zondag 7 maart, 2010

Voor het leven

Ziezo, het zit er weer op. Mijn jaarlijkse uurtje lopen-voor-het-goede-doel. Samen met duizenden anderen die deelnemen aan de 24-uurs relais pour la vie. Een estafette voor het leven, waarvan de opbrengst naar de kankerbestrijding gaat.
Het blijft een mooie maar vreemde ervaring. Vreemd, omdat ik van dat ene uurtje in de sporthal drie keer zo moe word als van een hele middag stijgen en dalen door het Luxemburgs landschap. Gelukkig trad er deze keer tijdens "mijn" uur een Zeeuwse groep volksdansers op, zodat ik uit volle borst bescheiden kon meeneurieën met De klok van Arnemuiden en Klokke Roelant.
Mooi, omdat het een fantastische dag is, met al die enthousiaste deelnemers die rennen, wandelen of spinnen. En vooral het kwartiertje in het donker, waarbij alleen het licht te zien is van de lange rij kaarsjes langs de binnenbaan, is indrukwekkend. Deze keer stond er ook een kaarsje van mij tussen. Voor de virtuele vriendin die dit jaar nog net het openen van de webcams kon meemaken, maar daarna té ziek werd om te blijven kijken naar haar favoriete steenuiltjes. Ik hoop dat ze ook dit jaar nog kan helpen "de kuikens van de plank te duwen". Maar het ziet er somber uit.
En juist voor mensen zoals zij blijft het nodig, die relais pour la vie...

zondag 28 februari, 2010

Het zal je maar gezegd worden...

Trots als ze zijn op het eindresultaat, hebben de zussen het fotoalbum van de kleine grijze al aan diverse mensen laten zien. En die vinden het allemaal mooi.
Oudste zus had het ook klaargelegd voor haar hulp in de huishouding. Met een briefje dat ze het mocht bekijken en laten weten wat ze ervan vond. Die briefjes zijn hun enige communicatiemiddel, omdat ze elkaar vrijwel nooit in levende lijve tegenkomen.
Toen zus 's avonds na haar werk thuiskwam, had de hulp haar reactie aan het papier toevertrouwd. Ze vond het een prachtige herinnering aan 95 jaar kleine grijze.
"Uw moeder was vroeger een mooie vrouw," schreef ze. "En uw vader ook!"

vrijdag 26 februari, 2010

Snelle update

Nee, we zijn nog niet verzopen, hoor. Het waterpeil steeg gisterenavond tot 101 cm, maar is inmiddels alweer gezakt tot een ongevaarlijke 95 cm. Al blijft het nog even oppassen, want het weekend wordt qua weer tamelijk bedroevend.
Maar ik ben vandaag té druk voor een fatsoenlijk logje. Jammer, want nu kan ik niet vertellen over het merkwaardige Luxemburgs-Franse gesprek dat ik vanmiddag op straat voerde. Of over de verleidelijke winkel die hier vandaag geopend is. Geen tijd. Te druk.
En waarmee dan wel? Dat vertel ik morgen!

dinsdag 23 februari, 2010

Smullen

De tien kilometer - voor mij ook nog altijd een feest om naar te kijken - is de ideale afstand voor het bakken van pannenkoeken. Eén rit is lang genoeg voor twee pannenkoeken. En dan kun je ze in de dweilpauze opeten. :-)

donderdag 11 februari, 2010

Je moet toch wát

Tja. Als de winter besluit nog een tijdje te blijven rondhangen, dan moet ik zélf de lente maar in huis halen...

vrijdag 5 februari, 2010

Ik mis iets

Best jammer: ik heb een heel behoorlijke x-factor. Ik kan alleen niet zingen...

donderdag 4 februari, 2010

In the air...

De witte landschappen zijn weer groen geworden. Na wekenlang alleen maar foeterend protesteren als ik hun maaltijd kwam verstoren, zongen de vogels me vrolijk toe toen ik naar buiten stapte. Het blauw in de lucht vertoonde een zweempje veelbelovend pastel. Vanmiddag zag ik de eerste muggen dansen langs de Wark. En de kou leek vandaag ineens een milde ondertoon te hebben.
Er hangt iets in de lucht, geloof ik... :-)

woensdag 3 februari, 2010

Alle beetjes helpen

Voor mensen die last hebben van financiële krapte, zijn huisbazen vaak aanleiding tot nachtmerries of wakker liggen. Daar heb ik gelukkig geen last van; ik heb een huisbaas uit duizenden getroffen.
Niet alleen is hij uiterst flexibel en begrijpend als de huur af en toe een of twee weken later komt dan de afgesproken datum, hij denkt ook met me méé.
Vanmiddag kreeg ik een mailtje van hem. Hij was toevallig in contact gekomen met een buurtbewoner die op zoek was naar een plekje voor zijn auto. Zou ik hem mijn ondergrondse parkeerplaats willen verhuren? Dat leverde in elk geval maandelijks een extraatje op.
Natuurlijk heb ik gretig 'ja' gezegd, waarna hij me de gegevens van de gegadigde doorgaf. Daar ga ik morgen meteen gebruik van maken om het eerste contact te leggen.
Nu alleen nog even uitzoeken wie er regelmatig illegaal zijn auto op mijn parkeerplaats zet. Want dubbelparkeren is volgens mij ook in Luxemburg verboden...

zaterdag 30 januari, 2010

Winterfan

Overal waar ik me op het wereldwijde web begeef, wordt het geroep om de lente steeds luider. Mensen zijn de sneeuw, de kou en de gladheid beu.
Maar ik nog niet hoor! O, áls de lente straks komt, zal ik die met open armen ontvangen, daar niet van. Maar van mij mag het best nog even blijven sneeuwen en vriezen. Ik ben een fan van álle seizoenen, dus ook van de winter. Al geef ik toe dat er ook nadelen aan kleven.

Zoals geknakte bezemstelen. Slachtoffers van de voortdurende strijd tegen de sneeuw op stoep en oprit. En ik ben de enige niet. Je leest het steeds vaker. Het lijkt wel een epidemie - de week van de geknakte stelen.

Gelukkig had ik nog een reservesteel. Die was ook wel nodig, want behalve de stoep moet ook het vogelrestaurant regelmatig sneeuwvrij worden gemaakt. Want dat is ook een nadeel van de lange winter: de mezen, mussen en vinken hebben het moeilijk. Ik doe m'n best voor ze - en dat lijken ze wel op prijs te stellen.

Maar voor de rest? Laat maar vallen die sneeuw! En laat maar zakken, die temperaturen. De wereld wordt er een stuk mooier door...

vrijdag 29 januari, 2010

Bonbonblokkade

Elke avond als ik na de avondmaaltijd en de laatste koffie van de dag op de bank zit, krijg ik trek in chocolade. En herinner ik me dat ik geen chocolade in huis heb. En neem ik me voor om de volgende dag bij de supermarkt "iets" van chocolade mee te nemen. Om de volgende avond na de avondmaaltijd en de koffie te beseffen dat ik nog steeds geen chocola gekocht heb.
Er zal ongetwijfeld een diepzinnige psychologische verklaring voor die selectieve vergeetachtigheid zijn. Maar die kan me gestolen worden. Ik wil alleen maar dat eindelijk de avond komt dat ik kan opstaan van de bank om een stukje heerlijke chocola uit het snoepkastje te halen...

donderdag 28 januari, 2010

Cadeautje

Nu mij een - bescheiden - uitkering is toegekend, is het officieel: ik ben arm. Geen schande, maar toch zal ik natuurlijk mijn uiterste best doen om die status zo snel mogelijk op te schroeven.
Toch zitten er ook leuke kanten aan. Zo kreeg ik vandaag onverwacht een spannend formulier toegestuurd.

Hiermee kan ik een gratis jaarabonnement op het openbaar vervoer afhalen. Dat maakt maakt het boodschappen doen alvast weer een beetje goedkoper. Dus morgen maar snel mét een pasfotootje naar het station!

woensdag 27 januari, 2010

Lijstje

Vijf dingen waar ik graag naar kijk:

1: Etende katten (en slapende katten, spelende katten, poetsende katten enne...)
2. Vogels (en koeien, herten, vlinders, konijntjes, honden, vleermuizen, slakken enne...)
3. Rivieren (en watervallen, meren, de zee, beekjes, plassen enne...)
4. Sneeuw (en zon, mist, regen, storm, onweer, hagel enne...)
5. Bloemen (en bomen, gras, riet, struiken, bladeren enne...)

Gek, het zijn maar vijf dingen, maar het lijken er véél meer!

dinsdag 26 januari, 2010

Wie, ikke?

De dag begint niet direct vrolijk als je er extra vroeg uit moet voor het periodieke bezoek aan het arbeidsbureau, zodat je door de snijdende kou naar het busstation moet wandelen en in de aangrenzende gemeente nog een eind moet lopen voor je te bestemder plaatse bent.
Maar dan maakt de stempelambtenaar, terwijl je in je onelegante gevoerde broek, op stevige stappers en met de fleecetrui tot aan je oren dichtgeritst voor zijn tafeltje staat, alles goed met de verbijsterende vraag: "Was u vroeger geen bekende zangeres?"

zondag 24 januari, 2010

Zondagsrust

Lekker warm binnen, bankhangen, breien, een aangenaam boek, kat op schoot, kat in m'n nek, twee beschuitjes met kaas, koffie, uitgebreide badbeurt, ceedeetjes, nog meer koffie, lekker maaltje voor de katten, lekker maaltje voor mezelf...
Ook zonder wandeling kan een zondag heel plezierig zijn!

vrijdag 22 januari, 2010

Gratis gift

Het voelt niet prettig als je weet dat elders op de wereld zo snel mogelijk heel veel hulp - en dus heel veel geld - nodig is, terwijl je nét even tamelijk krap in je portemonnee zit.
Gelukkig biedt de supermarkt uitkomst. Die creëerde de mogelijkheid om spaarpunten in te leveren voor Haïti. Voor elke 500 punten die je afstaat, maken ze € 5,- over naar de hulporganisaties. En dus kon ik tóch iets doen zonder dat ik er een boterham minder om hoef te eten. Mooi geregeld toch?

zondag 17 januari, 2010

Tevreden

Het is uiterst aangenaam als je op zondagavond constateert dat je alles hebt gedaan wat je je voor deze week had voorgenomen - en zelfs nog een beetje méér.
Maar het is tegelijkertijd wel confronterend als je daarbij merkt dat het voor de eerste keer in weken is dat je een grond hebt voor dat voldane gevoel...

vrijdag 15 januari, 2010

Niet zeuren!

Niets is zo relativerend als het bekijken van de beelden uit Haïti en - geen idee voor de hoeveelste keer - Schindler's List.
Dat drukt je met je neus op de realiteit. Als ik éven verder kijk dan m'n portemonnee, heb ik het hartstikke goed in mijn veilige en vreedzame wereld.
Dus geen gejammer meer. Simpelweg genieten van wat ik héb!

donderdag 14 januari, 2010

IJver

Even snel tussendoor een gehaaste zwaai. Want nu er eindelijk weer een opdracht is, werk ik daar maar zo lang mogelijk aan door. In elk geval door de week, zodat ik het weekend straks zoveel mogelijk voor mezelf kan houden.
Bovendien is het computerbureau de beste plek die ik op het moment kan bedenken. Want het slaapbankje is - voor de zoveelste keer -in bezit genomen door de katten... ;-)

woensdag 13 januari, 2010

Heilzaam

Kennelijk broedde het gevoel dat ik in actie moest komen al een tijdje onopgemerkt op de achtergrond. Want de laatste tijd sliep ik bar slecht. Kort en oppervlakkig, zodat ik moe - en vaak in mineurstemming - m'n bed uitkroop.
Nadat ik gisteren eindelijk de eerste stappen had gezet, stapte ik zonder al te hooggespannen verwachtingen onder het dekbed. Want over het algemeen hebben financiële perikelen tenslotte de neiging om mensen wakker te laten liggen. Maar het idee dat ik er iets aan had gedáán, woog duidelijk zwaarder.
Voor het eerst sinds weken sliep ik lang en diep. Pas tegen het middaguur werd ik wakker. Verkwikt en gesterkt. Niet dat ik nu de situatie bagatelliseer, maar ik heb er veel meer vertrouwen in dat ik het wel kan oplossen. En de opdracht die in de loop van de ochtend mijn mailbox was binnengevallen, hielp daar uiteraard ook bij.
Het komt wel weer goed. Zolang ik maar actief stappen blijf zetten én goed blijf slapen. En omdat die twee zaken elkaar duidelijk beïnvloeden, zal alles in hoofdzaak van mezelf ophangen. Dus upwards and onwards maar weer!

dinsdag 12 januari, 2010

En nu naar bed

Waar vroeger vervelende situaties nogal eens leidden tot struisvogelgedrag en ontkenning, heb ik vandaag in elk geval direct actie ondernomen. Al had ik dat misschien beter eerder kunnen doen, maar tot zulke conclusies komt een mens nu eenmaal altijd te laat.
Over mijn inspanningen vandaag mag ik eigenlijk best tevreden zijn. En toch wordt dat gevoel overheerst door de frustratie dat al die actie niet metéén resultaat oplevert. Maar in elk geval heb ik bereikt dat ik over de komende weken gelukkig niet wakker hoef te liggen. Of ik daar blij mee ben? Op het ene moment lijken die weken heel kort en voel ik de zorgen voor de periode daarna al onrustig kriebelen. Op andere ogenblikken lijkt het een ruime periode waarin ik vast nog wel een structurele oplossing kan vinden.
Enfin. Voor vandaag heb ik m'n best gedaan. Nu maar eens kijken of ik ook echt kan genieten van een avond welverdiende rust...

zaterdag 9 januari, 2010

Incognito

Terwijl ik dagelijks lees over de weersperikelen in Nederland - stuifsneeuw, ellenlange files, uitgevallen treinen en een snijdende wind - valt de winter hier reuze mee. 's Nachts vriest het een graad of zeven, overdag schommelt het rond de min-twee. Van tijd tot tijd valt er een bescheiden laagje sneeuw, dat binnen een dag alweer verdwenen is, dankzij de gemeente, de bewoners of de auto's die eroverheen rijden.
Toch hebben de Luxemburgers het koud. Op mijn wandeling naar de supermarkt kom ik heel wat dikke wanten, moonboots, petten met oorflappen en gewatteerde skijacks tegen. Dat heeft gevolgen voor de herkenbaarheid van de dragers.
Gisteren wilde ik op de terugweg een korte, bolronde eskimo passeren die voor mij uit liep. In een gigantische namaakbontmantel en met een dik gevoerde teddymuts op. Terwijl ik mijn boodschappenkarretje zwierig om de brede gestalte heenzwierde, klonk er een vrolijke groet vanonder de muts.
Het was mijn overbuurvrouw. Totaal onherkenbaar in deze winterse uitrusting. Gelukkig herkende zij mij wel. Want ik loop nog steeds in mijn 'gewone' winterjas en zonder handschoenen of hoofdbedekking. Die komen nog wel - als het écht gaat winteren in Luxemburg. ;-)

vrijdag 8 januari, 2010

Druk-druk-druk

Zo, toch maar mooi een minuutje vroeger dan gisteren! ;-)
De tijd vliegt op een doordeweekse vrijdag. Een volle uitzending om over te fanloggen, daarna vast zorgen dat morgen de nominatie van de vierde kandidaat voor de Fanlog Award 2009 kan worden bekend gemaakt - dan loopt het toch alweer tegen half acht voordat ik eens aan het eten kan denken. Koken voor drie dagen is handig, maar kost op al die dagen toch de nodige tijd. Het moet op z'n minst - onder regelmatig omscheppen - lekker warm worden, maar daarnaast vergt mijn persoonlijke drie-dagen-methode elke dag nog wat extra bemoeienis. Op dag één kook ik een basaal gerecht (in dit geval een traditionele pasta), op dag twee voeg ik wat extra ingrediënten toe (vandaag waren dat champignons en hamblokjes) en op dag drie zet ik de puntjes op de i (al moet ik morgen nog bedenken hoe ik dat wil gaan doen).
En als je dan tijdens het opwarmen van de hap nog even op de bank hangt, waarna een zekere kat het idee heeft dat de schoot weer voor de hele avond beschikbaar is, dan is het laat voor je er erg in hebt...

Eens kijken of het morgen beter lukt. Maar ik beloof niks!

donderdag 7 januari, 2010

Vertraging

O jee, het is eigenlijk al veel te laat voor een logje...
Maar er is een logische verklaring voor, hoor. Ik heb vanavond namelijk voor drie dagen gekookt. En dat duurt natuurlijk drie keer zo lang als een gewone maaltijd.

Nu ik jullie toch spreek: ik heb hier nog een half zakje strooizout staan. Zal ik dat maar naar Nederland sturen? ;-)

dinsdag 5 januari, 2010

Upwards and onwards

Het was maar een heel klein zwart gaatje. Maar ik tuimelde er pardoes in, om vervolgens tot de ontdekking te komen dat het misschien niet groot was, maar behoorlijk diep.
Moe-moe-moe was ik. Moe van het chronische slecht slapen. Moe van het regelmatig terugkerende getob over hoeveel dagen maand ik overhield aan het eind van m'n geld. En moe van de Luxemburgse staat die als een Rupsje Nooitgenoeg bleef vragen naar nieuwe informatie om te beoordelen of ik in aanmerking kwam voor een financieel ruggesteuntje.
Onderin het zwarte gaatje zat ik. En deed niets. Helemaal niets. Zodat ik aan het eind van de dag nóg meer baalde over mijn apathie, die me alleen maar langer onderin de put hield.
Gelukkig heb ik in dit land één ding goed in m'n vingers benen gekregen. Klimmen. Daar ben ik dan ook maar mee begonnen toen ik genoeg kreeg van m'n eigen labberigheid. Elke dag een stukje omhoog, elke dag een beetje méér tevredenheid over het "iets" - hoe weinig het soms ook was - wat ik die dag gedaan heb. En uiteindelijk veranderde de lamlendigheid in een steeds grotere daadkracht; de apathie in een opruimwoede die binnen een paar dagen het appartement en mijzelf terugtoverde in een redelijke toestand.
Hèhè, ik voel me eindelijk weer een beetje méns...

maandag 4 januari, 2010

Oneerlijk verdeeld

Tja. Hier voorspellen de weerdeskundigen nog zeker tien dagen flinke vorst en nauwelijks of geen sneeuw.
Maar hier hebben we dan weer geen elfstedentocht...

zaterdag 2 januari, 2010

Woeah!

Alweer een hele tijd doe ik fanatiek mee aan allerlei foto-uitdagingen. Bijna elke dag van de week is er wel eentje. Het spelletje is vrij eenvoudig: je krijgt een thema op, maakt (of zoekt) een foto die daarbij past, plaatst die - ergens - online en geeft de link door. Zo heb ik al heel wat foto's laten meedingen. En vandaag - jippie! - hoor ik eindelijk tot de "winnaars" (de prijs blijft beperkt door eeuwigdurende vergankelijke roem)!

Waar een mens al niet blij mee kan zijn, hè? ;-)
En welke foto nu in de prijzen viel? Nou, deze - in het thema 'Jezus en/of de kerstman'.

woensdag 30 december, 2009

Aftellen

Ik ben er helemaal klaar voor. De kandelaars zijn gevuld met verse kaarsen voor morgenavond, in het keukenkastje staan de blikjes met het extra zondagsoudejaarshapje voor het kwartet, het kerstbuffet krijgt morgen een oud-en-nieuw-staartje en voor de eerste dag van 2010 is de traditionele snert al volop in voorbereiding. En morgen hoef ik alleen nog maar de nieuwe kalenders op te hangen.
Dus laat maar komen, dat nieuwe jaar!

dinsdag 29 december, 2009

Langetermijnplanning

Ziezo. Dat kan ik in elk geval niet meer vergeten...

Ik heb er inmiddels al vijftien!

vrijdag 25 december, 2009

Zomaar wat overpeinzingen

- Monthy Python's 'The meaning of life' in het Duits nagesynchroniseerd is een heel... eh... aparte belevenis.
- Ik drink niet, en toch word ik elke ochtend wakker met een kater.
- Heel irritant: al die randjes en ribbeltjes in de plastic verpakkingen van toetjes. Zo krijg je toch nooit alles uit het bakje?!

donderdag 24 december, 2009

Laatste loodjes

De kaarsjes staan al in de kandelaars. De tafel ziet er feestelijk uit, de koelkast staat vol met kleine hapjes, de borden zijn nog eens extra blinkend gepoetst. De kerst-cd's zijn uitgezocht, twee boeken liggen klaar naast de bank.
Mooi zo. Dan heb ik nog de hele avond om te bedenken hoe ik kan voorkomen dat al het lekkers morgen grotendeels in de kattenmaagjes verdwijnt...

woensdag 23 december, 2009

Goed voornemen

De goudvinken zijn binnen.

Bovendien heb ik nog twee groenlingen gekocht. 't Is ongetwijfeld serieuze kitsch, maar volgend jaar wil ik een kerstboom met alléén maar lampjes en vogeltjes! :-)

dinsdag 22 december, 2009

Onderbroken slaap

Ik schrok wakker doordat iemand langdurig een vinger op de deurbel hield. Ik was weliswaar voorbereid op de komst van de garagedeurreparateur, maar die zou op z'n vroegst tegen het eind van de ochtend komen. En dat was het nog lang niet, tenzij zich onverwacht een zonsverduistering had voorgedaan - het was nog pikkedonker.

Een noodsituatie?
Zonder nadenken sprong ik m'n bed uit en rende naar de voordeur. In m'n bijna-niksie en op blote voeten. Door een kiertje gluurde ik naar buiten.
Er stond een mij onbekende meneer in het licht van de buitenlamp. Hij had wel iets van de kerstman, maar dan zonder het bekende pak. In plaats daarvan droeg hij een leren muts met oorflappen en koddige witte kuitlaarzen. Hij zag er in elk geval onschuldig uit.
Het was een buurman uit het belendende pand, die onder mijn appartement een van de overtollige parkeerplaatsen had gehuurd. Hij moest naar zijn werk, maar was de sleutel van de elektrische deur kwijt. Mocht hij misschien binnendoor naar de garage? Zijn vraag was gelardeerd met wel honderd vertederende excuses voor de overlast.
Ik vond op de tast mijn sleutel en stond hem bereidwillig af. Terwijl hij de binnendeur naar de garage openmaakte, schoot ik gauw in een vestje en mijn pantoffels, want ik werd knap koud van het schaarsgeklede avontuur.
Even later kwam hij netjes de sleutel terugbrengen, onder vele dankbetuigingen en nog een paar verontschuldigingen. Daarna scheidden zich onze wegen.

Het was vijf over zes. Jippie, ik mocht nog twee uur slapen...

woensdag 16 december, 2009

Even tussendoor

Overigens had ik een fantastisch lang weekend in Nederland. Samengesteld uit een geslaagd - enigszins verlaat - Sinterklaasfeest met de familie, een uiterst gezellig en warm 40-jarig huwelijksjubileum van vrienden dat in groot gezelschap werd gevierd, een bijzonder genoeglijke logeerpartij in het land van Maas en Waal, een wandeling door mijn oude woonplaats in het Gooi die eindigde met een bezoek aan tante die alweer aardig opknapt nu ze eenmaal uit het ziekenhuis is (waar ze, tot ons afgrijzen, tien dagen lang noch haar Parkinson- noch haar schildkliermedicijnen kreeg toegediend) en een verblijf bij de kleine grijze die nog altijd prima bij de les is.
Alleen de terugreis op maandag viel een beetje tegen. Wisselstoringen op het traject Amsterdam-Utrecht zorgden voor een ingewikkelde reis met veel overstappen die in Maastricht een snelle spurt naar de Belgische trein nodig maakte. En tussen Luik en Aywaille - toch een stuk dat zo'n drie kwartier vergt - deelde ik de trein met (onder meer) een goedgevulde schoolklas van uitgelaten vijfjarigen die terugkwamen van een dagje uit. Bovendien dacht iemand er pas aan om de verwarming aan te zetten toen we de grens met Luxemburg al gepasseerd waren.
Enfin, ik ben weer thuis. En jullie zijn weer helemaal bijgepraat. ;-)

woensdag 9 december, 2009

Vrouw Holle

't Is elke keer weer hetzelfde liedje: ik dénk altijd dat ik de reis naar Nederland ruimschoots op tijd heb voorbereid, en tóch loop ik die laatste avond als een idioot te rennen om alles nog geregeld te krijgen...

zondag 6 december, 2009

Kleine moeite

Dat één mailtje zóveel mensen blij kan maken...
W is blij en opgelucht dat haar lievelingen straks een prachtig nieuw plekje krijgen.
B is blij nu haar dochter niet meer hoeft te piekeren over een oplossing voor haar acute probleem.
T en F zijn blij met de nieuwe huisgenoten die ze straks mogen begroeten.
En ik ben blij omdat iedereen blij is!

En ook een beetje omdat ik me nu geen zorgen meer hoef te maken over een mogelijke ontvoering van Mr. F uit mijn appartement... ;-)

zaterdag 5 december, 2009

Tijd voor herziening

"Het moet eerst erger worden voor het beter wordt."
Ik weet niet wie die regel ooit heeft bedacht, maar kunnen we er niet eens opnieuw over stemmen?

donderdag 3 december, 2009

Tijdloos

Tja, een degelijk merkhorloge dat het na twaalf jaar trouwe dienst laat afweten gooi je natuurlijk niet pardoes in de prullenmand. Dus nam ik het bij mijn laatste bezoek mee naar Nederland en liet het achter bij oudste zus met de vraag of zij een Seiko-dealer wilde opzoeken die kon nagaan wat er loos was.
Dat deed ze, en inmiddels is er een diagnose gesteld. Door het vervangen van een aantal onderdelen kan het horloge nog jaren mee, verzekerde de deskundige. Hij adviseerde reparatie te overwegen, want volgens hem was het de moeite waard. Het kost wel wat, maar dan heb je ook opnieuw een prima horloge - en nog steeds eentje zonder batterijen.
Het opknappen gaat een week of drie duren. Dat betekent dat ik ook na het volgende bezoek nog zonder horloge terug naar L zal moeten reizen. Pas in 2010 weet ik weer precies hoe laat het is...

dinsdag 1 december, 2009

Da's kras!

Wat een verrassing: Sinterklaas stuurde me met de post alvast een cadeautje. Een heel bijzondere adventskalender die me een maand lang op z'n minst de hoop geeft om héél erg rijk te worden. Het eerste vakje mocht vandaag open en beloofde meteen al veel goeds: nog tien van dezelfde plaatjes en ik strijk zomaar € 5000,- op.
Dusse... dank u, Sinterklaasje!

zaterdag 28 november, 2009

De veranderlijke mens

Het gaat nog steeds prima met m'n knieën. En tóch ga ik morgen niet wandelen. Nee, dat heeft niets te maken met de weersverwachting (regen, regen, wind en regen) maar alles met de aankondiging die ik nog net op tijd zag. Dé plek voor de laatste sinterklaascadeautjes! :-)

zondag 22 november, 2009

Het is er!

Vanmiddag heb ik heel veel leuke schrijvers (m/v) ontmoet. En een gedreven initiator en organisator. Ik heb mensen horen zingen en voorlezen. En vooral: ik heb mijn vijftien exemplaren in ontvangst genomen. Ze waren echt. Tastbaar, zichtbaar aanwezig. Heuse boeken. En ik sta erin! (Neenee, geen foto's - ik heb gisteren het geleende camerasnoertje moeten teruggeven aan de rechtmatige eigenaar, dus nog even geduld tot morgenavond, als ik weer de beschikking heb over de volledige apparatuur.)
Verder zeg ik niks over vanmiddag. Behalve dan dat ik er in de pauze stiekem tussenuit gepiept ben. Met de vijftien exemplaren in m'n schoudertasje. Met de tram naar Scheveningen om daar lekker een uurtje uit te waaien stormen. Heerlijk in de regen. En zelfs nog even in donder en bliksem - maar op dat moment besloot ik toch maar weer de veilige boulevard op te zoeken.
Een prachtig dagje uit. Een zalig dagje naar het strand. En een heuse verhalenbundel op de koop toe. Zulke zondagen beleef je maar zelden!

donderdag 19 november, 2009

Heel slim (maar niet heus)

Voor ik de deur uitging, had ik wel zes keer gecontroleerd of ik inderdaad m'n mobiel bij me had. Dat hád ik, en keurig om 15.02 waarschuwde ie me dat ik me klaar moest maken voor de dagelijkse foto.
Gelukkig werd het zicht op het moment suprême niet belemmerd door een tunnel, maar bood het raampje van de trein een schitterende blik op de zonovergoten Ardennen. Ook vandaag mag ik 'project 15.03' als geslaagd beschouwen.
Alleen bleek ik na aankomst in A toch weer chaotisch genoeg om het plaatsen van de foto in de war te schoppen. Het USB-snoertje van de Canon ligt namelijk nog in E...

Zucht.
Morgen maar kijken naar een nieuw exemplaar. En dat laat ik dan lekker in A liggen, zodat ik tijdens m'n volgende bezoek aan Nederland niet wéér voor onaangename verrassingen kom te staan.*

Althans niet wat het USB-snoertje betreft...

Onnodige paniek

Tja. Dat was natuurlijk te verwachten.
Koffer gepakt, kattenbakken een extra beurt gegeven en alles klaargezet voor de verzorgers. Asbakken en prullenmand geleegd, vuilniszak in de kliko. Aanrecht en fornuis leeg en schoon. Bankje, stoelen en bed veilig verborgen onder lekker zachte poezenplaids. Tasje voor onderweg gevuld met lees- en ander voer. Agenda, adressenboekje en Belangrijke Notities in het zijvakje van de koffer. Gedoucht, reiskleren aangetrokken. Mobieltje in de kontzak zodat ik dát in elk geval niet kan vergeten.
En nu moet ik nog anderhalf uur wachten tot de trein vertrekt...

woensdag 18 november, 2009

Last minute

Gek: ik heb nog helemaal niet het gevoel dat ik morgen naar Nederland afreis voor een lang weekend.
Nu is dat op zichzelf niet zo erg. Ik zie het morgen vanzelf als ik in Amsterdam uit de trein stap. Maar vervelend is wel dat ik nog steeds niet begonnen ben met de voorbereidingen. Er zal toch iets aan kleren en toiletgerei in de koffer moeten. Maar ja, druk-druk-druk met geheel ándere dingen. En zoveel heb ik voor die paar dagen nu ook weer niet in te pakken. Bovendien heb ik nog zeeën van tijd, omdat ik pas rond het middaguur hoef te vertrekken.

Zucht. Hoezo, uitstelgedrag?

dinsdag 17 november, 2009

Buit

Omdat ik toch in het winkelcentrum was om nieuwe voorraden in te slaan, besloot ik vandaag eindelijk ook eens de bovenverdieping te bekijken. Het eerste waar ik tegenaan liep, was een dichtgeplakte winkel die, volgens het bordje op de deur, binnenkort geopend zou worden. Daar viel vooralsnog dus weinig te halen.
Daarnaast was een zaak waar de nogal onlogische combinatie van kleding en kleine elektronica werd aangeboden. Voor die elektrische zaken had ik geen belangstelling, maar de kleren wilde ik wel even bekijken.
Al snel ontdekte ik een heuse Wrangler-jeans. Precies mijn maat en beschaafd grijs, dus makkelijk met van alles te combineren. Strak model, rechte pijpen en niet zo'n rare lage taille. Echt een mooie, goeie broek.
Voor het afwegen of bruin het wel kon trekken, had ik niet meer dan anderhalve minuut nodig. En binnen vijf minuten na binnenkomst stond ik met broek en al weer buiten.
Een heuse Wrangler - en dat 'end of serie' vind ik geen enkel bezwaar. Voor negen hele euro's!
Ik denk dat ik maar wat vaker die trap beklim... ;-)

maandag 16 november, 2009

Patroon

't Is elke keer hetzelfde.
Steeds als ik een opdracht heb ingeleverd, neem ik mezelf voor een of twee dagen schandalig te luieren. Maar op de een of andere manier lijkt dat me nooit te lukken.
Ik ga opruimen. Poetsen. De keukenkastje nalopen op langlopende etenswaren die binnenkort óp moeten. Wassen en strijken. De administratie ordenen. Schilderijen uitzoeken en uploaden. Me inschrijven bij sites waar ik wellicht ook nog eens opdrachten kan binnenhalen. Proefvertalingen maken.
En elke avond denk ik dan: nu ben ik helemaal bij, dus morgen ga ik luieren. Om de volgende dag tot de ontdekking te komen dat er best nog een heleboel te doen is - als ik maar wil... ;-)

Maar morgen... morgen ga ik luieren!

zaterdag 14 november, 2009

Verzamelwoede

Toch lijkt het me niet helemaal normaal dat ik zes nietmachines en minstens achttien hobbymesjes heb...

Dat krijg je er nu van als je je spullen opbergt op plekken waar je ze nooit meer kunt terugvinden...

woensdag 11 november, 2009

Persoonsverwisseling

Rond half zeven werd er aangebeld.
Het bracht me even in verwarring. Werd Sint Maarten dan tóch ook in L gevierd? Het zijn van die kleinigheden die ik kennelijk niet een heel jaar lang kan onthouden.
Maar ik herstelde me snel. Tenslotte had ik ter gelegenheid van Halloween twee zakken lolly's in huis gehaald die onaangebroken in het snoepkastje waren blijven liggen, bij gebrek aan buurtkinderen die er op 31 oktober om kwamen vragen.
Ik griste een zakje uit de kast en haastte me naar de voordeur.
Het was een meneer in een fluorescerend geel vestje van de gemeente. De meteropnemer. Gelukkig kwam hij hier elk jaar en wist hij de weg, want ik had geen flauw benul waar ik de meter had moeten zoeken.

