straat. Een simpele boerenmeid. En nee, daarmee wil ik mezelf niet kleineren: ik ben trots op mijn afkomst. Trots op hoe ver ik het geschopt heb in het leven.
Toegegeven, toen Pinksoup me een paar maanden geleden zomaar ineens in een mandje wilde stoppen, was ik aanvankelijk boos. Héél boos. Ze dacht dat ik me willoos zou overgeven, maar het pilletje dat daarvoor moest zorgen had ik stiekem uitgespuugd. Dus niks slaperig of sloom; ik was nog steeds diezelfde straatmeid die een stevig robbertje vechten niet uit de weg gaat. En dat heeft ze geweten ook. Ik heb haar gebeten. Heel hard.
Als ik op dat moment wist waaróm ik in dat mandje moest en waar ze me heen zou brengen, had ik dat niet gedaan, hoor. De reis was eng en lang, maar het doel was prachtig.
Moet je me nu zien zitten. Ik ben in mijn hart nog altijd die wilde Dinky-van-eenvoudige-komaf, maar ik ben toevallig wél ge-e-mi-greerd. Ha, hoeveel katten kunnen me dat nazeggen? Precies, dat dacht ik ook!
Een Nederlandse straatkat in een sjiek buitenland. Met een heerlijk rustig territorium aan het water. En met heel veel groen om naar te kijken. Daar kan ik nog elke dag van genieten. Denkend aan Holland, met al die mensen en grommende auto's en de herrie en drukte. Dan schaam ik me een beetje over die beet - al heeft Pinksoup me die allang weer vergeven - en besef ik elke keer opnieuw hoe goed ik het nu heb.
Ik ben een boerenmeidenkat die hogerop is gekomen. En daar ben ik hartstikke blij mee!
zaterdag 28 maart, 2009
Katten-in-weblogs (2)
Ha, het zijn weer de jaarlijkse katten-in-weblogsdagen! Een prima initiatief, waarin recht wordt gedaan aan de Belangrijke Positie van katten in weblogland en waarin de menselijke scribenten even lekker lui achterover kunnen leunen...
Hoi hoi allemaal! Pinksoup zei: 'Vitesse, jij moet ook een stukje schrijven vandaag' en dat wil ik best wel doen hoor, maar dan even heel gauw want ik heb nog heel veel te doen vandaag. Drukdrukdruk weer, er moet altijd zóveel gebeuren hiero dat je bijna niet weet waar je beginnen moet, gelukkig ben ik altijd al vroeg wakker zodat ik meteen aan de slag kan. Tuurlijk eerst even het bed opmaken al moet ik van Pinksoup eigenlijk wachten tot zij eruit is, maar daar heb ik lang niet altijd tijd voor dus soms rampetamp ik haar gewoon stiekem uit bed, daar moet ze maar aan wennen en da's nog goed voor haar ook. En dan moet ik de vogeltjes in de tuin tellen en controleren of de etensbakjes wel vol zijn en of alle kattenbakken schoon zijn, Pinksoup moppert wel eens dat ik veel te hard in de steentjes graaf, maar zo'n bak moet toch goed nagekeken worden, zeg nu zelf, katten zijn nu eenmaal gesteld op hygiëne en 's nachts laat Pinksoup die dingen rustig verslonzen. Nou, en dan moet ik nog zorgen dat de cactus in de vensterbank een beetje evenwichtig groeit, dat vindt Pinksoup ook al niet goed, dat mens is soms zó streng, terwijl ze blij zou moeten zijn dat ik de stukjes die te veel aan één kant groeien altijd zo netjes wegknaag. Toch? Enne... ik wil meestal ook wel een paar keer per dag een kwartiertje spelen, daar heeft Pinksoup niet altijd zin in maar dan verzin ik zelf wel wat, er liggen hier overal van die kleine spulletjes waar je lekker tegen kunt tikken en laatst kwam ik ineens ook een muis tegen die heel grappig piept als je hem door de kamer jenst, lollig joh! Daar krijg ik dan weer dorst van dus dan vraag ik of de badkamerdeur open mag zodat ik lekker vers water uit de kraan kan drinken en als Pinksoup niet thuis is probeer ik of ik zelf de keukenkraan kan openmaken maar dat lukt nog steeds niet. O ja, en ik moet ook proberen of de stoelen op hun plek staan en of de kussentjes allemaal goed liggen, o en ik zou nog bijna vergeten dat ik sinds een paar weken een nieuwe hobby heb, eerst leek me dat helemaal niet leuk maar opeens wilde ik het toch maar eens proberen en da's fijn joh! Pinksoup noemt het aaien, zal best wel, ik noem het gewoon lekker vriendjes zijn: dan ga ik vlak naast haar zitten en dan strijkt ze met haar hand over m'n koppie en over m'n rug en ze kriebelt achter m'n oortjes en ooooooooow, dat is nog eens genieten! En eten moet ik natuurlijk ook, niet veel hoor, een keer of twintig per dag en dan steeds drie of vier brokjes, dat is veel beter voor de poezenmaag dan als je in één keer zo'n halve bak naar binnen werkt, dus veel gezonder alleen gaat er wel veel meer tijd in zitten. En had ik al gezegd dat ik ook af en toe een kwartiertje wil spelen? Al is het alleen maar heen en weer hollen door de gang, da's al lekker genoeg en ook goed voor je conditie en de slanke lijn en nu ik het toch heb over het fysieke onderhoud: ik moet me ook elke dag nog een paar keer wassen. Drukdrukdruk, zoals ik al zei, dus waar ik de tijd vandaan moet halen om een stukje te schrijven zou ik echt niet weten, dat past helemaal niet in mijn programma en...
Ooooooooow, wat ben ik opeens moe... Effe slapen, hoor! Doei!
Katten-in-weblogs (1)
Ha, het zijn weer de jaarlijkse katten-in-weblogsdagen! Een prima initiatief, waarin recht wordt gedaan aan de Belangrijke Positie van katten in weblogland en waarin de menselijke scribenten even lekker lui achterover kunnen leunen...
Ja, logisch natuurlijk: ikke eerst! Als enige Man in huis moet je soms op je strepen staan en gelukkig heb ik mijn gewicht mee. Zodra Pinksoup vertelde dat wij dit weekend weer eens aan de beurt waren, stond iedereen meteen te dringen. Maar daar heb ik direct korte metten mee gemaakt. Niks 'de oudste mag beginnen' of 'de jongste mag eerst' of 'ik ben de kleinste' of 'ik woon hier het langst'. Ik heb ze voor eens en voor altijd duidelijk gemaakt hoe de verhoudingen hier liggen.
Met vier meiden - Pinksoup meegerekend - om je heen heb je het als Man soms zwaar, hoor! Dat babbelt en babbelt maar, staat meteen te janken als ze hun zin niet krijgen, mokt als je even je spierballen laat zien. Maar ik laat me niet kisten.
Kijk, hier kun je zien wat de realiteit is...
Ik ben hier de Sjeik. De Pasja. De Man die het voor het zeggen heeft. De Krachtpatser, Haantje-de-voorste. Ik eis de beste plekjes voor mezelf op en sta welwillend toe dat de rest aanschuift op de tweede rang.
Oók tijdens de katten-in-weblogsdagen. Ik heb het gedrein, gejammer en verzet getrotseerd en met krachtige hand poot afgedwongen dat ik als eerste mijn stukje mag schrijven.
Oeps... geen tijd meer, zie ik! Best interessant, dat schrijven, maar nu even niet. Ik moet dringend iets eten. En daarna mijn ochtendslaapje doen voordat de zon van de tafel verdwenen is. En op een plastic zakje jagen en nog een kwartiertje bij Pinksoup op schoot voordat ik de papieren in de werkkamer op mijn volgorde ga leggen.
Dus voor een stukje heb ik nu geen tijd meer. Dat komt volgend jaar dan wel. Als jullie maar weten dat ik het eerste aan de beurt was!
dinsdag 3 maart, 2009
Lentekriebels
Ook binnenshuis lijkt er allerlei moois op te bloeien... echte liefde!
dinsdag 24 februari, 2009
Gezellig
Of Meisje en Födsel nog steeds elkaars gezelschap kunnen verdragen?
Jawel hoor!
vrijdag 13 februari, 2009
Was wasmand
Hoera, ik heb een nieuwe wasmand!
Hoewel... volgens mij ben ik hem alweer kwijt ook...
donderdag 12 februari, 2009
Mea culpa
Stom-stom-stom! Ik had het kunnen weten. Niets is immers veranderlijker dan een kattenkwartet. Routines zijn slechts routines zolangs de huisgenoten niks nieuws bedenken. Of terugvallen in oud gedrag waarvan ik dacht dat het voorgoed was afgezworen.
Niet dus.
Ik zou me kunnen verontschuldigen door erop te wijzen dat ze ook wel erg onvoorspelbaar zijn en nooit eens even waarschuwen als ze vroegere gewoontes weer oppikken. Maar dat is een laf excuus.
Uiteindelijk blijft het gewoon mijn schuld dat ik Meisje pas vanochtend na een lange, lange nacht uit de badkamer heb bevrijd...
vrijdag 6 februari, 2009
Dagbesteding
Met stijgende verbazing heb ik vandaag de activiteiten bekeken van Födsel. Ook bekend als Dikke, Rooie Reus, Pasja, Bolle en Beer.
Na anderhalf uur op tafel, drie uur in de luie stoel, twee uur op bed, een half uur op de tegelvloer in de gang, een half uur op het voetenbankje, nog eens anderhalf uur in de luie stoel en nog een uurtje op tafel...
bekroond door een tedere schoonheidsbehandeling van Vitesse...
heeft hij zijn nieuwe naam vandaag dik verdiend:
Zijne Koninklijke Luiheid.
donderdag 5 februari, 2009
Kattenlogica
Op zoek naar een Belangrijk Document dat ik maandag nodig heb, verzamel ik meteen een stapeltje papieren dat ik nog moet uitzoeken en opbergen. Voor het gemak leg ik het even op tafel, zodat ik zaterdag (opruimdag) alles bij de hand heb.
Maar dan krijgt Födsel slaap. En uitgerekend vandaag wil hij niet slapen in mijn stoel of op mijn bed, maar op tafel. En uiteraard precies op de plek waar het stapeltje ligt.
Hij staart er een paar minuten toornig naar en besluit dan tot maatregelen. Weloverwogen tikt hij de bovenste helft van de stapel op de grond. Dat vindt hij kennelijk niet genoeg, want een tweede haal van zijn poot laat de rest van de papieren op de grond dwarrelen.
Tevreden vleit the cat from hell zich neer op de slaapplaats die hij heeft gecreëerd. Maar na tien minuten blijkt die toch minder ideaal dan hij had gedacht. Zuchtend komt hij overeind, springt van tafel en ontdekt dan een betere plek voor zijn broodnodige schoonheidsdutje.
Nu ligt hij al twee uur heerlijk te slapen. Languit bovenop de papieren die hij van tafel heeft gegooid...
maandag 2 februari, 2009
Bedrituelen
Voordat ik 's avonds in m'n bed stap, moet er een heel programma worden afgewerkt.
