donderdag 18 januari, 2007

Net als toen

't Is de ergste storm sinds 27 oktober 2002, zegt het KNMI.
Die herinner ik me nog goed. Die dag hadden we met een digitale vriendengroep - we kenden elkaar alleen via de computer - afgesproken in Leiden. En ja, het woei, maar zo'n eerste kennismaking wil je niet missen. Dus ik ging.
Tot Schiphol ging het goed. Toen besloot de trein niet verder te rijden, omdat er bij Hoofddorp gevelplaten van een kantoor langs het spoor waaiden. Bussen zouden ons verder brengen. Dat gebeurde ook, al duurde het even voor die bussen er waren.
Maar, net als een groot deel van de groep, haalde ik Leiden. De afspraak was in een café en daar bleven we láng hangen. Geen weer voor een sightseeing tour, vonden we. Daarom hielden we het bij een snelle oversteek naar V&D halverwege de middag, zodat we in het restaurant daar een hapje konden eten. Daarna besloten de eersten alweer richting huis te vertrekken, omdat de wind steeds harder leek te worden en de waarschuwingen ons van alle mogelijke kanten bereikten.
De diehards - waaronder ik - hielden het vol tot na de maaltijd in een verder verlaten Mexicaans restaurant vlak bij het station. Daar waren we in ganzenpas, vlak langs de huizen, voorzichtig heen geschuifeld. En na het eten schuifelden we verder naar het station. Waar geen treinen meer vertrokken. Behalve die ene NS-werktrein die het handjevol gestrande reizigers naar Den Haag CS bracht, waar opvang geregeld was. Daar stonden bedden en stoelen, waren vriendelijke gastvrouwen en -heren van het Rode Kruis en kregen we broodjes en koffie. Heel veel koffie.
Het werd een bizarre maar gezellige nacht, waarin een opgewekt medeslachtoffer probeerde ons de beginselen van origami bij te brengen en we onverwacht diepe gesprekken voerden.
Om kwart over zes vertrok de eerste trein naar Amsterdam. Monter ging ik op weg, met het uitgereikte riante ontbijtpakket. Snel ging het niet - pas om half negen was ik thuis. Zodat ik nog gauw even kon douchen en schone kleren aantrekken voor ik naar mijn werk vertrok.
Een gedenkwaardige zondag.
Maar deze keer zit ik gewoon binnen.

zaterdag 6 januari, 2007

Weerzien

Het was hoog tijd om weer eens een stel oude vrienden op te zoeken. En ook al was de laatste keer veel te lang geleden, de route voelde vertrouwd en de herkenning was groot. Mijnerzijds althans, want ik had niet de indruk dat ze blij verrast op mijn komst reageerden. Ze waren veel te druk met hun eigen bezigheden. Een stukje draven, een hapje eten, een beetje spelen.

Tja, kleine olifantjes worden groot. Maar niet zo héél snel, gelukkig.
Nieuwe vrienden waren er ook. Want deze schoonheid had ik nog niet eerder gezien - in Artis.

zaterdag 25 november, 2006

Zaterdagmiddag

Oosterpark, 25 november, 16.30u

zaterdag 21 oktober, 2006

Amsterdammertjes

Twee superhippe opgeschoten knapen op het metrostation, in van die onflatteuze vormeloze jutezakken spijkerbroeken. Een van de twee droeg verschillende schoenen, maar dat leek een bewuste keuze. Lekker harde muziek. En toch doorlopend mobiel bellen, natuurlijk.

Een moeder met drie kleine meisjes op de tramhalte. De oudste misschien vier of vijf, de tweeling hooguit een jaartje jonger. Een van de kleinste deponeerde met een aanloopje een klodder spuug op de tramrails. Moeder schoot er op af, maar het standje betrof slechts het te dicht bij de rails komen, de fledder zélf was kennelijk geen enkel probleem.