Een lolly heb ik hem maar niet aangeboden. Die bewaar ik wel voor later. Want ooit zullen er wel eens kinderen aan de deur komen. Waarschijnlijk op een datum dat ik daar helemaal niet op voorbereid ben...

dinsdag 10 november, 2009

Behaaglijk

Het prettige van schootkatten in deze tijd van het jaar is dat ze zulke heerlijk warme lijfjes hebben... :-)

maandag 9 november, 2009

Voldoening

De mooiste avonden zijn die waarop ik na het eten tot de conclusie kom dat ik alle vervelende klussen heb gedaan waar ik die ochtend nog zo tegen opzag...

zondag 8 november, 2009

Nog twee weken

Op 22 november a.s. wordt de verzamelbundel Verhalen van de straat met 25 verhalen van 24 auteurs* officieel gepresenteerd.
Het eerste exemplaar wordt die dag overhandigd aan Elke Swart, hoofdredacteur van het Haags Straatnieuws.

De presentatie is in het Paardcafé, Prinsengracht 12 in Den Haag en begint om 14.00 uur. Het programma - waarbij ook diverse auteurs voorlezen uit eigen werk - wordt muzikaal opgeluisterd door Alexander Franken, Michiel Mulder & Annick Huijbrechts en Ragmob.

Je kunt de bundel bestellen door het versturen van een mail naar verhalenvertellers[apenstaartje]live.nl
De prijs is € 10 (exclusief verzendkosten). De opbrengst van het boek gaat naar KIKA en het Straatnieuws.

* En een van die auteurs ben ik...

vrijdag 6 november, 2009

Verwend

Het was erg gezellig met de verjaardagsvisite.
Dat vonden de katten ook. Vooral Födsel genoot van de voortdurende aandacht; urenlang lag hij dicht tegen de helft van het bezoekende duo aan en liet zich knorrend aaien.

Het boeket dat de verjaardagsvierders mij bij de voordeur overhandigden, was schitterend.
Dat vonden de katten ook. Vitesse heeft het uitvoerig bestudeerd, besnuffeld en geproefd en kwam uiteindelijk tot de conclusie dat het goed was.

Het slaapbankje is helemaal perfect.
Dat vonden de katten ook. De kleur past prima bij de rest van het interieur, het zit heerlijk en volgens mij kun je er ook uitstekend op slapen. Maar dat kan ik pas beoordelen als Födsel eindelijk is uitgeslapen...

Vreemde vraag

Zorgvuldig zocht ik drie lekkere gebakjes uit. De mevrouw van de bakkerij zette ze netjes op een rijtje naast de kassa, keek me vriendelijk aan en vroeg:
"Zijn ze om mee te nemen of eet u ze hier op?"

Rare jongens, die Luxemburgers...

woensdag 4 november, 2009

Dáár is het licht!

Sjonge, wat een kaa-uu-tee-dag was het!
Financiële beslommeringen waardoor ik voortdurend aan het rekenen was. Het gewenste verlanglijstje waarvoor ik tot nu toe zegge en schrijve één boek had kunnen bedenken. De printer die, ondanks een hele middag zoeken, ploeteren en proberen, weigerde het formulier af te drukken waarmee ik het maandelijkse getob voorgoed zou kunnen beëindigen.
Zo'n dag waarop de hele dag die ene tekst door je hoofdt maalt:

Tot aan het begin van de avond. Toen druppelden ineens van alle kanten de oplossingen en lichtpuntjes binnen. Vrienden zijn goud waard op dagen waarop alles tegen lijkt te zitten.
Ik durf weer een maand verder te denken. En die verlanglijst? Dat probleem schuif ik gewoon door naar de familie - die kennen me langer dan vandaag en kunnen vast zélf wel iets verzinnen.
Bovendien krijg ik vrijdag onverwacht tóch verjaardagsbezoek. Die dankzij het slaapbankje dat ik op marktplaats vond eindelijk lekker kunnen zitten als ze hun gebakje eten. :-)
Nu heb ik voorlopig weer twee zekerheden.
1. Kaa-uut-tee-dagen duren nooit langer dan een dag.
2. Die tekst klopt voor geen meter. Het licht is er, ik moet alleen een beetje beter mijn best doen om het te zien...

zondag 1 november, 2009

Hebberig

Hm. Eigenlijk geloof ik toch dat dit niet helemaal de bedoeling is van de familie...

- Canon Powershot SX 20 IS
- horloge (niet met batterijen, dus kinetisch of met een zonnecel)
- terrashaard met barbecue
- elektrische scooter
- slaapbankje
- goeie bureaustoel

Morgen maar eens piekeren over een realistischer verlanglijstje...

Nou ja!

Denk je dat je een goed horloge hebt, houdt het er al na twaalf jaar mee op...

zaterdag 31 oktober, 2009

Plaatjes

Na een lange week in de weer met de tekstverwerker, heb ik eigenlijk niet zoveel stof tot praten meer. Maar gelukkig hebben we de foto's nog. ;-)

Behalve de mezen (zowel kool- als pimpel) is het vogelrestaurant al bezocht door de roodborst...

en heb ik ook vinken, winterkoninkjes, een meerkoet en een kleine bonte specht gesignaleerd. En zelfs de huismus waagt zich naar buiten voor een lekker hapje.

Onderweg naar de supermarkt kwam ik bloemen tegen op een wel heel oneigenlijke plek. Vandalisme? Of afgedankt om plaats te maken voor de winterplanten?

En tot slot: nu de prismahanger weer een plaatsje voor het raam heeft gekregen, heb ik op zonnige dagen gratis kunst aan de muur.

Zo zie je maar: ook zonder wandeling kun je best leuke foto's maken!

donderdag 29 oktober, 2009

Leermomenten

Een mens is nooit te oud om te leren. Zo ontdekte ik vandaag - één jaar, drie maanden en vijf dagen na mijn verhuizing naar E - dat het winkelcentrum dat ik minimaal twee keer per week bezoek ook nog een bovenetage heeft. Ahum. Hoezo, oog voor detail?
'k Had net mijn boodschappenkar volgeladen en geen zin meer om die nog een trap op te zeulen, maar de eerstvolgende keer dat ik er kom ga ik toch maar eens kijken wat daar nog aan interessants te vinden is.

Ook heel leerzaam om te aanschouwen: hoe een intimiderende, plagerige macho en een bang, bescheiden meisje uiteindelijk dikke maatjes kunnen worden. Voor zo'n mooi plaatje lever ik graag mijn luie stoel in (nou ja, in elk geval af en toe...)

zondag 25 oktober, 2009

Commotie in E

Ondanks regelmatig bladeren door de digitale zondagsedities van de Luxemburgse kranten, ben ik er nog niet achter waar we gisteren nu precies getuige van zijn geweest.
Dus kan ik slechts vertellen wat we zagen. Toen we de grote winkelstraat - heel toepasselijk 'Grand Rue' geheten - insloegen, stuitten we op twee politiewagens en een ambulance. Plus enkele tientallen ramptoeristen geïnteresseerde kijkers. Wij wierpen wel een snelle blik om ons heen, maar besloten in eerste instantie door te lopen. Toen we een meter of twintig verder waren, waren er opeens nieuwe zwaailichten. Een grote brandweerwagen en een bestelbus van de Sauvetage, de 'speciale eenheid' die wordt ingezet bij rampen en zo. Dat was genoeg om ons op andere gedachten te brengen: we voegden ons bij de al aanwezige kijkers.
Wat we zagen? Twee kleine kinderen die op de derde etage van een huis uit het raam hingen en onduidelijk converseerden met enkele hulpverleners beneden. Heel veel politieagenten die heen en weer liepen. En zo'n twintig mensen van de Sauvetage die de voordeur van het huis te lijf gingen met gereedschap. Toen de deur eenmaal open was - onder het toeziend oog van een deftig meneertje dat volgens ons óf Hercule Poirot óf de rechter-commissaris moest zijn - klommen alle aanwezige agenten de trap op en werd het vervolg aan ons oog onttrokken. Wel viel er nog veel te horen. Hevig gebonk alsof ergens boven een deur werd ingetrapt. Geschreeuw van een bozige man. Gehuil van de kinderen. De mannen van de Sauvetage bleven rond de voordeur hangen.
Daarna gebeurde er een hele tijd niets. Uiteindelijk maakten de mannen van de Sauvetage het slot van de voordeur weer in orde, klommen ze in hun bestelbus en reden weg. Ook de brandweerauto vertrok, gevolgd door de ambulance. "C'est fini," zei een vriendelijke oudere politieagent. Het publiek verspreidde zich en wij besloten ook onze tocht maar voort te zetten.
Alleen die politieagenten zitten me nog dwars. We hebben ze nooit meer gezien. We hebben nog wel even gespeculeerd over het waarom van hun verdwijning. Zou de bozige meneer ze allemaal hebben uitgeschakeld? Zaten ze boven met z'n allen ingewikkelde processen-verbaal op te maken? Hadden ze de bozige meneer aan de verwarming geketend en moesten ze nu wachten op een monteur om meneer én verwarming in z'n geheel af te voeren?
We zullen het nooit weten. Tenzij een van de kranten er morgen alsnog een berichtje aan wijdt...

zaterdag 24 oktober, 2009

Wat een weekend!

Het was een weekend vol warmte, lachen, kletsen en gezelligheid. Een weekend ook waarin Födsel eindelijk weer eens kreeg waar ie recht op denkt te hebben heeft: ononderbroken aandacht.
Maar het was vooral een weekend van keihard werken en veel vriendenhanden die het werk licht maakten. Zelf vonden ze aan het eind van de zaterdagmiddag dat ze niet genoeg waren opgeschoten. Maar ik weet 100% zeker dat met het werk van deze twee dagen reuzenschreden vooruit zijn gezet. Eindelijk heb ik zicht op alles wat ik héb, en bovendien ligt nu de helft al netjes gesorteerd in stapeltjes. Het enige wat ik nog hoef te doen, is voor elk stapeltje de juiste formaat hobbybox te pakken en de boel een beetje logisch in de kasten te zetten. Fluitje van een cent.
Om dat te vieren hebben we het weekend afgesloten bij "de" Italiaan van E. Die heeft er nu weer twee fans bij - sjonge, wat kunnen ze daar heerlijk koken!
Daarna, op de terugweg naar huis en hotel, was er nog een hoop spanning en sensatie. Daarover morgen meer - want waarschijnlijk wordt dan pas duidelijk wát er nu precies aan de hand was...
Het grootste slachtoffer van het weekend was Dinky. Niet alleen waren er twee dagen enge onbekenden over de vloer, maar bovendien hebben we haar beroofd van haar favoriete schuil- en slaapplaatsjes. Maar dat is ook direct weer goedgemaakt met een heerlijk vervangend mandje. Nu alleen hopen dat Födsel het niet inpikt...

woensdag 21 oktober, 2009

Verzinnen

't Is deze week heel moeilijk om logjes te bedenken. Want op verzoek van de familie ben ik druk bezig met het verzinnen van leuke dingen die ik binnenkort wel als verjaardagscadeau zou willen krijgen. En dat is elk jaar zo'n lastige klus, dat al mijn creatieve denkvermogen in gaat zitten. Weet ik dan helemaal niks? Eh... ja, één ding. Maar dat past niet op een wensenlijstje want da's veel te duur, zeker voor een niet-kroonjaar.
Bovendien belééf ik momenteel helemaal niks. Ik werk, ik eet, ik doe boodschappen en ik verzorg de katten. De spannendste dingen die ik zou kunnen melden zijn het spontaan van de kantoorstoel kiepen doordat ik iets te enthousiast bezig was. En de snee in mijn hand die helemaal m'n eigen schuld is omdat je simpelweg geen twee dingen tegelijk kunt doen. En dat is allesbehalve wereldnieuws.
't Komt wel weer, hoor. Eerst even die cadeautjes op een rijtje zien te krijgen... (Iemand toevallig nog ideetjes?)

dinsdag 20 oktober, 2009

Stille wens

Het is de laatste dagen zó lekker rustig in Nederland... kunnen ze Wilders niet in Engeland houden?

maandag 19 oktober, 2009

Bergje op, bergje af

Al die training op de berg hier achter het huis bleek gisteren inderdaad merkbaar. Moeiteloos nam ik alle hellingen. En ook na de negen kilometer-en-een-beetje volgde er geen protest van m'n lijf. Dus besloot ik vandaag de wandeling naar 'punt 16.29' maar weer eens te proberen.
Dat ging prima. Rug en knieën deden zonder mopperen hun werk. En ook mijn tempo had niet geleden onder het twee weken niks doen. Ruim tien minuten van te voren was ik boven. Dat gaf me nog even de gelegenheid om van het herfstuitzicht te genieten voor ik aan het fotograferen sloeg. En het was weer de moeite waard. Wat bescheiden wolkjes, wat windveren en hier en daar een vliegtuigstreep.
De afdaling vergt nog wel extra voorzichtigheid, heb ik gemerkt. Die vinden mijn knieën duidelijk minder prettig dan de tocht omhoog. Maar met een wat betere techniek komt dat vanzelf wel in orde.
Het is wel wennen aan de nieuwe koeien. Drie van de vier weiden bleken leeg. In de vierde stonden zes stieren die ik nog niet kende. Maar ik heb me netjes voorgesteld en ze hebben beloofd dat ze bij voorkomende gelegenheden best eens voor me wilden poseren.
Waar die andere koebeesten gebleven zijn? 'Op stal', houd ik mezelf voor. Dat is een aangenamer idee dan de veronderstelling dat ze met een veel definitievere bestemming uit de wei zijn gehaald. Maar je weet het nooit. Ik vrees dat de meeste stieren geen lang leven beschoren is...

zaterdag 17 oktober, 2009

Tot volgend jaar

De Tibetanen vonden 't maar lastige materie.
Hoewel ik niet had verwacht dat de formulieren op zaterdag zouden worden opgehaald, wist ik toen de bel ging meteen dat 't de belastingman moest zijn. Ik pakte de ingevulde formulieren en liep ermee naar de gezamenlijke hal van het appartementencomplex. Daar bleken de Tibetanen van de bovenste etage verwikkeld in een moeizaam gesprek met de belastingman. Al mopper ik nog wel eens op het feit dat ik hier alles in het Frans moet uitleggen, voor hen is het nog veel moeilijker, omdat hun kennis is beperkt tot de meest elementaire zinnetjes.
De belastingman, zichtbaar opgelucht door de onderbreking van het gezwoeg rond de toren van Babel, pakte mijn papieren en bladerde ze snel door. "Ah, c'est juste," glunderde hij, en hij schoof mijn huiswerk in zijn map.
Ik bood aan even te tolken. Zelfs dat is moeilijk, omdat ook het Engels van de bovenburen uiterst gebrekkig is. We zaten met z'n drieën op de trap, de Tibetanen en ik. De belastingman legde uit dat de verklaring over het hondenbezit ontbrak, wat ik vervolgens duidelijk maakte aan de Tibetanen. Die hadden gedacht dat ze dat formulier achterwege konden laten wegens "no dog". Maar ze bleken bereid om het alsnog van boven te halen en er een handtekening op te zetten. Belastingman blij, Tibetanen blij, klus geklaard.
Zo werd het toch nog even ingewikkeld met het belastingbiljet. En dat terwijl ze het hier nog wel zo makkelijk maken.

vrijdag 16 oktober, 2009

Kabbelen

Elke dag gonst er een onnoemelijke hoeveelheid informatie rondom me. En veel daarvan is allesbehalve verheugend. Een operatie. Het verlies van een kat. Vervelende ontwikkelingen op het werk. Nog een operatie. Verdwenen spaargeld dankzij het instorten van de beurs. De onverwachte dood van een partner. Onzekerheid over een baan.
Ik lees het. Ik reageer, probeer woorden van troost en steun te vinden - en soms ook ongevraagd advies. Ik denk erover door en blijf me verwonderen over dat grillige en onvoorspelbare fenomeen dat 'leven' heet.
En soms voel ik me een beetje opgelaten. Omdat ik niets te melden heb. Niets dan goeds. Mijn leven kabbelt. En denkend aan die anderen om mij heen, is dat ineens niet meer saai, maar heel aangenaam.

maandag 12 oktober, 2009

Luxe

't Is best weer even wennen dat ik nu helemaal zélf de afstandsbediening mag hanteren... ;-)

zaterdag 10 oktober, 2009

Tussenfase

Mijn hoofd hangt alweer een beetje tussen twee landen in. De tien dagen zijn omgevlogen. Ik heb ervan genoten, maar ben nu ook wel weer aan huis toe. De Wark stijgt - niet dramatisch, maar genoeg om me te kunnen verheugen op het geluid van de watervallen. En het kwartet wil ik ook wel weer eens zien.
De koffer is al nagenoeg ingepakt. Alles past er met gemak in, en morgen op het station kan ik de rugzak nog snel even vullen met lekkers voor de komende weken.
Een dikke week Nederland is leuk. Maar doe me nu maar weer een paar maanden Luxemburg. :-)

vrijdag 9 oktober, 2009

Zinvol

De dag begon niet best: met bussen die niet konden rijden omdat ze er niet wáren. Ze stonden muurvast op de ring rond Amsterdam, tussen honderdduizenden andere voertuigen. Heel af en toe kwam er eentje binnendruppelen op het Centraal Station, en een snel ingeschakelde regelneef besloot dan waar die heen moest rijden, afhankelijk van het aantal passagiers dat naar een bepaalde bestemming moest. Mijn einddoel - een dorpje achter Edam waarvan ik de naam ook pas ken sinds ik regelmatig werk voor de uitgeverij die er gevestigd is - was niet erg populair, zodat ik een dik uur moest wachten op een bus die richting uit.
Maar toen ik eenmaal achter de koffie zat met de uitgever en "mijn" vaste redacteur, nam de dag al snel een uitstekende wending. De klik die er digitaal al was, profileerde zich nog sterker in het persoonlijke contact. En na een goed en gezellig gesprek werd ik naar het busstation gebracht met in mijn tas een flinke stapel boeken én met de afspraak dat de opdrachten binnenkort worden uitgebreid: van corrigeren naar redigeren.
Zo gaat ie goed. Zo gaat ie nóg beter. En de bus terug naar het Centraal Station was keurig op tijd.

vrijdag 2 oktober, 2009

Daar zijn we weer

Amsterdam. Zeseneenhalf uur later en vijf graden kouder. Best een vlotte reis, al blijft de aansluiting in Maastricht doorgaans net iets te krap. Enfin, da's dan weer goed voor een sigaretje en een beker koffie.
De foto van 15:03 is gemaakt. Dat viel weer mee, want hoewel mijn mobieltje ongetwijfeld een minuut van te voren volgens afspraak gerinkeld heeft, is me dat volledig ontgaan. Voornamelijk doordat het toestel eenzaam en vergeten op mijn Luxemburgse bureau is achtergebleven. Gelukkig geven stationsklokken heel nauwkeurig de tijd aan en was ik ook zonder de telefonische waarschuwing alert.
Plaatsen zal pas morgen lukken, als het een beetje wil lukken met de mobiele internetstick. Tot die tijd ben ik aangewezen op het oude computertje van de kleine grijze, en dat kan ik een extra fotoprogramma plus het uploaden van een plaatje niet aandoen. Even geduld dus nog, er wordt aan gewerkt!

woensdag 30 september, 2009

Vakantie

Ziezo. De - voorlopig - laatste opdracht is ingeleverd.
Morgen nog een dag vol voorbereidingen. Dieetvoer voor het kwartet halen, het appartement opruimen en poetsen, het staartje van de strijk wegwerken en de koffer inpakken. Dan ben ik helemaal klaar voor tien dagen Nederland. Het weekend is al volgepland - zaterdag ga ik winkelen (waarbij onder meer een mobiele internetstick voor de laptop op het lijstje staat, zodat ik gewoon kan doorloggen, wat vooral voor project 15.03 wel handig is) en zondag ga ik uitgebreid bijkletsen met een vriendin, al wandelend langs de IJssel.
Maar eerst is het nog vanavond. En vanavond hoef ik even he-le-maal niks. Kan ik vast een beetje wennen... ;-)

zondag 27 september, 2009

Life is good

Sommige dagen verdienen een sterretje. Vandaag bijvoorbeeld.
Perfect wandelweer. Ik liep - voor zover ik er aan dacht - bewust: de kruin omhoog naar het licht, de voeten stevig in contact met de aarde. Daar worden openstaande declaraties ineens een stuk minder belangrijk van.
Terwijl ik foto's stond te maken van een oude boerderij, passeerde een medewandelaar. Of ik ook natuurliefhebber was, vroeg hij, terwijl hij me een pakje Ducal voorhield. Bij een sigaretje praatten we over koetjes en kalfjes. Tot mijn vreugde verstond ik zijn Luxemburgs prima, al kwamen mijn antwoorden noodgedwongen nog steeds in het Frans. Hij klaagde erover dat het land zo werd volgebouwd, maar toen ik uitlegde dat ik (onder meer) uit Nederland was verhuisd omdat het hier nog zo ruim en groen is, beaamde hij dat het daar nog veel erger is.
Even over vieren bereikte ik de stadsgrens van Ettelbruck. Ik knoopte nog een stevige klim aan de wandeling, naar het fotopunt van project 16.29. Onderweg begon ik steeds sterker te betwijfelen of ik wel op tijd boven zou zijn. Maar ik was er om 16.23, zodat ik nog even op een bankje kon uitpuffen voor ik de laatste twintig meter aflegde. Daar heb ik vijf minuten reuze trots op mezelf zitten zijn.
Het leven is goed. En op sommige dagen is het leven prachtig.

vrijdag 25 september, 2009

Tegendraads

Ik kan maar niet doorgronden wat de diepere gedachte is achter het feit dat de temperatuurknop van de oven precies de andere kant op draait dan de knoppen van de pitten van het fornuis...

dinsdag 22 september, 2009

Voorbarig

Toegegeven, vandaag is de herfst officieel begonnen. Maar dat de gemeente E dan meteen de eerste dag al een ploegje mannen met van die stoere bladblazers het winkelgebied instuurt, lijkt me toch enigszins overdreven. Géén gezicht, zo'n man die met zo'n enorme slurf wrrrrrmmm-wrrrrrmmm loopt te doen tegen vier of vijf sneue afgevallen blaadjes. En een stóf dat zo'n loeier na vier maanden droogte doet opwaaien - dat wil je niet weten.
Hopelijk bedenkt de gemeente gauw een zinniger dagbesteding voor het buitenpersoneel. Want anders zie ik er nog van komen dat ze volgende week al zout gaan strooien...

maandag 21 september, 2009

Blauwe maandag

Toch zijn er nog altijd van die - zeldzame - dagen dat ik oneindig diep in de put lijk te zinken...

Enfin, even diep ademhalen, schouders eronder en húp aan het werk!

zaterdag 19 september, 2009

Ook toevallig!

"Ha Hansje!"
Dat is wel het láátste wat je verwacht als je ronddwaalt op een eco-beurs in Luxemburg. Maar het gebeurde echt.
Het duurde even voor ik besefte wie me riep. Gelukkig maar dat hij mij herkende, want ik moest diep nadenken bij wie dat vaag bekende gezicht van de jongeman in de stand van een revolutionair soort lamp ook alweer hoorde. De zoon van een Nederlandse vriendin, die ik toevallig een paar weken geleden had ontmoet op de familie-barbecue bij de gastvrije Limburgers die mij tijdens de vierdaagse onderdak hadden geboden.
Enthousiast over onze toevallige ontmoeting belde hij zijn moeder en gaf vervolgens zijn mobiel aan mij, zodat ze kon raden wie ze aan de lijn had. Ook bij haar duurde het even voor het kwartje viel, maar zodra ze besefte wáár haar zoon dit weekend werkte, werd alles duidelijk.
En nóg toevalliger: vijf minuten voor ik langs de stand wandelde, had ik een cadeautje gekocht voor diezelfde vriendin. Dat neemt haar zoon nu maandag mee naar Nederland.
Het moest natuurlijk een keer gebeuren dat ik hier onverwacht een bekende uit Nederland tegen het lijf loop. Nu nog wachten op de dag dat ik in Amsterdam een Luxemburger tegenkom...

donderdag 17 september, 2009

De andere kant

Nu het allemaal zo onduidelijk is wáár je in de toekomst allemaal een vergunning voor moet aanvragen, heb ik vandaag voor de zekerheid in plaats van een regenhoedje maar een paar pantoffels gekocht...

En dan maar hopen dat er niet ook een voetvoddentax komt...

woensdag 16 september, 2009

't Waait wel over

Het begon al helemaal verkeerd toen ik verstoord een klap gaf op de wekker die me uit m'n slaap haalde. Waarna ik direct weer verder sliep en vervolgens veel te laat en met een stevige hoofdpijn wakker werd. Dit werd een blèh-dag, wist ik meteen.
Blèh-boodschappen waarvoor ik met tegenzin op weg ging. Maar ik was sneller thuis dan verwacht, met alles wat ik nodig had en zonder onnodige impulsaankopen.
Pffffft-vertalen... Gisteren blijven steken in een saaie passage waarin de schrijver omstandig vertelt waaróm hij schrijft wat hij schrijft. Maar die is nu achter de rug, zodat ik morgen weer lekker het verhaal zélf kan oppikken.
Jakkie-klikodag... Maar alle afval staat weer klaar om opgehaald te worden.
Hè-bah-solofanlogdienst... Geen medelogger om gezellig mee te mailen en meningen over de uitzending mee uit te wisselen. Gelukkig dwarrelde er toch een paar berichtjes van een solidaire meeluisteraar mijn inbox binnen en leverde het luisteren een paar aardige stukjes op.
Hè-nee-niet-wéér-afwassen... Maar het aanrecht is weer leeg en de laden en kasten staan weer vol met glimmende keukenspullen.

Alles wat ik deed, deed ik vandaag met frisse tegenzin. Gek eigenlijk dat het resultaat precies hetzelfde is als op dagen dat ik fit en energiek m'n bed uitspring. Toch maar eens onthouden: een slecht humeur voegt niks toe en is alleen maar onnodige ballast...

donderdag 10 september, 2009

Dubbelzijdig mes

Project 16:29 begint al vruchten af te werpen. Niet alleen levert het fraaie foto's op - verbazingwekkend hoe veel 'zonnige dagen' nog van elkaar kunnen verschillen - maar bovendien gaat mijn conditie met sprongen vooruit.
Soms denk ik dat het makkelijker was geweest als ik een wat meer laag-bij-de-grondse plek had gevonden die uitzicht bood naar alle windstreken. Maar daarbij staan té veel heuvels in de weg, heb ik gemerkt. Dus klim ik elke dag een fiks eindje om mijn foto's te maken.
Waarna ik vanuit een verre hoogte neerkijk op mijn huis. Bij de pijl is nog nét het puntje van het dak te zien.

De eerste dag kostte de klim me 25 minuten en vier rustpauzes. Nu wandel ik fluitend zonder stops in een kwartiertje naar boven. Al net zo snel als de afdaling. Ha, volgend jaar wordt die hele Limburgse vierdaagse een eitje!

Overigens trekt 'project 16:29' inmiddels al veel een beetje bekijks...

woensdag 9 september, 2009

Onbedoeld schuldig

O jee... Dan koop je op het station van Maastricht, waar de trein naar Luik twee uur lang niet blijkt te rijden vanwege een verdacht pakketje dat daar is aangetroffen, in al je onschuld een boek om de tijd te doden, en dan blijk je een maand later ineens in het bezit van verboden artikelen...

zaterdag 5 september, 2009

Dat komt nooit meer goed

Ooit kocht ik een potje pillen voor een goed doel. Ik zal er niet over uitwijden, maar ze moesten ervoor zorgen dat alles wat ik tot mij nam binnen een redelijke termijn geheel verwerkt mijn lichaam weer verliet. Elke avond twee pillen, dan begon de volgende dag met een vlotte sessie 'schoon schip maken'. Er zitten 100 pillen in zo'n potje, dus dat is goed geregeld. Na precies 50 dagen is het leeg, en als je bijtijds zorgt voor nieuwe voorraad blijft de continuïteit er goed in.
Tot zover de theorie. In de praktijk slaagde ik erin om uit dat allereerste potje één pil in de kattenbak te laten vallen. Daarna achtte ik hem niet meer geschikt voor consumptie. Geen probleem: je vist gewoon een nieuw exemplaar uit het potje en gaat over tot de orde van de dag nacht.
Toch levert die ene bezoedelde pil mij nog steeds elke avond een moment van irritatie op. Want er blijft sindsdien altijd één pil over, zodat direct bij het aanbreken van een nieuw potje het systeem al ontregeld is. Daar haal ik immers niet twéé pillen uit, maar slechts eentje. En vanaf dat moment zit er continu een oneven aantal pillen in het potje, en besef ik steeds als ik ze inneem dat ik er aan het eind van de rit eentje overhoud.
Toegegeven, het is geen wereldprobleem. Ook dát besef ik elke avond. Maar toch. Het zijn kennelijk inderdaad vaak de kleine dingen die het doen...

donderdag 3 september, 2009

Constateringen

- De meest zinloze activiteit tijdens een fikse verkoudheid is eten; het verdwijnt weer net zo snel uit je lijf als je het erin stopt.
- Aan de hand van de slaapplaats van Meisje kan ik redelijk exact vaststellen hoe laat het is (9-10:30 vensterbank; 10.30-12.00 mijn luie stoel; 12.00-14.00 bankje onder het zijraam; 14.00-18.00 bed; 18.00-18.30 bij de schuifdeur; 18.30-0.00 haar eigen rieten stoeltje).
- De Wark staat inmiddels alweer op 23 cm. En er komen nog twee regendagen.
- Hoe vervelender ik me voel, hoe meer zin ik heb om leuke dingen te kopen.
- Het corrigeren tijdens een fikse verkoudheid vergt een tijdrovende tweede correctieronde om alle correcties alsnog op de juiste plaats te zetten.
- Misschien is het verstandig als ik vanavond maar eens vroeg naar bed ga...

dinsdag 1 september, 2009

Boerenbedrog

Elke keer (niet dat dat váák is, maar af en toe komt het voor) dat ik elders dan in mijn eigen paradijsje verblijf, bedenk ik dat ik echt eens een nieuwe douche moet aanschaffen. De kleine grijze beschikt al over een veel aangenamer exemplaar, maar vooral tijdens mijn logeerpartij in Limburg besefte ik hoe armetierig het is om te douchen in een miezerig straaltje, dat bovendien steeds van richting verandert omdat de douchekop tijdens het gebruik onder invloed van de zwaartekracht steeds meer het hoofd laat hangen.
Vandaag neusde ik daadwerkelijk rond in een goed uitgeruste badkamerzaak. Ze hadden er prachtige exemplaren - maar met dusdanige prijskaartjes dat ik zo'n aankoop nog even moet uitstellen.
Dus werd het een vrij simpel exemplaar, dat in elk geval al een stuk luxueuzer is dan waar ik het nu mee moet stellen. Met een stevige houder en een sjieke massagedouchekop.
"Met drie standen!" vermeldde de verpakking. Die verschillende mogelijkheden heb ik inmiddels bestudeerd. Stand 1 is een brede, bruisende maar zachte waterstraal. Stand 2 is een krachtige, smalle straal die recht naar beneden valt.
En stand 3? Stand 3 is uit.
Dan voel je je als klant toch een héél klein beetje bekocht...

donderdag 27 augustus, 2009

Hoe warm het was en hoe lang

Als ik in de toekomst ook maar één mens hoor klagen over "die slechte zomer van 2009", dan... danne...
Nou, dan heeft ie gewoon hártstikke ongelijk (of een héél slecht geheugen)!

woensdag 26 augustus, 2009

Vooruitgang

Dagelijks zie ik haar verschillende keren door de straat schuifelen. Met voorzichtige stappen en haar ogen neergeslagen. In zichzelf gekeerd en passanten angstvallig negerend. Aan de lange riem loopt het minieme terriërachtige hondje steevast een paar meter voor haar uit.
Vandaag kwam ze me tegemoet toen ik met de volle boodschappenkar terugkwam van de supermarkt. Het hondje snuffelde nieuwsgierig aan de tas. Ongetwijfeld vanwege het gehakt dat ik voor vanavond had uitgekozen.
Ik glimlachte vriendelijk tegen het slimme beestje. Kennelijk was dat de geheime code om ook zijn bazinnetje te ontdooien. In het voorbijgaan keek ze me heel even aan en fluisterde bijna onhoorbaar "moien".
Zo klein als ie is - die mini-terriër is een heuse ijsbreker...

zondag 23 augustus, 2009

In één woord

Het is een nieuw spelletje op Hyves. Berichtjes met het verzoek de afzender in één woord te omschrijven, en dan zelf zo'n verzoek door te sturen naar al je hyves-vrienden.
't Is nog knap lastig om mensen in één woord te karakteriseren. Maar na lang piekeren is het me al twee keer redelijk gelukt, geloof ik.
Het verzoek doorsturen? Kán ik doen. Maar ik vind het véél leuker om het hier te plaatsen. Dus: hoe zouden jullie me in één woord omschrijven?

vrijdag 21 augustus, 2009

...tot teen

De pink hat hadden jullie al gezien. Het hoedje heeft goede diensten bewezen tijdens de vierdaagse. Beschermde mijn bril op de regenmiddag en hield het hoofd - min of meer - koel toen de temperatuur opliep tot een graad of dertig.
De pink socks with little owls maakten hun debuut op de 22-persoons barbecue waar ik afgelopen zaterdag te gast was. Ze oogsten veel bewondering (en hier en daar misschien een lichte jaloezie).
Helemaal terecht, natuurlijk...

dinsdag 18 augustus, 2009

De statistieken

Dagen: 4
Regendagen: 0,5
Boterhammen: 24
Kopjes koffie: een stuk of tig
Blaren: 0
Schrammen/blauwe plekken: 5
Insectenbeten: 2
Kilometers: 84
Medailles: 1
Genietgehalte: 100%

maandag 10 augustus, 2009

Even weg

Pinksoup goes walkabout...