Meisje en Vitesse willen gezellig mee naar de badkamer. Vitesse om vers water te drinken uit de kraan, Meisje vindt het leuk om een minuut of vijf in het grote, lege bad te zitten. Dinky wil haar plaatsje op het bed best verlaten om zich op te krullen in mijn luie stoel, maar alleen als ik haar even op haar buik kriebel. Födsel kuiert naar de keuken, in afwachting van een handje kattenbrokjes als late night snack, om daarna luidruchtig de bak te gebruiken voordat hij zit in mijn knieholten nestelt.
En nét als ik het programma feilloos weet uit te voeren, is alles - alsof het afgesproken werk is - ineens ánders. Dan wil Meisje niet meer in bad, maar kijken waar het water blijft als ik het toilet doortrek. Vitesse laat de badkamer links liggen en heeft haar zinnen gezet op een kwartiertje spelen. Dinky geeft de voorkeur aan de vensterbank boven mijn stoel en hoopt stieken dat ik nú alvast de rolluiken optrek. En Födsel lijkt zijn late honger te hebben overwonnen en vraagt vriendelijk of hij de nacht in de linnenkast mag doorbrengen.
Niets is veranderlijker dan katten. Ik vrees dat ik ze nooit helemaal zal begrijpen...
zaterdag 31 januari, 2009
Zwijgend protest
Meisje zegt: "ik ben niet dik! Ik ben alleen een beetje kort...
Enne... wat eten we eigenlijk vandaag?"
vrijdag 30 januari, 2009
Hatsjoe!
Griep? Ikke? Nee hoor! Ik ben alleen maar een beetje verkouden...
En de katten?
Die zijn volkomen geveld door de zon...
donderdag 22 januari, 2009
Het moet niet gekker worden
"Mag ik nu even zitten?" vraag ik aan Födsel, die mijn luie stoel heeft bewaakt terwijl ik achter het bureau zat te fanloggen. Hij doet één oog open, gaapt en draait zich nog eens lekker om.
Later op de avond blijkt de serie die ik met een half oog bekeek tijdens het koken te hebben plaatsgemaakt voor een vage Australische film. Ik vind er weinig aan, maar Vitesse zit zó geboeid te kijken dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen om de tv op een andere zender te zetten.
Ik ben hier in huis aan de goden katten overgeleverd...
woensdag 21 januari, 2009
Zinloos geweld
LAFHARTIGE AANVAL DOOR BOODSCHAPPENKAR
Van onze correspondent - In E is een 6-jarige kat van onberispelijk gedrag onverwacht aangevallen door een boodschappenkarretje. Dit in een poging om de kat zijn rechtmatig eigendom te ontfödselen ontfutselen.
"Ik was nietsvermoedend met mijn balletje aan het spelen," vertelt Födsel, het slachtoffer van het brute geweld. "In een moment van onoplettendheid schopte ik het tegen de wielen van de kar. Toen ik het wilde terugpakken - waarbij ik verontschuldigend mijn kop boog - weigerde de kar het balletje los te laten. Maar het was mijn balletje, dus deed ik een nieuwe poging om het te pakken. Waarna de boodschappenkar onverwacht naar voren stapte en zich bovenop mij stortte."
Het slachtoffer kon snel bevrijd worden door zijn personal assistant, die in de buurt was. Födsel raakte niet gewond bij de woeste actie van de agressieveling. Maar de schrik zit er goed in. "Sinds het gebeurde loop ik met een grote boog om de boodschappenkar heen. Ik heb een gangverbod voor hem aangevraagd, maar helaas mag hij nog altijd mijn territorium betreden, met alle risico's van dien. Ik ben nu voortdurend bedacht op een nieuwe aanval, die dan wel eens tot ernstig letsel zou kunnen leiden. Nu is het gelukkig beperkt tot wat spierpijn en herhaalde nachtmerries."
De boodschappenkar was niet beschikbaar voor commentaar.
vrijdag 16 januari, 2009
Innig
Kijk nou eens: ik heb een siamese kat! ;-)
Sorry, vandaag alleen maar tijd voor een plaatje. De opdrachten stromen binnen!
donderdag 15 januari, 2009
Onderduikers
Vandaag kwam de huisbaas op bezoek, omdat de warmtemeters moesten worden afgelezen. Een cruciaal moment, want tot nu toe had ik hem steeds in de centrale hal van het complex te woord gestaan. Niet omdat ik hem niet over de vloer wil hebben. Maar omdat ik officieel maar twee katten heb. Dat leek me destijds gunstiger om het huurcontract binnen te slepen. Niet iedere huisbaas is gecharmeerd van een kwartet extra bewoners, tenslotte.
Terwijl de monteur de radiatoren een voor een aflas, drentelden huisbaas en ik er al babbelend over koetjes en kalfjes achteraan. Födsel liet zich natuurlijk graag aanhalen en toespreken, en mauwde zelfs beleefd terug. Vitesse lag als een prinsesje heerlijk opgekruld op bed en knipoogde lui naar het bezoek.
Meisje (voorheen onder de radiator voor het grote raam) en Dinky (voorheen gezellig naast Vitesse op bed) hadden zich razendsnel teruggetrokken op onzichtbare plekjes en gaven geen kik. Zodat de huisbaas weer vertrok in de stellige overtuiging dat hier twee katten wonen.
Slim kwartet heb ik! Heel af en toe heb ik kortstondig de illusie dat ze écht naar me luisteren...
zaterdag 10 januari, 2009
Zaagmachine
Dat die grote, dikke rooie zich gezellig over me heen drapeert zodra ik in bed ben gestapt, vind ik tot daaraan toe. Maar jémig, wat kan die kat snurken!
maandag 5 januari, 2009
Niet geschoten is altijd mis
Elke dag rond half zes komt Födsel voor alle zekerheid even vragen of het toch niet heel misschien alweer zondag is...
zondag 28 december, 2008
Zondagse monologen
- Ooooow, wat lig jij lekker op zondag! Of op bed. Of allebei, net wat je wilt.
- Laat dat! Je hebt helemaal niks te zoeken in dat kastje!
- Maar je hoeft toch niet steeds dat kussentje op de grond te gooien?
- Je staart hangt in beeld!
- Mag ik een heel klein stukje voor mijn voeten?
- Ja, het is zondag. Maar het is nog lang geen etenstijd.
- Hela! Dit is een breiwerkje, geen kattenspeeltje!
- O, je dacht dat ik de voordeur wel even zou opendoen? Echt niet!
- Tuurlijk wil ik wel even op je buik kriebelen.
- Wow, hij beweegt!
- Sorry dames, ik moet echt even het bed verschonen.
- Nee, dit is ménseneten. Jullie hebben al gehad.
- Heeft iemand Meisje gezien? O, dáár ben je!
- Kun je 't een beetje uithouden, luilak?
- Rustig maar, da's de bovenbuurman. Vandaag komen er geen enge mensen op bezoek.
- Hebben jullie nú al die nieuwe balletjes onder de boekenkast gewurmd?
- Je weet heel goed dat katten niet op het aanrecht mogen!
- Ja, je bent lief. Maar dat had ik toch al gezegd?
zondag 21 december, 2008
Actie
't Is zondag.
En terwijl ik geniet van het kaarslicht en de muziek - ik ben een sentimentele muts, dus de kerstmedleys draaien continu - slapen de katten.
Ze slapen op bed. Slapen in de vensterbank. Slapen op de televisie. Of, als ze de kans krijgen, in mijn luie stoel.
Tót ik het zondagse hapje ga voorbereiden. Binnen twee seconden nadat ik de schoteltjes tevoorschijn heb gehaald, staan er vier uiterst wakkere katten in de keuken. Alsof ze anders nóóit te eten krijgen...
Nu is de rust weergekeerd. Ik luister weer naar m'n cd's. En de katten slapen. Want die moeten serieus uitbuiken.
Voor wie het niet kent: zo ziet dat er dus uit, uitbuiken...
donderdag 18 december, 2008
Slim, maar net niet slim genoeg
Als ik vanuit mijn luie stoel Meisje stilletjes op het bureau zie springen en met een half oog volg hoe ze zoekend rond de laptop snuffelt, weet ik precies wíe van het kwartet tijdens mijn afwezigheid het zakje chips heeft opengepeuterd en half leeggeroofd...
vrijdag 12 december, 2008
Kat in 't bakkie
Toen ik terugkwam van cursus, leek het kwartet plotsklaps gehalveerd.
Dinky was snel gevonden. Die heeft, behalve het bed, maar twee alternatieve slaapplekken en dat is te overzien.
Maar Födsel is een heel ander verhaal. Die ontdekt nog elke dag nieuwe slaapmogelijkheden. En laat zich bovendien maar al te graag insluiten, op het toilet of in een kast. Lekker rústig, schijnt hij te denken, dan kan ik tenminste even ongestoord slapen. Waarbij hij oostindisch doof is voor mijn roepen.
Het was dan ook even zoeken. Maar uiteindelijk heb ik hem gevonden. In slaap gevallen in de badkamer. Kan iederéén overkomen, toch?
maandag 8 december, 2008
Hierblijven!
Zo, we zijn weer thuis!
En sommige huisgenoten vinden dat dat voorlopig maar zo moet blijven....
woensdag 12 november, 2008
Meisje
Soms is het (ook) op woensdag wasdag...
zondag 9 november, 2008
Time flies...
't Is alwéér zondagmiddag...
zondag 26 oktober, 2008
Zondag
maandag 6 oktober, 2008
Een wondertje in L
Jarenlang was het een status quo. Een gegeven dat niet viel te veranderen en waar we samen maar het beste van probeerden te maken.
Van nature was Meisje al geen dapper katje. Toen ik haar uit de opvang haalde, woonde ze maandenlang onder de bank. Geleidelijk aan begon ze me te vertrouwen en creëerde ze haar eigen, bescheiden plekje in mijn huis.
Toen Födsel bij ons kwam wonen, stortte haar (min of meer) veilige wereldje in. Was het zijn formaat? Zijn dominante karakter? Waarschijnlijk een combinatie daarvan, leek me.
Ze vond hem éng. Ging op de loop zodra hij in het zicht kwam. En Födsel, een grote, logge goedzak, wíst dat en vond het leuk om haar te plagen.
Een jaar lang leefde ze in een eigen kamer, waar Födsel niet kon en mocht komen. Uiteindelijk vergrootte ze voetje voor voetje haar territorium. En het laatste jaar in A. woonde ze weer "gewoon" in de huiskamer. Op de stoel naast mijn werktafel. Maar als Födsel in de buurt kwam, vluchtte ze naar boven of op een hoge kast.
Na de verhuizing bloeide ze op. Hier voelt ze zich thuis in het hele appartement. Vrijer, nauwelijks nog angstig. Ze leefde op. Zelfs Födsel was minder eng geworden. Al bleef ze een beetje uit zijn buurt en zocht ze nog steeds de hoogte op als hij in een plaagbui was.
Maar wat ik gisteravond ineens zag... Ik kon mijn ogen nauwelijks geloven.
En daar lever ik gráág mijn makkelijke stoel een uurtje voor in!
:-)
woensdag 1 oktober, 2008
Persoonsverwisseling
Nog even over het buurkatje...
Dit monstertje is dus verantwoordelijk voor de paniek op de dag van de verhuizing. En hoewel ik ze ongetwijfeld prima uit elkaar kan houden als ze naast elkaar zouden zitten, vind ik de verwarring destijds volkomen begrijpelijk. Het zouden zusjes kunnen zijn!
Dit is mijn Dinky:
En dit is het katje van de overburen:
Zo blijven katten je altijd in de maling nemen...