Twee jongetjes die een fietswedstrijd hielden op het trottoir. En een vader die net zijn dochter in het kinderzitje wilde tillen. "Hé, pasop-pasop-pasop!" riep hij ze toe, maar ze hadden geen tijd voor hem. Hij bleef ze nakijken tot ze om de hoek waren verdwenen.

Een man die om kwart voor twee al zo laveloos was dat hij zijn kroegentocht moest onderbreken om steun te zoeken tegen de gevel van hun huis. Heel even leek hij wildplassen te overwegen, maar de vele passanten brachten hem op andere gedachten. In plaats daarvan stak hij, na langdurig ongecoördineerd grabbelen in zijn jaszak, een sigaret op.

Zomaar een middag in Amsterdam. Je hoeft helemaal niks te doen. Kijken is meer dan genoeg.

zaterdag 2 september, 2006

Onthouden

Voortaan eerst even controleren of de metro wel rijdt voordat ik een afspraak maak met de kleine grijze...

zondag 2 juli, 2006

Feest!

Sport, muziek, gezelligheid en heel veel lekker eten... ik heb weer zes zondagen lang 'kleurrijk Nederland' voor de deur!

woensdag 28 juni, 2006

Openbaar vervoer

Ze doen het erom, daar raak ik steeds meer van overtuigd.
Al wekenlang hangen er posters in de metro over de geheel vernieuwde dienstregeling. Alles wordt anders met bus en tram, alleen de metro rijdt z'n vertrouwde rondjes omdat het verleggen van de rails nu eenmaal wat ingrijpender is. Voor het overige zijn lijnen, rugnummers en routes drastisch veranderd.
Of simpelweg opgeheven. Nog makkelijker. Voor het GVB althans. Zelf voel ik mijn frustraties met iedere reis groeien.
Afgelopen weekend wilde ik *even* op en neer naar noord. Was altijd simpel: ik stapte vlakbij huis op de bus en hoefde verder alleen maar op te letten dat ik aan de andere kant van het IJ mijn halte niet voorbij reed. Nu moet ik met de metro naar Amstel of CS en daar de juiste lijn zien te vinden. Kost een kwartiertje extra, maar dat moet kunnen vindt het GVB.
Zondag zou ik de vorderingen van jongste zus in haar nieuwe huis gaan bewonderen. Was vroeger een ritje van twintig minuten, nu duurt het drie kwartier mét overstap.
En was ik eerder voor een bezoekje aan de huisarts vijf minuten reistijd kwijt, nu moet ik eerst met de metro een eind de verkeerde kant op en dan overstappen op een lijn die me terugbrengt naar waar ik wezen wil.
Nu maar hopen dat ze dat voetbalknietje een beetje kunnen repareren zodat de boel beneden wat soepeler gaat draaien.
Dan koop ik wel een fiets.

zaterdag 27 mei, 2006

Openbaar vervoer

Dat was ik ook even vergeten: de metro op zaterdag.
Op station Bijlmer drommen ze naar binnen. Mensen van buiten op weg naar een dagje Amsterdam. Lang leve de P&R - tegen inleveren van de auto bij de Arena krijgen ze een vervoersbewijs naar de binnenstad.
In hun mooie kleren maar op stevige stappers. De zitplaatsen zijn al snel op, maar dat mag de pret niet drukken. Ze hebben er zin in. Maken grapjes waar ze hard om moeten lachen. Heel hard.
Bijna alle grapje ken ik al. Eerder gehoord.
"Jongens we zitten in de verkeerde metro." Hahaha.
"Laten we op de Nieuwmarkt uitstappen, dan kan Joris nog even scoren." Hahaha.
"Uw plaatsbewijzen alstublief!" Hahaha.
"Het volgende station is station Zwolle." Hahaha.
"We gaan toch wel naar Teasers, hè?" Hahaha.

Op de terugweg zitten ze er vaak weer. Dan sjouwen ze heel wat tassen mee en zijn ze meestal een stuk stiller.
Vermoeiend, een dagje Amsterdam.
Vooral voor medepassagiers.