Tot volgende week!

zondag 9 augustus, 2009

De show stelen

Er waren weer Nederlanders op de koffie - en het was gezellig. Na de uitgebreide uitwisseling over de geneugten van L (en na de koffie, natuurlijk) besloten we tot een middagje middeleeuwen. Dat kón, omdat in het kasteel van Vianden de historische week vandaag werd afgesloten.
Het was prachtig. Zowel het weer als het slenteren door de straten van Vianden, langs de kraampjes en de mensen-in-kostuum. En vooral ook in het kasteel. Een betere ambiance voor een historische week kun je niet bedenken.
Toch waren de roofvogels voor mij het absolute hoogtepunt. De show van de valkeniers hebben we gemist, maar de vogels zelf hadden we pontificaal in beeld. Schitterend toch?

Buizerd

Zeearend

zaterdag 8 augustus, 2009

Logistiek probleempje

Dan denk je dat je eindelijk alle inkopen gedaan hebt voor een weekje Nederland - en dan kom je tot de ontdekking dat je echt een grotere koffer nodig hebt...

donderdag 6 augustus, 2009

Dertig-plus

Het enige wat me bij deze temperaturen goed afgaat, is het bedenken van redenen waarom ik vandaag niet in actie hoef te komen... ;-)

woensdag 5 augustus, 2009

Hoe ik aan een blauwe hand kom

Eigenlijk deed ik helemaal niks bijzonders. Ik had net knoflook kleingehakt en wilde alleen maar even mijn handen wassen. Dat doe ik tig keer per dag (ook zónder Mexicaanse griep), dus dat gaat puur op routine.
Tot vandaag. Midden in de halve draai die nodig was om de handdoek te grijpen, zag ik vanuit mijn ooghoek dat Födsel net op weg was naar de waterbak. Zijn staart bevond zich precies op de plek waar mijn voet een nanoseconde later zou landen.
Ik stokte in mijn beweging, op zoek naar een Födselloze plek voor mijn voet, verloor mijn evenwicht en kon nog net mijn arm naar het aanrecht bewegen voor steun. Alleen kwam die ietwat te hard neer... Kláp, zei mijn hand op het aanrecht.
Zodoende dus. Leuk hoor, katten...

dinsdag 4 augustus, 2009

Uitgepraat

Goh, da's nou ook wat... Na een hele dag typen, bellen, mailen, nog meer typen, nog meer mailen, msn-en, twitteren en overleggen, ben ik volkomen door m'n woordenvoorraad heen...

maandag 3 augustus, 2009

Professionele bijval

Lopen is niet alleen maar léuk, het is ook bijzonder heilzaam. Dat vindt ook de auteur van het boek dat ik aan het corrigeren ben. Toch grappig als je eens bij een ánder leest wat je zelf elke week aan den lijve ondervindt...

Iedere wandelaar en hardloper weet dat wandelen en hardlopen zeer heilzaam zijn; niet alleen voor het lichaam, maar ook voor de geest. Bewegen is überhaupt goed voor het lichaam, omdat het alle gewrichten en spieren soepel houdt en goed is voor de doorbloeding en daarmee voor de vitale organen van je lichaam. Neuropsychologen kunnen je vertellen dat je lichaam tijdens de fysieke inspanning van het wandelen en vooral het hardlopen een chemische stofje aanmaakt, de neurotransmitter dopamine, waarvan je happy wordt. Je kunt er zelfs euforisch van worden. Maar ook energetisch gebeurt er door te wandelen of hardlopen iets waar je van opknapt. Bij elke voetstap kan je energiesysteem namelijk automatisch oude energie loslaten en teruggeven aan de aarde. En doordat je beweegt in een verticale houding kan je energiesysteem meteen worden aangevuld met kosmische energie. Dit zorgt ervoor dat je na een flinke wandeling of een stukje hardlopen weliswaar fysiek moet uitrusten, maar dat je je geestelijk juist opgeladen kunt voelen (en daardoor zelfs fysieke pijn of ongemakken kunt overstijgen). Kosmisch opgeladen worden betekent praktisch dat je frisse inzichten en ideeën ontvangt. Alleen al daardoor kunnen gesprekken tijdens strandwandelingen of boswandelingen zo verhelderend zijn.

zaterdag 1 augustus, 2009

Is dat niet...?

Tja. Als je in je Zeeuwse Hollandse zuinigheid een goedkoop horlogebandje kiest en je blijkt daar allergisch voor te zijn, dan moet je de lange reis naar Knauff nóg een keer maken. Wat overigens geen straf is.
Dus wandelde ik vanmiddag voor de tweede keer in korte tijd door de Hema. Deze keer belandde er een echt leren bandje in mijn mandje. Plus nog wat luxe lekkernijen en een paar kaarsen - daar kun je er immers nooit te veel van in huis hebben. En een roze t-shirt, omdat de outfit voor de komende vierdaagse in toenemende mate pink is uitgevallen.
Omdat ik er toch was, nam ik ook nog even de roltrap naar de sportwinkel. Op zoek naar van die regenhoesjes voor over je wandelschoenen, want een vierdaagse in Nederland kan, weertechnisch gesproken, best eens voor natte verrassingen zorgen. Maar € 38,- om mijn schoenen droog te houden, vond ik toch echt te gortig. Dus volstond ik met twee miniflesjes desinfecterende handgel. Dan hoef ik me in elk geval over de Mexicaanse griep geen zorgen te maken.

Of nee... ik kocht er nóg iets. Een schattig klein rugzakje voor een tientje. Groot genoeg voor de leeftocht en de eerstehulpmiddelen tijdens het wandelen. En onweerstaanbaar roze.
Dus mócht je straks ergens langs de route staan in Valkenburg en omstreken: je haalt me er zó uit. Helemaal Pink! ;-)

donderdag 30 juli, 2009

Tussentijds rapport van een tevreden mens

Sjonge. Alweer een jaar geleden - of pás een jaar geleden...
Op 30 juli 2008 zat ik hier omringd met dozen, en vol stress vanwege een verdwenen kat die helemaal niet verdwenen bleek te zijn.
Het jaar is omgevlogen. Tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik hier al m'n halve leven woon. En er is een heleboel gebeurd in de tussenliggende dagen.
Van een werkloze ex-pat ben ik veranderd in een 100% self-supporting freelancer, die "toevallig" haar werk verricht in een ver (nou ja, vér is een beetje overdreven) buitenland. En hoewel de dagen nu gewóón gevuld zijn met werk, blijft het vakantiegevoel. Waaraan de wekelijkse wandelingen nadrukkelijk een steentje bijdragen.
Ik heb de katten zien opbloeien; net als de pioenroos, de viooltjes, de keukenkruiden en de meiklokjes. Ik heb bezoekers uit Nederland vol trots mijn heerlijke paleisje laten zien. De buren, de kassadames bij de Cactus - ik heb nu zelfs een klantenkaart, hoe ingeburgerd kun je zijn? - en de postbode kennen me inmiddels. Zelfs een praatje, nog wel in een mengelmoes van talen, gaat me tegenwoordig al aardig af. Ik ken de handigste winkels, de kortste routes en de lekkerste adresjes in en rond E.

Het gaat me goed. Vandaag heb ik dan ook een taartje gekocht om mijn eenjarig bestaan in L te vieren. Een kaarsje vond ik overdreven. Dat komt wel bij het eerste lustrum.
Voorlopig blijf ik hier maar even zitten. Want nog steeds beschouw ik 30 juli 2008 als de beste wending in mijn leven. :-)

dinsdag 28 juli, 2009

Echt iets voor mij

Ingesloten bij deze brief ontvangt u nu al uw eigen unieke startkaart voor de vier wandeldagen. Op deze startkaart zijn al uw gegevens als streepjescode opgenomen. Deze kaart wordt slechts éénmalig uitgegeven. Bewaar deze kaart dan ook zorgvuldig en beschadig deze niet. Deze kaart heeft u elke dag nodig bij vertrek en aankomst van uw wandeling!

Uit de envelop dwarrelt een papiertje van hooguit acht bij vijf centimeter.

Een klein papiertje dat ik straks elke wandeldag nodig heb en dus zorgvuldig moet bewaren.
Als dat maar goed gaat...

maandag 27 juli, 2009

Cadeautje

Als je tijdens 'Beleef de lente' dagelijks in het steenuilenclubhuis te vinden bent en dan ook nog eens Pinksoup heet, dan is het natuurlijk niet zo vreemd als andere bezoekers direct aan jou denken als ze een paar bijzondere sokjes in de winkel signaleren.
Maar als ze dan ook nog zo lief zijn om ze voor je aan te schaffen en ze helemaal uit Canada op te sturen... Fantastisch toch?
En reken maar dat ik ze ga dragen! Zo wordt het steeds meer 'Pinksoup in shocking pink'... ;-)

dinsdag 21 juli, 2009

Dat was de was

Met een kennersblik keek ik even naar boven voordat ik aan de slag ging. Stralendblauwe lucht, dik boven de twintig graden, een lekker windje. Zo zou de was wel snel droog zijn.
Zoals meestal, had ik de-dag-na-de-deadline gevuld met een paar grotere huishoudklussen. En zojuist had ik een heerlijk geurende schone was uit de machine gehaald. Alleen nog even ophangen.
Met een voldaan gevoel vleide ik de eerste twee lange broeken over de lijnen van het droogrek. Daarna, keurig in het midden, het grote badlaken. Shirtje voor shirtje, handdoek voor handdoek vulde ik het rek - af en toe stiekem even ruikend aan al dat frisse goed. Nog drie handdoeken, nog twee...
Toen zag ik het droogrek langzaam scheef zakken. Ik wist het nog nét op tijd te grijpen en hield het met één arm min of meer overeind terwijl ik tussen de kleren dook om na te gaan wat er aan de hand was. Had ik het scharnier niet goed vastgeklikt?
Maar het euvel was dramatischer. Vlak naast het scharnier vertoonden twee van de metalen pootjes een knik. Nu al metaalmoe? Ik had 't rek nog geen jaar...
Even overwoog ik mijn mogelijkheden. De wasmand stond twee meter verderop. Te ver om daar de schone was stuk voor stuk weer in terug te mikken. Ik kón zo blijven staan tot de was droog was, maar zelfs in deze weersomstandigheden zou daar toch minimaal een nachtje overheen gaan.
Met een diepe zucht liet ik het droogrek los. Héél langzaam en elegant plooide het natte textiel zich tot een vormeloos hoopje op de stoffige bodem van het terrasje.

Morgen nóg maar een keer wassen dus. Maar eerst een nieuw droogrek halen...

maandag 20 juli, 2009

Hèhè

Soms moet een mens prioriteiten stellen. En onder het motto deadlines zijn heilig gaat dan af en toe het werk vóór het webloggen.
En ik heb 't gehaald! Nu lekker de rest van de avond rieleksen, dan komt er morgen vast wel weer een stukje. ;-)

zondag 19 juli, 2009

Ze doet 't weer

't Is Kiermes in E. Nou ja... in de tijd die nodig is om 'Kiermes in E' uit te spreken, ben je er al twee keer overheen gewandeld. Maar het gaat om het idee, natuurlijk. En het plezier in de draaimolen en de botsautootjes is er niet minder om.
De onvermijdelijke - en voor mij onweerstaanbare - hijskranen waren er gelukkig ook. Vaak met kansloos speelgoed: pogingen om met zo'n kraan een bal uit de bak te vissen, zijn tot mislukken gedoemd. Maar hier en daar leek het pluche voldoende greep te bieden.

Ik waagde er twee euro aan, wat me recht gaf op driemaal spelen. De tweede keer was het al raak. Nu prijkt er een schattige pink duck op mijn boekenkast. :-)

En als bonus mocht ik bij de loterij (altijd prijs! beloofde een bordje) voor mijn schamele 120 punten dit schattige uiltje mee naar huis nemen...

De kermis blijft nog tien dagen. Maar ik hoef niet meer - ik heb de buit al binnen!

donderdag 16 juli, 2009

Dubbel

Twee kaarsen branden zij aan zij op mijn tafel.
Twee kaarsen. Twee mensen die leven in geleende tijd. Twee onderzoeken, twee uitslagen.
De een heeft extra tijd gekregen. De tumoren zijn kleiner geworden, de chemobehandelingen gaan door in de hoop op verdere vooruitgang. Een nieuwe ronde, een nieuwe kans.
De ander is uitbehandeld. Pijnbestrijding is het enige dat nog rest. De afloop staat vast, tijd is de laatste onzekere factor.
Twee kaarsen op mijn tafel. De ene brandt voor hoop, de andere voor berusting.
Zo grillig kan het leven zijn...

dinsdag 14 juli, 2009

Toevalstreffer

De auto die me tegemoetkwam toen ik op weg was naar de supermarkt, had iets bekends. Maar wát?
Zoveel Luxemburgse auto's ken ik nu ook weer niet. En onthouden doe ik ze al helemaal niet - alleen de auto's die regelmatig voor het appartement geparkeerd staan herken ik inmiddels. De witte bestelwagen, de kleine vrachtwagen van het bouwbedrijf waar een van de buren kennelijk werkt, het rode autootje van de hulp van de overburen. Maar deze onopvallende grijze wagen had ik nog nooit in mijn straat gezien. En tóch had hij iets bekends.
Pas nadat de auto me gepasseerd was en ik nog een keer peinzend omkeek, besefte ik ineens waar het aan lag: de viercijferige nummerplaat.
Het was de pincode van mijn bankpas...

vrijdag 10 juli, 2009

Een kwestie van schuiven

Morgen komen de fans van Födsel op bezoek. Met een rugzak, dreigden ze vanavond al, die ze opengeritst naast hun stoel willen zetten, in de hoop dat de grote rooie daarin vrijwillig zal plaatsnemen zodat ze hem mee naar huis kunnen smokkelen. Maar "reken daar maar niet al te veel op" mailde ik terug.
Nu hád ik kunnen doen wat ik altijd doe als ze langskomen. Morgenochtend extra vroeg opstaan om de zaterdagse poetsbeurt uit te voeren voordat ze aankomen. En dan, als ik ze na een paar uur gezelligheid weer had uitgezwaaid, een stevige middagdut doen. Maar eigenlijk is dat geen goed begin van zo'n bezoek, vond ik.
Dus heb ik vandaag het appartement vast schoongemaakt. Lekker relaxt, met de eerste bergetappe op de achtergrond en veel koffiepauzes. Nu hoef ik morgen alleen nog maar een natte lap over de vloeren te halen, verder niks. Dan ben ik fit genoeg om niet alleen maar gezellig te babbelen, maar samen met ze naar de ruïne van Mederhaf te wandelen - wat ze een prima idee vonden.
Soms heb ik dat: zo'n vlaag van gezond verstand en daadkracht. En ik weet nu al dat ik daar morgen nóg blijer mee ben dan vanavond!

donderdag 9 juli, 2009

Sfeerlicht

Rond kwart voor tien begint het alweer te schemeren. En tegen tien uur floepen op het terrasje een voor een de tuinlampen aan. Eerst de rechter en een paar minuten later de linker.
Ik laat er speciaal de rolluiken wat langer voor open en zit dan een kwartier lang alleen maar te kijken naar die twee lichtjes voor het grote raam. Zó gezellig!

maandag 6 juli, 2009

Keuzes

De werkdagen delen als het ware zichzelf in.
Na de eerste koffie van de ochtend twee uur aan de slag, dan een korte koffiepauze en húp weer aan het werk. Een uur pauze voor de lunch en dan verder met de opdracht-van-de-dag. Als ik het welletjes vind en ergens tussen drie en vier de computer afsluit, is het tijd voor de boodschappen. En daarna een uurtje rie-lek-sen voor ik ga zorgen dat er een warme hap op tafel komt. Als er - wat gelukkig niet zo heel vaak voorkomt - spoedklussen liggen, werk ik na de afwas nog een uur (of twee) door.
Maar dán... Dan is het tijd voor vrije tijd. Het moment waarop ik zélf mag kiezen wat ik doe - en daarmee ook het moment dat de twijfel toeslaat.
Ga ik breien? Maar met welk garen dan? Wordt het een trui of een vest? Lange of korte mouwen? En welke steek wil ik deze keer gebruiken?
Of wordt het lezen? In welk boek zou ik nu eens zin in hebben? Iets luchtigs, grappigs, serieus? Een biografie? Een bejubelde literaire bestseller van zeshonderd pagina's of meer? Een semi-wetenschappelijk werk over de apocriefe boeken of de wonderen van het heelal?
Een avondje buishangen misschien? Maar welke zender? De crimi-avond van RTL4, de medische series op VOX of een natuurfilm op Sat3?
Iets creatiefs kan ook... Er staan nog wat halfvoltooide beelden, ik heb zes nieuwe canvasdoeken aangeschaft, twee t-shirts geprepareerd om te beschilderen en er liggen nog stapels papier voor collages.
Gek is dat: als ik eindelijk niks meer hoef, kan ik maar niet besluiten wat ik wil...

zondag 5 juli, 2009

Na gedane arbeid...

Na de rustige zaterdag, werd het vandaag precies de druk-druk-drukke zondag die ik me had voorgenomen: koffie gedronken op het terrasje, genoten van een picknickachtige lunch van stokbrood met eiersalade en paté, de Tour de France gevolgd (via de beelden van Eurosport en het geluid van Radio 1), eindelijk weer eens een boek van begin tot eind gelezen onder het genot van méér koffie en lekkere koekjes, gebadderd (gezien de nog altijd hoge temperaturen lauwwarm), een heerlijke ovenschotel gemaakt (en opgegeten) met witlof, ham en kaas en ten slotte in de luie stoel genoten van een paar afgezaagde detectiveseries (Duits ingebekt, natuurlijk) en zo'n heerlijk lange en zwaar verouderde maar nog altijd boeiende aflevering van Columbo.
En morgen wordt het lekker koel en nat!

zaterdag 4 juli, 2009

Too darn hot

't Was vandaag veel te warm om veel te ondernemen. Dus heb ik mijn activiteiten beperkt tot het draaien van een was, het poetsen van keuken, badkamer en gang, het naar huis slepen van zes kilo dieetvoer, het uitschrobben van de kattenbakken, het verzorgen van de planten binnen en buiten, het bij elkaar zoeken van alle soorten textielverf die ik in huis heb, het bereiden van een pasta-tonijnsalade en het verschonen van het beddengoed.
En dan ga ik morgen wel weer eens iets doen... ;-)

zaterdag 27 juni, 2009

Op jacht

Tegen de dagelijkse boodschappen heb ik geen enkel bezwaar. Integendeel, ik vind het wel plezierig om elke dag even de buitenlucht in te stappen om iets eetbaars in huis te halen.
Maar winkelen vind ik helemaal niks. 't Zal dan ook nooit een hobby van me worden om door een winkelcentrum te dwalen en de ene deur na de andere binnen te gaan. Vooral niet op zaterdag - en zéker niet als er dan ook nog uitverkoop blijkt te zijn.
Toch moet 't van tijd tot tijd gebeuren. Omdat er van die saaie maar onmisbare dingen nodig zijn. Hoeslakens, bijvoorbeeld. En sokken. Een nieuw horlogebandje. CD's om weer een lading foto's te kunnen opslaan.
Dus toog ik vandaag naar Schmiede, waar een groot centrum alle winkels omvat die ik noodgedwongen moest bezoeken. Missie geslaagd - dus ik kan er weer minstens een half jaar tegen.
En ach, de busreis naar het drielandenpunt is buitengewoon mooi en aangenaam. Bovendien ligt Shopping Centre Knauf bepaald niet in een lelijke omgeving, zodat ik het winkelen halverwege heb onderbroken voor een korte wandeling. En een foto, natuurlijk...

zaterdag 6 juni, 2009

Toeval bestaat niet

Het was een dag die in het teken stond van werken. Daar is nu eenmaal geen ontkomen aan, als er twee spoedopdrachten binnenkomen die af moeten vóór ik naar Nederland reis.
Dus was ik al vroeg uit de veren en bleef ik tot ver in de middag alle andere noodzakelijkheden uitstellen. De boodschappen met name. Nog een páár bladzijden... nog één kop koffie... Even dit hoofdstuk afmaken...
Tot het moment dat verder uitstel niet verstandig was en ik bovendien wel even behoefte had aan een hapje buitenlucht. Dat was tegen een uur of vier. Toevallig.
En nét zo toevallig dacht ik er deze keer wél aan mijn fototoestel in m'n binnenzak te schuiven. Ondanks mijn vaste voornemen om nooit zonder de camera de deur uit te gaan, wil ik het nog wel eens vergeten. Maar vandaag niet.

En zo kwam het dat ik, geheel bij toeval, het kruispunt in het centrum overstak op het moment suprême. Er waren dranghekken, politiewagens en een official die alles in goede banen leidde. En net nadat ik me op de hoek van de hoofdstraat nieuwsgierig aan de stoeprand had geïnstalleerd, waren er wielrenners...

Niet zomaar wielrenners in zomaar een lokale koers. Ik bleek pardoes in de Tour de Luxemburg te zijn gerold. En nog wel tijdens de koningsrit!

zondag 31 mei, 2009

Aan de wandel

Okee, ik mag dan over tien dagen "máár" 4x20km lopen, het is toch wel zo verstandig om enigszins getraind aan de start te verschijnen. En daar was de laatste weken weinig van gekomen. Door onweersbuien, druk-druk-druk of simpelweg geen puf.
Vandaag moest het eindelijk weer eens gebeuren. Onder ideale omstandigheden: beetje zon, beetje wolken en aangename temperaturen. Achttien kilometers heb ik in de benen. Daar hoort natuurlijk een fotoverslag bij - en dat kómt ook. Maar nu even niet. Eerst moet ik 188 foto's bekijken en selecteren. Dus even geduld - en dat geduld zal ik vervolgens belonen met maar liefst drie fotoseries. Eén van de tocht en twee thema-reeksen. Want er was weer héél veel moois te zien onderweg.
En die vierdaagse gaat helemaal lukken, dat weet ik na vandaag absoluut zeker!

woensdag 27 mei, 2009

Uittocht

Voordat ik de foto's voor het logje over de tuin wilde selecteren en verkleinen, moest ik nog een mailtje beantwoorden. En al doende werd ik op de vernieuwde gmail-chat aangesproken door een oud-collega uit Nederland. Het uitvoerige gesprek leidde tot de beslissing de tuinfoto's nog even te laten rusten - morgen is er weer een dag.
Toen ik destijds werd weggereorganiseerd, werd al verwacht dat het daar niet bij zou blijven. En na de fusie met concurrent Telefoongids zag het er nog somberder uit.
De vrees die destijds bestond wordt over een paar dagen werkelijkheid. De afdeling is behoorlijk uitgedund. En zoals dat nu eenmaal gaat met reorganisaties waarbij uitgangspunten als evenredigheidsprincipe en lengte van het dienstverband worden toegepast: het zijn vooral de aardigste en beste collega's die eruit vliegen. Van de zeven namen die ik voorbij hoorde komen, hoorden er zes bij mensen die het meeste én het beste werk afleverden.
Ik moest er even van zuchten. Van meeleven met de mensen die volgende week op straat staan. En tegelijkertijd van opluchting dat ik dat allemaal niet meer hoef mee te maken...

maandag 25 mei, 2009

Een raar verhaal

Het was een bizarre zondag. Met als resultaat een subtiele herschikking van het meubilair in de woonkamer en het verlies van een kattenoppas.

Vroeg in de middag werd er aangebeld. Het was de buurvrouw uit het aangrenzende appartementencomplex. We "kennen" elkaar voornamelijk van het zwaaien. Vanuit haar woning kijkt ze via mijn zijraam precies op mijn luie stoel, zodat we regelmatig woordeloos communiceren. En als we elkaar toevallig even buiten treffen, wisselen we wat vriendelijke woorden uit. Zo hoorde ik dat zij ook een kat heeft, waarna ik haar in gedachten op mijn lijstje reservekattenverzorgers had geplaatst, al had ik het haar nog nooit concreet gevraagd.
Nu stond ze dus voor mijn deur. Met een nevel rond zich die verried dat ze de zondag al had gevierd met een lekker wijntje. En een vreemd verhaal.

Ze was verkracht, zei ze. Door de broer van de moeder van het Portugese gezin dat ook in het complex woonde. Dat gezin had haar met bruut verbaal en fysiek op het hart gedrukt te zwijgen over het gebeurde, maar nu had ze overal pijn en of ze even mocht binnenkomen. En via mijn telefoon het ziekenhuis mocht bellen, zodat ze een uitstrijkje konden nemen als bewijs. De dader had de simkaarten uit allebei haar mobieltjes gehaald, zodat ze zelf niemand kon bereiken.
Natuurlijk mocht dat, zei ik, geschrokken door haar verhaal. En wilde ze misschien iets drinken? Koffie? Ze wilde liever iets waar ze rustig van werd, zei ze. Maar alcohol heb ik nooit in huis, thee wilde ze niet, dus het werd een fiks glas bronwater. En een asbak, want ze had haar sigaretten meegebracht.
Ik toetste 112 op mijn telefoon en gaf haar de hoorn. Ze deed haar relaas en, zo berichtte ze na afloop van het gesprek, ze zouden een ambulance sturen. Tijdens het wachten op de hulpverleners, babbelde ze honderduit. Over haar vriendin, die niet bij haar woonde omdat ze niet van haar muziek hield en er niet tegen kon dat ze ook met andere vrouwen het bed deelde. Over de nieuwe auto die morgen zou komen, waarna we wel met z'n tweeën boodschappen konden doen, want alléén was het niet veilig op straat. Ik werd er wat kriebelig van en was blij toen ik de ziekenwagen zag voorrijden. Na een kort gesprek wandelde ze, ondersteund door de ziekenbroeder, naar de wagen. Haar huissleutels liet ze bij me achter, zodat ik de kat eten kon geven als ze in het ziekenhuis moest blijven.

Twee uur later belde ze weer. Om haar huissleutels op te halen, dacht ik. Maar nee, ze wilde weer een glas water en een telefoontje. Want de artsen in het ziekenhuis hadden haar niet willen onderzoeken, maar laten opnemen in de psychiatrische kliniek. Dat had ze - uiteraard, vond ze zelf - geweigerd. Nu wilde ze de politie bellen.
Ik toetste op haar advies deze keer 113 - de politie heeft een eigen nummer - en liet haar weer haar verhaal doen. Daarna gaf ze de hoorn terug, zodat ik mijn naam en adres kon doorgeven. Er zou iemand langskomen, beloofde de meneer aan de andere kant van de lijn.
Nadat ik het gesprek had beëindigd, bleek ze van gedachten veranderd. Ze wilde nogmaals 112 bellen en vragen of ze naar de dienstdoende vrouwenarts kon worden gebracht, zodat die haar alsnog kon onderzoeken. Dat wist ik haar uit het hoofd te praten, zodat ze toch bereid was te wachten op de agenten.
Een kwartiertje later zag ik haar in de politiewagen stappen. Deze keer mét haar huissleutels. Tot mijn grote opluchting.

Die avond brandde het licht in haar appartement en zag ik haar in het wijdopen raam een sigaretje roken. Ik liet het rolluik voor het zijraam zakken. Even geen behoefte meer aan inkijk van die kant. Later die avond heb ik de luie stoel met toebehoren een halve meter naar achteren geschoven. Uit het zicht. En een dikke streep gehaald door het lijstje met reservekattenverzorgers. Het lijkt me achteraf niet zo'n goed idee om haar een sleutel van mijn appartement te geven...

vrijdag 22 mei, 2009

Gehoorproblemen

Ligt het nu aan mij, of praat die meneer uit de CarGlass-reclame echt zo onduidelijk? Elke keer als ik dat filmpje zie, hoor ik hem zeggen "Kijk maar eens wat er gebeurt als ik de eikel aanzet." Terwijl ik heel goed weet dat hij de airco bedoelt...

woensdag 20 mei, 2009

In de tussentijd

Tussen het genieten van de pioenroos door, gaat het dagelijkse leven natuurlijk gewoon door. Dat stond de afgelopen dagen vooral in het teken van overleg met "oude" en nieuwe opdrachtgevers. Met als resultaat dat ik tot 1 augustus helemaal ben volgeboekt en ik de Gooise Vierdaagse er met moeite nog net tussen kan frutselen.
Mij hoor je voorlopig niet meer klagen! Nou ja, behalve als het wandelweer tegenzit, misschien.

En ondertussen is de opvolging van de pioenroos ook al gegarandeerd. Het wordt steeds mooier rond het huis!

dinsdag 19 mei, 2009

Het goede voorbeeld

Gelukkig maar dat de overburen gisteren zijn teruggekomen van vakantie. En dat ze door die twee weken rie-lek-sen weer helemaal fit en bij de les zijn, zodat ze vandaag keurig op tijd de kliko naar buiten ratelden. Anders zou ik er nooit aan gedacht hebben dat het afval deze week een dagje vroeger moest worden klaargezet vanwege de doordeweekse zondag-op-donderdag.
En ik vond het ook helemaal niet erg om nog even naar buiten te lopen. Het gaf me weer een extra kans voor een blik op de trots en glorie in het tuintje. Het wit wordt steeds stralender...

maandag 18 mei, 2009

Een kwestie van geduld

Er was maar één kassa open in de supermarkt, dus de keuze was makkelijk me uit handen genomen. Maar druk was het niet en de meneer die voor me stond had geen mandje of wagentje, dus het zou wel meevallen, dacht ik. Ik was iets later dan gepland van huis vertrokken, maar zou toch nog ruimschoots op tijd terug zijn voor het fanloggen.
Soms kan een mens zich lelijk vergissen in zulke luchtige conclusies. Want de meneer voor me had zijn boodschappen verstopt in een forse sporttas die buiten mijn blikveld op zijn buik hing. Een stuk of dertig bakjes zoete desserts, een paar plakken chocola en een trosje bananen. Dat viel een beetje tegen, maar toch ook wel weer mee.
Tot het op betalen aankwam. Want de meneer haalde niet zijn portemonnee tevoorschijn, maar een officieel uitziende brief met een fraaie handtekening eronder. Daar wist de jongeman achter de kassa niet zo snel raad mee. Hij belde een collega, die zich een paar minuten later meldde, de brief bestudeerde en ermee verdween naar het kantoortje achterin de supermarkt. Een klein kwartiertje later was hij terug en gaf zijn instructies aan de kassajongen. Die kwamen er op neer dat eerst alle boodschappen weer moesten worden afgeboekt, en vervolgens stuk voor stuk opnieuw moesten worden ingetypt. Voor betaling per brief is scannen kennelijk niet geschikt.
Nadat alle codes in de kassa stonden en het eindbedrag op het display stond, ontstond opnieuw verwarring. De brief bleek niet voldoende om alle toetjes te betalen. Enig rekenwerk van de kassajongen leverde op dat er drie toetjes weer moesten worden afgeboekt.
Om kwart over vier werden uiteindelijk de toetjes, de chocolade en de bananen - waarvan de meneer er tijdens het wachten vast eentje had verorberd - in de sporttas gestapeld.

Ik was precies op tijd thuis voor de uitzending. Dat viel dan weer mee. Maar voortaan ga ik toch maar iets eerder boodschappen doen.

maandag 11 mei, 2009

Hollen of stilstaan

Zo heb je twee weken niks anders te doen dan luieren en duimendraaien, en zo loop je de hele dag te rennen en te vliegen om alles wat er op het programma staat gedaan te krijgen.

En als ik dan aan het eind van de dag nog eens terugblik, kan ik maar één ding concluderen: druk-druk-druk is véél leuker!

woensdag 6 mei, 2009

Verhaspelen

Echt gehoord:

"Het rommelt al een tijd bij Ajax. En het keer viel niet te tijen..."

donderdag 30 april, 2009

Nou ja!

Zo had ik het natuurlijk niet bedoeld, gisteren. Dat ik niks heb met koninginnedag geeft natuurlijk niemand het recht om er op zo'n afgrijselijke manier een eind aan te maken. Verbijsterd en vol ongeloof bekijk ik de beelden. Welke idioot haalt zoiets in z'n hoofd?