Bezoek
Gezellig als de buren komen kennismaken!
Hoewel... gezéllig?
Ze moeten duidelijk nog een beetje aan elkaar wennen...
dinsdag 30 september, 2008
Herfst
Afgelopen met het fraaie wandelweer. Voorlopig is het lekker binnenblijven en kijken of het al droog wordt...
woensdag 24 september, 2008
Zelfredzaamheid
Zelfs Vitesse - altijd al een makkelijk huisgenootje - lijkt in L. op te bloeien. Ze is socialer en aanhankelijker. En speelser.
Waar ze vroeger tamelijk afstandelijk was en feitelijk een gedoogbeleid jegens mij voerde, zoekt ze nu steeds meer mijn gezelschap. En een paar keer per dag lokt ze me mauwend naar de gang in de hoop dat ik daar weer even heen en weer wil rennen met haar favoriete speeltje. Als ik inderdaad ga kijken, zie ik haar verwachtingsvol klaar zitten voor een kwartiertje hollen en dollen.
En als ik een keer geen zin heb... nou, dan doet ze het toch gewoon zelf?
zondag 14 september, 2008
't Is weer weekend
Het zondagse ritueel - een half kuipje per persoon kat - wordt elke week met groot enthousiasme uitgevoerd...
woensdag 10 september, 2008
Katten(eigen)wijsheid
Meisje geniet elke dag zó van het zonnetje in de vensterbank, dat ik haar van de week trakteerde op een lekker kussentje.
Daar zit ze nu dagelijks consequent pál naast...
Tenzij het haar lukt om het op de grond te knikkeren...
zondag 7 september, 2008
Hoezo dom?
Zouden de katten nu echt denken dat de kattenbakken zo schoon blijven dankzij het nonchalante krabben (meestal langs de muur in plaats van door het grit) dat ze na het deponeren van hun behoefte zonder enige overtuiging doen?
dinsdag 2 september, 2008
Rustplaats
Hmmm... misschien moet ik toch niet álle dozen uitpakken...
vrijdag 22 augustus, 2008
Huismussenkatten
"Wil er iemand mee naar Amsterdam?" vroeg ik aan het kwartet. Ik had nog even overwogen om ze een reismandje te tonen om de vraag visueel te ondersteunen, maar was tot de conclusie gekomen dat het waarschijnlijk averechts zou werken.
Dinky dook snel onder het bed. Vitesse stopte haar kopje tussen haar voorpootjes. Meisje draaide zich lui op haar rug en Födsel knipoogde grijnzend naar me.
Het lijkt me duidelijk: de katten voelen zich in E. helemaal thuis.
donderdag 14 augustus, 2008
Nieuwe kat
De verhuizing naar L. bracht niet alleen mijzelf veel goeds. Ook de katten lijken er - voor zover ik dat kan beoordelen - wel bij te varen.
Vooral Meisje lijkt een geheel andere kat te worden. Het schuwe angsthaasje van vroeger is veranderd in een nieuwsgierige, ondernemende en speelse jongedame. Elk boek dat ik in de kast zet, elk stuk servies dat wordt uitgepakt wordt uitvoerig onderzocht. Ze vindt steeds nieuwe interessante plekjes waar je lekker kunt liggen en alles overzien. En zelfs grote boeman Födsel boezemt haar geen angst meer in; ze begroet hem met een beleefd kopje en gaat vervolgens weer gewoon haar eigen gang.
Heerlijk relaxt is ze geworden. Als 's ochtends de rolluiken omhoog gaan, zit ze een half uurtje lekker in de zon naar buiten te kijken. Daarna moet ze dringend even achter een balletje aanhollen. Maar vooral: ze sláápt. Echt slapen durft ze nu, zonder met een half oog en oor die enge boze buitenwereld in de gaten te houden. Hier is niets eng of boos, lijkt het wel.
Het is puur genieten. Voor Meisje - maar ook voor mij!
maandag 11 augustus, 2008
Vol verwachting klopt ons hart
Tijdens mijn ontdekkingsreis door het grote winkelcentrum even buiten de stad kwam ik tot mijn vreugde een gigantische dierenspeciaalzaak tegen die zowaar Födsels dieetbrokjes in het assortiment had. In handig grote verpakkingen, zodat ik niet elke twee dagen de bus hoef te nemen. En toen er bovendien in het belendende schap ook nog blikvoer tegen blaasgruis bleek te liggen, besloot ik het kwartet gisteren te trakteren op een zeldzaam lekker maaltje.
Ze waren door het dolle heen. Alleen wel lastig dat er nu, elke keer als ik naar de keuken loop, van alle kanten hoopvolle katten komen aanrennen en mauwend rond mijn voeten dreutelen voor nóg zo'n lekker hapje...
zondag 27 juli, 2008
Au
Dinky vond het reismandje niet zo'n goed idee...
maandag 14 juli, 2008
Zucht
Wat er gebeurt als je een kastje leeghaalt...
donderdag 10 juli, 2008
Halverwege
Dinky is nog wat wankel op de pootjes, maar héél blij dat ze weer thuis is. Of ze weet dat ze geen kittens meer kan krijgen? Ik vraag het me af - ze vindt het alleen maar een rotstreek dat ze (na een kalmeringspil omdat de poging zónder vorige week mislukte) in dat rotmandje moest.
De helft van het kwartet is klaar voor de reis. Ingeënt en gezond verklaard. Nog twee te gaan!
zondag 8 juni, 2008
Onderdeel van de routine
Een bijna eindeloos, zichzelf herhalend patroon vult deze weken mijn dagen. Met vijf platte stukken karton de trap op, karton vouwen tot een doos, bodem vastplakken, doos omkeren, doos vullen Ga erúit!, doos vullen...
zaterdag 29 maart, 2008
Katten in weblogland (5)
"Dan zie je dit vanuit de vensterbank," zegt Pinksoup.
Ik zit naast haar op de computertafel en kijk naar de foto's die ze me laat zijn op het scherm. "En dan wordt dit ons tuintje."
"Tuintje?" Ik staar met grote ogen naar het gruwelbeeld op de monitor. Een oneindige moddervlakte, waar achter elke boom en struik gevaar kan schuilen. Een brede, woeste rivier die schuimend en kolkend langs de modder stroomt, met om de paar meter gigantische watervallen.
Ik kijk Pinksoup aan.
"Maar... Maar moet ik dan naar buiten?" stotter ik met een piepstemmetje.
Ze legt een warme, zachte hand op mijn hoofd.
"Nee hoor, Meisje. Jij moet helemaal niks. Als jij liever binnen blijft, is dat prima."
Ik zucht tevreden en kijk nog eens naar de foto. Eigenlijk toch wel mooi, dat water. Als ik er maar vanachter het raam naar mag kijken. Want samen met Pinksoup naar L. lijkt me heel erg fijn, maar voor die grote, grote wereld ben ik nog altijd een beetje bang...
Katten in weblogland (4)
Een stukje schrijven? Ikke?
Nee joh, dat kán ik helemaal niet... Mijn talenten liggen op heel andere gebieden. Ik kan heel mal huppelen. Verstoppertje spelen. Schootliggen. Razendsnel rennen. Gekke plekjes opzoeken. Meisjes plagen. Eten. Op vingers kluiven. Buiktrappelen. Vrouwtjes uit bed jagen.
En ik kan vooral heeeeeeeeeeel goed slapen!
Katten in weblogland (3)
Hoezo, lente? 't Is koud! Dus zoek ik vandaag vooral lekker warme plekjes op. Die zijn gelukkig in ruime mate voorhanden.
Maar als kat is 't dan niet zomaar neerploffen en slapen, hoor! Daar maken we een fraaie compositie van.
Streepje zwart, streepje grijs, streepje zwart, streepje grijs... Dinky ten voete uit!
vrijdag 28 maart, 2008
Katten in weblogland (2)
Hihihi...
't Is wéér gelukt! Elke keer laten die drie suffe sullen zich door mij verrassen en hebben ze het nakijken. Het lijkt alsof ik diep in slaap ben, maar ondertussen lig ik stiekem te luisteren.
Ik herken haar voetstappen uit duizenden. Want ik doe wel altijd een beetje afstandelijk en ik ben nu eenmaal niet zo van het aaien, maar ik mag haar bést, hoor. En dat weet ze ook.
Elke keer dat ze thuiskomt, ben ik de eerste die haar hoort, de eerste die de trap af rent, de eerste die haar quasi nonchalant tegemoet wandelt - terwijl ik achter me die suffe sullen slof-slof-slof de trap hoor afdalen.
Hihihi... wéér gelukt! Ik heet ook niet voor niets Vitesse!
Katten in weblogland (1)
Hoera! Eindelijk zijn wij weer eens aan de beurt. Gelukkig maar dat zij ons die twee dagen per jaar gunt, anders kwamen we hier nooit aan het woord...
Wat is dat toch met mensen, dat ze altijd maar denken dat zij de dienst uitmaken? En dat ze nog altijd lijken te geloven dat wij alleen maar slapen en decoratief zitten te zijn in onze wakkere momenten? En dat we hulpeloos en verloren zouden zijn als zij niet voor ons zouden zorgen?
Ja, ook Pinksoup, hoor! Die mag dan wel genieten van haar verblijf in dat verre L., maar 's avonds denkt ze aan óns. Vraagt ze zich af of het wel goed met ons gaat, of we haar missen, of we wel gelukkig zijn in dit lege, stille huis. Dat voelen we. En dan proberen we geruststellende gedachten naar haar toe te sturen, haar te laten weten dat we het erg gezellig hebben met z'n viertjes en het héérlijk vinden als we ongecontroleerd onze gang kunnen gaan. Maar denk maar niet dat ze dat opvangt... mensen zijn te dom en ongevoelig voor onze telepathische capaciteiten.
Dus schrijven we het vandaag maar eens op. We maken het prima, Pinksoup! We slapen wat, eten wat en dwalen door onze eigen gangen en kamers zonder dat iemand ons tot de orde roept. En we weten dat jij het ook prima maakt. Als katten voelen we dat, al is de afstand nog zo groot. Wij weten alles!
Dus denk maar niet dat je ons vanavond kunt verrassen... We weten al lang dat je komt! :-)
zondag 9 maart, 2008
Ouderwets
Domme Födsel! We hebben hier een prima douche, maar hij wast zich nog steeds in een teiltje...
Wat me trouwens meteen herinnert aan onze douche-poll...
vrijdag 4 januari, 2008
Los scheuren
Het zijn de dagen van het dubbele gevoel.
Heerlijk om weer terug te reizen naar L. Hoe zou het met de bollen zijn? En is het formulier dat de ex-werkgever moet toesturen al gearriveerd? Zondag weer wandelen, lekker!
Maar het achterlaten van de katten valt elke keer zwaarder. Zeker nu we tien gezellige dagen samen zijn geweest.
Dan zal het vreemd en leeg zijn als er vanavond niemand bij me op schoot springt en er geen pootjes graaien naar het laatste stukje kaas op mijn bord.
Nog even volhouden. Nog een paar maanden, dan reizen we allemáál naar L...
zondag 9 december, 2007
Oneigenlijk gebruik
Eén van de cadeautjes die Sinterklaas voor me meebracht, is een nieuwe kattenbak. Nog vóór ik 'm uit de plastic zak had gehaald, had Födsel die al ontdekt.
Nu alleen nog uitleggen wat de eigenlijke bedoeling van zo'n bak is...
zondag 25 november, 2007
Min één
Zo'n weekend vliegt voorbij. En veel tijd met het kwartet is er nooit, omdat zowel het viertal als ikzelf een groot deel van de tijd ook een eigen programma heeft. Ik moet boodschappen doen, op familiebezoek en een stukje door de stad dwalen. Zij moeten willen slapen, eten, op de boekenkast liggen en uit het raam kijken.
Maar de tijd díe we wél samen doorbrengen, is dan ook echt quality time. Dan wordt er schootgelegen, vingergekluifd, buikgetrappeld en lipgesabbeld. Spinnen en knuffelen. Altijd genieten.
Toch trap ik er nog regelmatig in - en dat zal ook wel even zo blijven.
Dan vlijt Födsel zich, als hij even geen zin heeft in schootliggen maar wel mijn nabijheid op prijs stelt, zich op een kussentje achter mijn stoel. Normaal gesproken geen Födselplekje. Zodat ik even later, als ik een bladzij van mijn boek omsla en vanuit mijn ooghoek een rood kattenkopje zie schemeren, denk "hé, Ajax!". Om op vrijwel hetzelfde moment te beseffen "o nee, 't is Föds..."
Het moet nog wennen. Het zal wel een plek krijgen. Maar dat kost tijd.
En het versterkt het gevoel dat ik ze zo gauw mogelijk weer permanent bij me wil hebben.
maandag 5 november, 2007
Vierhonderd kilometer
Natuurlijk was het deze keer nog moeilijker om ze achter te laten.
Maar vier katten op een eenkamerappartementje is niet te doen. En de kans op nog zo'n schrikbericht is minimaal. "In zulke situaties is vrijwel altijd sprake van een niet ontdekte aangeboren afwijking. Een hartkwaal, een aneurysma..." zei de dierenarts. "Niet te voorzien, niet te voorkomen."
"Zorgen jullie ervoor dat jullie er over twee weken nog zijn?" drukte ik ze op het hart. Ze glimlachten me bemoedigend toe.
Ik heb het maar als een "ja" opgevat.
zaterdag 3 november, 2007
Herkenbaar
Kattenbezitters hebben geen wekker nodig...
donderdag 1 november, 2007
Niet te bevatten
Vijfeneenhalf jaar oud en nooit iets gemankeerd...
Inmiddels heb ik hem gezien. Het is waar. Het is écht. Zo lief, zo rustig. Zo ontzettend dood. Maar snel en pijnloos, godzijdank. Hij kan nauwelijks iets gemerkt hebben. Rustig, kalm, stil. Heel stil. Geen spoor van angst of pijn. Alsof hij slaapt.
Een hersenbloeding, een hartinfarct. Zoiets moet het geweest zijn. Een oergezonde kat van nog geen zes.
Nooit meer zijn bescheiden mauwtje dat om aaitjes vraagt. Nooit meer het aarzelende, vragende pootje dat tegen mijn hand tikt als ik te vroeg met aaien stop. Nooit meer zijn warme lijfje tegen mijn rug.
Nooit meer Ajax...
Waar het hart vol van is
Acht maanden was hij toen ik hem leerde kennen. 'Binkie' heette hij in het asiel waar ik hem ging bekijken. De laatst overgeblevene van een groep van 30 soortgenoten die door de dierenbescherming uit een huis waren gehaald wegens ernstige verwaarlozing en mishandeling.
"Hij is heel schuw, hoor," waarschude de verzorgster. "Hij moet niet veel meer van mensen hebben. Ga eerst maar even een half uur bij hem in het hok zitten en kijk daarna of je het echt wilt."
Hij vond me eng. Maar ook wel intrigerend. Als het moet kan ik op veilige afstand makkelijk een half uur volpraten voor een katje dat in zijn hele leven alleen maar geleerd heeft dat mensen gevaarlijk zijn. Aaien was nog te veel gevraagd, maar aan het eind van het half uur durfde hij best al even aan m'n hand te ruiken.
Ik wilde hem nog steeds.
Een 'Binkie' is hij nooit geworden. Veel te lief, te zacht, te bescheiden voor zo'n naam. En eigenlijk is hij om diezelfde reden ook nooit een 'Ajax' geworden. In de dagelijkse praktijk was hij dan ook hoofdzakelijk 'Menneke'.
Nooit heb ik hem horen blazen, nooit heb ik hem een poot zien opheffen. Stil en bescheiden kwam hij naast me zitten. Spinnend onder mijn aaiende hand. Tot het eind van zijn te korte leven leek hij zich te verbazen over het feit dat mensen dat óók konden. Aaien. En dat er zelfs een mens was dat hém wilde aaien. Elke keer als hij er, heel zachtjes en beleefd, om vroeg.
Nu is hij weg. Gelukkig heb ik hem nog even kunnen zien. Even kunnen aaien. Hem kunnen vertellen hoe lief en mooi en zacht hij was.
Ik miste hem in Luxemburg. Nu mis ik hem ook in Amsterdam...
woensdag 31 oktober, 2007
K-sterretje-T
Ajax is dood.
zondag 14 oktober, 2007
Wisseltruc
Terwijl ik zit te lezen, hoor ik naast mijn stoel het bescheiden mauwtje van Ajax. Of ik hem misschien heel even wil aaien.
Dat wil ik best - Ajax is nu eenmaal onweerstaanbaar. Dus glijdt, terwijl ik me weer laat meeslepen door het verhaal dat ik lees, mijn hand gestaag over zijn koppetje. Met af en toe een kriebeltje achter zijn oren. Hij knort ervan.
Als ik even later opkijk van het boek, zie ik Födsel die grijnzend tegen mijn aaiende hand leunt. Ajax is in geen velden of wegen te bekennen.
Soms denk ik dat mijn katten mij zwaar in de maling nemen...
donderdag 4 oktober, 2007
Onaardig
Omdat ik me best schuldig voelde dat ik op 4 oktober - bij uitstek hun dag - in L. zat en zij zielig en alleen in A., heb ik al mijn katten een heel persoonlijke en uitvoerige mail gestuurd om ze te feliciteren met dierendag.
Maar ze hebben geen van allen teruggemaild... :-(
Ondankbare secreten!
zaterdag 29 september, 2007
Even bijpraten
Na twee weken zonder aanspraak, vinden de katten het hoog tijd voor een goed gesprek...
En daar leg ik natuurlijk gráág de krant even voor opzij!
donderdag 2 augustus, 2007
Kedeng kedeng
Zes uur in de trein zitten is helemaal geen opgave na drie weken zónder spinnende buikwarmers, trappelende dijbeenkneders, rasperige vingerlikkers, behaaglijke knieholtevullers, grijnzende tenenbijters en knipogende toezichthouders...
Ik ga op weg naar de katten!
vrijdag 13 juli, 2007
Thuis komen
Deur open, ganglicht aan. Eén en twee.
Rugzak in de gang zetten, jas en schoenen uit. Trip-trip op de trap. Drie.
Licht in de kamer aan, computer inschakelen, een blik op de bureaustoel. Vier.
Neerploffen in de luie stoel. Roffelende pootjes vanuit de kattenkamer en door de gang. Vijf.
We zijn weer compleet!
zaterdag 30 juni, 2007
Haarbal
Vijf katten een stevige borstelbeurt geven... Heb je enig idee hoe veel haren dat oplevert?
vrijdag 29 juni, 2007
Long time no see
Eh... hoe heette die grote dikke rooie ook alweer...?
zondag 27 mei, 2007
Overdaad
Hmmm... Misschien hoef ik toch niet ieder weekend iets voor ze mee te brengen...
zaterdag 26 mei, 2007
Welkom
De nieuwe dag was één minuut oud toen ik uit de metro stapte.
Achter veel ramen brandde nog licht, maar op straat was het stil. Dat maakte het geratel van mijn kofferwieltjes op het asfalt extra doordringend.
Zouden de katten dat geluid al herkennen? Op welke afstand zouden ze het voor het eerst horen? En zouden ze dan beseffen dat ik in aantocht was?
Nog geen vijf minuten later was ik thuis. Födsel en Vitesse zaten achter de voorkeur. Binnen een halve minuut draaide het hele vijftal rond mijn benen.
We zijn weer compleet. Voor even.
donderdag 17 mei, 2007
Intiem
De katten vinden het heel gezellig dat ik weer thuis ben. En ik heb proefondervindelijk bewezen dat we bést met z'n zessen in het toilet passen... ;-)
vrijdag 11 mei, 2007
Laagvliegen
Het eerste wat er moet gebeuren als ik na een week werken weer in Amsterdam arriveer, is een kwartiertje héél overdreven door het huis heen en weer hollen.
Nee, niet ik, natuurlijk... de kátten!
zaterdag 5 mei, 2007
Weerzien
Drie zaten er al enthousiast direct achter de voordeur. Meisje lag op haar eigen stoel en begon enthousiast te piepen toen ze me zag. Dinky kwam een kwartiertje later, toen ze zeker wist dat ik het was.
Ze wilden best eten, maar vonden mij eigenlijk interessanter. M'n schoot is razend populair en Födsel volgt me als een schaduw, waar ik ook ga.
Geen spoor van verwijt, geen spoor van stress of onbehagen. Het wordt een heel relaxt en gezellig weekend, geloof ik. :-)
vrijdag 20 april, 2007
Boos
Om te voorkomen dat ik er nog eens zomaar twee dagen tussenuit piep, hebben de katten mijn rugzak gegijzeld...
zaterdag 14 april, 2007
Als vanouds
Het foei!, laat dat!, mag niet!, ga daar weg! en niet doen! is weer niet van de lucht. Födsel is weer helemaal de oude.
Maar ik geef 'm nog wel zijn vitaminedrankje, want dat vindt-ie zo lékker...
vrijdag 13 april, 2007
Zorgeloos het weekend in
Kom nou... jullie kennen me toch langer dan vandaag?
Geen sprake van dat ik het weekend zou ingaan zonder zeker te weten dat dat verantwoord is. En hoewel de grote rooie man vandaag alweer wat actiever was dan gisteren, heb ik op de laatste weekdag voor alle zekerheid toch nog even de dierenarts geraadpleegd. Dat is dan wel even zwaar en opgelaten sjouwen met een aanstellerig jammerende zeven kilo in een mandje, maar je moet iets over hebben voor je huisgenoten. Toch?
Hij is kerngezond. Als je al van 'ziek' zou kunnen spreken, is het hooguit 'herstellend van een verkoudheidje'. Niks aan de hand. Zoals meneer na thuiskomst ook demonstratief onderstreepte door zich vol overgave op de droge brokjes te storten.
Födsel mankeert helemaal niks.
donderdag 12 april, 2007
Hatsjie
Niesen-niesen-niesen en kleine wateroogjes. Beetje hangerig, maar niet echt ziek.
Arme Fodsel...
Kunnen katten ook last hebben van hooikoorts?
woensdag 4 april, 2007
Kleine ondernemer
Steeds vaker verdwijnt Meisje voor korte of langere tijd uit mijn gezichtsveld. Maar inmiddels maak ik me er geen zorgen meer over als ze een paar uur verdwijnt. Want het is geen angst die haar naar een verre schuilplaats drijft: het is het besef dat het hele huis net zo goed háár domein is als dat van de andere katten en dat er heel veel lekker slaapplaatsjes te ontdekken zijn. Die is ze stuk voor stuk aan het uitproberen.