Het druist in tegen alles wat ik eerder over deze dag gezegd heb, maar ik hoop van ganser harte dat koninginnedag 2010 weer het ouderwetse, kneuterige en vrolijke volksfeest van vroeger zal worden...

woensdag 29 april, 2009

Rust

Wat een weldaad om op een dag als vandaag - en vooral een dag als morgen - in L te vertoeven. Geen herrie en onrust door een luidruchtige koninginnenacht. Niet het dilemma of je je in het feestgedruis moet storten of thuis rustig naar de televisiereportage blijft kijken. Niet het jaarlijkse dubben of een oranje t-shirtje te opzichtig is of dat je juist méér opvalt als je in bescheiden blauw gehuld gaat. Geen oranje tompoucen, oranje schuimpjes of koekjes die zijn opgeleukt met rood-wit-blauwe vlaggetjes of gouden kroontjes. Geen doorwaakte nacht omdat je ligt te malen hoe het de majesteit dit jaar gehoed zal zijn. Niet tellen hoeveel prinsessen en prinsessen we inmiddels al verzameld hebben.
Niets van dat alles. Gewoon een normale, kalme werkdag in L. Het enige waarmee ik me morgen hoef bezig te houden, is de vraag wáár ik het grootse 1-meifeest zal gaan meevieren. Want dát leeft hier dan weer wel... :-)

maandag 27 april, 2009

Keerzijde

Helemaal perfect, die horren. De katten vinden het machtig interessant als de ramen openstaan, maar blijven keurig met hun pootjes van het gaas. Buiten zie ik de insecten dansen, maar binnenkomen is er inderdaad niet meer bij.
Nu zit ik alleen met een restverschijnsel waar ik geen rekening mee had gehouden. Ergens in de loop van de afgelopen week is een dikke vette bromvlieg het huis binnengevlogen. Geen stekerd, gelukkig, maar wel een duidelijk aanwezig type, dat bovendien van tijd tot tijd de jachtlust van de katten opwekt - met alle risico van breuk die daarbij horen.
En dat arme beest kan nu nergens meer naar buiten...

zondag 26 april, 2009

Voor en na

Nog best een klus, hoor: ettelijke meters klittenband in de sponningen plakken en goed stevig aandrukken. Dat kost je een paar kapotte vingers...

Maar het resultaat is fantastisch. In alle kamers kunnen nu ramen open zonder dat er zoem- of prikbeestjes naar binnen komen. En ook de schuifdeur is voorzien - al moet ik nog afwachten of de katten de gordijnen daar ongemoeid laten.
Wat een uitkomst, die plakhorren!

vrijdag 24 april, 2009

Onder dwang

Als ik niet goedschiks wil overstappen op een gezonder eetpatroon, dan maar kwaadschiks, moet een hogere macht gedacht hebben. Sinds vanmiddag kan ik in de magnetron zetten wat ik wil en het op vol vermogen desnoods een uur laten staan - warm worden doet het niet meer.
Dus óf ik moet kiezen voor een dieet van afwisselend brood en pizza's, óf ik zal toch weer eens ouderwets moeten gaan koken...

dinsdag 21 april, 2009

Eigenaardig

Buiten is het zonnig en warm - dik boven de twintig graden. De luchtvochtigheid is 31%. En toch meldt mijn weerstation al een uur lang dat het regent...

maandag 20 april, 2009

Eureka

Het heeft een hoog CSI-gehalte, dat gewroet met een pincetje in onbekende materie. Gepeuter op de vierkante milimeter. Maar als je de eerste botjes tegenkomt, voel je de triomf van het ontmaskeren van de moordenaar.

Jippie, ik heb twee heuse braakballen in huis!

Nu heel voorzichtig de rest uitpluizen...

zaterdag 18 april, 2009

Alternatief

Tja, als ik dan toch niet meer hoef te trainen voor Nijmegen en als de Luxemburgse weergoden besluiten om er nog een regendag aan vast te knopen, dan hoef ik natuurlijk helemaal geen tweeëntwintig kilometer te gaan wandelen. 'k Ben tenslotte gekke betje niet... ;-)
Gelukkig ontdekte ik ook nog een charmante en bescheiden route in mijn bundel. Zeven kilometer door de Ardennen en langs de Clerve.

"Deze tocht biedt verschillende schitterende vergezichten. Het pad leidt naar een open terrein met een fraai uitzicht op de Abdij van Clervaux."

En met maar zeven kilometer voor de boeg en de hele middag tot mijn beschikking, heb ik ruim de tijd voor heeeeeeeeel veel foto's!

donderdag 16 april, 2009

En van je hela, hola...

Gelukkig er ook góed nieuws te melden vandaag.
Jongste zus heeft de operatie - inclusief de zo gevreesde narcose - prima doorstaan en is alweer thuis. Als alles voorspoedig geneest, zou de hoornvliestransplantatie al over een week of zes uitgevoerd kunnen worden. Dus het eind van de duisternis komt voor haar (letterlijk) in zicht.
Én mijn verhaal is goed genoeg bevonden om te worden opgenomen in de bundel webloggersvertellingen die dit najaar zal verschijnen. Zo wordt het toch nog een dag met een sterretje! :-)

Da's balen...

Sinds donderdag 9 april is de tweede inschrijfperiode voor de 93ste Vierdaagse gesloten. Tijdens deze inschrijfperiode is de limiet van 45.000 inschrijvingen overschreden.
Zoals beschreven in het Limiteringsprotocol 2009 is daarom op donderdag 16 april onder toezicht van een notaris een loting uitgevoerd. De loting heeft plaats gevonden onder alle individueel ingeschreven deelnemers voor beloning 1.

Helaas is de loting voor u (met inschrijfnummer 462909) ongunstig uitgevallen. Wij begrijpen dat dit een teleurstellend bericht voor u moet zijn, maar helaas zijn wij gedwongen door de grote belangstelling voor onze wandelprestatietocht en de afspraken met de gemeente Nijmegen als vergunningverlener gedwongen deze impopulaire maatregel te nemen.
Wij wijzen u erop dat deze loting onherroepelijk is en dat er geen wachtlijst bestaat.

dinsdag 14 april, 2009

Bezoek

We hadden elkaar al een paar keer ontmoet. Als ik boodschappen ging doen, zag ik 'm regelmatig voor zijn huis in het zonnetje zitten. Ik maakte ook wel eens een praatje, al maakte hij daarbij een wat gereserveerde indruk. Maar hij luisterde altijd geboeid en knipoogde soms naar me.
Vandaag kwam hij zomaar even langs. Aangetrokken door de fleurige druifjes in de bloembakken, geloof ik.
Maar dat er onmiddellijk drie kattenkopjes opdoken achter de schuifdeur vond hij net iets te veel van het goede...

zaterdag 11 april, 2009

Post

Als ik alle digitale wensen die me deze week zijn toegestuurd bij elkaar optel, staan me ongeveer 122 fijne paasdagen te wachten... ;-)

vrijdag 10 april, 2009

Lief

Zelfs 's avonds, als het donker is, kan ik hier vaak genieten van prachtige uitzichten. Soms buiten, als het volle maan is...

maar soms ook binnen, pal onder m'n neus.

Heerlijk toch?

Duimen

Of het tellertje in de linkerkolom zin heeft, blijft nog even afwachten. Vannacht is de inschrijving gesloten, en voor het eerst in jaren is de limiet overschreden en moet er geloot worden. Dat gebeurt op 16 april, dus tot die tijd kan ik alleen maar wachten en hopen.
Maar ik blijf natuurlijk gewoon trainen, hoor. Want ook zonder dit bijzondere doel blijft het lopen in de weekends gewoon heerlijk!

donderdag 9 april, 2009

Veelvraat

Pas toen ik na de smakelijke maaltijd mijn bord en bestek had afgewassen en de lege verpakking van de Flammkueche wilde weggooien, zag ik het onopvallende tekstblokje. Voor twee personen.

Oeps.

woensdag 8 april, 2009

Een stukje van niks

Nogmaals: heerlijk, die rust en gemoedelijkheid hier. Maar voor een weblogger is het soms een ramp. Wat moet ik nu met zo'n dag als vandaag?
Een zonnige, aangenaam warme dag, die begon met het gezang van de vogels in de tuin. Vanuit het slaapkamerraam zag ik ze rondscharrelen, op zoek naar lekkers of naar bruikbaar nestmateriaal.
Ik dronk koffie, slenterde met de plumeau (ja, die hébben ze hier nog) door de kamer en dronk de tweede koffie op het terras zodra de zon dat had bereikt. Ik verschoonde de kattenbakken, voelde me een ietwat overdreven vogelvrouwtje toen ik nog drie proeflapjes uithaalde en het garen in kleine stukjes knipte ten behoeve van de bouwactiviteiten van de vogels, en deed boodschappen in een rustige supermarkt met een gemoedelijke leeftijdsgenote achter de kassa. Ik dronk nog méér koffie, fanlogde en wist vervolgens een blinde vink zonder problemen of ongelukken gaar te krijgen. En na de afwas dronk ik nog maar eens koffie.
Een prima dag voor een gemiddelde inwoner van L. Maar voor een weblogger was het een dag van niks...

dinsdag 7 april, 2009

Rust en regelmaat

Een van de aantrekkelijkste dingen in L vind ik de gemoedelijkheid waarmee het dagelijkse leven verloopt. Je zou verwachten dat een maatschappij die grotendeels tiert dankzij de grote internationale financiële instellingen al snel de trend van druk-druk-druk en efficiency zou overnemen, maar niets is minder waar.
Neem nu het openbaar vervoer. Om het simpel te houden, vertrekken de bussen hier vrijwel altijd gezamenlijk. Elk kwartier rijden er een stuk of acht gelijktijdig weg. Zo staat het ook in de dienstregeling: 9.15, 9.30, 9.45... Maar ook al vertrekken ze gelijktijdig, dat wil nog niet zeggen dat dat ook precies om 9.15 of 9.30 gebeurt.
De chauffeurs klappen pas hun deuren dicht nadat de stationschef daar het sein voor heeft gegeven. Elk kwartier stapt hij achter het gebouw vandaan en geeft hij een gemoedelijke armzwaai in de richting van de wachtende chauffeurs. En pas dán rijden ze weg.
Het komt regelmatig voor dat de chef om 9.15 nét even verzeild is geraakt in een praatje met een passagier of een collega. Of dat hij een verse bak koffie haalt in zijn cheffenkamer. Zodat de armzwaai een paar minuten op zich laat wachten en pas om 9.18 komt. De buschauffeurs zijn daar duidelijk aan gewend. Zij blijven rustig achter het stuur zitten en zullen het niet in hun hoofd halen om zonder toestemming te vertrekken. Ze toeteren niet ongeduldig, geen van hen stapt uit om de chef een horloge onder zijn neus te duwen. Ze weten dat de armzwaai echt wel komt. De meeste passagiers kennen het klappen van de zweep eveneens. Ze lezen hun krantje, bekijken de passanten en glimlachen naar de gelukkigen die door het uitstel onverwacht toch nog de bus konden beklimmen.
Alleen de toeristen snappen het niet. Die haal je er op zo'n moment dan ook feilloos uit...

dinsdag 31 maart, 2009

Ongelooflijk

Er schijnen echt mensen te bestaan die hun ramen streeploos droog kunnen zemen...

donderdag 26 maart, 2009

Klein geluk

Gek hè, dat je een hele dag blij kunt zijn door zoiets simpels als een nieuwe deodorant met een heerlijk lentegeurtje...?

dinsdag 24 maart, 2009

Witte voetjes

De uilenjacht mag dan vergeefs zijn geweest, de speurtocht van vandaag leverde gelukkig wél resultaat op.
Aanstaande zondag word ik verwacht voor een uurtje rondjes lopen in de sporthal van Lux-stad. Als lid van het 120-koppige team dat meedoet aan de 24-uurs estafette-voor-het-goede-doel. En al zijn ze blij dat ik meedoe, ik denk niet dat mijn stoere buitenwandelschoenen welkom zijn in zo'n sjieke hal. Dus ging ik op jacht naar een stelletje zaalschoenen.
Gelukt. Hippe, smetteloos witte sportschoenen.

Voor binnen durf ik dat nog wel aan - al ben ik in staat om er de eerste de beste keer dat ik ze draag per ongeluk een flesje cassis overheen te morsen. Nou ja, dan maak ik er roze schoenen van. Ook leuk.

maandag 23 maart, 2009

Onoplettend

Terwijl ik tientallen etiketten stond te bestuderen, op zoek naar het ideale vruchtensap voor de grote voorjaarsschoonmaak van het spijsverteringsstelsel, stortte achter mijn rug stilletjes een mevrouw ter aarde. Het ontging me volkomen. Ik merkte het pas toen twee ziekenbroeders in blaartekkend geel-oranje door mijn ooghoek schoven om aan weerszijden van het slachtoffer te knielen. Mevrouw bleek nog aanspreekbaar, maar had - net als ik - geen idee wat er gebeurd was. "We brengen u naar de kliniek, zodat ze u goed kunnen onderzoeken," beloofde een van de hulpverleners.
Met het schaamrood op de kaken vanwege mijn onopmerkzaamheid verzamelde ik de rest van de boodschappen, terwijl de nog steeds tamelijk verbijsterde vrouw zorgvuldig op een brancard werd gegespt.
Buiten stonden twee ambulances en een politiewagen met flitsende zwaailichten.
Voortaan maar wat beter opletten. Maar wel een prettig idee dat je hier met een gerust hart een ongeluk kunt krijgen.

vrijdag 20 maart, 2009

In veilige handen poten

Ziezo, alle CV's zijn uitgedeeld, er ligt een flinke stapel informatie op tafel over ziekenhuizen, kleinschalige eco-projecten, de spoorwegen en een enkele verzekeraar. De banken heb ik maar zoveel mogelijk links laten liggen. Daar ben ik niet voor in de wieg gelegd. Bovendien is dat momenteel linke business, met al dat omvallen.

Toen mijn map leeg was en mijn tas vol, was er nog tijd om door te bussen naar het Haus von der Natur. Ze moesten even zoeken, maar bleken uiteindelijk inderdaad te beschikken over een mussennestkast. Die hangt nu in de tuin bewoners te lokken. Ik ben benieuwd...

Overigens durfde ik vanochtend met een gerust hart de voordeur achter me dicht te trekken. Want ik woon samen met de allerbeste paaseierenbewaker die er bestaat!

Op uitnodiging

Vorige week ontving ik een uitnodiging. Voor een bezoek aan de grootscheepse banenmarkt in de hoofdstad. Als speciale gast van het arbeidsbureau. Vriendelijke brief, waarin ik ook na drie keer lezen nergens het woord 'verplicht' kon ontdekken. Maar wél de opmerking dat mijn aanwezigheid, het kennismaken met zoveel mogelijk werkgevers en het bijwonen van een of meer ateliers zou aantonen dat ik serieus bezig ben met het zoeken van een baan. En dat ik mijn persoonlijke uitnodiging weer kon inleveren bij de stand van het arbeidsbureau.
Dus ik ga maar even kijken. Stapeltje CV's en een verzamelmap voor de visitekaartjes van potentiële bazen in de rugzak. Want zó'n vriendelijke uitnodiging kun je natuurlijk niet afslaan... :-)

donderdag 19 maart, 2009

Kleurrijk

Zo. Een beetje kleur in huis is nooit weg. Ik kom al helemaal in de stemming... :-)

dinsdag 17 maart, 2009

Varia

Het enige minpuntje aan Luxemburgers is dat ze elkaar allemaal schijnen te kennen. Heel gezellig, natuurlijk, maar het veroorzaakt regelmatig onverwachte opstoppingen tijdens de dagelijkse rondgang langs de winkels. Ze komen elkaar namelijk ook steeds tégen. Wat met zich meebrengt dat ze pardoes blijven staan, hun boodschappentassen of kinderwagens parkeren en uitvoerig gaan bijpraten. Zodat het overige winkelpubliek zich zigzaggend een weg moet zien te banen tussen al die groepjes babbelaars door.
Enfin, uiteindelijk kom je altijd wel waar je wezen moet. Want dat is dan weer het pluspunt van dit land: de afstanden zijn beperkt.
Zo slaagde ik er toch in de dierenspeciaalzaak te bereiken en nieuwe voorraden in te slaan. En haalde ik het zelfs nog tot de jardinerie, waar ik - enthousiast geworden door de ontluikende rabarber - rode uien en knoflook insloeg. Niet om te eten, maar om te planten. De zakjes beloven vijf kilo oogst per stuk, dus ik ga maar vast driftig op zoek naar recepten. En naar relaties die wel een maaltje smaak uit eigen tuin blieven.
Overigens heeft het dagelijkse koffiedrinken zich inmiddels verplaatst naar het terrasje. Met zonder jas. Bij negentien graden in de zon kun je dat niet overmoedig meer noemen. Puur genieten!

maandag 16 maart, 2009

Grensoverschrijdend

Nu zag ik toch écht een mevrouw de straatgoot voor haar straat schoonmaken. Met stoffer en blik. Waarna ze het resultaat van haar veegwerk keurig afvoerde in een plastic zakje.
Ik moet nog veel leren op het gebied van Luxemburgse properheid...

zondag 15 maart, 2009

Routinezondag

Vandaag viel ineens het kwartje met betrekking tot de ongedurigheid van het kwartet, gisteren. Ik had ze op het verkeerde been pootje gezet met mijn wandeling. Voor een kattenbrein is het simpel: zondag=wandelen=zondagsmaaltje-na-thuiskomst. Dus vandaar dat ze gisteren, nadat ik mijn wandelschoenen had uitgetrokken, voortdurend hoopvol naar de keuken drentelden bij elke beweging die ik maakte. Om daar steeds weer bot te vangen.
Om hun vaste patronen niet voorgoed overhoop te gooien, ben ik vanmiddag maar weer een eindje gaan lopen. Zodat ik nu écht op zondag thuiskwam van het wandelen, mijn schoenen uittrok en een heerlijk verwenhapje over hun etensbakjes verdeelde. Nu is alles weer helemaal goed.
En ondertussen kreeg ik een mailtje van de kleine grijze. Met foto's, trots poserend in haar nieuwe trui. Lief toch?

dinsdag 10 maart, 2009

Overgang

't Is altijd even omschakelen na zo'n bezoekje aan Nederland. Zoals het dat de eerste dag in de oude omgeving ook elke keer is. Dan moet ik steevast de verbazing wegredeneren over het feit dat zoveel mensen Nederlands blijken te spreken. En dat mijn OV-abonnement daar niet geldig is.
En na thuiskomst in E. is het ook weer even wennen. Dat ik zélf koffie moet maken als ik daar zin in heb. En zonder Senseo, maar gewoon met zo'n ouderwets filterding. En dat de katten overal haren rondstrooien waar, zeker na de gemiste weekendpoetsbeurt, hoognodig de bezem doorheen moet. Om van erger maar niet te spreken, want als de hoofdkat van huis is, schijnt het 't toppunt van lol te zijn om her en der wat uit de kasten te gooien, waterbakjes om te kiepen en de schone was aan een grondig onderzoek te onderwerpen.
Maar alles is weer op orde. Het huis blinkt, de voorraden zijn aangevuld. Ik ben weer helemaal thuis. En morgen ga ik nu eindelijk eens de tuin onderhanden nemen. Als het niet wéér de hele dag regent, tenminste...

zaterdag 7 maart, 2009

Help, waar is de botox?

"Het is een brutale vraag," begon de conducteur toen ik de tram was binnengestapt, "maar mag ik weten hoe oud u bent?"
"Zevenenvijftig," zei ik, geheel naar waarheid.
"O, da's jammer," vond hij, "want vanaf vijfenzestig is het gratis reizen."

Jemig. Zou ik ineens zó'n ouwe kop gekregen hebben?

donderdag 5 maart, 2009

Scharreldag

Gelukkig geen sneeuw vandaag. Maar ook geen voelbare verbetering in de conditie. Slecht getimed, die verkoudheid, want vandaag was de laatste kans om cadeaus te kopen voor de familieleden die deze week jarig zijn. Dus sleepte ik mezelf naar het winkelcentrum. Zonder vooropgezet plan, meer op de bonnefooi. En met goed resultaat. Zowel jongste zus als de kleine grijzen kunnen dit weekend uitpakken. :-)
De rest van de middag besteedde ik aan het frutselen van een ánder soort cadeautje. Ik had de wilde haren waarmee de tondeuze rigoureus had afgerekend deze keer netjes bewaard. Samen met een bonte verzameling kortgeknipte stukjes breigaren frummelde ik ze in een leeg netje van de vogelpinda's. Dat zachte kussentje bond ik vervolgens aan de voet van de voedertafel. Dan kunnen de toekomstige bewoners van de villa's - if any - alvast hun bedjes opmaken.
Nu mag ik een hapje eten. En dan mijn koffer pakken. Morgen weer op weg voor een weekendje A. Inclusief een feestelijk familieverjaardagsdiner. En zónder sneeuw, mag ik hopen...

zaterdag 28 februari, 2009

Retourtje

Zo gaan die dingen. Als je puur voor de gezelligheid naar Nederland reist, sluiten alle treinen perfect op elkaar aan en gunnen de spoorwegen je hier en daar een aangename rook- en eetpauze. Maar als je op tijd in een afscheidsaula moet zijn, struikel je vlak voor het eerste overstapstation over een kapotte locomotief.
Even voelde ik me net als het meisje dat tegenover me zat. Ze stampvoette de hele trein door, op zoek naar de conducteur, om hem toe te schreeuwen dat hij moest doorrijden omdat ze de trein naar Namen moest halen. Maar al snel besloot ik tot berusting. Aangezien ik geen enkel talent heb op het terrein van de locomotievenreparatie, kon ik immers niets doen. Afwachten en hopen dat het op de een of andere manier toch zou lukken.
In Luik verloor ik een uur, in Maastricht won ik een half uur terug en in Den Bosch zorgde een taxi in plaats van de geplande bus dat ik tien minuten voor aanvangstijd mijn jas kon ophangen. Om te horen dat het afscheid wat later begon, vanwege enkele familieleden die vastzaten in een file. Echt iets voor Pieter. Altijd van die rotgeintjes. :-)

Nu ben ik weer thuis. Na een vlekkeloos verlopen reis waarbij alle treinen perfect op elkaar aansloten. Redelijk afgepeigerd, maar met een hoofd vol beelden, woorden en muziek die ik nooit zal vergeten. Ik wás al een rijk mens, nu ben ik weer een heleboel rijker...

dinsdag 24 februari, 2009

Huisvestingsproject

't Zijn er drie geworden.
Het mezenkastje had ik al. Vandaag kocht ik daarbij een onderkomen voor een roodborstjesgezin en een nestruimte voor de grote bonte specht.
Morgen ga ik ze ophangen. En dan wordt het afwachten wie van de drie er iets voor voelt om in mijn achtertuin een nieuwe generatie groot te brengen. Volgens het ene vogelboek mag je nestkastjes niet te dicht bij elkaar hangen, terwijl het andere beweert dat diverse soorten heel vreedzaam naast elkaar kunnen broeden. Dus het wordt afwachten. Niet alleen óf ze bij me willen wonen, maar vooral ook of de vogels wel weten welk kastje voor welke soort bedoeld is.
En heel misschien komt er nog een vierde bij. Want als ik tijdens mijn verblijf in Nederland zo'n mussenvilla tegenkom, dat gaat dat vast en zeker mee in de rugzak. Zelfs zónder subsidie!

zondag 22 februari, 2009

Zondagse twijfels

Aanvankelijk was ik van plan om vandaag de carnavalsoptocht in Diekirch te bekijken. De grootste in L, dus vast en zeker indrukwekkend. Maar ik hou niet zo van mensenmassa's - en nog minder als binnen die massa's het bier rijkelijk vloeit. Dus schrapte ik het idee weer uit de planning.
Toen besloot ik tot het omspitten van een stukje tuin. Vervolgens tot een lekker luie zondag met een knutselwerkje. Daarna leek een beetje klooien op de computer wel aantrekkelijk. Een plan dat al snel plaatsmaakte voor gedachten over alleen maar lekker lezen.
Zucht. Er is ook té veel keus op zo'n zondagmiddag...

Maar nu weet ik het. Ik ga een eindje wandelen. Da's weer eens wat anders! ;-)

In de tussentijd nog een portret van een van mijn drie fans van gisteren...

zaterdag 21 februari, 2009

Daar gaan we dan

Zo. Ik ben er helemaal klaar voor. Een gedetailleerde kaart van de omgeving, sandwiches in de rugzak, een verzameling opgeladen batterijen voor de camera als reserve en heel veel zin. De zon probeert al dapper door de wolken te breken en dat gaat 'm lukken! Twintig minuten met de bus en dan urenlang lopen.
Op zoek naar de bron van de Wark!

vrijdag 20 februari, 2009

It's in the air

Het kriebelt in mijn hele lichaam. Ik wil - tegen alle adviezen in - de tuin omspitten. Zo snel mogelijk het mezenkastje ophangen en op zoek naar een onderdak voor een tweede vogelmerk om de diversiteit rond het huis te garanderen. Ik wil m'n korte-mouwen-t-shirts wassen en een paar nieuwe kopen in knallende zuurstokkleurtjes. Ik wil dit weekend wel twéé wandelingen maken, als ik dat allemaal kan inplannen. Ik wil in het tuincentrum heel veel zakjes bloemenzaad uitzoeken om zoveel mogelijk kleur en fleur te kunnen uitstrooien. Ik kan niet wachten op het eerste ijsje van het jaar.

Vandaag voelde ik het voor het eerst. Het hangt in de lucht, je kunt het ruiken en proeven als een verfrissend briesje door je hele lijf.
Het wordt lente!

woensdag 18 februari, 2009

Losse flodders

Zomaar wat vragen en antwoorden die vandaag door m'n gedachten dwarrelden...

V: Wanneer weet je dat de lente in aantocht is?
A: Als je de onbedwingbare neiging voelt om de tondeuze in je kapsel te zetten (standje 3)

V: Waartoe zijn Pinksoups op aarde?
A: Pinksoups zijn op aarde om Födsels te aaien *)

V: Waarom is haastige spoed niet goed?
A: Omdat er dan zes flessen water uit het schap kletteren terwijl je er maar eentje wilde pakken meegrissen

V: Hoe kun je tegelijkertijd op zoek naar de bron van de Wark en een stukje op je weblog zetten?
A: Eh... niet dus. De spoedopdracht stak een stokje voor de ontdekkingsreis. Maar spoedopdrachten zijn - als het goed is - snel af. En van uitstel komt geen afstel (er is al een nieuwe planning).

*) Ik ken minstens één huisgenoot die hiervan overtuigd is...

maandag 16 februari, 2009

Meevaller

Toen ik het zakje wilde weggooien, ontdekte ik dat zich helemaal onderin nog één Engels dropje had verstopt... :-)

zondag 15 februari, 2009

Nachtvorst

Hm. Ik dacht dat ik de was vannacht wel buiten kon laten hangen...

zaterdag 14 februari, 2009

Op komst

Met al die sneeuw en de aanhoudende vorst, zal de lente nog wel even op zich laten wachten. En hoe prachtig ik die witte wereld ook vind, af en toe begin ik toch wel te verlangen naar een vleugje voorjaar.
Daarom heb ik vandaag voor de verandering de bloemetjes maar eens binnen gezet...

vrijdag 13 februari, 2009

't Kan vriezen, 't kan dooien

Pfffffft...
Brrrrrrr...
Pfffffft...
Brrrrrrr...
Pfffffft...
Brrrrrrr...
Pfffffft...

Hellup! Kan iemand die opvliegers even uitzetten???

Mooi Duits is niet lelijk

Ai, dat is schrikken als ik de Duitse versie van de Luxemburgse krant lees:

Großherzog Henri ist offenbar ernsthaft erkrankt. Der Großherzog leidet an einer schweren Bronchien- und Lungenentzündung.

Dat klinkt serieus. Dat klinkt alsof we ons op het ergste moeten voorbereiden.
Dus kijk ik ook nog maar even op de site van RTL Luxemburg, of er misschien iets staat over extra uitzendingen van het journaal. En daar lees ik:

Dem Grand-Duc Henri geet et den Ablack gesondheetlech net esou gutt. Hien ass mat de Bronchen a mat de Longe geplot.

Zelfde groothertog, zelfde aandoening. Maar zeg nu zelf, in het Lëtzebuergesch lijkt de situatie toch een heel stuk rooskleuriger...

woensdag 11 februari, 2009

Huh?

Mededeling van de Tuinscheurkalander:

Lichtere zandgronden kunnen na de winter worden gespit, ongeveer drie weken vóór het planten en zaaien. Belangrijk is om nooit te spitten wanneer de bodem te nat is. Het bewerken van natte gronden is niet alleen veel zwaarder, het maakt, zeker bij humusarme gronden, ook de structuur stuk. Zware gronden worden het best in de herfst en de winter bewerkt, zodat vorst, wind, sneeuw en regen op de grond kunnen inwerken.

Sjonge, ik moet dus eerst het tuintje wegen voor ik aan de slag kan...

Bovendien zou ik volgens bovenstaande aanwijzingen nóóit het tuintje kunnen spitten, want nat is het daar altijd!

Veel gedoe om niks

Hé, da's handig! Dat dacht ik toen ik een artikeltje las over het gemak van betalen met PayPal. Net iets voor mij, dan hoefde ik bij online bestellingen of betalingen niet heen en weer te schuiven tussen Luxemburgse en Nederlandse rekeningen. En het grootste voordeel was dat er geen creditcard aan te pas kwam. Want die heb ik niet en wil ik ook niet hebben.
Dus maakte ik een account en stortte daar een bescheiden bedragje op. Appeltje-eitje. En nu maar bestellen!
Eerste doel van mijn nieuwe spaarpotje was het upgraden van mijn Flickr-account. Dankzij een leuk aanbod in combinatie met de lage dollarkoers was dat best aantrekkelijk geworden.
Opgewekt klikte ik op 'upgraden' en koos ik voor PayPal als betaalmethode. Om vervolgens te stuiten op de vraag naar merk en nummer van mijn creditcard.
Leuk hoor, dat PayPal. Alsje een creditcard hebt, tenminste...

zondag 8 februari, 2009

Even kietelen

Er was weer héél veel moois te zien onderweg. Zó veel, dat ik nog wel even bezig ben met het uitzoeken, sorteren en verkleinen van de foto's.
Alvast een voorproefje dan maar?

En dat is er slechts eentje van de meer dan honderd...

zaterdag 7 februari, 2009

Zelfstudie

De rest van de zaterdag heb ik grotendeels besteed aan onderzoek. Nieuwsgierig geworden door een vraag van Truus, ging ik op zoek naar de bron van de Wark. Dat viel nog niet mee, maar uiteindelijk heb ik hem gevonden. Op papier, tenminste.

De Wark ontstaat uit het samenkomen van twee kleine beekjes op het Ellegrëndchen, ten zuidoosten van Gréiwels, op een hoogte van ongeveer 490 meter. Na 28 km mondt de Wark bij Ettelbréck uit in de Alzette.

Het met eigen ogen zien van de bron moet nog even wachten. Want 56 kilometer lopen red ik niet op één zondag, en in het weekend rijden er geen bussen naar Gréiwels. Maar een deel van de rivier ga ik morgen zéker (letterlijk) op de voet volgen. IJs en weder dienende, althans...

Witte tornado

Na de eerste koffie en het ontbijt...

- vul ik de wasmachine en zet 'm aan
- haal ik een stofdoek over tafels, tv, bureau en dressoir
- schuifel ik met de swiffer door het appartement
- schrob ik de oven eens extra schoon
- geef ik de wc zijn wekelijkse beurt
- ga ik met antikal de wastafels te lijf
- dweil ik alle vloeren
- hang ik de was op
- poets ik het fornuis en de gootsteen weer blinkend schoon

En als ik na die complete dagtaak voldaan met een welverdiende mok koffie in m'n luie stoel zak, is het pas half twee!

Valt eigenlijk best mee, dat huishouden...

vrijdag 6 februari, 2009

Niets menselijk is mij vreemd

Wat kan een mens toch merkwaardige vastgeroeste routines hebben, bedacht ik vandaag in de supermarkt. Zo kies ik steevast een winkelkarretje uit de langste rij en parkeer ik dat na mijn bezoek altijd in de kortste rij. Een ietwat ver doorgevoerd streven naar balans, misschien.
Zouden er meer mensen zijn met van die vreemde gewoonten?

woensdag 4 februari, 2009

Goeiedag

Er zijn van die dagen dat alles klopt. Dat ik al wakker ben voordat de wekker afloopt en na de eerste koffie (altijd de lekkerste) enthousiast aan het werk ga. Dat ik een noodzakelijke pauze in het schrijven - soms moet je even afstand nemen en je gedachten op een rijtje zetten - vul met een complete schoonmaakbeurt van de keuken. En dat een uur nadat ik de opdracht heb ingeleverd, de aankondiging mijn mailbox bereikt dat ik morgen aan een nieuwe klus kan beginnen.
Het zijn dagen waarop je gevoel zegt dat je iets te vieren hebt. En ook al is het een hoop rompslomp voor een mens alleen, soms doe ik dat dan ook... Lekker mijn eigen feestje! :-)

dinsdag 3 februari, 2009

Western

Toen ik uit de bus stapte, kwam mij een cowboy tegemoet. Zwarte outfit, leren beenkappen, stoere hoed. Hij wankelde over de stoep alsof hij zojuist van zijn paard was gestapt na een woeste rit van zestien uur door de woestijn, zonder eten, drinken of rustpauze. Hij groette links en rechts voorbijgangers alsof hij de nieuwe sheriff was die de rust in een kleine nederzetting kwam herstellen. Vlak voor hij me passeerde, stortte hij in een dramatische val ter aarde alsof hij vanuit een hinderlaag was neergeschoten en rolde hij hulpeloos tegen het achterwiel van de bus. Stoer als hij was, krabbelde hij, geholpen door een passant, overeind en vervolgde hij strompelend zijn weg.
Maar nee, hij was geen beroemd acteur en het was geen spannende film. Hij was gewoon dronken.

maandag 2 februari, 2009

Waarschuwing

Het lijkt zo onschuldig. Even een loshangend draadje wegtrekken dat langs je been kriebelt.
Neeneenee. Nóóit doen dus! Voor je het weet blijk je de helft van het boordje van je slip te hebben losgehaald...

zondag 1 februari, 2009

Ziezo!