Knappe meid!
zaterdag 31 maart, 2007
Geen geluk
Aaaaah... ze komen prachtig op, de klavertjes-vier. En inderdaad: ze hebben allemaal víer blaadjes. Die zouden me een flinke dosis geluk kunnen bezorgen.
Maar ja, dan moet je géén Vitesse als huisgenoot hebben, natuurlijk...
donderdag 29 maart, 2007
Katten die ik heb gekend: Pinkie
Zó veel katten heb ik in mijn leven gekend... te veel om op te noemen. Te veel voor twee dagen 'katten-in-weblogland'. Bolletje, Boris, Zotje&Petotje, Snoopy, Mums, Popov, Ramses, Toetsie, Miep, Fortuna...
Ik heb nog maar tijd voor ééntje. En dat kan dan niemand anders worden dan Pinkie. De kleine rooie kater.
Heel, héél ziek was hij, nog maar vier weken oud. Al weggekropen achter het gasfornuis om stilletjes te sterven. Maar ik wilde hem niet laten gaan, verbouwde op een vrijdagavond mijn halve keuken om hem uit zijn schuilhoek te vissen en racete een weekend lang met hem langs dienstdoende dierenartsen die geen cent meer voor hem gaven. Een weekend lang hield ik hem in mijn handen en probeerde ik hem nieuw leven in te blazen. Als hij maar iets at, als hij maar iets dronk. Ik kookte kip en rijst en liet hem druppels bouillon van een lepeltje likken.
Hij haalde het en hij vergaf me. Ook al was de prijs hoog en was hij degene die 'm moest betalen. Een zwak hart en epileptische aanvallen - een heel kattenleven lang. Maar hij vergaf het en was de allerliefste Pinkie van de hele wereld.
Voor een tweede keer gooide hij mijn leven overhoop toen een nonchalante schilder, tegen alle afspraken in, een raam open liet staan en Pinkie besloot de wereld te verkennen. Drie bange weken was hij zoek. En nadat ik alles had geprobeerd wat ik kon bedenken, probeerde ik met de moed der wanhoop datgene wat ik nooit zélf had kunnen verzinnen. En ik kon mijn ogen nauwelijks geloven toen ik een dag later precies de plek vond die de helderziende me had beschreven.
De teleurstelling was groot toen ik ook daar Pinkie niet vond. Of vond ik hem wel? Ik voelde zijn aanwezigheid, hoorde hem door de struiken sluipen. Maar ik zág hem niet.
Toch wás hij er, bedacht ik die avond in bed. En, geheel in lijn met mijn ongedachte keuze voor hogere machten, zocht ik vanuit mijn stille slaapkamer contact met hem. "Ik wacht op je," zei ik zonder woorden. "Zoek mensen op. Vraag ze je te helpen. Zeg ze dat je naar huis wilt."
De volgende avond werd ik gebeld. "Ik denk dat ik uw kat heb," zei een vrouwenstem. Ik griste de reismand van de trap en scheurde naar haar huis. En daar zat Pinkie.
"Hij zat onder een lantaarnpaal en mauwde naar me," vertelde de mevrouw. "Ik herkende hem van het postertje."
Ze vond hem op nog geen honderd meter van de plek die de helderziende beschreven had.
Negen was hij pas toen een onschuldig darmvirus te veel was voor zijn zwakke hart. "Ik krijg hem niet meer op temperatuur," zei de dierenarts na een nachtje ziekenhuis. Pinkie lag rustig op de behandeltafel. Ik keek hem aan.
Hij legde een pootje op zijn hand. "Nu moet je me echt laten gaan," zei hij.
Maar nog altijd hebben we contact. Steeds als een kat die ik heb gekend op reis gaat naar de regenboogbrug, komt Pinkie me 's nachts, in mijn stille slaapkamer, vertellen dat de reiziger veilig is aangekomen. En dat het goed is.
Hij is de helft van mij - de Pink van Pinksoup.
Voor altijd weg. Voor altijd bij me.
Katten die ik heb gekend: Saartje
Eigenlijk heette Saartje geen Saartje, maar Muts.
Onder die naam leerde ik haar kennen tijdens onze zoektocht naar Jacky. In één van de asiels waar we wekelijks gingen kijken of Jacky daar misschien was binnen gebracht. Elke week mochten we een kijkje nemen in de quarantainekennel, waar de nieuwkomers werden ondergebracht in afwachting van het onderzoek door de dierenarts. Waren ze gezond genoeg bevonden, verhuisden ze - ingeënt en wel - naar de verkoopafdeling.
Behalve Muts Saartje. Zwervend aangetroffen en panisch voor mensen. Volkomen onbenaderbaar. En na de zes weken die onze speurtocht duurde, zat er nog geen enkele verbetering in.
Een dag of tien na Jacky's thuiskomst, belde ik het asiel.
"Zit Muts Saartje er nog?" Ja, tuurlijk. Geen schijn van kans dat ze haar ooit aan de man konden brengen, zeiden ze.
Dat hadden ze dus helemaal verkeerd. :-)
Het duurde een paar maanden voor ze een beetje aan me gewend was. Maar daarna werd ze ook superaanhankelijk. Er moesten vier jaar schade worden ingehaald. Ik was haar maar al te graag ter wille.
Elke kat die je in huis haalt, gun je een lang en gelukkig leven. Maar sommig nog nét iets meer dan andere.
Soms gaan de dingen niet zoals je zou willen. Saartje kwakkelde. Blaasontstekingen, aanvallen van niesziekte, ontstoken tandvlees. Het kwakkelen werd erger en erger. F.I.P. was het angstige vermoeden van de dierenarts. En daar is geen kruid tegen gewassen.
Ik had haar graag zo veel méér gegund. Zo veel lánger. Maar in elk geval weet ik zeker dat ze nog één gelukkig jaar heeft gehad.
Katten die ik heb gekend: Jacky
Jacky kende ik via haar personeel: mijn oudste zus.
Jacky was een kwiek en elegant dametje dat zich als enige kat in huis prima vermaakte en heel tevreden was met haar leventje op een Amsterdams bovenhuis. Zo tevreden dat ze, toen ze tijdens een vakantie van haar verzorgster in een gemeente zo'n 35 kilometer verderop logeerde, besloot dat eigen huis goud waard is. In een onbewaakt ogenblik sprong ze van het balkon in een boom, klauterde naar beneden en aanvaardde de reis naar huis. Dacht ze. Ze verdwaalde hopeloos.
De paniek bij zus - en bij de hele familie - was groot. Hoe moest een verwend dametje van 16 in hemelsnaam overleven in een onbekende stad, ver van huis?
We deden er alles aan. Maakten honderden briefjes-met-foto die we in steeds grotere kringen rondom haar logeeradres in de brievenbussen stopten, plaatsen advertenties in stadssuffertjes en op de lokale televisie, reden twee, drie keer per week naar 'het dorp' en deden op de terugweg alle asiels in de omgeving aan. Op elk telefoontje dat er "een zwart-witte kat" gevonden was, ondernamen we actie.
Geleidelijk aan verloren we de hoop, al bleven we hardnekkig zoeken.
Na dik zes weken - we waren na de zoveelste rit naar het dorp nét weer in Amsterdam teruggekeerd - kwam hét telefoontje. Jacky was gevonden en door de dierenambulance afgeleverd bij een dierenartsenpraktijk.
Voor de heldhaftigen onder u: zo zag ze er uit. Ergens op haar tocht was haar linkervoorpoot in haar halsbandje verstrikt geraakt, wat een diepe wond in haar oksel had veroorzaakt. Een velletje met botjes was ze. Dat met infusen en drie maal daags een stinkende zalf weer op de been moest zien te komen.
Ze is helemaal hersteld en leefde nog vijf jaar lang haar tevreden, verwende leventje op haar eigen Amsterdamse bovenhuis.
Een wonderkatje.
woensdag 28 maart, 2007
Katten die ik heb gekend: Spider
Er kwamen in die jaren wel vaker telefoontjes. Maar als de dierenbescherming me op m'n werk belde, was het belangrijk. En dat wás het ook.
"We hebben een weesnestje," was de boodschap. Vier kittens van twee, tweeëneenhalve week oud, moederpoes waarschijnlijk slachtoffer geworden van het verkeer. Flessenwerk aan de winkel.
We verdeelden de taken en zo kwam Spider bij mij wonen. Een niemendalletje was ze nog maar.
Flessenkatten zijn altijd heel bijzonder. Voor hen ben je méér dan kattenpersoneel. Je bent moederpoes. En dat raak je je hele leven niet meer kwijt. Tot haar laatste dagen bleef ze op mijn lip sabbelen. Tot wederzijds genoegen.
Katten die ik heb gekend: Bosie
Ze zijn er weer: de 'katten-in-weblogland-dagen'. Inmiddels een jaarlijks terugkerende traditie, bedacht door haar. Met dit jaar als thema 'katten die ik heb gekend'.
Dan moet ik wel beginnen met Bosie. Die, mét zijn zus Oscar, de allereerste kat was die mijn huis bewoonde.
Ik wist precies wat ik wilde toen ik naar het asiel ging. Een schildpadpoes en een rode kater. In plaats daarvan werden er die avond twee pikzwarte katjes van krap tien dagen bij me thuisbezorgd. Samen met hun moeder in een enorme vangkooi. Daar moest ik ze maar een tijdje in houden, was het advies. Want moeder leefde in het wild en was onbenaderbaar. Van de kittens was toen nog niet eens bekend of het poezen of katers waren. Hun namen kregen ze dan ook 'at random' - waarbij Bosie geluk had en Oscar pech.
Mooi waren ze. Schuw ook - en dat zijn ze hun hele leven gebleven. Ze logeerden zeven weken bij de kleine grijze zonder dat die ooit een glimp van ze heeft opgevangen. Slechts de foto's bewijzen voor de familie dat ze echt hebben bestaan.
Vooral in Bosie bleef de wilde kat zijn leven lang sluimeren.
Dat manifesteerde zich vooral bij dierenartsbezoeken. Die ik, om praktische redenen, dan ook maar zo veel mogelijk beperkte. Het was een angstig avontuur om Bosie in een reismandje te krijgen. Dan werd hij een levensgevaarlijke tijger.
Meestal ging het goed. Maar één keer liep het wel heel serieus fout. Het lukte me uiteindelijk om het deurtje achter hem te sluiten, maar toen had hij me al twee keer flink gebeten. Dat zien we straks wel, dacht ik. Eerst naar de dierenarts. Wel haalde ik diezelfde middag een tetanusprik en antibiotica bij de huisarts.
Te laat, bleek twee dagen later. Mijn hand en pols zwollen dusdanig op dat ik op zondag toch maar even langs de EHBO ging. Met het schaamrood op de kaken, want een kattenbeet valt behoorlijk in het niet bij de ernstige zaken die je daar verwacht. Wat een wat al te bescheiden inschatting bleek. Ik moest meteen blijven en werd midden in de nacht geopereerd. Uiteindelijk lag ik er vijf dagen lang zo bij:
aan de infusen, met rubberen buisjes die de wonden moesten openhouden en drie keer per dag een verpleegster met een ontsmettend handbadje aan mijn bed.