Pffff. Het was drie dagen doorbuffelen, maar nu zijn alle dubbele, mislukte en overbodige foto's van de laptop verdwenen. Dat levert me 4 Gb aan extra ruimte op.
Straks nog "even" alle losse plaatjes onderbrengen in de mappen, en dan ben ik klaar voor een heel jaar in nieuwe foto's.
Maar nu eerst wandelen. Na vandaag wordt het drie dagen binnenzitweer, dus deze laatste zonnige middag laat ik me niet ontglippen. En het thema zal zijn: op zoek naar de eerste signalen van de komende lente! :-)

zaterdag 31 januari, 2009

Blèh

Naarmate de dag vordert, zakt mijn animo om wát dan ook te doen.

Volgens mij is januari gewoon één dag te lang...

vrijdag 30 januari, 2009

Wie niet waagt...

De laatste weken heb ik een deel van mijn vrije tijd doorgebracht met lezen. Waaronder een prachtig en ontroerend Amerikaans verhaal over Wesley, een kerkuil-met-een-afwijking. Omdat hij zich in het wild nooit zou kunnen redden, werd hij zijn leven lang verzorgd door een biologe.
Wat me verwonderde, was dat zo'n mooi boek kennelijk niet in het Nederlands was uitgegeven. Doodzonde! Dus googlede ik een uitgever van natuurboeken en bracht daar Wesleys verhaal onder de aandacht, met de aantekening dat ik popelde om het te mogen vertalen.
Het duurde even, maar vandaag kwam er een reactie.

Bedankt voor uw inspirerende mail! Wat een mooie titel lijkt me dat. Ik zal er naar op zoek gaan, het onderwerp spreekt mij aan! Op dit moment ben ik nog volop bezig met een titel, met enige/vele hindernissen, maar wie weet in de toekomst... Als ik het boek gezien heb, zal ik me weer bij u melden.

Nu is het weer even - nou ja, waarschijnlijk best láng - afwachten. 't Is wel een heel brutale manier van opdrachtgevers werven, maar de brutalen hebben de halve wereld, toch? ;-)

donderdag 29 januari, 2009

Time flies

'Eerst maar eens even dat nieuwe fotobewerkingsprogramma bekijken,' dacht ik vanochtend. 'Dan kan ik straks nog wel wat oude manuscripten doorspitten en een eindje lezen en waar ik verder nog zin in heb.'

Maar 'straks' is nú - en nu rest er niet genoeg dag om alle andere programmapunten nog uit te voeren. Zooooooo verslavend, dat gepruts aan foto's!
Enfin, morgen is er weer een dag... ;-)

woensdag 28 januari, 2009

Eerste oefening

Met de zon vol op het grote raam, kon de schuifdeur best op een verfrissend kiertje. Even slepen met de luie stoel en de voetenbank, bescheiden tafeltje ernaast voor de onmisbare koffie en asbak, goed boek erbij... Zo heb ik vanochtend alvast heerlijk getraind voor de lente!

maandag 26 januari, 2009

Voor later

Bij elke verhuizing reist er een schat met me mee. Een doos vol mappen, schriften en papieren. Notities, half voltooide en complete manuscripten van mijn vader. En een schrift vol handgeschreven gedichten uit de oorlog.

Af en toe bekijk ik ze. Lees ik er stukken uit. En bedenk ik dat ze te bijzonder zijn om na mijn dood bij het oud papier te belanden. Ooit wil ik er iets mee doen - en dat kan ik niet blijven uitstellen, want je weet nooit vooruit hoeveel tijd je krijgt om alles te doen wat je je hebt voorgenomen.
Maar ja, dat is het eeuwige probleem... te veel plannen en ideeën, en veel te weinig tijd om ze uit te voeren...

Date

Woeah! Ik heb een afspraak! :-)

zondag 25 januari, 2009

Illusie

Als ik een euro kreeg voor elke aanbieding van "Replica Rolex Watches at Discount Prices" die in mijn spamfilter verzeild raakt, dan zou ik nu een echte Rolex kunnen kopen...

zaterdag 24 januari, 2009

Poehee

Pfff... Voorlopig hebben we het ergste achter de rug. De keldervloer is nog steeds kurkdroog en mijn tuintje is gespaard gebleven.
Vanochtend vroeg, voor hij naar de winkel vertrok, heeft de huisbaas het verwarmingssysteem weer in elkaar gesleuteld en aangezet, zodat we er in het weekend warmpjes bij zitten. En het water staat zo'n 30 cm lager dan het hoogste punt van gisterenavond.
Straks ga ik een eindje langs de Sûre wandelen om te zien hoe die er nu bij ligt.

Overigens vraagt het beplantingsplan van het tuintje nu toch heroverweging, denk ik. Kleine bloemetjes lijken me ineens erg kwetsbaar, als de Wark zich zo woest en dreigend kan aanstellen. Stoere struiken moeten het worden. En misschien is riet wel een idee. Of waterlelies... ;-)

donderdag 22 januari, 2009

Groeiend geweld

Het lijkt wel een epidemie, die gewelddadige aanvallen uit onverwachte hoek. Was het gisteren een boodschappenkar die gemeen uithaalde, vanmiddag overviel mij plotseling de totale inhoud van een keukenkastje. Extra laaghartig, want ze waren minstens met z'n tienen en vielen mij zonder enige aanleiding van alle kanten tegelijk aan. Vooral van boven.
Nu draai ik mijn hand niet om voor het afweren van een massa lege voorraaddozen, maar zo'n voordeelaanbieding van vier pakken koffie kan hárd aankomen, verzeker ik je.
Zou het spoken in mijn appartementje? Of was het een geniepige hinderlaag van Födsel, in een poging mij onder druk te zetten om de boodschappenkar uit zijn territorium te verbannen? Stiekem hoop ik op het eerste, want in het andere geval zou het wel eens een lange, bloederige strijd kunnen worden...

Er klopt iets niet

Misschien heb ik een griepje onder de leden. Misschien heeft het nieuwe jaar een merkwaardige invloed op me. Misschien ben ik helemaal niet meer ik maar is er ongemerkt een vreemde in mijn lichaam gekropen. Misschien is mijn geest overgenomen door een buitenaards wezen. Misschien moet ik toch maar eens een total body scan laten uitvoeren.

Ik snap er niks van. Maar er moet een verklaring zijn voor dit oneigenlijke gedrag.

Want waar komt het besluit vandaan om bij een onverwachte vrije dag dan maar de ramen te gaan zemen?

maandag 19 januari, 2009

Gelezen

Het is nooit te laat om een gelukkige jeugd te hebben...

zondag 18 januari, 2009

Geurig

Voor het kwartet ruikt de zondag naar zacht gestoomde reepjes met tonijn.
Mijn zondag ruikt naar lavendel, ylang ylang en patchouli. In een weldadig schuim met essentiële oliën dat de zintuigen ontspant. En een vleugje mint voor de optimale voetverzorging.

We kunnen er allemaal weer een week tegen.

Logica in L

Het comité, de actieve leden en de jeugdafdeling van de Natuurvrienden Ettelbruck-Warken hebben de eer u uit te nodigen voor de OPEN DAG in het kader van de opening van het Natuurmuseum in Ettelbruck op zaterdag 24 januari 2009 van 14-18 uur. Het programma: - Gratis bezoek aan het museum - Knutselatelier voor kinderen - Een klein hapje en drankje

Wij willen u erop wijzen dat het museum, vanwege het feit dat we gedwongen zijn te verhuizen, alleen deze dag open zal zijn. Daarna wordt de tentoonstelling opgeslagen, totdat we een nieuw onderdak gevonden hebben.

zaterdag 17 januari, 2009

Damn I'm good!

Gisterenavond legde ik de laatste hand aan de correctieopdracht die ik onder handen had. Een prettig geschreven boekje dat me beloofde dat ik alles kon bereiken wat ik maar wilde, als ik me maar wist te ontworstelen aan de ingeroeste overtuigingen die het leven me had opgedrongen. Dat ik niet goed genoeg ben om succesvol te zijn en niet de juiste instelling heb om een eigen bedrijf uit de grond te stampen, bijvoorbeeld.
Tussen de bedrijven door overlegde ik over een proefvertaling die aan een aantal potentiële kandidaten zou worden toegestuurd.
Vanochtend stond ik vroeg op, mailde het gecorrigeerde manuscript naar de redacteur van de uitgeverij, boog me over de proefvertaling en stuurde hem, met mijn offerte voor de complete klus, terug. Ik haalde de (visloze) boodschappen en zette ze direct na thuiskomst op hun plaats.
Met een welverdiende kop koffie naast me bekeek ik de binnengekomen mail. De redacteur was enthousiast over de correctie en beloofde me voor maandag een nieuw manuscript. De verstrekker van de proefopdracht meldde dat ze mijn vertaling de beste vond en stuurde me de resterende tekst toe.
Nu ga ik, al rustend op mijn lauweren, genieten van de geitenkaaskroketjes die ik in de supermarkt ontdekte en me afvragen waar al die discipline en al dat succes ineens vandaan komen. En me vastbijten in de overtuiging dat ik gewoon een goeie corrector en vertaler ben die zich prima aan de deadlines kan houden. :-)

Zou er dan toch iets van waarheid schuilen in die theorieën uit dat boekje?

vrijdag 16 januari, 2009

't Went

Na anderhalve dag radio op de televisie, heb ik eindelijk weer beeld bij RTL4.

't Rare is dat je het na een paar uur helemaal niet meer míst...

donderdag 15 januari, 2009

Ruimtegebrek

Dan kun je nóg zo'n grote harde schijf hebben, voor je het weet zit je computer helemaal vol...

woensdag 14 januari, 2009

Dit gaat nergens over

Was er verder niks vermeldenswaard vandaag?
Nou nee. Ik heb gewerkt aan een opdracht die deze week af moet, zodat ik na het weekend meteen kan beginnen aan de volgende die eraan zit te komen. En ik heb op bescheiden schaal gepoetst, omdat ze morgen de warmtemeters komen aflezen en je dan toch een enigszins opgeruimde indruk wilt achterlaten.
Visjes gestrooid voor de reiger en muesli en gemengde zaden voor de rest van het tuinspul. Morgen zal ik mijn grote grijze vriend voorzichtig gaan voorbereiden op een leven waarin hij weer zelf zijn kostje bij elkaar moet scharrelen, want de Wark begint alweer aardig te stromen. Ik heb vierentachtig keer 'nee, mag niet!' geroepen tegen een van de katten.
De watervoorraad aangevuld en zuurkool met grilworstjes gegeten.
Niks vermeldenswaard dus. Terwijl het toch best een drukke dag was, al met al.

Je blijft toch Hollander...

De mevrouw die voor me bij de kassa stond, hoefde geen zegeltjes. "Wann ech glieft," zei de cassière, en ze schoof me de beide waardepunten toe. "Merci!" zei ik enthousiast tegen de mevrouw en de kassadame.
Thuis stopte ik de zegeltjes in het kleine blauwe doosje op de vensterbank, waarin al heel wat broertjes en zusjes van ze liggen te wachten. Op wat? Geen idee... Want tot nu toe is het me nog steeds niet duidelijk waarvoor ik eigenlijk aan het sparen ben. Maar ooit zal die steeds groeiende voorraad nog wel eens van pas komen.
Toch?

dinsdag 13 januari, 2009

Snelle start

Wekker blèh pruttel-pruttel koffiezetter gris-gris boterhammen lik boter hap hap slok hap hap slok hap hap douchen tanden poetsen wat-zal-ik-vandaag-eens-aandoen slok slok schoudertasje checken slok schoenen aan rugzak pakken slok slok koffie op jas aan en wég!
Ja hoor, deze keer heb ik wél gedacht aan mijn afspraak voor het stempeltje. Met als beloning een schitterende zonsopgang.

vrijdag 9 januari, 2009

Thematisch wandelen

Nou, dát helpt!
Driemaal sporen, eenmaal kleuren (met uitzondering van wit, bruin en groen), eenmaal patronen en ritme, eenmaal hoogspanningsmasten en eenmaal 'pink'. Dan lijkt het me helemaal duidelijk uit te draaien op een multithemawandeling volgens de Karel-Appelmethode*)...
Wat dan wél weer een heel leuke uitdaging wordt, natuurlijk!

"Ik rotzooi maar wat aan"

Vrije vrijdag

Vrijdagochtend, tien uur. En daar zit ik dan. Gewoon thuis. Terwijl om negen uur de cursus had moeten beginnen.
Maar een brief gooide roet in het eten. Deze week hoefde ik nog niet te komen, schreef het opleidingsinstituut. Een onverwachte kink in de kabel waarvoor ze niet direct een oplossing hadden.
Drie alternatieven kreeg ik aangereikt. Wachten tot ze de zaken weer op de rails hadden, wat een paar weken kan duren. Overplaatsing naar een andere groep, met een keuze uit drie plaatsen en tijden. Of in het voorjaar gratis inschrijven voor een nieuwe cursus. Met excuses voor het gedoe.
Bestudering van de alternatieve tijden en locaties leerde me dat ik daar weinig mee opschoot. Eenmaal vanwege een uiterst gebrekkige verbinding, eenmaal omdat ik op de cursustijden andere bezigheden had en eenmaal omdat ik dan na elke cursusdag een hotel zou moeten boeken, aangezien de eerste bus pas de volgende ochtend vertrok. Over het doorhakken van de overige knopen - wacht ik tot de problemen zijn opgelost of begin ik opnieuw in het voorjaar - kan ik nog rustig even nadenken. Dat ga ik dan straks maar even doen, met een fikse mok koffie op deze onverwachte vrije dag.
Ik hád dus kunnen uitslapen. Ware het niet dat juist vanochtend om half negen de techneuten besloten de buitenkraan voor de verwarmingsinstallatie aan te leggen. En daar bleek veel boren voor nodig. Te luidruchtig om lekker bij in bed te blijven liggen.
Enfin, 't is lekker weer. Frisjes maar zonnig. En er ligt een heerlijk lange dag voor me. :-)

donderdag 8 januari, 2009

Thematisch denken

De wandelroute die voor zaterdag op het programma staat, loopt voor een flink deel langs dezelfde paden die ik maandag al volgde. En omdat het me een onnodige verdubbeling lijkt als ik daarna weer dezelfde - of sterk gelijkende - foto's neerzet, ben ik op zoek naar een thema. Zodat ik gericht kan fotograferen en jullie nieuwe plaatjes kan laten zien.
Misschien kan ik me verder verdiepen in de wildsporen? Niet alleen zoeken naar pootafdrukken, maar ook naar andere bewijzen voor de aanwezigheid van dieren. Keutels, plukjes haar of veren, braakballen.
Of anders een kleur als uitgangspunt voor de foto's? Maar welke dan? Groen, wit of bruin lijken me iets te makkelijk, hoewel dat natuurlijk ook een extra uitdaging kan zijn. Op zoek naar de eerste tekenen van nieuw leven in het voorjaar? Of juist naar de kale leegte van de winter? Vormen? Patronen? Ritme en herhaling? Offe...
Pffft, wat een mogelijkheden! Denken jullie even met me mee?

Muts (aflevering 1431)

En dan heb je alle kerstspullen weer in de dozen gedaan, de dozen dichtgeplakt en naar de berging gebracht, de laatste restjes kaars opgebrand, de kandelaars schoongekrabd en opgeborgen, de meubels weer op hun plaats geschoven...
En dan zie je na drie dagen die ene slinger die nog altijd voor het raam hangt.

zondag 4 januari, 2009

Eureka

Geheel toevallig ontdekte ik het ideale procedé voor de vervaardiging van de ideale ijshockeypuck. Snel, simpel en goedkoop.
Men neme een enigszins platgeslagen gehaktbal en plaatst die nét iets te lang in de magnetron...

Geloof me, daarbij is een gebitsbeschermer echt geen overbodige luxe!

De zondag voor de sneeuw

Het is een zondag zoals zondagen horen te zijn.
De katten slapen of soezelen. In een warme kamer tuig ik de kerstboom af. Niet dat ik 'm in elkaar sla - al zou je het feit dat ik hem straks in drie stukken in een doos ga proppen best mishandeling kunnen noemen. De ballen wikkel ik zorgvuldig in keukenpapier. Lekker op m'n gemak, want haast is nergens voor nodig. Morgenochtend gaan de dozen weer voor een jaar-min-drie-weken de berging in. De meeste kaarsen en kandelaars verdwijnen in de la. Alleen de drie voor het grote raam mogen blijven. Nou vooruit, ook eentje op de tafel. En een op het dressoir. En die voor Pieter, natuurlijk.
Koken hoeft niet, want de spruitjes waren ruim genoeg voor een heel weekend. Af en toe een verse voorraad koffie, meer heeft een mens op zondag niet nodig.
En dat de vogeltjes (havervlokken, muësli en geraspte kaas) beter hebben ontbeten dan ik (twee scholierenkoeken), is helemaal mijn eigen schuld. Of liever gezegd, mijn eigen luiheid.
Een zalige zondag. En een zondag vol verwachting. Want morgen... morgen komt de sneeuw!

zaterdag 3 januari, 2009

Wakker worden!

Na enige aarzeling - Dr. Dolittle 3 leek aantrekkelijk, maar zou Duits ingebekt ongetwijfeld aan charme verliezen - besloot ik de tv op Titanic te zetten.
Goeie keus. Nu kan ik tenminste weer een titel toevoegen aan mijn lijstje "films waarbij ik in slaap viel"...

Maar de behaaglijke warmte in huis lijkt me in dit geval een aanvaardbaar excuus...

Uitdijen

Om vijf uur vanmiddag bereikte de temperatuur voor het eerst sinds oudejaar de twintig graden.
Reden voor champagne. Maar als verstokt geheelonthouder (nee, geen principekwestie: ik vind 't gewoon niet lékker) besloot ik het heugelijke feit te vieren met spruitjes en een gehaktbal. Degelijke kost waar de afgelopen dagen alle reden voor was, maar het kwam niet zo van koken. Te koud in de keuken.
Tijdens de verwarmingsproblemen besloeg mijn wereldje één vierkante meter. Alleen bij het kleine kacheltje was het redelijk warm. Nu begint het territorium zich geleidelijk weer uit te breiden. Een toiletbezoek voelt niet langer als een poolexpeditie. En koken wordt weer fun.
Morgen verdwijnt de kerstzooi in de dozen. Dan is eindelijk het hele huis weer van mij.

vrijdag 2 januari, 2009

Dooie mus?

Het was 13,5 graden in huis toen ik de verwarmingsinstallatie weer inschakelde. Dan duurt het even voor hij op temperatuur is en de kamers weer daadwerkelijk gaat verwarmen. Rond vijf uur was het zo ver: heel voorzichtig veranderden de radiatoren van ijskoud in lauwwarm.
Nu is het tien uur. De radiatoren zijn nog steeds lauwwarm. De temperatuur in de kamer is 17 graden.
"Iets" zegt me dat de verwarmingsperikelen nog niet helemaal over zijn...

Joepie!

Het tjilpen van vogeltjes, het spinnen van katten, het knisperen van sneeuw onder je voeten, het pruttelen van de koffiezetter...
En toch is er na deze twee dagen geen mooier geluid denkbaar dan het aanslaan van een verwarmingsinstallatie!

Vicieuze cirkel

Het toilet ligt aan de zijkant van het appartement. Tegen de buitenmuur. Zo zonder verwarming is de temperatuur daar nauwelijks hoger dan in de tuin. Geen pretje dus om daar nu een bezoekje af te leggen.
Maar ja, de fysieke processen laten zich niet stoppen. When you got to go, you got to go. Even op je tanden bijten en je ding doen.
Alleen: die kou op je blaas leidt al snel tot nieuwe aandrang. Dan is het weer op je tanden bijten, weer kou op de blaas en weer nieuwe aandrang...
Waar blijft de nieuwe stookolie?!?

donderdag 1 januari, 2009

Zo heerlijk rustig

Zo kan het dus ook.
Ik weet niet wanneer hier de vuurwerkverkoop begonnen is, maar in de dagen voorafgaand aan oudejaar heb ik welgeteld drie bescheiden knalletjes gehoord. Alle drie veroorzaakt door twee jochies van een jaar of tien. Die hun illegale praktijken uitoefenden in een doodlopend straatje en vervolgens giechelend wegrenden. Het waren bovendien weinig indrukwekkende knallen. Geen rotjes; eerder een vriendelijk knalpotje.
Het echte spetteren begon pas om klokslag middernacht. Louter siervuurwerk: fraaigekleurde pijlen en sterren die met zachte plofjes het luchtruim kozen. Prachtig om te zien en zonder schade aan de oren. Van miljoenklappers hebben ze hier nog nooit gehoord, geloof ik. Zelfs de katten deerde het niet. Bangebroek Meisje zat minutenlang geboeid voor de schuifdeur naar het bonte, bewegende schouwspel te kijken.
En om kwart over twaalf was alles weer stil en donker.
Gedisciplineerd volkje, die Luxemburgers. Althans, wat vuurwerk betreft. Qua drank is het een heel ander verhaal. Geef ze een feestnacht en zij nemen meteen de hele dág. Tijdens het boodschappen doen, tussen half twee en half drie gisterenmiddag, zag ik diverse mensen die al volkomen balletje waren en hun roer onmogelijk nog recht konden houden.
Het zij ze vergeven. Want zo'n beschaafde oudejaarsnacht maakt al het andere méér dan goed.

IJzig

Toen ik vanochtend opstond, was het twaalf graden in huis. Een fris begin van het nieuwe jaar. Een bliksembezoekje aan de badkamer gaf me het gevoel dat ik toch weer had meegedaan aan de nieuwjaarsduik.
Eén klein elektrisch kacheltje heeft vrij veel tijd nodig om een grote ruimte te verwarmen. Maar een mens raakt opvallend snel gewend aan nieuwe omstandigheden. Het is nu zeventien graden en ik vind het al best behaaglijk. Al zal ik blij zijn als morgen ook de verwarming eindelijk aan 2009 zal beginnen.
De twee grootste schatten die ik vandaag koester, zijn het kleine kacheltje en mijn supersize donzen dekbed dat fantastisch getimed in mijn schoot werd geworpen. Wat een luxe in deze barre tijden!

woensdag 31 december, 2008

Minifrietjes

Ook een mens alleen wil met oud en nieuw best iets extra's. En ik had voor vanavond mijn zinnen gezet op lekkere hapjes uit de friteuse. Dus zocht ik gisteren in de schappen allerlei smakelijks uit - gemarineerde vleesjes, kippenvleugeltjes, miniworstjes en aardappelbokjes. Plus een gezonde salade met veel groente en tonijn.
Vandaag sloeg de twijfel toe. Niet vanwege de selectie, maar omdat ik mijn oude, afgeleefde friteuse niet meer helemaal vertrouwde. Dilemma. Want ik had nog steeds heel veel zin in alles wat ik bij elkaar had gesprokkeld.
Er zat niks anders op. En zo kocht ik bij al die kleine hapjes een toepasselijke minifriteuse (in de winkel die toevallig van mijn huisbaas is). Een heel bescheiden eenpersoonsexemplaar dat - wat een uitvinding! - ook dienst kan doen fondueset. En met het allerschattigste frituurmandje dat ik ooit heb gezien. :-)

Frisjes

Rond kwart over twaalf zag ik de huisbaas zijn auto parkeren. Vervolgens hoorde ik hem in de kelder verdwijnen. Voor hij weer instapte, wenkte hij me naar de voordeur.
"De stookolie is op," vertelde hij. "Ik heb de verwarming nu uitgeschakeld. Vanmiddag wordt het systeem gevuld, wil je het daarna weer aanzetten?"
Volgende maand wordt alles anders, beloofde hij. Dan komt er een buitenschakelaar, zodat de brandstofleverancier de verwarming zélf uit en aan kan zetten bij het vullen. Nu is het nog even behelpen. En vooral: wachten op de nieuwe stookolie. Want tot die tijd wordt het alleen maar kouder in huis. Nu is het krap negentien graden. Nog nét te doen. Maar best kans dat de stookolie pas tegen vieren wordt gebracht...
Ik ga maar even boodschappen doen. Lekker opwarmen in de supermarkt!

Update 15.30 en 17 graden: Helaas, de stookolie komt pas vrijdag. Over een uur zet de huisbaas de verwarming weer aan op de allerlaagste verbruiksstand. En dan maar duimen dat er nog genoeg in zit...
Update 16.45: Zojuist kwam de huisbaas de verwarming weer aanzetten. En hij had een klein elektrisch "leen"kacheltje bij zich voor het geval dat de stookolie vóór vrijdag opraakt. Toch sympathiek!
Update 19.00: Na het inschakelen bleef de verwarming ijs- en ijskoud. Dus bij 16,5 graden heb ik het kacheltje maar in gebruik genomen.
Update 22.00: Kacheltje doet z'n werk. Kamertemperatuur is nu 19,5, rond de luie stoel een graadje warmer. Zo halen we de vrijdag wel!

maandag 29 december, 2008

Muts met mazzel

Woensdagavond besefte ik tot mijn grote schrik dat ik een dag eerder mijn stempeltje had moeten halen op het arbeidsbureau. Stomweg vergeten. Te veel bezig met de naderende kerstdagen. Uit m'n ritme gehaald door al die rare zondagen die ineens midden in de week vallen. Totaal niet aan gedacht.
En dan duurt het vier lange, onrustige dagen voor je iets kunt ondernemen. Misschien zelfs langer, want veel officiële instanties zijn deze week gesloten. Maar een telefoontje vanochtend leerde me dat het arbeidsbureau open was.
Dus snelde ik (nou ja, het snellen liet ik aan de bus over) direct naar de buurgemeente om de zaak recht te zetten. Onderweg bedacht ik wat ik kon zeggen. Een smoes verzinnen? Ik zou niet weten wát... Wat kon een aanvaardbare reden zijn voor zo'n verzuim? Met 'ziek' hoefde ik niet aan te komen, want dan wordt een briefje van de arts verwacht. En bovendien: eerlijk duurt het langst, nietwaar? Okee, in theorie kón mijn uitkering worden stopgezet, maar ik ging ervan uit dat je het dan aanzienlijk bonter moet maken dan het missen van één stempeldatum. Een week korting leek me waarschijnlijker. Als ik mazzel had misschien alleen de twee werkdagen die ik in overtreding was geweest.
"Ik heb de afspraak gemist," begon ik in mijn beste Duits - mijn Luxemburgs is nog bij lange na niet toereikend voor zulke complexe situaties.
"Geen probleem," zei mijn ambtenaar. En hij zette een stempeltje en een paraaf. Over twee weken mag ik nieuwe komen halen.
En dan níet vergeten, natuurlijk!

dinsdag 23 december, 2008

Groeiboeken

Het blijft mij een raadsel hoe het mogelijk is dat ik álle boekenkasten-met-inhoud heb meegenomen uit A en dat ik, nadat ik in E de kasten weer heb gevuld, tweeëneenhalve verhuisdoos met boeken overhoud...

maandag 22 december, 2008

In de war

Eén nadeel hebben die feestdagen. Ik heb geen flauw benul wannéér deze week wélk afval wordt opgehaald. Moet ik vanavond de petflessen buiten zetten? En komen ze nu woensdag voor het reguliere afval dat in normale weken op donderdag wordt ingezameld? Of moet ik alles - gezellig! - bewaren tot volgende week?
Enfin, in het ergste geval kan ik altijd nog de sac bleu pontificaal in de kamer zetten en er lichtjes in hangen. Valt helemaal niet op, denk ik... ;-)

zondag 21 december, 2008

Nú!

Zondag, 21 december, 13.04...
't Is winter!

zaterdag 20 december, 2008

Een zee van licht

39, 40, 41...
Tweeënveertig kaarsen. Daar moet ik de kerst mee door kunnen komen.

En dan heb ik nog een hele la vol voor tweede kerstdag...

vrijdag 19 december, 2008

Behekst

Mijn mobiele telefoon heeft al wekenlang kuren. En die worden steeds merkwaardiger.
Het begon ermee dat ik op de meest onverwachte momenten meldingen kreeg van een gemiste oproep. En dat niet beantwoorde telefoontje zou dan al drie of vier dagen eerder moeten zijn binnengekomen. Vrijwel onmogelijk, omdat de mobiel altijd aanstaat en ook bijna voortdurend in mijn nabijheid vertoeft. Bovendien is zo'n melding vier dagen later wel érg mosterd na de maaltijd, lijkt me.
Afgelopen weekend begon het apparaat opeens te jammeren dat hij geen simcard had. Maar die bleek bij controle gewoon op z'n plaats te zitten. En als ik de telefoon even uit en weer aanzette, verdween de melding en leek hij de kaart weer te herkennen.
Maar wat ie me gisteren flikte...
Mobieltje rinkelde. Ik meldde me keurig met mijn naam. "Wie bent u?" vroeg een verbaasde en mij volkomen onbekende jongeman. Ik herhaalde mijn naam. "Maar hoe ken je mijn broer?" vroeg mijn gesprekspartner. Ik kénde zijn broer niet, en dat vertelde ik ook. "Maar je belt mij van het nummer van mijn broer!" reageerde de knaap. "Nee hoor, jij belde mij," zei ik. Dat ontkende hij net zo hardnekkig als ik ontkende dat ík gebeld zou hebben. Uiteindelijk hingen we maar op, in totale verwarring over de vraag hóe dit door niemand gewenste gesprek tot stand kon zijn gekomen.

Ik geloof dat ik maar eens naar een nieuw mobieltje moet uitkijken...

donderdag 18 december, 2008

Beter dan een goede buur

Maar gelukkig was er nóg een spreekwoord. Over tijden van nood en echte vrienden. Na mijn stupiditeit van vanmiddag, kwamen van alle kanten hartverwarmende reacties. En aanbiedingen. Zodat een prettig kerstfeest nu al gegarandeerd is, zélfs als de bank en/of de huisbaas trager reageren dan verhoopt. Fantastisch!
Hoewel ik mezelf nog steeds voor m'n kop kan slaan vanwege zo'n stomme vergissing, zal dat gevoel ongetwijfeld snel verdwijnen. Dankzij het warme bad waarin ik direct daarna kon wegzakken...
:-)

Oen!

Mijn reisje naar Nederland viel op een wat onhandig moment. Want halverwege de maand moeten er altijd wat betalingen de deur uit. Die moest ik vandaag, een paar dagen te laat, dus snel nog even regelen.
Iets te snel, ontdekte ik tot m'n schrik. Want nadat ik alle opdrachten elektronisch naar de bank had gestuurd, controleerde ik mijn saldo en zag ik dat daar nauwelijks iets van over was.
Ik liep de opdrachten nog eens na. En zag dat ik mijn huisbaas wel héél riant had betaald. Duizend euro te veel, om precies te zijn. Waarmee ik m'n hele huishoudgeld voor december er in één moment van onoplettendheid doorheen had gejaagd.
Was er niet een spreekwoord over 'haastige spoed' of zo?
Hmm. Eens kijken waar ik me voor het kerstmaal kan laten uitnodigen... ;-)

woensdag 17 december, 2008

Met horten en stoten

Het halve uur dat ik maandag won, mocht ik vandaag driedubbel inleveren. Bovendien moest ik achtentachtig keer overstapppen. Nou ja, vijf keer - en dat vond ik al meer dan genoeg.
Deze keer lag het niet aan de dienstregeling. Maar aan een 'botsing met een persoon' (eufemisme voor een springer) bij 's Hertogenbosch. En ja, dan houdt álles op, natuurlijk.
Gelukkig zijn onze spoorwegen dan flexibel genoeg - zij het na lang argumenteren - om voor hun Belgische collega's officieel te noteren dat ik voor deze ene keer via een andere route mag reizen. Als is het mij een raadsel waarom ze dat in het Duits doen...

Enfin, ik ben weer thuis. Alleen een beetje later dan gepland.

maandag 15 december, 2008

De wonderen van het reizen per trein

Met 25 minuten vertraging uit E. vertrekken en dan toch een half uur vroeger dan gepland aankomen in A... :-)

Lang leve de nieuwe dienstregeling!

zondag 14 december, 2008

Luxeprobleem

Vol enthousiasme begon ik vanochtend aan de kerstkaarten. Want het is kort dag, en het feit dat ik "even" op en neer naar Nederland moet om iemand te interviewen voor het Fanlog maakt de dag nóg korter. En natuurlijk heb ik dit jaar weer een behoorlijk tijdrovend ontwerp gemaakt.
Ik werkte dan ook koortsachtig door. Nog even dít en nog even dát. Terwijl ik wist dat ik kattenbakgrit en eten moest halen. Maar ophouden is moeilijk als je bezig bent met een leuke klus die bovendien áf moet. Gelukkig was het koopzondag. Ik gokte erop dat ook de supermarkten tot zes uur open waren.
Fout gegokt, dus. Ik stond voor een dichte deur. Het kattenbakgrit kan morgenochtend ook nog, maar mooi dat ik niks te eten had.
Dat werd dus grabbelen in de keukenkastjes naar wat ik nog in huis had. Zodat het avondmaal ontaardde in een soort lopend buffet, zoals ik dat voor oudejaar gepland had. Toastjes met paté, toastjes met tonijn, kaasblokjes, stukjes worst en hardgekookte eieren.
Lekker hoor, zo'n onverwachte zondagse decadentie!

Zo, en nu gauw verder aan de kerstkaarten!

zaterdag 13 december, 2008

Licht en donker

Rond vier uur begint het al te schemeren en vroeg in de avond bereikt de buitentemperatuur het nulpunt. De dagen knisperen, mijn adem vormt witte wolkjes in de lucht. Als reactie heb ik nóg een paar kandelaars en nóg meer kaarsen gekocht, in de meest exotische geuren. Het huis knippert en glimt me al van verre tegemoet en de kerstboom trekt alle aandacht naar zich toe.
Héérlijk, die koude, korte dagen van december!

donderdag 11 december, 2008

Weerprofeet

Da's handig! Zelfs met de rolluiken naar beneden kan ik vanaf mijn computerplek live zien wanneer het begint te sneeuwen. Want naast de laptop prijkt sinds Sinterklaasavond een uitgebreid weerstation dat binnen en buiten alles perfect registreert én voorspelt. En tot nu toe heeft ie het steeds bij het rechte eind gehad.
Gááf speelgoed!

woensdag 10 december, 2008

Overdaad kan soms geen kwaad

Zo. Die staat.

En zelfs als de weergoden het laten afweten, heb ik tóch nog een beetje een witte kerst.

zondag 7 december, 2008

Oneigenlijk gebruik

"Ik begrijp alleen niet waarom ze het een mezenbol noemen," zei de kleine grijze terwijl we het lege netje vervingen door een versgevuld exemplaar.
Even later werd de reden van haar vraag duidelijk. Haar dagelijkse etensgasten zijn twee spreeuwen en een halsbandparkiet...

vrijdag 5 december, 2008

Goed begin

In Maastricht had ik een half uur tijd om over te stappen. Ruim genoeg om even bij de Bruna naar binnen te stappen voor de Vrij Nederland en nog wat aanvullend leesvoer.
Dat leverde een leuke verrassing op. Ik was nog geen tien minuten op Nederlandse bodem, en ik had m'n eerste Nijntje al te pakken! :-)

donderdag 4 december, 2008

Prestatie

Zohee. Een gehele pizza alzace (drie worstjes en een stuk of vijf lappen gerookt spek) wegwerken en daarna een kwartier met Födsel heen en weer door de gang draven in het kader van de gewichtsbeheersing (de zijne, niet de mijne)... Daar zouden ze een diploma voor moeten uitreiken!

woensdag 3 december, 2008

Omweg

Regelmatig neem ik de bus naar D, die ook langs het winkelcentrum buiten de stad rijdt. Makkelijk zat: alle bussen naar D. vertrekken op vrijwel hetzelfde moment uit E., dus ik hoef er maar eentje te kiezen en in te stappen.
Toch lukte het me vandaag om in de verkeerde bus plaats te nemen.
Dat merkte ik pas toen hij bij de rotonde onverwacht een geheel andere afslag nam dan ik gewend was.
Terwijl langzaam tot me doordrong dat ik actie moest ondernemen, passeerde de bus een halte. Dat betekende dat de opeens noodzakelijk geworden wandeling met nog een paar honderd meter werd verlengd.
Het voordeel van L in zulke situaties is dat je altijd kunt zien waar je vandaan kwam of waar je naartoe wilt. Overzichtelijk landje. Ik hoefde me alleen maar te oriënteren op de snelweg. Zolang ik ervoor zorgde dat ik die min of meer volgde, zou ik vanzelf bij het winkelcentrum komen. En dat gebeurde ook - drie kwartier en twee miezerbuien later.
Zou het me tijdens "de dip" overkomen zijn, dan had ik ongetwijfeld de rest van de dag zitten balen van m'n pech stommiteit. Nu liep ik opgewekt door de miezer en langs de besneeuwde hellingen lekker rozig te worden. En kwam ik moe maar voldaan thuis. De katten hebben weer een flinke voorraad dieetvoer - en ik heb het vandaag niet nodig, want ik heb genoeg calorieën verbruikt om mijn bord extra vol te scheppen.
Het enige wat nog ontbreekt, is een knappend haardvuur. Maar dat denk ik er wel bij. :-)

dinsdag 2 december, 2008

Downs and ups

Vier dagen van lamlendigheid waren het.
Geen zin om op te staan en dus maar een uurtje - of twee - langer blijven liggen. Geen zin in wat dan ook. Af en toe iets makkelijks naar binnen werken omdat een mens nu eenmaal moet eten. Noodgedwongen boodschappen doen, zonder te genieten van de feestlichtjes in het centrum.
Ziek? Nee, dat niet. Alleen maar blèh. Uitgeblust. Lui. Futloos. Terwijl ik helemaal niet zo van de stemmingen ben. En al helemaal niet van de sómbere stemmingen. Maar kennelijk ontkomt niemand aan een dipje op z'n tijd.
Vanochtend sprong ik, na vijf uur slaap, fluitend uit m'n bed. Nou ja, figuurlijk dan - ik ga op de vroege ochtend niet het viertal de stuipen op hun kattenlijfjes jagen. Genoot weer ouderwets van de vogels (de vinken zijn ook weer terug). Haalde vol voorpret de kerstboom uit de berging. (Nee, optuigen heb ik nog niet gedaan; dat gebeurt traditiegetrouw pas ná Sinterklaas.) Schoonde rigoureus de laptop op (elke aardige vogelfoto zit nu eenmaal vast aan minimaal tien mislukte). En deed boodschappen in een fikse hagelbui - heerlijk!
Hèhè! Ik ben weer normáál! *)

*) Voor zover daar in mijn geval sprake van kan zijn dan

zondag 30 november, 2008

Biazarre zondag

Het beste besluit van vandaag was om een uur later te vertrekken. Zondag en haasten vormen geen harmonieuze combinatie.
Daardoor kon ik de teruggekeerde mezen enthousiast begroeten en verwelkomen met vers strooivoer. En ik was tóch nog op tijd om een broodje paling te scoren. Daar had ik niet op gerekend, want meestal zijn die binnen een uur uitverkocht.
De rest van de middag slenterde ik de hele wereld over. Van Ierland naar Israël, van Griekenland naar Skandinavië, van Luxemburg naar IJsland. Met tussendoor steeds een rondje Nederland, om te kijken of daar nieuwe bekenden waren gearriveerd.
In de tombola won ik geen wii, geen minilaptop en geen mountainbike, maar wel een grote blauwglazen vaas die perfect in de verzameling past. Ik kocht een grote adventkaars, die ik morgen meteen in brand ga steken. Dronk een kopje Irish Coffee zónder whisky. En kreeg een forse hengst tegen mijn ribbenkast van een jochie dat stoer wilde doen zonder uit te kijken.
Voor mijn vertrek zwaaide ik nog even naar Nederland. "Tot volgend jaar maar weer!" riep ik.
Altijd een succes, zo'n bezoek aan de de internationale bazar.

zaterdag 29 november, 2008

Ontbreidelen

Van jongsafaan gewend aan maanden die iets ruimer bemeten zijn dan de inkomsten, kan ik uiterst gedisciplineerd leven en inkopen. Behalve op de dag nadat er vers geld is gestort. Dan probéér ik wel mezelf in de hand te houden, maar het besef dat het bedrag op mijn rekening meer dan genoeg is om de periode tot de volgende betaaldag te overbruggen, haalt het hebberigste in mij naar boven.
Vandaag had ik een boodschappenlijstje gemaakt, met de bedoeling niet minder maar zéker ook niet meer aan te schaffen dan wat daarop geschreven stond. Maar ook dat hielp niet. Volgens mij ligt het aan de supermarkten, die opzettelijk direct na betaaldag de meest begerenswaardige dingen voor mijn neus zetten.
Hé, geurkaarsjes in de smaak gardenia! Die héb ik nog niet. En laat ik dan meteen een voorraadje chalet des alpes meenemen, want die ruiken echt naar de frisse, knisperige dagen waarin we nu leven. En kijk dáár: een bakje oude Goudse kaasblokjes! Onweerstaanbaar. En wow, wat een grappige warme huissokken! O jammie, baconchips! Engelse drop! Een lekker vogelhapje dat nog niet in het assortiment van restaurant Chez Pinksoup zat! En wat een grappige mini-kersttulband ('t is tenslotte bijna zondag)!
Aan het eind van de wandeling langs de schappen, ligt mijn karretje overvol. En pas bij de kassa besef ik dat ik me wéér niet aan mijn goede voornemen heb gehouden.
Maar ach, 't is maar één keer per maand. De rest van de tijd ben ik weer ouderwets Hollands gierig zuinig...

vrijdag 28 november, 2008

Uitblazen

Het nadeel van geen vaste baan hebben, is dat de weekends weinig verschillen van werkdagen. Hoewel je dat ook als voordeel kunt zien: het lijkt wel elke dag weekend.
Maar sinds de cursus begonnen is, ligt dat anders. Elke vrijdag sta ik al vóór zeven uur naast m'n bed, omdat de bus naar W. om acht uur vertrekt en niet wacht op langslapers. En vandaag kon ik na thuiskomst niet op m'n lauweren rusten. Er moest gekookt worden. Inderdaad op een wat merkwaardige tijd, maar deze keer kon dat niet anders, omdat het recept dat ik had uitgezocht gepubliceerd moest worden. Om kwart over vier was het klaar. Net op tijd voor de uitzending, want er stond ook nog een fanlogdienst op het programma. Dan voel je om half zeven bést dat je al een lange "werk"dag achter de rug hebt. Maar dés te lekker zal het zaterdagse uitslapen zijn. Eindelijk weekend!

donderdag 27 november, 2008

Ssssst

Er heerste vandaag doodse stilte in de tuin. Eén vink heb ik gezien. En vanmiddag kwam de ekster even langs. Maar voor de rest was het stil. De lekkere hapjes bleven onaangeroerd.
En dat niet alleen. Ook onderweg naar de supermarkt viel me de rust op. Eén of twee auto's, een enkele passant, maar verder lege straten en stoepen. Alsof het zondag was in plaats van donderdag. Al waren de winkels gewoon open. Vrijwel verlaten, maar open.
Weer thuis sloeg ik er mijn agenda op na, maar nergens in Europa bleek 27 november een bijzondere dag.
Misschien was het gewoon het grijze, kille weer. Zo'n sombere, koude dag waar niemand zin in had. Geen mens, geen vogel.
Als het maar niet het begin van de winterslaap is. Want dan wordt het hier maandenlang een wel heel stille bedoening...

Uilenboom

Heerlijk vind ik het, al die vogels in de tuin. Het eerste meesje, het eerste vinkje - elke bezoeker werd enthousiast begroet. En helemaal opgetogen was ik toen ik voor het eerst de ijsvogel signaleerde.
Maar een mens wil altijd iets te wensen overhouden, en niets menselijk is mij vreemd. Dus droom ik door...
Ooit hoop ik in mijn tuin een uil aan te treffen. En hier verwacht ik hem:

Al vanaf het begin vind ik die grillige, aftandse walnoot een echte uilenboom. Verweerd, vol handige nissen en hoeken die als perfecte schuilplaats kunnen dienen. De ruige schors is een uitstekende camouflage en de knoestige, stevige takken lijken de uilen naar zich toe te wenken.
Een echte uilenboom. Maar pas vandaag ontdekte ik waardoor die associatie zich al bij de eerste blik aan me opdrong.
Er zit al een uiltje in! :-)

woensdag 26 november, 2008

Verlaat cadeautje

In Luxemburg-stad was het aanzienlijk grauwer en mistiger dan in E. Maar alle banken stonden er nog. Niks omgevallen. Mocht ooit het Luxemburgse bankwezen instorten, dan zal het een flinke dreun geven in de hoofdstad. Het halve centrum (en 80% van de nieuwbouw op Kirchberg) bestaat uit financiële instellingen en verzekeraars. Maar misschien is dat het geheim: je bouwt de banken zó dicht op elkaar dat ze van z'n lange lieve leven niet kúnnen omvallen.
Vandaag lunchte ik met oud-collega's, die sinds mijn vertrek tot een duizelingwekkend niveau zijn gestegen. Bij helder weer kijken ze uit over de hele stad. Nu bleef het bij een grijze oneindigheid.
Na het eten - nog van dezelfde kwaliteit als ik me herinner - mocht ik mijn favoriete truc uithalen. Je gaat met een lege portemonnee de winkel in en komt er met dik honderd euro aan hobby-artikelen weer uit. Zelfs als ik in E. raak ingesneeuwd, hoef ik me de hele winter niet te vervelen.
Altijd weer een groot succes: de truc met de cadeaubon. Bijna een jaar voorpret en nu maandenlang fröbelen!

dinsdag 25 november, 2008

Pet en aanverwant

't Was weer blauwe-zakkendag.
Alles wat recyclebaar is mocht vanochtend langs de stoeprand worden gezet. En als je op zo'n dag al vroeg door de stad wandelt, zie je het consumptiepatroon van je buren door het halfdoorzichtbare plastic schemeren.
Veel waterflessen. Mijn merk is niet populair, want aan de dure kant. Maar ik hou van het ietwat metalige smaakje; alleen voor de koffiezetter heb ik kleine flesjes water-zonder-smaak, zodat de bonen volledig tot hun recht komen. Evian - zo te zien erg geliefd in mijn buurt - heeft een zoetige bijsmaak die me niet erg bevalt.
Op de hoek woont een ware zuivelfan. De lege melk- en yoghurtpakken voeren de boventoon in de sac bleu. De bewoner van het pand daarnaast leeft hoofdzakelijk op blikgroente. Naast mijn overburen gaan er in de twee weken tussen de ophaaldagen aardig wat bierblikjes doorheen, met Diekirch als favoriete merk. Lege aluminium kuipjes verraden de kattenbezitters. En bij het bescheiden industrieterreintje om de hoek staan elke veertien dagen minstens negen zakken vol frisdrankblikjes. Vooraan in de straat woont iemand die ik ernstig verdenk van smetvrees, gelet op het aantal verpakkingen van schoonmaakmiddelen en bleekwater.
Mijn eigen zak toont mij - ten onrechte - als een sober mens. Vier kattenvoerkuipjes, een enkel tomatenpuree- of champignonblikje, maar vooral heel veel waterflessen. Gelukkig maar dat snoep- en snackverpakkingen niet in de blauwe zakken mogen, anders zouden de buren een heel ander beeld van me krijgen...

maandag 24 november, 2008

Trieste restanten

't Was wel een verrassing, maar anders dan ik me had voorgesteld.
Toen ik vanochtend de rolluiken ophees, bleek de sneeuw grotendeels verdwenen. Wat restte waren een paar sneue bergjes langs de trottoirs. Plus het futuristisch aandoende restje van de sneeuwpop die de bovenburen gisteren enthousiast op hun balkon hadden gemaakt...

De aanhouder wint

Ooit moet het me lukken om een pizza te eten zonder m'n handen te branden aan de oven. Vanavond maar weer eens oefenen, dus.

zondag 23 november, 2008

Lazy sunday

Het was een zondag van "had willen".
Ik had willen wandelen. De route lag al klaar: veertien kilometer door het bos en langs het dal. Een prima tocht voor veel sneeuwfoto's. Maar de sneeuw was alweer verdwenen, en toen vanmiddag de nieuwe lading kwam, was het te laat om nog te vertrekken.
Ik had mijn haar willen verven. Maar ik vond het te koud in de badkamer. Een luxeprobleem - of een eufemisme voor "geen zin in het gedoe".
Ik had willen lezen. Maar het boek dat ik "moest" doorworstelen voor een recensie had mij de zin daarin tijdelijk ontnomen.

Of ik spijt heb van mijn verlummelde dag?
Nee hoor! Uiteindelijk waren de katten nóg luier dan ik...

En doordat ik thuisbleef, zag ik toevallig wél hoe fraai de grote bonte specht vandaag voor me wilde poseren...

En als het meezit, levert het fröbelen waar ik voor koos een leuk sinterklaascadeautje op...

Bovendien ligt er nog een lange avond voor me. Uren waarin ik kan willen wat ik wíl - en misschien zelfs kan besluiten om het ook maar te dóen.
En die wandeling kan vast en zeker morgen in de herkansing. Want buiten groeit een sprookjeswereld die een prachtige verrassing belooft als morgen de rolluiken opengaan...

vrijdag 21 november, 2008

Schijn bedriegt

Ik hoor de specht! denk ik halverwege de middag, terwijl ik bezig ben in de werkkamer. Ik gris mijn fototoestel van het bureau en sluip voorzichtig de slaapkamer in, hopend dat ik 'm nu eindelijk eens herkenbaar in beeld kan brengen.
Geen specht te zien...
Soms laat ik me zélf nog in de luren leggen door die malle vogelklok!

Dilemma's

Jarenlang heb ik dit weblog gevuld zonder erover na te denken. Maar nu sta ik dagelijks voor keuzes. Het wordt steeds meer een tuinvogelfotoweblog (Mooi scrabblewoord, trouwens!) terwijl dat nooit de bedoeling is geweest. Zo legde ik vandaag weer een kuifmees en een boomklever vast, die ik hier zonder nader commentaar zou kunnen neerzetten. Hoewel ik het soeplog eigenlijk had bedoeld voor schrijven... Maar ja, dan zou ik moeten vertellen hoe stupide ik m'n hand heb verbrand aan de elektrische oven waar ik regelmatig ruzie mee heb. Zodat ik een reputatie ga opbouwen als onhandige brekebeen die zo langzamerhand maar onder curatele moet. En daar zit ik dan ook weer niet op te wachten.
Leuk hoor, dat webloggen. Maar het valt láng niet altijd mee... ;-)

donderdag 20 november, 2008

Heerlijke herfst

Als ik van de supermarkt naar huis loop, ruik ik overal de houtachtige rook van de open haarden. De eerste mutsen zijn weer zichtbaar, en zelf heb ik alvast een paar fleece handschoenen aangeschaft. Vandaag trakteerde ik mezelf op een zak originele nicnac, de kleine biskwietjes die hier als Sinterklaasstrooigoed in de schappen liggen. En op een bakje kruiden waarmee ik warme appelsap kan omtoveren in een smakelijke kaneelcider-zonder-alcohol. Jammie!

En morgen? Morgen gaat het sneeuwen! :-)

zaterdag 15 november, 2008

Kabbelen

Tja, wat valt er te vertellen over een dag als vandaag? Zo'n dag waarop je eigenlijk niks doet. Beetje lezen, beetje computeren, beetje klungelen in huis, beetje klooien in de keuken. En, als je ontdekt dat je vergeten bent het zondagse kattenhapje in huis te halen, even dreutelen naar de supermarkt. Het weer is al net zo onopvallend als de dag: niet te koud, niet te nat, maar grijs en gelijkmatig.
Best lekker, zo'n dagje dat het leven niet bruist maar kabbelt...

maandag 10 november, 2008

Warm onthaal

Alsof heel L. had gewacht op mijn terugkeer...
Drie keer ging vandaag de deurbel. Volgens mij is dat evenveel als in de periode tussen mijn verhuizing en de vakantieweek in Nederland.
De eerste keer was het de postbode. Met een aangetekende brief - niet voor mij, maar voor de voormalige bewoonster van de tweede etage. Ik maakte hem duidelijk dat zij met voor mij onbekende bestemming vertrokken was. Dus postbode ging weer. Mét de brief.
Daarna belde er een meneer die ik aanvankelijk niet zo goed begreep, omdat hij drie talen door elkaar sprak. Maar uiteindelijk werd uit zijn Babylonische verhaal toch duidelijk dat ik uit de catalogus die hij me overhandigde overheerlijke diepvriesgerechten kon bestellen. Voor kerstmis. Hij zou over een week of twee telefonisch informeren welk lekkers ik had uitgezocht. Naast het nummer van mijn mobiel noteerde hij English, zodat ik erop reken dat het telefoontje iets soepeler zal verlopen dan het gesprek aan de voordeur.
De derde keer dat ik opendeed, stond de voormalige overbuurvrouw op de stoep. Zij kwam de post ophalen die de afgelopen weken nog voor haar was binnengekomen en die de huidige bewoners bereidwillig voor haar op de verwarming hadden bewaard. Naar de aangetekende brief zou ze op het postkantoor informeren, beloofde ze. Dat kwam vast wel in orde.
Drie bezoekjes op één dag - daar moeten de mensen in L. maar geen gewoonte van maken... ;-)

vrijdag 7 november, 2008

Thuis

Ziezo, we zijn er weer.
De waterval ruist als vanouds en de katten vonden het hoog tijd dat ik weer terugkwam. Nog vóór ik mijn schoenen had uitgetrokken, stonden ze al verwachtingsvol klaar. Twee bij de etensbakjes - die weliswaar goed gevuld waren, maar eten-van-je-eigen-mens smaakt natuurlijk honderd keer beter dan van een goedbedoelende overbuurvrouw. En twee bij het speeltje-aan-een-touwtje waarmee ik dagelijks een paar sprintjes door de gang trek, zodat de katten het kunnen vangen. Voor het feit dat ik eerst de koffer wilde uitpakken en een hapje eten konden ze nauwelijks begrip opbrengen.
De reis verliep naar wens. Wat de aansluitingen betreft althans. Want achteraf gezien is het misschien niet zo slim om op vrijdagmiddag om kwart over vijf uit Luik te vertrekken. Volgens mij ging de voltallige Belgische jeugd een weekendje kamperen in de Ardennen. Ze zaten dicht op elkaar gedrukt en luidruchtig (de wijnflessen gingen vrolijk rond) in de coupés, zodat ik en nog zo'n veertig reizigers dik vijf kwartier in het gangpad moesten staan tot de tieners, vlak voor de grens met L., waren uitgestapt.
Enfin, dat overleven we wel. De maag is weer gevuld, de schoot ligt klaar voor Födsel, de kamer is weer op temperatuur en de waterval ruist.
Ik ben weer helemaal thuis!

donderdag 6 november, 2008

Hieperdepiep

Beginnen jullie maar vast, ik kom later wel binnenvallen...

dinsdag 4 november, 2008

Een dagje Amsterdam

Het was wel even omschakelen. Op weg naar de tram, bedacht ik dat ik moest vragen combien de zones... Maar nee, alle dagelijkse contacten kunnen nu weer gewoon in het Nederlands. Dat maakt het leven een paar dagen lang heel eenvoudig.
De drukte van de Kalverstraat was ik duidelijk ontwend. En ik nam me voor er ook niet meer aan te wennen - af en toe een dagje is precies genoeg.
Logeren bij jongste zus is gezellig en moeilijk tegelijk.
Gezellig om weer eens lange avonden door te kletsen over van alles en nog wat. En vooral over die ene factor die ons tot in lenge van dage zal binden: de kleine grijze. Dat bijzondere mens die op haar 93e eigenlijk nog precies dezelfde is als ze in onze jeugd was.
Moeilijk omdat haar dagelijks bestaan zo'n worsteling is geworden met alle dagelijkse handelingen die zo vanzelfsprekend lijken, maar dat niet blijken te zijn als je ogen het niet doen. Bewonderenswaardig zoals ze zichzelf toch staande weet te houden en op de tast voor zichzelf kan zorgen. Hoe vermoeiend dat moet zijn is te zien aan de vele korte hazenslaapjes die ze doet. Maar ze redt het toch maar - echt een kind van haar moeder.
Vannacht mogen we opblijven, hebben we besloten. Kijken hoe Amerika kiest en pas gaan slapen als we zeker weten wie gewonnen heeft. Met zoutjes, kaas en koffie als pepmiddelen. Een soort van oudejaar, maar dan anders. En aan het eind natuurlijk proosten op de goede afloop. Vooropgesteld dat de Amerikanen verstandig zijn, natuurlijk...

maandag 3 november, 2008

Op de koop toe

Best prijzig, zo'n retourtje naar Amsterdam.
Maar de schitterende zonsondergang kreeg ik er helemaal gratig bij!

Onderschatting

Naar bed gaan met het zorgelijke idee dat het allemaal heel krap gaat worden en dan een half uur te vroeg klaar zitten voor vertrek... :-)

zondag 2 november, 2008

Extra gevuld

Geen sprake van zondagsrust vandaag.
Er moesten kleren worden uitgezocht en koffers worden gepakt. De kattenbakken kregen een extra schoonmaakbeurt en voor de mezen heb ik een goed gevulde halve kokosnoot opgehangen om de komende dagen te overbrugen. Ik heb gespit door foto's van vroeger, voor het bezoek aan de vriendin van de lagere school die mij dankzij het internet terugvond en met wie ik de kennismaking ga vernieuwen. En tussendoor waren zij en ik druk met het verwijderen van Fanlogfoto's waar misschien óók copyright aan kleefde, om nieuwe claims van boze fotografen te voorkomen.
Maar nu ben ik er helemaal klaar voor: morgen reis ik af voor een paar dagen Nederland. :-)

vrijdag 31 oktober, 2008

Vol verwachting

Het was een spannende dag. Zo vaak komt het immers niet voor dat ik oog in oog kom te staan met Sinterklaas - en zéker niet in oktober.
Het was gezellig. Natúúrlijk was het gezellig. Mensen die je zomaar zo'n mooi cadeau komen brengen kúnnen alleen maar ontzettend aardig zijn - en dat waren ze!
Ze bewonderden mijn appartement en het uitzicht. Ze lieten zich volkomen inpakken door Födsel. En ze brachten me inderdaad een prachtige camera.

Het echte uitproberen moet nog beginnen. Daar heb ik dit weekend ruim de tijd voor, want dankzij de officiële feestdagen (allerheiligen en allerzielen) zijn nóch boodschappen, nóch wandelingen ingepland.
Maar ik kon uiteraard niet wachten... En wow, wat is dit een fantastisch ding! Zelfs aan de grens van de zoomlens zijn de foto's nog haarscherp.

En morgen zijn de vogels aan de beurt! :-)

woensdag 29 oktober, 2008

Daar is de orgelman

Het entertainment hier blijkt niet beperkt tot de weekends. Al is het niet elke dag even grootschalig.
Vanochtend hoorde ik dwars door mijn eigen cd heen ineens andere muziek. Een kleine speurtocht maakte duidelijk waar het vandaan kwam: een eenmansband van een inventieve Luxemburger die op geheel eigen wijze in zijn onderhoud voorziet. In ruil voor wat muntstukken levert hij een bescheiden concert pal voor het terras.
Wel een prettig idee dat het van oudsher bijbehorende aapje nu door een pluchen exemplaar is vervangen. :-)

En ja, het verlangen naar de Canon Powershot S1 IS met 12x optische zoom en beeldstabilisator wordt met de dag groter...

dinsdag 28 oktober, 2008

Peinzen en piekeren

't Is elk jaar een hele opgave, maar nu is het nog moeilijker dan anders. Want ik moet niet alleen bedenken wat ik graag wil hebben, maar ook rekening houden met het feit dat ik alles moet meenemen naar L. Dus het verlanglijstje is weliswaar - met veel moeite - tot stand gekomen, maar het is korter dan ooit! ;-)

zondag 26 oktober, 2008

Alternatieven

Eigenlijk stond er voor vandaag een wandeling op het programma. Vooral vanwege de bijzonder fraaie weersverwachting.
Maar door werk aan het spoor - ja, ook hier! - zou ik een bus en twee treinen nodig hebben om de startplaats te bereiken, waarmee de reis wel eens langer zou kunnen gaan duren dan de wandeltocht.
Gelukkig was er voor voldoende vertier gezorgd om de middag in m'n eigen woonplaats door te brengen.
Om te beginnen was het Mantelsonndeg. Een historische aanleiding om de winkels op zondagmiddag te openen: van oudsher kochten de Luxemburgers eind oktober een nieuwe winterjas om de kou te trotseren. Of er vandaag veel mantels verkocht zijn, heb ik niet gecontroleerd, maar gezellig was het wel. Met, uiteraard, het bekende aanbod aan hapjes en drankjes.

Bovendien was er de Ettelbrécker Stad- a Vollekslaf. Een sportieve happening waarvoor het centrum geheel was afgezet en waarbij een enthousiaste speaker na elk rondje de koplopers voor ons opsomde.

Natuurlijk heb ik de lopers van harte toegejuicht. Maar eigenlijk was ik op weg naar een heel ánder evenement.

De patiënten van het neuro-psychiatrische ziekenhuis hebben een fraai onderkomen. Een groot, modern gebouw, omringd door een aantal fraaie villa's voor de dagactiviteiten. Gelegen in een heerlijk rustig park.

Natuurlijk ging mijn belangstelling vooral uit naar de ateliers. Hier worden bewoners en externe patiënten aangenaam bezig gehouden met allerlei creatieve bezigheden.

Ik kreeg een uitgebreide rondleiding, waarbij ik kon zien dat ze er mooie dingen maken.

Héél mooie dingen, zelfs.

Zo werd het toch nog een prachtige dag. Oók wat het weer betreft. Want zoals beloofd was het droog, zonnig en rond de 15 graden. Dus hoezo Mantelsonndeg? Een winterjas was vandaag helemaal niet nodig!

zaterdag 25 oktober, 2008

Druk-druk-druk

Onvoorstelbaar zo snel als je went aan een nieuwe situatie.
Toen ik anderhalf jaar geleden van Amsterdam naar L. trok, viel me vooral de rust op. Het mocht dan de hoofdstad van het land zijn, het ademde de sfeer van een Nederlandse provinciestad. Rust, ruimte en een gematigd tempo - dat vond ik destijds de grootste pluspunten van de stad.
Nu woon ik alweer drie maanden in E. Hier vond ik nóg meer rust en ruimte. En veel meer groen. In mijn straat houdt het leven na een uur of zes op; dan is iedereen thuis en hoor je slechts af en toe een autoportier als een bezoeker komt of gaat.
Vandaag was ik een dagje naar L. En wat me daar vooral opviel, was de drukte. Lange rije auto's, haastige - of slenterende - mensen in het winkelcentrum, lawaai, hectiek, gedoe. Het thuiskomen was een verademing.
Dat wordt nog wat als ik binnenkort een week naar A. ga...

woensdag 22 oktober, 2008

Z'n doel voorbij

Als ik naar de Nederlandse tv kijk, hoor ik het in elk reclameblok.

...Tweehonderd Nederlanders krijgen elke dag diabetes...

Sneu vind ik het. En oneerlijk. Waarom die tweehonderd? En hoe zijn die mensen precies geselecteerd? Hoe dóe je dat trouwens, "elke dag diabetes krijgen"? Ik dacht dat je dat één keer kreeg en daarna gewoon hád. Of zouden ze het elke avond teruggeven en dan de volgende dag weer uitgereikt krijgen?

Vast heel goed bedoeld, die campagne. Maar op deze manier jagen ze mij alleen maar op de kast, in plaats van me te overtuigen...

dinsdag 21 oktober, 2008

In steno

- Geen nieuws van jongste zus; er is een kweek gemaakt, maar de uitslag is nog niet binnen. Verder worden elk uur haar ogen gedruppeld - ook 's nachts.
- Er waren vier pogingen nodig om jongste zus te bellen: een naar haar inmiddels afgedankte privémobiel, een naar haar vorige werkmobiel waar ik haar opvolgster aan de lijn kreeg, een naar het goede nummer maar op het verkeerde moment - ze werd net gedruppeld - en de vierde die eindelijk raak was.
- Inmiddels hebben ook de mussen en merels het vogelvoer ontdekt. Een roodborst heeft zich echter nog niet laten zien.
- De herfst begint nu serieuze vormen aan te nemen. En toch krijg ik het niet over m'n hart om de balkonstoelen van het terras te halen. Je weet immers maar nooit...

vrijdag 17 oktober, 2008

Ech sinn d'Pinksoup

Dat doe ik anders nooit, hoor. Nog vóór het licht is de wandeling naar het busstation beginnen. Maar vandaag moest het wel, want zo'n eerste keer wil je zéker niet te laat komen.
In het donker kwam ik grote drommen tieners tegen. "Op weg naar school," constateerde ik in gedachten. Om er meteen achteraan te denken "Hee, maar dat ben ik ook!"

De groep is bescheiden en divers, zowel qua herkomst als qua leeftijd. Maar één ding hebben we gemeen. We willen graag iets meer begrijpen van dat grappige taaltje dat we de hele dag om ons heen horen. En dus stelden we ons aan het begin van de les in gebrekkig Lëtzebuergesch aan elkaar voor en stortten we ons vervolgens op de persoonsvormen, de vervoeging van 'hebben' en 'zijn' en het opbouwen van een basiswoordenschat.

Nog 24 lessen te gaan. De eerste was alvast een groot succes!

dinsdag 14 oktober, 2008

Loos alarm

Zelfs als je maar een heel klein beetje geld op de bank hebt staan, is het in deze onzekere tijden bést even schrikken als de site voor het telebankieren niet bereikbaar is...