Ach, Bosie... ik zal 'm nooit vergeten!
dinsdag 27 maart, 2007
Zenuwenkat
Waar ze niet was:
In de wasmachine. In m'n klerenkast - of in welke andere kast dan ook. Onder m'n bed. Achter de piano. In de piano (ja, zelfs dát kan ze). Achter het fornuis. Achter de koelkast. In de koelkast (een mens haalt zich van alles in z'n hoofd...). Achter de wasmachine. Onder het kastje met schilderspullen. Onder de boekenkast. Op de boekenkast. Achter de grammofoonplaten. Achter de computer. Onder het logeerbed. In het boodschappenwagentje.
Het bakje met o-zo-lekkere vitaminedrank dat ik vanochtend in haar *eigen* kamer had neergezet, bleef de hele dag onaangeroerd. En ook al had ik het gevoel dat ze daar moest zitten: er bewoog niets. Ze liet zich niet horen of zien.
Tot tien minuten geleden. Toen was de vitaminedrank op en zat Meisje midden in de kamer. Nu ligt ze, na een enigszins verlaat ontbijt, weer op haar *eigen* stoel.
Pffft... kátten!
Verstoppertje
Mijn dagen komen altijd wat traag op gang. De ochtend is niet helemaal 'mijn ding' en de eerste routinehandelingen worden dan ook op de automatische piloot uitgevoerd. Sapje uit de koelkast, koffie maken, ontbijtje verstrekken aan de katten.
Maar zelfs op de automatische piloot registreer ik heel goed dat het vandaag een ontbijtje voor vier is. Er ontbreekt er een. Van Ajax kan ik dat verwachten - hij wil nog wel eens uitslapen - maar die heeft zich al op de brokjes gestort.
Drie uur later tel ik nog steeds maar vier huisgenoten. Ook al ben ik al drie keer het huis doorgewandeld. Soms is het best lastig als je zoveel woonruimte hebt. Met heel veel hoeken en gaten waar een kat zich kan ophouden.
Wáár is Meisje?
zaterdag 24 maart, 2007
Nieuwsgierig
Na al die jaren heeft Meisje nog steeds niet kunnen ontdekken wie toch dat grappige, leuke, vriendelijke en uiterst aantrekkelijke katje is dat achter de spiegel woont...
zaterdag 17 maart, 2007
Mag ik een teiltje?
Hij blijft de kampioen van de belachelijke slaapplaatsjes...
Maar ja, zoiets kun je toch niet wakker maken?
Afstandskat
Zou-ie stiekem weg willen...?
woensdag 14 maart, 2007
Dievegge
Het lijkt me overduidelijk: de uitdrukking je moet je de kaas niet van het brood laten eten kan alleen maar bedacht zijn vóórdat Meisje geboren werd...
maandag 26 februari, 2007
Ontbijtdouche
De dag begint altijd met een gezond sapje. Niet zelf geperst - er zijn grenzen aan mijn streven naar gezondheid. En omdat ik niet houd van ijskoude drankjes, pak ik meteen na het opstaan een vers flesje uit de koelkast dat op het aanrecht op temperatuur mag komen terwijl ik de katten van ontbijt voorzie en mezelf schoon boen onder de douche. Daarna nestel ik me met de krant, een plak ontbijtkoek en het enigszins opgewarmde flesje in de leunstoel om de dag feestelijk en officieel te openen. Maar eerst goed schudden voor gebruik - zo hoort dat met vruchtensap. Toch?
Maar dan moet je geen Födsel als huisgenoot hebben. Vanochtend had het schudritueel dramatische gevolgen. De halve huiskamer werd besprenkeld met multivruchtensap. Doordat mijn grote rode vriend tijdens mijn afwezigheid heel even zijn vlijmscherpe tanden in het flesje had gezet.
En dáárom heb ik vanochtend twee keer gedoucht...
zaterdag 24 februari, 2007
Middagdutje
Erg multifunctioneel, zo'n boodschappentas...
zondag 18 februari, 2007
Verbaal geweld
"Wees blij dat ik er deze keer géén schep zout in doe om 't je af te leren," zeg ik tegen Vitesse, als ik het vers getapte bekertje water voor haar op het aanrecht zet. Dat vindt ze veel lekkerder dan het even verse vocht in de gezamenlijke drinkbak.
"Als ik eenmaal de computertafel in elkaar heb gezet en een nieuwe salontafel heb gevonden, dan moet ik jullie echt inruilen voor een paar welopgevoede en meer decoratieve exemplaren," zucht ik tegen zes kilo Födsel die zich op m'n schoot in een - voor hem - comfortabele houding heeft gedraaid. "Katten die geen speeldoosjes en vazen van de kast meppen," waarschuw ik Meisje, die zich maar eens op haar rug draait zodat ik ook haar buik kan vertroetelen.
Ze kijken me onverstoorbaar aan. Ze kennen die speeches. Zo beloof ik ze elk jaar in de eerste weken van december dat ze dit jaar wéér het risico lopen in een kerstovenschotel te verdwijnen. Ik doe het nooit en kennelijk is dat besef inmiddels bij ze doorgedrongen.
"Een stel siamezen of blauwe russen," vervolg ik mijn betoog. "Daar kan ik tenminste mee voor de dag komen."
Ze spinnen.
Zelfs mijn katten nemen me niet serieus.
vrijdag 16 februari, 2007
Uitgespeeld
Je kunt ze ook geen avond alleen laten.
Adieu, speeldoosje. Zeg maar 'dag' met je handjes...
zondag 11 februari, 2007
Zondagsrust
Is dit het Meisje dat zich in de opvang niet liet pakken om in haar reismandje te stoppen, zodat we al bijna pizza's bestelden omdat het nog wel eens uren kon gaan duren voor we de thuisreis konden beginnen? Het Meisje dat hier drie maanden onder de bank woonde en 's nachts, als iedereen sliep, stiekem een hapje ging eten? Het Meisje dat spoorloos verdwijnt zodra ze voetstappen op de buitentrap hoort en pas te voorschijn komt als ze zeker weet dat de bezoekers op veilige afstand zijn? Het Meisje dat zich, geïntimideerd door eeuwige macho Födsel, maandenlang terugtrok in haar eigen kamer waar de grote rooie man niet mocht komen?
Ja, dit is het zelfde Meisje. Meisje is helemaal thuis!
zondag 28 januari, 2007
Slapen
Overdag slapen betekent in huize Pinksoup:
- omringd worden door de Red Man Group
- doodstil blijven liggen omdat er anders zo'n dikke rooie van je buik kiepert
- steeds wakker gelikt worden door een schuurpapieren tongetje
- duwen tegen een onwrikbare kat die zijn zinnen heeft gezet op onder het dekbed
- voortdurend bedacht zijn op een venijnige tandjes in je grote teen
Overdag slapen betekent in huize Pinksoup alles - behalve slapen.
donderdag 25 januari, 2007
Speelkwartier
Het is een landerige middag. Terwijl ik lees, soezen of slapen de katten op zelf gekozen lekkere plekjes. De een diep in slaap, de ander verdiept in een luie poetsbeurt van staart en poten. Er heerst rust in huize Pinksoup.
Het lezen maakt plaats voor een half uurtje creatief. Wat inhoudt dat ik naar boven moet lopen om materialen te halen. Heel even maar. Hooguit vijf minuten.
Pats! Boem! Kletter!
Als ik weer beneden kom, ligt de kandelaar uit de vensterbank op de grond en is de pan die alvast klaar stond voor de bloemkool in de gootsteen gekieperd. Merkwaardig genoeg hebben alle katten ineens een ánder plekje gekozen en zijn ze allemaal klaarwakker...
woensdag 17 januari, 2007
Spoken
Bonke-bonke-bonke-bonk.
Nieuwsgierig gluur ik de gang in om te kijken wie er naar beneden komt.
Niemand.
Alleen een klein rubberen balletje dat geheel zelfstandig in slowmotion tree voor tree de trap af rolt.
Maar volgens mij hoor ik boven Dinky zachtjes giechelen...
maandag 15 januari, 2007
Leergierig
Mijn katten zijn dol op lezen!
Vooral boeken die *mauwen* als je ze openslaat vallen erg in de smaak...
zaterdag 13 januari, 2007
Onderdak
Verwennen? Welnee joh!
woensdag 10 januari, 2007
Vooruitgang
Soms moet je dingen gewoon op hun beloop laten...
Na haar besluit om uit haar eigen veilige kamer te komen, maakt Meisje het leven in de woonkamer steeds meer tot het hare. Nog steeds doet ze nieuwe ontdekkingen en vindt ze nieuwe plekjes om te liggen of lekkere hapjes te scoren.
Het blazen tegen Födsel begint een zeldzaamheid te worden, al deinst ze nog wel achteruit als hij met zijn stoere macho-passen haar richting uit draaft.
Vanavond viel ze een verraste Ajax om z'n hals voor een lekker partijtje stoeien. Voor het eerst, want tot nu toe was spelen een solistische aangelegenheid waar hoogstens een nepmuis aan te pas kwam.
Alwéér een stap vooruit.
Soms moet je dingen gewoon op hun beloop laten om te ontdekken dat geduld beloond wordt.
maandag 8 januari, 2007
Controle
Soms gelóven ze het gewoon niet als ik beloof dat ik kattenbrokjes zal meenemen...
woensdag 3 januari, 2007
Patiënt
Ik kan jullie meedelen dat Födsel alweer aardig is opgeknapt.
En dat is héél vermoeiend...
Néé Födsel! Foei Födsel! Mág niet Födsel. Kom daar áf Födsel! Laat dat Födsel! Niet doen Födsel!
maandag 1 januari, 2007
Thuis (met z'n allen)
Natuurlijk is het een 'gedoe' om met een kat van 6 kilo - jippie, er is al een kilo áf! - de metro in te stappen en dan nog een eind te wandelen naar de spoedkliniek. En natuurlijk is zo'n consult op een feestdag een rib uit je lijf. Zeker als er nog een prijzige zak dieetvoer mee terug moet. En natuurlijk is het vervelend als je een uur moet wachten omdat er échte spoedgevallen tussen komen.
Maar dat doe je gewoon als je katten hebt. Niet uit een gevoel van verantwoordelijkheid, maar puur uit gevoel. Ze horen bij mij, zo gezond en happy als maar mogelijk is.
En wat ben ik dan blij en verdrietig tegelijk als ik, mét Födsel, weer de lange tocht naar huis begin. Als een van de weinigen uit de wachtkamer. De meeste andere katten die ik vanmiddag voor het eerst ontmoette, zag ik meteen voor het laatst. Met lege mandjes en behuilde ogen kwamen hun baasjes naar buiten.
Födsel en ik zijn weer thuis.
Gelukkig wel!
Timing
Leuke kat hoor, Födsel.
Maar hij zou nóg leuker zijn als hij zijn blaasontstekingen niet steeds op een feestdag plande.
Dat wordt weer een tochtje naar de spoedkliniek, dus... :-(
woensdag 27 december, 2006
Dievegge
Meisje heeft helemaal geen tijd om haar nieuwe slaapplaatsje uit te proberen. Meisje moet eieren jatten!
dinsdag 26 december, 2006
Wreed
Soms moet een mens hardvochtig zijn.
Ik gun Meisje de heerlijkste slaapplaatsjes, zélfs als die behoorlijk in de weg liggen. Zo staat er in de kattenkamer een kattenkrabpaal óp het reservebed. Daar ligt ze nu eenmaal graag, waarbij het wankele evenwicht van die bijzondere opstelling haar niet lijkt te storen.
Maar dat ze haar favoriete plekje op de oude geluidsinstallatie dermate demonstratief voor zichzelf reserveerde door het te markeren, vond ik minder geslaagd. Ik denk dat er maar weinig mensen zijn die dagelijks zo driftig en intensief de standplaats van de geluidsinstallatie met sop, schuursponsjes en schoonmaakmiddel te lijf gingen.
Dus heb ik alles rigoreus leeggehaald, schoongemaakt, behandeld met neutraliserende middelen en voorzien van een flinke dosis geruststellende kattengeurtjes. Plus een riante nieuwe slaapplaats.
En nu maar hopen dat ze hier genoegen mee neemt...
vrijdag 22 december, 2006
Probleempje
Toch is er iets dat mij tegenhoudt om de oude installatie definitief de deur uit te doen...
dinsdag 12 december, 2006
Blinde vlek
Mijn katten zijn hartstikke slim.
Ze kunnen zelf nieuwe spelletjes verzinnen. Ze weten precies wanneer er echte vis op het menu staat. Ze weten dat de kraan open gedraaid gaat worden als ik de badkamer binnen stap. Ze hebben 't meteen in de gaten dat er iemand naar die enge man in de witte jas moet als ik het reismandje te voorschijn haal. Ze beseffen dat er weldra een klereherrie zal losbarsten als ik de stofzuiger pak. Ze snappen dat ik bezeten kan worden als ik in mijn makkelijke stoel plaatsneem. En ze wachten met het bijten in neus en tenen tot de wekker is afgelopen.
Alleen het woordje nee zullen ze nooit begrijpen, vrees ik...
zondag 10 december, 2006
Uitzonderlijk talent
Ik wil met het stokje spelen! zeurde Födsel. En als je niet met me wilt spelen, wil ik op schoot!
Hij had pech, want ik moet fanloggen. En koffie drinken, shaggies draaien en alle sinterklaascadeaus een plek geven.
En als je niet wilt spelen en ik óók niet op schoot mag, dan ga ik klieren! besloot de cat from hell.
En dús kieperde hij mijn net gevulde waterfles ondersteboven in de prullenmand...
zondag 19 november, 2006
Meisje
De wereld voelt weer helemaal vertrouwd...
Update: Het mandje heeft ze zich inmiddels ook maar toegeëigend :-)
zaterdag 18 november, 2006
Diggelen
Er zijn van die momenten dat ik even iets minder blij ben dat Meisje weer beneden woont...
zaterdag 11 november, 2006
Genoeg is genoeg
't Is mooi geweest, vindt Meisje. Heel sjiek, zo'n eigen kamer. En handig voor 's nachts, want slapen doet ze nog steeds boven.
Maar voor het overige heeft ze zich - af en toe nog met de nodige aarzeling - neergelegd bij de rest van het stel. Ze wonen weer met z'n allen in het hele huis!
maandag 23 oktober, 2006
De liefde van de kat
Zelden ben ik zo enthousiast begroet door de katten als vandaag. Vitesse had me horen aankomen en zat achter de voordeur. Födsel stormde de trap af en huppelde door de gang. Ajax en Dinky sprongen van de bank en zetten een sprintje in. En boven hoorde ik Meisje mauwend aan de deur van haar privékamer krabbelen.
Heerlijk thuiskomen als je je zo geliefd voelt.
Of zou het komen doordat gisterenavond de kattenbrokjes op waren en ze vanochtend hun ontbijt zijn misgelopen?
zondag 22 oktober, 2006
Wreed
Vier boze en uiterst verontwaardigde katten. Minachtende blikken, uitdagend treiteren en beledigde ruggen omdat ze me niet eens meer willen zien.
Het is ook erg. Heel erg. Ik heb ze van hun lekkerste slaapplekje beroofd.
Maar ja, af en toe moet het dekbed toch echt gewassen worden...
maandag 16 oktober, 2006
Tweezitter
De kilte van de herfst begint voelbaar te worden. Maakt niet uit, thuis wacht de voorverwarmde stoel...
zondag 1 oktober, 2006
Vooruitgang
Voor het eerst in haar ruim driejarig bestaan heeft Vitesse de sprong op schoot gewaagd. Ze bleef maar heel even, maar tóch... het begin is er! :-)
zaterdag 30 september, 2006
De evolutie van het spel
Het begon met een nieuw speeltje. Heel simpel: een stokje met een elastiekje en een frutsel-met-belletje eraan. Groot succes in de strijd tegen de kilo's. Aanvankelijk volstonden we met wat lichte oefeningen in de huiskamer, maar het werd pas écht leuk toen ik met het stokje door de gang rende, Födsel in mijn kielzog op jacht naar het frutseltje. En als hij het gevangen had - het streven was om dat pas bij de voordeur te laten gebeuren - holde ik weer terug naar de kamer, Födsel met de frutsel in z'n bek op mijn hielen.
Toen gooide m'n knieblessure roet in het eten. Geen punt. We grepen terug op de huiskameroefeningen, die kon ik tenminste zittend uitvoeren. En na die warming-up holde Födsel in zijn eentje met het stokje de gang op en neer.
Vandaag bereikten we weer een nieuwe fase van het spel. Zónder stokje ren ik heen en weer door de gang en Födsel holt gezellig met me mee. Voor mij heeft het een behoorlijk 'ik-sta-voor-jan-met-de-korte-achternaam-gehalte, maar daar maalt de kat niet om.
Nu ga ik werken aan de ultieme editie. Eentje waarbij Födsel gewicht verliest zonder dat ik er moe van word. De fase waarin ik, zitten in de luie stoel, alleen nog maar 'klaar...af!' roep en Födsel luid mauwend tien keer de gang op en neer rent.
Maar ik vrees dat hij daar niet in zal trappen. Want spelletjes zijn alleen leuk als vrouwtje meedoet.
maandag 18 september, 2006
Eerlijk delen
't Was een heerlijk relaxt dagje. En ik was niet de enige die er zo over dacht.
Aan de luie stoel ben ik dan ook niet echt toe gekomen...
zaterdag 16 september, 2006
Selectief
Ze kunnen het best, hoor. Luisteren. En ik weet zeker dat ze ook heel goed begrijpen wat ik zeg. Gaandeweg zijn ze steeds meer woorden gaan herkennen, de katten.
Wil er iemand eten? En de hele bubs staat al in de keuken.
Zullen we dan nog even spelen? Födsel zit meteen naast zijn favoriete stokje-met-frutsel en Vitesse haast zich vast naar de gang.
Ja, nu mag je wel even op schoot. Altijd spannend wie de race wint, al eindigt het vaak met een tegen elkaar geklemd duo.
Waar is je muis dan? Het stukgekauwde gevalletje ploft binnen twee seconden voor mijn voeten.
Ik zal even vers water voor jullie pakken. Vitesse springt snel op het aanrecht om de straal uit de kraan te lijf te gaan.
Het wordt bedtijd. Acht poezenvoetjes hobbelen de trap op.
Slimme katten, toch?
Alleen weet ik nog steeds niet wat er zo moeilijk te begrijpen is aan het woordje nee...
zondag 27 augustus, 2006
Junkie
Födsel is helemaal verslaafd aan zijn nieuwe speeltje. Een stokje met een elastiekje en een frutseltje eraan. Het leukste is natuurlijk als ik er als een idioot mee door de gang ren, met de dikke rooie theemuts op mijn hielen. Maar ook als ik dat niet doe, bewaakt hij zijn favoriet als een kostbare schat.
Zelfs als hij slaapt...
woensdag 23 augustus, 2006
Voorspelbaar
Ik weet best hoe ik Vitesse op de kast kan krijgen, hoor.
Ik leg er gewoon het kussen van de luie balkonstoel neer...
vrijdag 11 augustus, 2006
Aanwinst
Het nieuwe kussen van de Poang zit ligt heerlijk!
dinsdag 8 augustus, 2006
Pornopoes
"En ik heb ook nog een mandje," zei jongste zus nadat ze een enorme verzameling kattenspeeltjes in een plastic zak had gedaan.
"Leuk! Lief!" Vond ik. Riet met een pink kussentje. Niet zo'n reusachtige sta-in-de-weg. Maatje Dinky of Vitesse, zo op het oog geschat.
Maar ja, katten maken zélf wel uit of het past of niet...
zondag 30 juli, 2006
Lief
Cadeautje van de kleine grijze voor Meisje.
En nu maar hopen dat ze het niet ál te eng vindt...
zaterdag 29 juli, 2006
Eigen schuld
Dat krijg je ervan als je vieze kattenbrokjes koopt...
maandag 24 juli, 2006
Verandering
Drie jaar lang was ze het meest afstandelijke katje dat ik kende. Niet superschuw, zoals Ajax, maar in zichzelf gekeerd. Haar start was ook niet superslecht, eerder verwaarlozing en tekort aan aandacht dan echt mishandeling. Ze bleef klein - wat is dat toch met Zeeuwse katjes? - maar was tierig en at met smaak, speelde en wist feilloos de lekkerste slaapplaatsjes te vinden - zo slaapt ze nu al wekenlang op een kussen op de linnenkast. Lief, maar op afstand.
Tot vorige week. Was het woensdag of donderdag dat ze ineens op me af kwam en met een klein, bescheiden mauwtje naast me ging zitten? Alsof ze nooit iets anders gedaan had, kwam ze om een aaitje vragen. En nog een.
Ze bleef terugkomen. Gisteren hoorde ik haar voor het eerst spinnen. En zojuist kronkelde ze zich behaaglijk op haar rug zodat ik ook haar buik kon kroelen.
Malle Vitesse: van het ene moment op het andere een volkomen andere kat - een echte knuffeldoos! :-)
zondag 23 juli, 2006
Complicaties
Een echt zondagse schootligbui, gemengd met een tikkeltje ondeugendheid. Happen naar de pen, blocnote van tafel tikken, notitievellen op de grond meppen, kluiven op vingers, kopstoten tegen m'n neus...
Soms maakt Födsel het fanloggen wel héél uitdagend.
donderdag 20 juli, 2006
Gestrekt
dinsdag 18 juli, 2006
Vreemde voorkeuren
De pastasalade van Woordenaar leek me wel wat. Dus kookte ik tricolore schelpjes, verkruimelde ik een blikje tonijn, sneed ik uien en tomaten en scheurde ik veldsla en ricola. En heel grote kom vol.
Toen ik de dressing maakte - met sesamolie en knoflooksaus - stonden er ineens drie katten op hun achterpoten tegen het aanrecht te smeken om een likje.
Rare beesten.
vrijdag 14 juli, 2006
Complicatie
Nu alleen de katten nog even duidelijk maken dat 'de schoot' tijdelijk niet beschikbaar is...
donderdag 6 juli, 2006
Hittegolf (2)
Uitgeteld...
dinsdag 4 juli, 2006
Hittegolf
Födsel heeft het enige plekje in huis ontdekt waar af en toe een vleugje wind langskomt...
donderdag 22 juni, 2006
Stoeipoes
Mijn katten denken dat ze mij voor het lapje kunnen houden.