Gelukkig bleek het echt alleen maar voor onderhoud te zijn.

maandag 13 oktober, 2008

Juffertje ongeduld

't Is beter om er nog even mee te wachten, zeggen de deskundigen. Om pas te beginnen als het écht nodig is. Als de grond bevroren is of bedekt met een dikke laag sneeuw.
Maar ik vind het zo gezellig, al die dagelijkse bezoekers. En als ik zie hoe ze zich in de stad te goed doen aan gemorste patatjes of koekkruimels onder de terrastafeltjes, vraag ik me af of een dieet van fruit, versgehakte noten en zaadjes niet beter voor ze zou zijn dan al die ongezonde troep die ze op straat vinden. Ik doe er toch niemand kwaad mee als ik de zelfbediening voor mijn keukenraam uitbreid met een paar nieuwe kant-en-klaargerechten op de menukaart?
Klandizie is er genoeg - vanochtend zag ik zelfs ook een eekhoorn komen gluren of er al iets lekkers was klaargezet.

Wanneer mag ik nou eindelijk de vogeltjes gaan voeren?

vrijdag 10 oktober, 2008

Motivatie

Niets werkt zo goed als een stok achter de deur.
Door al dat werken, de lelietjesjacht, het gewroet in de tuin en het wandelen rond E. was het uitpakken van de dozen en het vervolmaken van het appartement er een beetje bij ingeschoten. Maar nu móet ik wel. Want als er twee vriendinnen helemaal uit Nederland komen rijden om te kijken of ik wel echt zo mooi woon als ik steeds beweer, kan ik ze niet teleurstellen, toch?
Dus húp aan de slag! Dan kan ik morgen extra lekker pronken met m'n nieuwe stek!

maandag 6 oktober, 2008

Om daas van te worden!

Als ik dan toch één minpuntje zou moeten noemen aan het nieuwe appartement, dan zijn het de dazen. Gemene steekvliegen die, anders dan muggen, niet even waarschuwend zoemen voor ze toeslaan. Dus je bent niet voorbereid op de jeuk die hun steken veroorzaken.
Heel af en toe weet er eentje door te dringen in mijn slaapkamer. Twee keer ben ik gestoken en wakker geworden van de jeuk. Sterker dan die van een muggenbeet, en je voelt het gif door je aderen trekken. Zo snel en zo hevig, dat je nauwelijks weet wáár je de verzachtende stick moet gebruiken om de jeuk te dempen.
Maar dazen hebben dan, vergeleken met muggen, wel weer een pluspuntje. Ze zijn een beetje dom. Nadat ze hun gif hebben gespoten en mijn bloed hebben opgezogen, gaan ze vlak boven mijn hoofd tegen de muur lekker zitten uitbuiken.
Naast mijn bed ligt het boek '1001 dromen'. Een klein maar robuust werkje, dat ik in één snelle greep van het nachtkastje kan grissen.
Dromen heb ik er nooit in opgezocht. Maar het is dodelijk voor dazen. :-)

zondag 5 oktober, 2008

Zondagmiddag

- Aardappels schillen (ik word er steeds handiger in)
- Spruitjes schoonmaken (wat een rótklus is dat!)
- Aardappels en spruitjes koken
- Bak en braad laten smelten
- Braadworstjes in de pan
- Aardappels en spruitjes afgieten
- Aardappels en spruitjes stampen
- Stamppot spruitjes op bord scheppen (met een kuiltje voor de jus)
- Braadworstjes ernaast leggen
- Smullen maar!

Soms zijn die kille druildagen helemaal zo gek nog niet...

Wel een paar rookworsten meenemen zodra ik weer in Nederland ben!

zaterdag 4 oktober, 2008

Reclameleugens

Babyshampoo prikt wél in de ogen!

zaterdag 27 september, 2008

Lekker puh!

Blijven jullie maar lekker doormodderen, hoor... ik héb'm al.
Tadáááááá:

De OV-chipcard!

donderdag 25 september, 2008

Eén vogel per uur

In Nederland lag hij, met lege batterijen, al maanden doelloos in de werkkamer. Maar hier vind ik 'm wel toepasselijk, dus is ie in ere hersteld. Twaalf vogels in de kamer is nét zo leuk als één in de lucht, nietwaar? En de katten vinden het héél interessant.

Geen zorgen: dankzij de slimme lichtsensor houdt zélfs de oehoe 's nachts zijn mond, dus ik kan rustig doorslapen...

woensdag 24 september, 2008

Vroeg dag

Als uitgesproken avondsmens valt het me niet licht om al vóór zes uur in de ochtend mijn bed uit te komen. Maar soms roept de plicht - zelfs in mijn vrije tijd.
Het levert een geheel andere, verfrissende kijk op het leven op.
Luisterend naar de radio bedenk ik hoe razend ik zou worden als ik in zo'n irritante file stond en een opgewekte jongeman hoorde melden dat "de ochtenspits wel meevalt". Als ik, na een tijdverdrijvend behendigheidsspelletje, mijn score zie, verbaas ik me erover dat ik op dit tijdstip zoveel scherper blijk te zijn dan ik altijd had gedacht. Ik constateer dat het effect van een flinke mok koffie in alle vroege veel groter is dan later op de dag. Ik betrap mezelf op een vleugje ochtendhumeur als ik me druk maak over het kleine geneuzel waar Nederlanders steeds weer zo goed in blijken. Ik verdiep me in de vraag waarom ik het wél licht zie worden, maar nergens een zonsopgang kan waarnemen.
Vroeg opstaan zal nooit een hobby van me worden. Maar wat is het móói om heel langzaam de heuvels in de verte uit te nevel tevoorschijn te zien komen...

maandag 22 september, 2008

Overenthousiast

Tsssss... was ik na de aanschaf van wat elementair tuingereedschap toch zó ijverig aan de gang gegaan met het inventariseren wat er gedaan moet worden en het uitdenken van een plan van aanpak, dat ik bijna vergat te eten...
Het moet niet gekker worden!

zaterdag 20 september, 2008

Wisselvallig

Het is nog even zoeken naar de juiste stand van de kamerthermostaat. Ik moet duidelijk wennen aan deze verwarming en ben er nog niet helemaal achter wat nu de doorslag geeft: de instelling van de thermostaat of de stand van de de knoppen aan de radiotoren. Dus ik wandel veelvuldig van hot naar haar om steeds weer iets anders te proberen, en de temperatuur varieert van 20 (net iets te fris) tot 24 (pfffffft!) graden. En dan zijn de toch al irritante opvliegers een complicerende factor die het nóg ingewikkelder maken.
Gelukkig heb ik nog een hele tijd om te oefenen voor het echt winter wordt... ;-)

vrijdag 19 september, 2008

Achterhaald

Merkwaardig: ik stuur iemand een mailtje en krijg een 'out of office reply' terug. Ik ben afwezig tot 16 september 2008...

woensdag 17 september, 2008

Uitdagingen

Zo'n dag was het dus. Netjes volgepland, helemaal overzichtelijk, een fraaie mix van noodzakelijke en aangename bezigheden. Waarbij alles steeds nét even anders liep, zodat ik keer op keer planning en programma moest aanpassen om de zaak weer onder controle te krijgen.
Enfin, het houdt je flexibel. En het geeft extra veel voldoening als je je 's avonds dan toch met een tevreden gevoel in de luie stoel kunt laten zakken. Zo'n dag dus...

maandag 15 september, 2008

Ongewenste moderniteiten

Vroeger gingen banken gewoon failliet, tegenwoordig "vallen ze om"...

Wat bij mij dan meteen weer associaties oproept met de verzakte huizen aan de Vijzelgracht...

zaterdag 13 september, 2008

Mitglied

De Oekofoire was best interessant. Al waren er niet zo heel veel stands waar ik iets te zoeken had; de meeste - met allerhande energiezuinige bouwmaterialen, zonnepanelen en warmtepompsystemen - leken me meer iets voor de huisbaas.
Toch was er genoeg te zien. En te proeven. Biologisch en/of glutenvrij brood, verantwoord geproduceerde honing en jam, eco-worstjes en diervriendelijke geitenkaas. Je kon er een complete lunch bij elkaar scharrelen.
En bij één van de stands kon ik een plechtige belofte inlossen. Ik heb me aangemeld als Mitglied van de Lëtzebuerger Natur- a Vulleschutzliga, het equivalent van de Vereniging tot Natuurbehoud, zeg maar. Als dank kreeg ik een koffiemok met een pimpelmees (wat me een contradictio in terminis lijkt, maar een kniesoor die daarop let...) en een vogelgidsje. Plus nog een fraaie vogelposter, die ik naast het keukenraam zal hangen zodat ik tijdens het afwassen in één blik kan nagaan welk gevederd vriendje ik door de struiken zie scharrelen.

Voor zover ik kon nagaan, heeft de Liga ook werkgroepen en activiteiten. Dus met een beetje geluk kan ik binnenkort ook praktisch iets betekenen op natuurgebied. :-)

donderdag 11 september, 2008

Uitgenodigd

Hoera! Samschdes mag ik Mam Bus op d'Oekofoire am Kierchbierg. Helemaal gratis, dankzij d'Nordstad Ëmweltskommissiounen. En nadat ik daar drie uur heb rondgekeken, pikt dezelfde bus me weer op: do wou de Bus op der Hinfahrt stoe bliwen ass.

En met een beetje geluk hebben ze op die 'groene beurs' ook nog lelietjes van dalen - je weet maar nooit...

Hansje | 21:08 | Comments (3)

maandag 8 september, 2008

Tempo

't Is helemaal niet lastig om een neiging tot perfectionisme te hebben; er gaat alleen zoveel tijd in zitten....

Hansje | 22:11 | Comments (2)

vrijdag 5 september, 2008

Oefening baart kunst

Ai! Heb ik me vandaag toch lelijk in m'n vingers gesneden.

Ik geloof dat ik nog heel veel moet trainen in het aardappels schillen...

Hansje | 20:03 | Comments (3)

donderdag 4 september, 2008

Domdomdom

Keer op keer is het me ingeprent tijdens de vele schildercursussen: je kunt wel met olieverf over acryl schilderen, maar niet met acryl over olieverf.
Ontzéttend stom dus dat ik niet had bedacht dat dat ook wel eens voor stoelen zou kunnen gelden.
Morgen dan maar een nieuwe poging - en dan wél met de goede grondverf...

Hansje | 20:47 | Comments (3)

zondag 31 augustus, 2008

Confrontatie

Een bijwerking van zo'n internationale verhuizing is dat je niet in dezelfde mate als normaal toekomt aan jezelf.
Na drie maanden zonder enige zorg - behalve uiteraard de wasbeurten die in één moeite doorgaan met het douchen - was mijn haar uitgegroeid tot een warrige piekendos. 't Begon zelfs alweer te krullen. En de laatste keer dat ik er een zonnig zomerkleurtje in verfde, kon ik me nauwelijks heugen.
Dus kwam vandaag de tondeuze maar weer eens tevoorschijn. Bovenop standje 2 aan de achterkant iets langer, voor de insiders.
Dat ik daarbij linksvoor een onhandige uitschieter maken, zie ik maar even door de vingers. Groeit wel weer aan. :-) Maar de kléur...!
Na de scheerbeurt restte alleen nog uitgroei. Van het oorspronkelijke donkerblond is nog minder over dan van het geverfde zomerblond.
Ik ben grijs. :-(

Hansje | 21:41 | Comments (7)

zaterdag 30 augustus, 2008

Lazy afternoons

Weekend en heerlijk weer. Wat wil een mens nog meer? Dat wordt twee dagen lui genieten.
Niet alleen voor mij, maar ook voor het kwartet. Zodat ik dan weer extra geniet van die tevreden en relaxte katten.
En dan vooral van dit herboren Meisje...

Hansje | 15:14 | Comments (4)

donderdag 28 augustus, 2008

Inventarisatie

Eindelijk was ik aan de allerlaatste verhuisdoos toe.
Niet dat ze allemaal zijn uitgepakt - sommige dingen moeten wachten op een plek in een kastje dat nog geschilderd moet worden of op een boekenplank die tijdelijk voor andere zaken in gebruik is.
Maar alle dozen zijn geopend, geïnspecteerd en daar neergezet waar de inhoud thuishoort.
Nu ga ik eerst maar eens een lijstje maken van de spullen waarvan ik zéker wist dat ik ze had maar die ik in geen enkele doos heb aangetroffen...

Hansje | 21:32 | Comments (3)

woensdag 27 augustus, 2008

Sprakeloos

Omdat de geldstromen tussen L. en Nederland niet altijd even vlot verlopen, was de laatste maandrekening van de mobiele telefoon niet betaald. Reden voor de provider om mijn toestel rigoureus te blokkeren.
Da's niet handig. Dus betaalde ik zondag het openstaande bedrag contant in hun hippe winkel in A. "Geregeld," zei de vriendelijke jongeman die mijn geld in ontvangst had genomen en vervolgens iets in de computer had gezet.
Maar maandag kon ik nog steeds niet bellen. En gisteren al evenmin. Dus stuurde ik een mail naar de klantenservice.
"U bent klant van Lycomobile," mailde de deskundige mij terug. "U kunt het beste even bellen met hun klantenservice."
"Ten eerste ben ik geen klant van Lycomobile maar van ú," reageerde ik. "En ten tweede is het bellen naar welke klantenservice dan ook nogal lastig met een geblokkeerde telefoon."
Dat was het begin van een langdurige mailwisseling, die steeds minder vriendelijk werd en geen zoden aan de dijk zette.
Tót ik vanmiddag tegen vijven een mailtje kreeg van de baas van de klantenservice. 't Was allemaal een misverstand, vervelend dat het zo gelopen was, maar mijn toestel was zondag direct al gedeblokkeerd. Ik moest het alleen even uitzetten en na een kwartiertje weer aan, dan zou het vanzelf in orde komen.
Dat klopte. Maar het was prettig geweest als ze me dat metéén in die hippe winkel al hadden verteld.

Hansje | 21:16 | Comments (4)

maandag 25 augustus, 2008

Gemis

Niet alles wat ik nodig heb of lekker vind is in L. net zo makkelijk te krijgen als in Nederland. Dus besloot ik gisteren op weg naar het station nog een paar winkels te bezoeken om wat voorraden aan te vullen.
Stuk voor stuk kon ik de items op mijn lijstje doorstrepen. Op één na.
Ik bezocht drie drogisterijen, drie warenhuizen, twee snoepwinkels, diverse souvenirshops waar ze behalve t-shirts en namaakklompen ook typisch Hollandse lekkernijen verkopen en de kiosk op het station waar ik altijd mijn zoute zwart-wit haal. Maar niemand had ze.
Nu zit ik weer in L. Met de katten, het uitzicht, de zon op het terras en alles wat mijn hartje begeert.
Behalve salmiakknotsen...

Hansje | 19:59 | Comments (7)

zondag 24 augustus, 2008

Turbogenieten

Sjonge, wat kun je veel in één zaterdag proppen als je een beetje je best doet. Een Vogelfestival, inclusief een reünie c.q. irl-kennismaking van de steenuilenfans die deze lente wekenlang aan de webcam gekluisterd zaten. Een etentje met de familie, in een op de gok gekozen restaurant waar ze a) heel bijzondere en smakelijke gerechten op de kaart hadden, b) flinke porties serveerden en c) bijzonder vriendelijk en vrolijk personeel hadden geselecteerd. Een snelcursus 'hoe repareer ik een gecrashte computer' die helaas jammerlijk mislukte, zodat de zussen op zoek moeten naar een nieuw pc voor de kleine grijze.
Een welgevulde dag met veel gezelligheid en heel veel plezier. Alleen misschien niet zo handig om het etentje een 'afscheidsmaal' te noemen - nu heeft de kleine grijze het idee dat ze me de komende jaren niet meer zal zien. Al heb ik haar meermalen bezworen dat ik begin november weer haar slaapbankje kom uitklappen. Toch bleef ze flink en ging haar 'maar de weken gaan bést snel, hoor' alweer vergezeld van een waterig glimlachje.
Thuis trof ik vier blije katten aan die zich tijdens mijn afwezigheid onberispelijk hadden gedragen.
Wat een heerlijk weekend!

Hansje | 22:39 | Comments (2)

woensdag 20 augustus, 2008

Oud

Heel sympathiek hoor, als je een brochure in de bus krijgt vol activiteiten waaraan je voor een leuk prijsje kunt meedoen.
Maar het drukt je wél even met je neus op de werkelijkheid...

Hansje | 19:08 | Comments (3)

dinsdag 19 augustus, 2008

Vangst

Hoe ie in de keuken terecht kwam is me een raadsel - als alle ramen of luiken dicht blijven om de katten binnen te houden, zou je toch ook verwachten dat er niets of niemand van buiten naar binnen kon komen. Maar ineens was ie er - de verdwaalde citroenvlinder. En zijn gefladder tegen het raam maakte me duidelijk dat ie erg graag weer naar buiten wilde.
Dat kon ik regelen. Met voorzichtige inzet van ouderwetse middelen, te weten glas en kartonnetje. Op het terras gaf ik 'm zijn vrijheid terug.
Maar pas nádat ik een foto had gemaakt, natuurlijk.

Hansje | 19:38 | Comments (4)

maandag 18 augustus, 2008

Soms zit 't mee...

Er zijn van die dagen dat de dingen nét even wat minder soepel lopen dan anders.
Dan kun je de bijna voltooide vertaling helemaal vanaf het begin nog eens bewerken omdat een nieuwe redacteur het project heeft overgenomen, die vette en cursieve tekst toch liever op een andere manier aangegeven ziet...
Dan blijkt de beheerder van het gouden-handdrukfonds alléén via de tussenpersoon te willen communiceren, zodat de anderhalve maand geleden aangevraagde opname van m'n eigen geld nog even moet wachten tot m'n verzekeringsagent terug is van vakantie...
Dan blijkt de nationale feestdag in L als neveneffect te hebben dat de uitkeringen een paar dagen later komen dan gebruikelijk...

Sjonge, het lijkt wel maandag! :-(

Hansje | 22:19 | Comments (0)

zaterdag 16 augustus, 2008

Kleerscheuren

't Was echt zo'n lekker relaxte tussendag. Beetje vertalen, beetje aan het huis werken, beetje terrashangen in de zon. Boodschappen doen natuurlijk - ik blijf ernaar streven om elke dag een loopje te hebben en dan is de supermarkt een goed excuus.
De avond was een luie voortzetting van de dag. Hoewel... Kun je iets zien van de maansverduistering? mailde een alerte kennis. Ik tuurde uit alle ramen. Geen maan te zien. Daar moest ik toch echt voor naar buiten. Daar bleek het nét iets te bewolkt om het fenomeen goed te bewonderen. En daardoor nét iets te donker om te kunnen zien waar ik liep. Zodat ik dwars door de brandnetels struinde toen ik mijn voordeur weer probeerde te vinden.
Au!

Hansje | 22:52 | Comments (1)

zondag 10 augustus, 2008

Mosterd na de maaltijd

Ergens onder in doos nr 729 kwam ik een handig boekje tegen. 184 manieren om uw verhuizing niet in de soep te laten lopen
Gelukkig heb ik het ook zónder die tips gered.
Overigens vond ik de afsluiting wel een tikkeltje aan de lichtvaardige kant: De dag na de verhuizing: pak de laatste dozen uit...

Hansje | 19:36 | Comments (6)

zaterdag 9 augustus, 2008

Ach gos...

Zó warm is het vandaag nu ook weer niet. Maar toch...

Er was trouwens niet eens een dak in de buurt...

Hansje | 16:50 | Comments (2)

dinsdag 29 juli, 2008

Even tussendoor

Heel handig dat de winkels hier zo internationaal georiënteerd zijn. Zo kun je de bereidingswijze van producten vaak in je eigen moederstaal lezen.
Maar soms gaat het niet helemaal goed met de vertaling...

Hansje | 21:07 | Comments (6)

dinsdag 22 juli, 2008

De stekker er uit

De lege koelkast staat te ontdooien. De kattenmandjes zijn reisklaar en worden vanavond pontificaal in het zicht gezet, zodat ze morgenochtend (hopelijk) "gewoon" zijn.
Nog even wat mailtjes, daarna gaat de computer uit en ben ik tot minstens na het weekend offline.
Slik. Maar het kan nu eenmaal niet anders. Nog heel even, en dan...
Klik.

Hansje | 21:25 | Comments (7)

maandag 21 juli, 2008

Laatste loodjes

Het afscheid van m'n vaste daklozenkrantverkoper was innig. Hij was niet blij met mijn bericht. "Je bent al de zesde klant die ik door een verhuizing kwijt raak," treurde hij. Maar desondanks wenste hij me veel geluk en plezier in de nieuwe omgeving en beloofde hij goed op zichzelf te passen.
Samen met de hulp - die de laatste weken een inpakhulp van onschatbare waarde bleek - controleerde ik of alle kasten écht leeg waren. Dat waren ze.
Het zit er vrijwel op. Honderacht dozen staan klaar voor vervoer. Daar komen er nog twee bij, met de spullen die ik tot op de laatste ochtend nodig heb.
Morgen ga ik uiteraard koffie drinken bij de kleine grijze. Daarna zal ik de tv, de videorecorder (ik ben nog van de ouderwetse banden) en de computer van hun snoeren ontdoen.
De katten zijn nog steeds hun relaxte, kalme zelf. Geen spoor van stress, gelukkig.
We zijn er helemaal klaar voor!

Hansje | 21:57 | Comments (5)

zaterdag 19 juli, 2008

Kale boel

Het wordt hier steeds ongezelliger...

Hansje | 10:56 | Comments (10)

dinsdag 15 juli, 2008

Hobbels en helpers

Hoewel het inpakken nu het eindstadium begint te naderen, waren het vooral twee grote hobbels die mentaal het uiterste van me vergden. De eerste is het geld dat nog moet binnenkomen en waarvan ik de verhuizing moet betalen. Dat komt óf net op tijd, óf net te laat - en ik kan je verzekeren dat dat véél stress oplevert.
De tweede is het overbrengen van de katten. Daar heb ik al zó veel plannen voor bedacht en vervolgens weer verworpen, dat ik er op het laatst bijna niet meer over durfde te piekeren.
Tót ik zondag bij de kleine grijze oudste zus trof. Ik mopper wel eens op haar; oudste zussen zijn er altijd van overtuigd dat ze het beter weten. Maar soms is dat ook zo. Zij kwam met de suggestie dat ik eens moest informeren naar 'oneway autoverhuur'. Oftewel een auto huren in Amsterdam en die in Luxemburg weer inleveren. Dat scheelt een heel stuk heen en weer reizen.
Ik informeerde en stuitte op een nieuwe hobbel. Voor het huren van een auto is een creditcard nodig. En die héb ik niet.
Druk zusterlijk overleg leverde de perfecte oplossing. Jongste zus gaat niet alleen - mét haar creditcard - mee om de auto op te halen, maar bleek zélfs bereid om mee te rijden naar E. Zodat we afwisselend een paar uur kunnen chaufferen en ik niet helemaal alléén in de auto zit met vier gestresste katten. En omdat oudste zus bovendien aanbood om donderdagochtend de verhuizers in A. te ontvangen en uit te wuiven, kan ik de katten al wegbrengen vóór die enge mannen het huis betreden en de voordeur minimaal een halve dag open staat.
Pfffffffffft, dat scheelt een hoop kopzorgen! En bof ik even dat ik twee gouden zussen heb!

Hansje | 20:37 | Comments (9)

maandag 7 juli, 2008

Opgegeven

Het tellertje links telt lustig door. Maar ik ben gestopt met aftellen. Te moe, te gestresst, te gehaast. Mijn debuut op de Vierdaagse komt een jaartje later.
Maar uitstel is geen afstel, hoor! En direct na de verhuizing ga ik weer een jaar lang trainen in het mooie L. :-)

Hansje | 11:38 | Comments (10)

zondag 6 juli, 2008

Nachtrust

Om kwart voor drie schrok ik wakker van het geluid van racende auto's, remmen en dichtslaande portieren. Even probeerde ik het te negeren en weer in slaap te vallen, maar het bleef rumoerig dus ik wierp toch maar een blik uit het slaapkamerraam.
Er stonden drie politiewagens op de stoep en er was een roodwit lint gespannen tussen mijn buitentrap en die van twee huizen verderop. Oeps!
Een agente zag mijn wakkere hoofd achter het raam en liep mijn trap op. "Ik kom eraan," riep ik door de hor. Want een luidruchtige conversatie vanaf eenhoog leek me weinig aantrekkelijk. Dus schoot ik snel in iets aan kleding en opende de voordeur.
"Ik ben Debby," zei de agente met uitgestoken hand. En ze vroeg me of ik iets gehoord had.
"Deuren die hard werden dichtgegooid en een harde, boze stem," antwoordde ik naar waarheid. "Zo'n drie kwartier geleden. Maar het klonk niet als een serieuze of langdurige ruzie. Is er iets ergs gebeurd?"
Dat wisten de agenten nog niet. Ze hadden een melding gekregen - inderdaad over burengerucht. Nu waren ze even aan het kijken. Ondertussen noteerde Debby mijn verhaal in een klassiek notitieboekje zoals je dat ook in spannende films ziet. En of ik een paspoort had, vroeg ze. Dat hád ik. En ik wist zélfs om drie uur in de nacht waar ik het kon vinden.
"Misschien moet u uw verklaring nog ondertekenen," zei Debby. "Dan komen we morgen overdag even terug."
Tegen half vier werden de linten weer opgerold en vertrokken de politiewagens één voor één.
Hoe het met de buren is, weet ik nog steeds niet...

Update: Inmiddels weet ik iets meer. Maar door die schoten ben ik dus finaal heen geslapen...

Hansje | 13:04 | Comments (8)

zaterdag 5 juli, 2008

Apart

Soms vraagt een naderende verhuizing enigszins... eh... merkwaardige activiteiten. Stiekem hoop ik dat niemand me vanavond vraagt wat ik vandaag gedaan heb. Want dan zou mijn antwoord moeten luiden: teddyberen wassen. En dat is eigenlijk iets dat ik niet aan de grote klok zou willen hangen...

Hansje | 14:28 | Comments (7)

woensdag 2 juli, 2008

Wisselvallig

Ja, ik weet het - ik laat het de laatste tijd aardig afweten qua webloggen. Maar het zijn hectische tijden, er moet van alles worden bedacht, geregeld en gedaan en soms moet een mens nu eenmaal prioriteiten stellen. Nog heel even geduld, aan het eind van de maand ben ik weer helemaal terug!

Hansje | 22:06 | Comments (2)

maandag 30 juni, 2008

Eerlijk duurt het langst

Eerlijkheid wordt beloond, zegt men.
Dat geloof ik graag. Maar soms moet je er wel érg lang op wachten. Vandaag pleegde ik maar eens een telefoontje naar L., omdat de cheques van het arbeidsbureau al sinds april niet meer waren verschenen. Waren ze misschien naar mijn oude adres gestuurd, informeerde ik voorzichtig.
Nou nee... Ze waren helemáál niet verstuurd. Want ik had in april netjes gemeld dat ik een vertaalopdracht had. En nu was de uitbetaling opgeschort tot ik zou aantonen hoe veel ik daarmee had verdiend, zodat dat verrekend kon worden met mijn uitkering.
Tja. Da's dan knap lastig als de opdrachtgever een betaaltermijn van acht weken hanteert. Nu wordt het wachten tot half juli voor én het honorarium én de uitkering binnenkomen. En da's verdomd onhandig met een internationale verhuizing voor de deur!

Hansje | 23:12 | Comments (2)

donderdag 26 juni, 2008

Reizigers

Dat mevrouw kon lezen, leek duidelijk toen ze een sms-je intoetste en verstuurde. En toen ze even later het antwoord doorgaf aan haar man, mocht ik toch met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid veronderstellen dat ze geen analfabete was.
Dus waarom haar echtgenoot de naamborden van alle stations die we passeerden hardop aan haar voorlas, is me een volstrekt raadsel...

Hansje | 23:31 | Comments (2)

vrijdag 20 juni, 2008

Een leeg nest

Aaaaaaaach... De vogel is gevlogen!

Hansje | 11:01 | Comments (4)

donderdag 19 juni, 2008

Gescoord

Hèhè! Volgens mij was ik een van de laatste Nederlanders die 'm nog misten. En ik moest ook een beetje smokkelen om hem binnen te slepen. Een pak wasmiddel dat eigenlijk nog niet nodig was plus het nieuwste nummer van Vrij Nederland. Samen met de échte boodschappen precies genoeg.
Ik heb een welpie! Een witte welpie. Gááf!

Hansje | 21:35 | Comments (3)

dinsdag 17 juni, 2008

Herstart

Ja, ik ben er nog, hoor...
Was even druk met het herzien van de plannen en het opzetten van een nieuw schema. De verhuizing is vijf hele weken uitgesteld, wat ik gisteren gevierd heb met een vrije dag. En vanochtend, na het in elkaar draaien van de nieuwe planning, heb ik met nieuwe energie het inpakken hervat. De vierdaagse, die voor het weekend nog vooral als stoorzender werkte, is nu weer iets om naar uit te kijken. Zeker nu ik bericht kreeg dat ook het onderdak is geregeld - inclusief lunchpakketten voor onderweg en vervoer naar en van het startterrein. En het gemopper van de verhuizer heb ik voor kennisgeving aangenomen.
Ik heb er weer helemaal zin in. :-)

Hansje | 22:56 | Comments (1)

zondag 15 juni, 2008

Lucht

Waar een verjaardag al niet goed voor is...
Vanmiddag vierden we dat oudste zus een jaartje ouder werd. En natuurlijk vroeg de familie hoe ik vorderde met het uitzoeken en inpakken van alle spullen die naar L. verhuisd moeten worden. De stress was duidelijk te horen in mijn antwoorden. Er is altijd meer te doen dan je denkt en meer te regelen dan je had ingeschat. Terwijl er bovendien nog allerlei (leuke) dingen door de planning heen fietsen. Nieuwe proefopdrachten, bijvoorbeeld. Die ik niet zomaar kan en wil laten schieten, maar die tijd vergen die er helemaal niet is.
De familie is altijd verstandig en bekijkt mijn verhuizing van een afstandje. Dus zij zagen wél de oplossing die mijn overspannen ogen niet meer konden vinden.
Morgen ga ik de verhuizer bellen. En de woningbouwvereniging. En dan zien te regelen dat de verhuizing een paar weken wordt uitgesteld. Dat geeft mij precies de ruimte die ik nu mis en heeft als bijkomend voordeel dat ik veel minder hoef te piekeren over de vierdaagse. Want het is véél makkelijker als de katten dan nog gewoon in hun vertrouwde huis in A. wonen, met de verzorger die ze nu al een jaar kennen.
Pffffffffft, wat een opluchting! Zo wordt de verhuizing ineens weer een heel stuk leuker.

Hansje | 17:48 | Comments (6)

maandag 9 juni, 2008

Hebbes

Ik zag hem meteen. Schuin voorover onderuitgezakt, een glimlach op z'n mond, tussen al die andere stakkers die niet wisten of ze ooit ergens onderdak zouden vinden.
Ik schatte de situatie in. Eerst zou ik hem nog een klein duwtje moeten geven, zodat hij plat op z'n buik lag. Daarna kon ik hem, als ik het handig aanpakte, onder z'n armen grijpen en meesleuren.
Ik gooide een munt van € 2,- in de gleuf. Dat leverde me vier pogingen op, dus zelfs als het eerste plan mislukte had ik nog kans op succes. Het bleek niet nodig. Twee keer grijpen en ik had 'm.
Leuk speelgoed, die kermishijskraantjes!

Hansje | 18:06 | Comments (3)

donderdag 5 juni, 2008

Van virtueel naar irl

Er zijn deskundigen die beweren dat je wereld kleiner wordt als je te veel aan de computer zit. Maar zo ervaar ik het helemaal niet.
Vanachter mijn computer leer ik mensen kennen door een gedeelde belangstelling. En soms vind je dan méér raakvlakken, meer gezamenlijke interesses of voorkeuren - of een schrijfstijl die je aanspreekt.
Af en toe leidt dat tot een ontmoeting op een moment dat je toevallig bij elkaar in de buurt bent. En tot nu toe is mijn ervaring dat het werkelijke contact nét zo makkelijk en aangenaam is als het virtuele.
Vandaag heb ik een kopje koffie gedronken in de stad. Het was gezellig en verrijkend. En dat gebeurde zómaar - alleen omdat twee mensen toevallig allebei van steenuilen houden. :-)

Hansje | 23:13 | Comments (4)

woensdag 4 juni, 2008

Startschot

Ziezo. Werk aan de winkel!

Hansje | 20:47 | Comments (8)

dinsdag 3 juni, 2008

Wegwijzer

"Weet je misschien of hier ook een Albert Heijn in de buurt is?" vroeg een mevrouw aan me terwijl ik in de Xenos liep te snuffelen.
"Waar is het metrostation?" vroeg een jonge meid toen ik het grote plein overstak.
"Er moet hier ergens kermis zijn..." aarzelde de helft van een stel vlak voordat ik het winkelcentrum verliet.

Het moet iets in mijn gezicht zijn, denk ik...

Hansje | 22:54 | Comments (0)

maandag 2 juni, 2008

Nou ja!