Als ik 's avonds de deur binnenstap na mijn werkdag, komen ze van alle kanten aangesjokt. Onderweg rekken ze zich nog eens theatraal uit, ze gapen hartstochtelijk alsof ik ze uit een diepe slaap heb gehaald met mijn bonkende schoenen op de trap. Lui komen ze een aaitje halen, er helemaal van overtuigd dat ik ze zonder meer geloof als ze me zonder woorden vertellen hoe saai hun dag is geweest. "We hebben een hapje gegeten, een dutje gedaan en een beetje rondgehangen. Je had de tv uitgezet, dus er was geen enkele vorm van vermaak. Om twee uur was al het eten op en uiteindelijk zijn we van verveling in slaap gesukkeld."
Jaja... En waarom vind ik dan de pantoffel die vanochtend nog onder de kapstok stond halverwege de gang terug? En denken jullie nu echt dat ik geloof dat een onverwachte windvlaag dat stapeltje tijdschriften omver heeft geblazen? Of dat de prullenmand topzwaar was en spontaan is omgevallen?
Vandaag hebben ze volgens mij een topdag gehad. Al kan ik nog steeds niet tot in de details verklaren hoe en wanneer het bed in hun speelkamer is ingestort: ik weet zeker dat de katten het op hun geweten hebben!
maandag 5 juni, 2006
Pinksteren
Jammer: alweer het laatste lange weekend tot aan kerst. Reden te meer om het goed uit te buiten. Toch?
Geen meubelboulevard, geen pretpark, geen festival, geen tuincentrum.
Vandaag ben ik net zo lui als de katten. :-)
zaterdag 3 juni, 2006
Oei!
Er waart een rode tornado door het huis. En hij heet Födsel.
Dekking zoeken - laagvliegende katten!
dinsdag 16 mei, 2006
Hij ook van hem
Voor Födsel is het genieten dat ik één ochtend in de week thuis ben tot het middaguur in plaats van haastig een ontbijt te verstrekken en de deur uit te hollen. Hij laat in die uren heel duidelijk zien dat hij er is en dat hij mijn gezelschap op prijs stelt. Voor mijn voeten lopen, achter m'n rug kruipen, speelgoedmuizen aandragen waarmee gespeeld moet worden en kopjes geven tegen het keukenkastje waar de brokjes staan. En steeds maar mauwen om aaitjes.
"Hou je vandaag dan zoveel van me?" vroeg ik hem toen hij gezellig even in mijn broekspijp kwam klimmen. Grijnzend liet hij zich op de grond zakken en draaide hij op zijn brede rug. Tijd voor een fikse buikkroel, kennelijk.
Domme conclusie, bedacht ik op hetzelfde moment. Hij houdt vandaag niet extra veel van mij, maar van Födsel!
zondag 14 mei, 2006
Onhandig
Wat zou het leven toch een stuk makkelijker zijn als katten konden praten. Födsel heeft de hele ochtend lopen zeuren, drammen en klieren. En ik heb alles geprobeerd: spelen met een balletje, de bakken extra goed uitgeboend, aaitjes en goeie gesprekken, negeren, bestraffend toespreken... Niets hielp.
En eindelijk ben ik erachter wat hij wilde. Bij Meisje op bezoek. Nu ligt hij in háár mandje en kijkt zij vanaf de vensterbank toe.
Het is weer rustig in huis.
maandag 8 mei, 2006
In koor
Er kleeft één nadeel aan het houden van binnenkatten. In sommige opzichten zijn ze te goed beschermd - en dat maakt ze kwetsbaar. Zolang ze veilig in huis zitten, gaat alles prima. Maar als ze dan een enkel keertje naar buiten moeten, blijkt dat ze nergens aan gewend zijn.
Zo kwam het dat Födsel weliswaar snel herstelde van zijn blaasproblemen, maar die na een paar dagen had ingeruild voor flinke niesbuien. Hij was er verder niet ziek van, at lustig en met smaak van zijn dieetvoer en was levendig als altijd. Een virusje of een koutje waarover ik me geen zorgen hoefde te maken, dacht ook de dierenarts.
Ajax was de tweede. Vitesse volgde en sinds vandaag heb ik een heus huiskamerkwartet, want Dinky treedt inmiddels op als de sopraan onder de niezers. Alleen Meisje doet niet mee, die leeft stilletjes maar gelukkig in haar eigen kamertje. Maar wat niet is, kan nog komen, want het viertal gaat nog altijd dagelijks bij haar op bezoek.
Ze eten, drinken, spelen en rennen. En ze niezen.
Kortom: ze zijn hartstikke gezond. Alleen een beetje rumoerig.
maandag 1 mei, 2006
Supercats
Nog geen twee dagen en ze snappen precies hoe het werkt. Het was (en blijft) er even bij blijven, opletten en hardnekkig de eigenwijze types de weg versperren en weer op het juiste spoor zetten, Maar nu begrijpen ze weer helemaal hoe de dagelijkse maaltijden in elkaar zitten. Födsels bakje is voor Födsel en taboe voor de rest. En Födsel kijkt alleen maar uit de verte naar het ándere lekkers, maar blijft er keurig van af.
Slimme katten!
zaterdag 29 april, 2006
Timing
Waarom worden katten altijd ziek in het weekend?
(En nu maar hopen dat de spoedkliniek in al die drukte nog bereikbaar is...)
Zielig
"Ik moet plassen!" kwam Födsel zeuren. Van mij mocht hij, maar hij kón niet. En gelukkig maar dat hij dat zo duidelijk maakte. Want een geblokkeerde kat kan heel snel heel ziek worden, wist ik.
Dus begaf ik me op deze rustig bedoelde koninginnedag gewapend met een oranje kat toch naar de drukke stad die ik eigenlijk had willen mijden. Waar een zorgzame dierenarts Födsels blaas leegdrukte en de steentjes aanwees die het plassen voor hem pijnlijk en soms zelfs onmogelijk maakten. Blaasgruis en als gevolg daarvan een blaasontsteking.
Met zeven kilo Födsel en een zak met dieetvoer had ik heel wat te sjouwen op de terugweg. Maar om de balans in evenwicht te houden, was mijn portemonnee na dat kwartiertje in de spreekkamer een stuk lichter geworden. En mijn hart ook.
Nu wordt het even puzzelen hoe ik ervoor zorg dat ieder voortaan het zijne krijgt. Födsel zijn ultrastrikte dieetvoer waar hij zes weken aan vastzit en dat slecht is voor de rest van het stel. En de andere vier hun eigen saaie brokjes. Straks wordt het wat makkelijker, als Födsel mag overstappen op een iets lichter regime en het geen kwaad meer kan als het kwartet een graantje brokje van zijn bordje meepikt. Hopelijk went het allemaal een beetje, want het is een levenslang dieet, willen we de paniek van vanochtend in de toekomst voorkomen.
Inmiddels is de rust hier weergekeerd. En komt Födsel me af en toe nog eens nadrukkelijk wijzen op het feit dat hij patiënt is, met alle privileges die daarbij horen. En ik geef grif zijn gelijk toe en geef hem waar hij recht op heeft. Tussen het aaien en knuffelen door ligt hij in de zon of vangt hij voor mij onzichtbare pluisjes in de gang.
En na de schrik van vandaag kan ik daar uren naar kijken en van genieten...
maandag 17 april, 2006
Overdosis
Daar zit je dan met je goeie gedrag en je chronisch beschikbare schoot. Ze zijn er allang weer op uitgekeken. Te veel van het goede. En voor het uitbuiken van de paasvis hebben ze meer ruimte nodig, denk ik.
Ajax ligt op bed en Dinky ligt eronder. Födsel in de grote doos met linnengoed-dat-nog-uitgezocht-moet-worden. Vitesse op de linnenkast en Meisje op haar eigenste bureaustoel-met-kussentje.
En ik zit helemaal in mijn eentje beneden in de makkelijke stoel.
Dan kan ik net zo goed vast gaan kijken of het inderdaad asperges zijn... ;-)
vrijdag 14 april, 2006
Gezeur
Heel leuk hoor, dat ik de hele dag thuis ben. Maar wáár blijven de verse brokjes?
Zucht.
Ik ga toch maar even naar het winkelcentrum, denk ik...
donderdag 13 april, 2006
Verrassing
Ze weten het nog niet.
Na het eten drentelen ze om me heen totdat ik ga zitten, in de hoop dat ze er dan snel genoeg bij zijn om een plekje op schoot te bemachtigen. Daar passen er maximaal twee, dus de rest moet wachten tot er eentje genoeg van krijgt. Of trek in nog een hapje. Ze korten de tijd met het ontdekken van spannende dingen - bewegende televisiebeelden, of een voor mijn onzichtbaar beestje of pluisje dat de vloer onveilig maakt. Maar ze blijven regelmatig een blik op me werpen, in de hoop dat zij ook nog even bij me mogen zitten. En als ik opsta begeeft het hele spul zich verwachtingsvol naar de keuken - je weet maar nooit of er nog een onverwachte maaltijd uit het kattenkastje getrokken wordt.
Ze drentelen vrolijk achter me aan voor hun dagelijkse visite bij Meisje, die zich op haar buik laat kroelen en eindeloze kopjes geeft tussen het spelen met de muis door. Blijven nog even bij haar napraten als ik weer naar beneden ga, maar komen al snel kijken of de schoot nog vrij is.
Iedere minuut van mijn aanwezigheid wordt uitgebuit. Want straks, weten ze, vertrek ik onvermijdelijk weer naar bed om morgenochtend gehaast de ontbijtjes uit te delen voor ik naar het werk race. Denken ze. Want ze weten nog van niks en ik ga het ze vanavond ook nog niet vertellen.
Morgen. Mórgen ga ik ze verrassen met de mededeling dat de schoot vier hele dagen thuis blijft...
16:29
all in the family
alledaags
amsterdam
beestenspul
buitengebeuren
buitenlandse zaken
dagelijkse dingen
de inwendige mens
de kleine grijze
de werkvloer
digitaal
dromen
fanlog
gedachtenkronkels
gekleurd
groene vingers
hebbelijkheden
herdenken
huis en haard
knutselwerk
langs de lijn
lastige vragen
lijf en leden
muts
ogen en oren
plaatjes
sport en spel
statement
test
uit het hart
verhuizen
vrienden
webloggen
wereldzaken
werkzoekend
ziekzijn en beter worden
zussen
februari 2010
januari 2010
december 2009
november 2009
oktober 2009
september 2009
augustus 2009
juli 2009
juni 2009
mei 2009
april 2009
maart 2009
februari 2009
januari 2009
december 2008
november 2008
oktober 2008
september 2008
augustus 2008
juli 2008
juni 2008
mei 2008
april 2008
maart 2008
februari 2008
januari 2008
december 2007
november 2007
oktober 2007
september 2007
augustus 2007
juli 2007
juni 2007
mei 2007
april 2007
maart 2007
februari 2007
januari 2007
december 2006
november 2006
oktober 2006
september 2006
augustus 2006
juli 2006
juni 2006
mei 2006
april 2006
Blogger & Greymatter archief
[maart 2004 t/m april 2006]
Logtool» Movable Type
© Alle teksten en afbeeldingen op deze site blijven eigendom van de makers. Dat houdt in dat teksten en afbeeldingen niet mogen worden gekopieerd, gepubliceerd of op andere wijze openbaar gemaakt zonder toestemming van de makers of bedenkers. Toestemming kan worden gevraagd via my.blue.heaven@wanadoo.nl