De laatste winkel was de dierenspeciaalzaak. Zoeken was niet nodig, want een kat op blaasgruisdieet heeft niks te kiezen. Eén merk, één smaak, vaste prik. Ik haalde de vertrouwde zak uit het schap en plantte hem naast de kassa.
"Dat is dan € 18,-," zei de verkoper.
"Pardon?" schrok ik. Toegegeven, de laatste keer dat ik zelf Födsels eten haalde was al een maand of twee geleden - de kattenoppas vult zo nodig ook de voorraden aan - maar dit ging wel heel snel. In april betaalde ik nog € 12,-.
De verkoper ging het voor de zekerheid nog even navragen. Maar inderdaad, de nieuwe verkoopprijs was € 18,-.
Een verhoging van 50%. Dat mag je met recht fors noemen. En met zo'n dieetkat kun je niet zomaar even overstappen op een ander merk. Wat, naar ik veronderstel, de fabrikant donders goed beseft.
Dat wordt dus een brief op poten, vanavond!

Hansje | 18:33 | Comments (2)

vrijdag 30 mei, 2008

Nr 40-X-827

Zo, de bevestiging is alvast binnen. Nu ik nog...

Hansje | 21:03 | Comments (3)

donderdag 29 mei, 2008

Wisseltruc

"Hebt u er daar nog meer van?" vroeg de caissière, terwijl ze een muntje van vijf cent omhoog hield. "Ik heb ze bijna niet meer."
't Was een kleine moeite om even mijn portemonnee na te speuren. En ik kon haar helpen aan vier stuivers, waarvoor ik netjes een muntje van twintig cent terugkreeg.
Maar als je dan in de volgende winkel tot de ontdekking komt dat de caissière door al het geschuif met muntjes vergeten was de € 5,- terug te geven waar ik recht op had, wordt het ineens wel een erg prijzige vorm van dienstverlening...

Hansje | 16:46 | Comments (6)

woensdag 28 mei, 2008

Aftellen

Hoera, we hebben een datum! Op 30 juni gaat het dan écht gebeuren: de laatste spullen van A. naar E. en dan voorgoed de deur in Nederland achter me terugtrekken. Het aftellen kan beginnen...

Hansje | 23:02 | Comments (2)

dinsdag 27 mei, 2008

Acclimatiseren

't Is wel weer even wennen allemaal...
Het spugen op straat. Het afronden in de winkels. De mensen die je tegenkomt en die je zwijgend passeren - ik groette per ongeluk een meneer die zijn hondje uitliet; hij keek me enigszins verbaasd en argwanend aan en kwam niet verder dan een aarzelende glimlach. De telefoontjes van bedrijven die me iets willen aansmeren en de instanties die hopen op een donatie. De rommelige trottoirs en dito tuintjes.
Maar de katten voelden meteen weer heel vertrouwd, natuurlijk.
:-)

Hansje | 16:07 | Comments (2)

maandag 26 mei, 2008

Tussen kastje en muur

Keurig op tijd zat ik met een nummertje in de wachtkamer van het arbeidsbureau in mijn voormalige woonplaats. Want ik mag dan parttime freelancer zijn, de rest van de tijd ben ik nog steeds werkloos, zodat ik elke twee weken een stempeltje op mijn kaart moet halen.
"U bent verhuisd," zei de ambtenaar die de nieuwe afspraak op mijn kaart zou moeten noteren. Dat wist ik al - en het arbeidsbureau wist het kennelijk ook. "Dan moet u naar het kantoor in D."
"Mijn bemiddelingsambtenaar zei dat ik daar bericht van zou krijgen en dat heb ik nog niet gehad," legde ik uit. Hij snapte het probleem. Maar toen ik het probleem nog groter maakte door aan te geven dat ik graag mijn rechtmatige vakantieweken wilde opnemen voor de verhuizing, schudde hij zijn hoofd. "Dat moet u in D. aanvragen."
Dat werd lastig. Want ik had mijn rugzak en laptop in een kluisje op het station gedeponeerd, met de bedoeling direct na het stempeltje de trein naar A. te nemen.
We overlegden even over de mogelijkheden. Ik zou vanmiddag alsnog naar D. kunnen gaan om de zaak te regelen, maar dan moest ik de reis naar A. uitstellen. De enige optie was om naar D. te bellen en dan te hopen dat ik daar een welwillende ambtenaar te pakken zou krijgen. Dus stapte ik naar buiten zonder stempel, maar met een telefoonnummer.
Ook de ambtenaar in D. begreep het probleem én besefte dat ik daar die ochtend niet uit kwade wil was weggebleven, maar door een communicatiestoornis. Hij zou in mijn dossier aantekenen dat ik mij netjes in L. had gemeld en dat ik pas ná mijn "vakantie" weer hoefde te verschijnen.
Het was even stressen, maar de trein heb ik nog gehaald. En over de vraag of ze niet per abuis de cheque voor april naar mijn oude adres hebben verstuurd, ga ik me pas druk maken als ik weer in L. ben...

Hansje | 22:20 | Comments (1)

zaterdag 24 mei, 2008

Op goed geluk

't Is feest in de stad. "Nei Ettelbréck" heet het en het duurt drie hele dagen. Gisteren begonnen, maar ik heb vandaag pas een kijkje genomen. Er was muziek, er waren steltlopers en handgeschilderde smurfen. En vooral héél veel kraampjes waar je iets te eten kon kopen.
Midden in het centrum prijkt het middelpunt van het feest. De bus waar je lootjes in kunt stoppen voor de grote tombola.

Er zitten vier lootjes van mij in. Dus wie weet win ik morgen een Draamrees. 13 Deeg op Bali-Lombok, bijvoorbeeld. Inclusief een Reesbong van € 500,-. Of 11 Deeg bei d'Lëtzebuerger an Amerika, dat lijkt me ook heel aantrekkelijk. En zelfs met een keer Gratis Iessen zu Ettelbréck zou ik al tevreden zijn.
Dus duimen maar!

Hansje | 18:51 | Comments (6)

vrijdag 23 mei, 2008

Eh...?

Verkeerstechnisch gezien woon ik in een nogal verwarrende straat...

Hansje | 22:57 | Comments (5)

woensdag 21 mei, 2008

Onder de pannen

Ik vreesde dat het een lastige missie zou worden. Want hier in L. hebben ze een merkwaardige voorliefde voor die loeizware gietijzeren pannen die je léég al nauwelijks kunt hanteren, dus laat staan met een maaltje spaghetti erin dat je wilt afgieten. Maar er moesten toch echt pannen komen, wilde ik weer eens echt kunnen eten. Dus trok ik er maar een fiks dagdeel voor uit.
Het viel mee. Al bij de eerste grote supermarkt vond ik een fraaie set. Diverse maten, met anti-aanbaklaag, glazen deksel en koudgrepen. En bovendien in discreet donkerblauw, wat perfect in de keuken past. Ter vervolmaking van het succes kreeg ik er zegeltjes bij waarmee ik kon sparen voor gratis tuingereedschap. Alsof ze mijn plannen voor het lapje grond achter 't appartement kenden.
Gisterenavond heb ik ze - ik kocht er heel traditioneel vier - volgens de instructie klaargemaakt voor gebruik. En straks ga ik in de natuurwinkel verse en verantwoorde ingrediënten halen voor een overheerlijke pasta.
Het gaat hier steeds meer op een huisje lijken! :-)

Hansje | 12:24 | Comments (2)

maandag 19 mei, 2008

Leerpunten

Wat ik in dit trainingsweekend wijzer ben geworden:
- Mijn lichaam voelt het danig als ik 40 km in de benen heb, maar herstelt zich snel en volledig met een beetje vertroetelen en een goede nachtrust.
- Ik moet voor en tijdens het wandelen meer eten. Zelfs de hellingen lijken makkelijker met voldoende brandstof aan boord.
- Looptechnisch gezien is het behoorlijk verwarrend als je ingesloten raakt tussen twee groepen militairen die elk hun eigen marsliedjes zingen in verschillende tempo's.
- Ik krijg er steeds meer zin in!

Hansje | 15:28 | Comments (1)

vrijdag 16 mei, 2008

Huisgenootjes

En ja hoor: al ruim vóór de afgesproken tijd stond de monteur op de stoep. Zodat ik nu weer op alle woonplekken verbonden ben met het internet.
Dus kan ik jullie eindelijk laten zien hoe de verzameling in de tussentijd is gegroeid. Dankzij de familie. Beide zussen hadden welwillend voor me bewaard en toen ik maandag bij de kleine grijze de collectie bekeek, bleek dat ook m'n tante nog een aantal exemplaren in haar tas had die ze wilde slijten aan de eerste de beste belangstellende die ze tegenkwam. En dat was ik! :-)
Nu heb ik er 11 van de 15. Eentje staat nog in A., maar die komt binnenkort ook bij z'n vriendjes wonen. Wordt het nóg gezelliger in het nieuwe appartement!

Hansje | 17:56 | Comments (4)

woensdag 14 mei, 2008

Als dat maar goed gaat...

Vanochtend om elf uur ging m'n mobieltje.
"Is er niemand thuis?" vroeg een meneer in onvervalst Luxemburgs.
"Eh... nee," antwoordde ik enigszins overrompeld. Hij stelde zich alsnog voor als de internetmonteur. "U zou toch vrijdag komen?" zei ik. Dat klopte. Maar hij had een uurtje over en was op goed geluk maar langsgegaan. Vergeefs dus. "En morgen?" vroeg hij hoopvol. "Dan ben ik onderweg. Ik zit nu in Nederland," moest ik hem teleurstellen.
Hij moest er even van slikken. En beloofde toen dat hij 't dan toch vrijdag maar zou proberen.
Probéren... Dat klinkt nauwelijks betrouwbaar. Dus ik ben benieuwd wanneer de internetverbinding er uiteindelijk écht gaat komen.

Hansje | 19:54 | Comments (4)

zaterdag 10 mei, 2008

En ondertussen...

zijn er allerlei zaken vrijwel onopgemerkt voorbij gegaan.
Zo beleefde dit weblog op 1 april zijn vierde verjaardag zonder dat ik zelfs maar een taartje voor jullie neerzette. En verbleef ik veertien dagen geleden alweer een jaar in L. Ook zag ik vanuit de trein koeien tot aan hun knieën in het water staan en veranderde tijdens de reis wel het landschap, maar niet de strakblauwe lucht. Verder bleken er tussen de 183 mailtjes die ik afgelopen week niet kon lezen twee nieuwe proefopdrachten te zitten, die weliswaar wat onhandig getimed zijn met nog een verhuizing op komst, maar niettemin uiterst welkom voor een beginnend freelancer. En tot slot ontdekte ik gisterenavond een dikke blaar op mijn teen, terwijl ik niet eens gewandeld heb.
Het leven is best wel mooi, eigenlijk. :-)

Hansje | 20:13 | Comments (2)

vrijdag 9 mei, 2008

Sprakeloos

De auto leek wel van elastiek. Elke keer als we dachten dat-ie vol was, bleek er nog een gaatje over voor nóg een tas. Zodoende kon vrijwel alles in één keer over op die zonnige zondag. Met twee vrouw sterk sjouwden we de enorme tv het ene appartement uit en het andere in zonder zelfs maar een krasje. Koffers en tassen stapelden we op in de lege werkkamer. Nadat ik mijn privé verhuizer had uitgezwaaid pompte de luchtmatras zich in no time op zodat ik die eerste avond kon zitten én liggen. De koelkast was keurig op temperatuur, het douchewater ook. Ik kan niet anders zeggen: de verhuizing is vlekkeloos verlopen.
Op de internetverbinding na. Die kwam niet. Misverstandje tussen L. en E. En heel veel telefoontjes en bezoeken aan het postkantoor later heb ik eindelijk een nieuwe afspraak. De monteur komt nu op 16 mei. Gelukkig heb ik ook nog een computer in A. én moest ik daar toevallig even zijn vanwege kleine-grijzedag. Dus kan ik eindelijk weer eens iets van me laten horen...

Hansje | 20:38 | Comments (5)

zondag 4 mei, 2008

Verhuizen

Nou, daar zit ik dan. Bijna m'n hele hebben en houwen in een zooi koffers, tassen en zakjes - dat kan nooit in één auto, denk ik. Maar da's niet erg, de rest haal ik morgen en dinsdag wel op, als ik hier de laatste zaken kom afhandelen. Nog heel even, straks gaat de telefoon en ga ik ook de laptop ontkoppelen. Dan ben ik waarschijnlijk offline tot morgen, als ook de internetverbinding verhuisd is. En als ik er weer ben, surf en log ik mooi wel vanaf m'n prachtige, nieuwe stekje! :-))

Hansje | 13:13 | Comments (8)

zaterdag 3 mei, 2008

Van alles wat

Het kan nog dommer, hoor! Papieren uitzoeken, één tasje vullen met Belangrijke Zaken die bewaard moeten worden en één met overtollig materiaal dat weg kan - en dan met het verkeerde tasje naar de oudpapierbak wandelen, bijvoorbeeld. Enfin, het zal de verhuisstress wel zijn.
Verder was het buiten heerlijk, maar kon ik er niet van genieten omdat het appartementje leeg en schoon moest. Hoewel ik toch nog even in de zon kon lopen om boodschappen te doen. Er is alweer aardig wat Nederlands te horen in de stad.
Intussen ziet het er hier inmiddels weer bijna net zo uit als toen ik er in trok. Maar dan wel een beetje schoner. ;-)

Hansje | 20:25 | Comments (0)

vrijdag 2 mei, 2008

Mis!

Net terug van weer een missie naar E. wilde ik de post uit de brievenbus halen. Maar wat gek... het sleuteltje paste ineens niet meer. Ik draaide het om en probeerde het nog eens. Niks. Verbaasd en licht foeterend stond ik in de hal van het appartementencomplex. Wat kregen we nou? Ze zullen toch niet tijdens mijn afwezigheid het slot veranderd hebben, in de veronderstelling dat ik al vertrokken ben? dacht ik. Nog een poging. Nu kon ik het sleuteltje met moeite in het sleutelgat wurmen. Maar draaien ho maar. Een beetje gefrustreerd klapte ik het kastje dicht.

Pas toen zag ik dat ik de brievenbus van de buren had willen openmaken...

Hansje | 22:29 | Comments (2)

woensdag 30 april, 2008

Geen feest

Toch loop je hier redelijk voor jan-met-de-korte-achternaam met je oranje feestmuts en je vlaggetje...

Daarom heb ik er uiteindelijk dan ook maar van afgezien...

Hansje | 22:02 | Comments (3)

Merkwaardig

Hoewel de studio in L. steeds kaler en leger wordt, lijkt het appartement in E. nog even onbewoond als op de eerste dag...

Hansje | 17:31 | Comments (1)

zondag 27 april, 2008

Thuishaven

Nú snap ik ineens waarom ik me in L. zo thuis voel!

Hansje | 20:28 | Comments (3)

zaterdag 26 april, 2008

Genieten

Wat is dat toch heerlijk: de eerste keer dat je met zonder jas in je kortemouwenshirtje boodschappen kunt gaan doen. En wat zijn de straten en parken dan ineens véél voller dan je de laatste maanden gewend was.
Het weer vroeg om een grote scrubbeurt, de tondeuze door de te lang geworden coupe en het opvissen van de korte wandelbroek. Morgen 20 kilometer lopen in 20 graden. Bepaald geen straf!

Hansje | 20:52 | Comments (2)

vrijdag 25 april, 2008

Niks regen

Nee hoor... alwéér geen lintje! :-(

Hansje | 19:45 | Comments (6)

donderdag 24 april, 2008

Pas op de plaats

Ja ja, ik ben er wel, hoor.
Maar tussen alle drukte door moest ik vandaag ineens héél erg slapen...

Hansje | 22:18 | Comments (0)

woensdag 23 april, 2008

Lente in huis

Eindelijk kunnen we weer de ramen open zetten en ook binnenshuis van het voorjaar genieten. Heerlijk!
En da's in L. al heel fijn, maar straks in E. wordt 't nóg fantastischer! :-)

Hansje | 15:53 | Comments (0)

dinsdag 22 april, 2008

A little bit more

Het leven bestaat op 't moment vooral uit heen en weer rennen. Niet altijd létterlijk - er zijn ook dagen dat ik vooral achter de computer zit, maar ook dan ben ik hard aan 't werk. Beetje bij beetje worden de spullen naar 't nieuwe appartement gebracht en verder ben ik druk-druk-druk met het voorbereiden van de "grote" verhuizing, vertalen, de contacten met de onvermijdelijke instanties en de gewone dagelijkse dingen zoals boodschappen doen en eten maken.
Vanaf morgen mag er nog een tandje bij. Want dan vertrekt m'n mede-fanlogbeheerder voor een welverdiende vakantie ver weg. Zodat ik ruim drie weken lang als enige verantwoordelijk ben voor het reilen en zeilen van het Fanlog.
Al lijkt het nóg zo druk, het kan altijd nog 'n beetje drukker! ;-)

Hansje | 21:04 | Comments (1)

zondag 20 april, 2008

Stempelen

Na bijna een jaar wandelen, vond ik het toch wel eens tijd voor m'n eigen Certificat de kilométrage. Da's een kaart waarop, na inlevering van een volle stempelkaart van de weekendwandeling, keurig het aantal gelopen kilometers wordt ingevuld. En als je 500 kilometer hebt afgelegd, krijg je een heus insigne.

Voor mij is de kaart een handige meter om na te gaan hoe veel trainingskilometers ik nog heb te gaan voor ik aan Nijmegen toe ben. Kenners adviseren minimaal 400. Mijn totaal voor 2008 staat nu op 78; sinds ik in juli 2007 met wandelen begon heb ik 223 kilometers in de benen. Dus ik ben al over de helft - maar ik moet de komende drie maanden nog héél veel weekends lopen!

Hansje | 21:49 | Comments (5)

vrijdag 18 april, 2008

Macht der gewoonte

Nog steeds kijk ik dagelijks op de nationale site naar het nieuwe aanbod op de woonmarkt. Maar het doel van die bezoekjes is nu totaal anders. Elke keer dat ik de verse appartementen bestudeer, besef ik hoe fantastisch ik het getroffen heb met mijn nieuwe stekje!

Hansje | 17:19 | Comments (3)

donderdag 17 april, 2008

Niets is veranderlijker...

Dit is de week van de steeds weer nieuwe planningen. Het valt niet mee hoor, twee verhuizingen... En steeds stuit ik weer op onmogelijkheden of onpraktische ideeën.
Nu ben ik er uit - denk ik. Eérst maar de nationale verhuizing helemaal afronden, zonder tussentijdse bezoeken aan Amsterdam. En dan begin mei, helemaal geïnstalleerd in E., voor langere tijd naar Nederland om de zaken daar voor te bereiden en af te wikkelen. 't Kan zijn dat de uiteindelijke verhuizing dan twee weken opschuift, maar het scheelt een hoop stress, haastwerk en heen en weer treinen.
Al reis ik waarschijnlijk (zo zien de huidige plannen er tenminste uit) nog één keertje *onnodig* op en neer. Maar dat is dan voor een tweedaagse wandeltocht hier in L. die ik niet graag zou willen missen. En die bovendien heel goed past in het trainingsschema voor de vierdaagse. Soms mag je ook best een beetje tijd reserveren voor de léukere dingen van het leven...

Hansje | 18:32 | Comments (2)

woensdag 16 april, 2008

Zekerheid

Op de officiële site:

De tweede inschrijfperiode voor de 92ste Vierdaagse is gesloten. De inschrijflimiet van 45.000 is niet bereikt en er zal geen loting plaats vinden. Iedereen die in de tweede periode heeft ingeschreven mag deelnemen.

Zo, die afspraak staat! Nu maar hopen dat de verhuizingen m'n trainingsschema niet al te veel overhoop gooien...

Hansje | 08:37 | Comments (4)

dinsdag 15 april, 2008

Ahum

Regelmatig zwaai ik er enthousiast mee bij allerlei min of meer officiële gelegenheden en transacties. En pas vandaag maakte een oplettende ambtenaar me er op attent dat mijn paspoort al sinds 8 januari verlopen is...

Hansje | 20:43 | Comments (2)

maandag 14 april, 2008

Tip

Ga in L. nóóit tussen één en twee naar de bank. Er is geen enkel enthousiasme om je te helpen en pas om tien over twee gaat het tweede loket open (en het derde, en het vierde...)

Hansje | 15:28 | Comments (2)

zondag 13 april, 2008

Zondag

Wat ik vandaag niet deed: wandelen.
Wat ik wel deed: de vitrage wassen en de kapotte haken vervangen, zodat ik de boel hier straks netter achterlaat dan de vorige bewoonster. ;-) Spullen uitzoeken die ik niet dagelijks nodig heb en die vast in handzame koffertjes en tassen pakken, die ik stuk voor stuk naar het nieuwe appartement kan brengen. Kijken naar de lente. Koffie drinken bij de tv en luisteren naar de wedstrijd die niet doorging dankzij een groepje idioten. Bellen met de kleine grijze, die niet mag mopperen, vindt ze - in elk geval niet structureel. ;-) Een to-do-lijstje voor morgen maken. Witlof met ham en kaas maken en daar op z'n zondags (met de voeten op de bank) van genieten. Me afvragen hoe ik ervoor kan zorgen dat die kleine mijn verlengde verblijf in Amsterdam straks kan overleven. Proberen een plan van aanpak voor de beide verhuizingen op te stellen - zonder succes, tot nu toe. En een stapel rondslingerende tijdschriften naar het oud papier brengen.

Geen slecht resultaat voor een zondag. En dan ligt er nog een hele avond voor me!

Hansje | 19:28 | Comments (1)

zaterdag 12 april, 2008

Een kinderhand...

Het zijn de kleine dingen die het leven aangenaam maken. Boodschappen doen wordt veel leuker als je elke keer iets koopt voor het nieuwe appartement. Al is het maar het stoffer-en-blik dat ik vandaag aanschafte...

De kleurige pakjes bloemzaad heb ik tot nu toe kunnen weerstaan, maar dat zal vast niet lang meer duren...

Hansje | 13:23 | Comments (3)

vrijdag 11 april, 2008

Dat valt dan weer mee

't Was een drukke dag. Druk en rommelig. Alles moest vlúg en er kwamen steeds nieuwe dingen tussendoor die óók nog "even" gedaan moesten worden. Het was een roekeloos laveren tussen haastige spoed in de alledaagse dingen en het meegesleurd worden in de adrenalineroes van succesvol snél ingrijpen terwijl de klus waarmee ik bezig was gewoon door moest gaan.
Aan het eind van de middag bonkte mijn hoofd en suisden mijn oren. Het ideale moment om de bloeddrukmeter eens te proberen, vond ik. Zo'n dag kan vast niet ongestraft blijven en ik had 't ding tenslotte niet voor niets gekocht.
Maar die laatste conclusie moet ik misschien bijstellen. Nadat het manchet weer was leeggelopen, knipperde de uitslag me tegemoet. 118-58.
Volgens mij heb ik helemaal geen bloeddrukmeter nódig...

Hansje | 20:07 | Comments (1)

donderdag 10 april, 2008

Daar gaan we weer

Net als je denkt dat je alle instanties afdoende hebt geïnformeerd en alle noodzakelijkheden in gang hebt gezet, noodzaakt de post je weer tot nieuwe actie. Zo kwam er een briefje van de vreemdelingenregistratie dat ze toch nóg een papiertje van me nodig hebben voordat ze m'n verblijfsvergunning kunnen toekennen. En stuurde het arbeidsbureau - waar ik nota bene vanochtend zélf ben wezen stempelen - me een vacature toe met het vriendelijke verzoek daarop te solliciteren. En ja, die verplichting bestaat ook hier.
De sollicitatie is inmiddels verzonden, de vreemdelingenregistratie hoop ik morgen tevreden te stellen.
En dan was er nog het telefoontje dat ik de sleutels van het nieuwe appartement kan afhalen. Dat ga ik maandag doen. Zodat ik nu al weet dat het ook vólgende week weer druk-druk-druk wordt. Maar wél leuk druk!

Hansje | 22:35 | Comments (4)

Ingeburgerd

Inmiddels ben ik al zó ver aangepast aan het bestaan in L. dat ik chats automatisch interpreteer als 'katten' en niet direct als de digitale gesprekjes die de afzender van de mail bedoelde...

Hansje | 16:12 | Comments (3)

woensdag 9 april, 2008

Nostalgie

Ik zag er goed uit, vonden de collega's. En de keuze uit de menu's was weer groot.
We aten en we praatten weer even bij. Gezellig. En grappig ook: we haalden herinneringen op aan tijden dat we elkaar helemaal nog niet kénden, maar wel gelijksoortige ervaringen hadden. Jaren waarin we onze vertalingen nog met de hand schreven en onze informatie opzochten in dikke boeken - omdat Google nog helemaal niet bestond. Voorhistorische tijden en apparaten: de stencilmachine, de revolutionaire typmachine-met-het-bolletje die zélfs een intern geheugen had. Het knippen en plakken van fotokopietjes tussen de handgeschreven teksten die door een typiste werden uitgewerkt. De goedkope vlekkerige balpennen die door werkgevers werden verstrekt en door ons stelselmatig werden vervangen door éigen vulpennen.
Het waren mooie tijden. Maar achteraf denk ik toch dat onze productie destijds aanzienlijk lager moet hebben gelegen.
We worden oud...

Hansje | 18:10 | Comments (3)

dinsdag 8 april, 2008

Tja

Het zijn heerlijke dagen, hoor. De adempauzes tussen het geregel door. Een beetje rondscharrelen, een paar rondes fanloggen, wat vertalen, de petflessen buiten zetten en de post doornemen. Lekker relaxt, want het rennen van instantie naar instantie hoeft pas mórgen weer. Dus is het lekker op m'n gemak genieten van de koffie, met de voeten op de bank.
Héérlijk!
Het levert alleen nauwelijks iets te loggen op...

Hansje | 19:26 | Comments (4)

maandag 7 april, 2008

Gek

De terrasjes in L. waren vandaag helemaal niet in trek...

Hansje | 15:44 | Comments (3)

zaterdag 5 april, 2008

Nu even niet

Weet je wat nog ingewikkelder is dan een naderende verhuizing?

Precies: twee verhuizingen. De voorbereidingen zullen me de komende weken flink bezig houden, denk ik. De eerste offertes van verhuizers zijn binnen en tijdens mijn eerstvolgende bezoek aan A. zal ik er eentje aan huis laten komen om de spullen persoonlijk in ogenschouw te nemen én - hoop ik - vast een aantal dozen achter te laten.
Vandaag heb ik een planning gemaakt voor wat ik nog te doen heb voor de eerste fase, de verhuizing van het studiootje in L. naar het appartement in E. Te beginnen met de administratie: het arbeidsbureau, het bevolkingsregister en, niet te vergeten, de internetprovider.
Bovendien kwam gisteren de nieuwe vertaling binnen, zodat ik die ook maar meteen heb ingepland.

Vanaf maandag dus. Want dat is het eerste goede voornemen dat ik dit jaar gemaakt heb: de weekends blijven zo veel mogelijk vrij. Een mens moet af en toe even kunnen ademhalen, nietwaar?
Morgen wordt er dus gewoon gewandeld. Als 't moet zélfs in de regen!

Hansje | 20:11 | Comments (5)

vrijdag 4 april, 2008

Oeps

Heel lullig: pas bij het overstappen in Brussel tot de ontdekking komen dat het prijskaartje nog aan je nieuwe voorjaarsjack hangt...

Hansje | 20:59 | Comments (5)

donderdag 3 april, 2008

Verzamelen

Helaas is het, ondanks mijn beroep op de zussen, bij twee smurfen gebleven. Maar ik heb inmiddels wél zes nijntjes!

En een heleboel leesvoer voor in de trein...

Hansje | 15:49 | Comments (11)

dinsdag 1 april, 2008

Herrie in de tent

Nu ik een nieuwe buurman blijk te hebben, is de aanstaande verhuizing naar L. nóg aantrekkelijker geworden...

Met drie feestjes in vijf dagen plus dagelijks een paar uur boren en schuren is buurman wel erg nadrukkelijk aanwezig...

Hansje | 22:16 | Comments (3)

Haastige spoed

Half december kreeg ik een tip over een verhalenwedstrijd. Altijd leuk, dus ik registreerde me op de site waar in januari uitleg en instructies zouden volgen.
Begin dit jaar verschenen er op de site een stuk of acht beginalinea's, geleverd door gerenommeerde auteurs. Daar moest je er een van kiezen en er vervolgens een verhaal aan vastknopen.
In maart maakte ik mijn keuze. Afgelopen donderdag noteerde ik zorgvuldig de woorden waar het verhaal mee moest beginnen in een blocnote. In de trein naar A. bedacht ik het verhaal. Zondag begon ik met schrijven. En nu is het af. Net op tijd, want vanavond sluit de inzendtermijn.
Ik vrees dat ik wel altijd een deadlinewerker zal blijven... ;-)

Hansje | 16:00 | Comments (1)

zondag 30 maart, 2008

Schok

De stop in Roosendaal duurde wel erg lang.
We hoorden sirenes, zagen zwaailichten. Er was iets gebeurd - dichtbij, want toen de sirenes stil werden zagen we in de verte nog de blauwe flitsen in het donker. Misschien een brandje langs het spoor, dacht ik. Of een ongeluk bij een spoorwegovergang even verderop.
"Deze trein rijdt niet verder," kwam een mevrouw van de spoorwegen in alle coupés melden. "Als u allemaal naar de stationshal gaat, hoort u daar hoe u verder kunt reizen."
Volkomen onvoorbereid stapte ik de trein uit. Op het perron, naast onze trein, lag een roerloze figuur. Drie, vier ambulancebroeders waren druk bezig te redden wat er te redden viel. In het voorbijgaan zag ik heel even het gezicht van het slachtoffer. Stil, rustig. En, gezien de inspanningen van de verplegers, nog wel in leven.
Treinverkeer gestoord wegens een aanrijding met een persoon meldden de borden in de stationshal. Schokkend genoeg, maar als het "jouw" trein is geweest, raakt het nog dieper.
Eindelijk thuis zocht ik de nieuwssites af. Geen woord. En ook in de krant van zaterdag geen berichtje. Zomaar een mens zonder naam, van wie ik nooit zal weten of het een gewílde aanrijding was of een ongeluk, en hoe de afloop was.
Het enige dat rest is het onvergetelijke beeld van dat stille, rustige gezicht op het koude perron van Roosendaal.

Hansje | 17:57 | Comments (4)

maandag 24 maart, 2008

Zinvol

"Hou een blocnote in de buurt en schrijf alles op wat je te binnen schiet aan zaken die je rond de verhuizing moet regelen of aanschaffen," adviseerde oudste zus.
Dat klonk als goede raad. Dus loop ik nu constant met een opschrijfboekje rond.

Er staan al twee dingen op het lijstje. Dat ik een gietertje moet kopen en dat ik per se een forsythia op het terrasje wil zetten.

Dat schiet nog niet zo op, geloof ik...

Hansje | 16:52 | Comments (6)

vrijdag 21 maart, 2008

Drukdoenerig

Dinsdagochtend ga ik het huurcontract tekenen. Een mooi vooruitzicht, maar er kleefden praktische problemen aan. Want het betekent dat ik er ook voor moet zorgen dat dinsdagochtend het geld van de borg én de commissie voor de makelaar in hun bezit komt. Terwijl de banken goede vrijdag vieren en er meteen maar een lang paasweekend aan vastknopen.
Dat vergde wat creatief piekerwerk, maar ik vond een uitweg. Het postkantoor bleek vandaag wél open. En daar kon ik een paar postcheques innen die hier al een paar weken rondslingeren.
Zodat ik nu het hele weekend moet waken over een envelop-met-inhoud. À raison van een riant bruto maandsalaris. Ik voel me net een louche autohandelaar die zijn verdachte vehikels alleen in contante transacties van de hand doet. Of een malafide vastgoedmakelaar die een zakcentje wil witwassen. Enfin, het is in elk geval geregeld zodat niets het nieuwe huurcontract nog in de weg staat.

Bovendien liep ik in het stadscentrum nog tegen de feestelijke opening van het 'witte-fietsenplan' van L. op. Prachtige fietsen die her en der verspreid te vinden zijn en waar je als abonnee vrijelijk gebruik van kunt maken. Als alternatief voor de dagelijkse opstoppingen en uitlaatgassen. Hopelijk slaat het hier beter aan dan destijds in Amsterdam.
De witte fietsen zijn hier trouwens blauw. Veel fotogenieker! ;-)

Hansje | 15:45 | Comments (5)

donderdag 20 maart, 2008

Af en aan

Ach gos... de verwarming heeft de hik. Soms doet ie het eventjes, maar een kwartiertje later zijn alle radiatoren weer koud.
Da's wel een apart gevoel hoor: mechanisch opgewekte opvliegers. Een heel nieuw fenomeen...

Hansje | 21:40 | Comments (2)

Concentratie

Dan kan eindelijk die oude, ingezakte bank weg... dan kan ik die vervangen door een slaapbank, wel zo praktisch want er komen vast wel eens logés... Hoe veel boekenkasten zal ik meenemen en wat doe ik met de boeken waar geen plaats meer voor is?
Zijn mijn pannen geschikt voor dit fornuis? Misschien ook maar kijken naar een nieuwe set... Ga ik in de grote kamer slapen of zal ik die inrichten als werkkamer?
De vitrinekast gaat zéker mee... maar wat doe ik met de drie ladekasten? Laat ik nu eindelijk maar eens al die losse bijzettafeltjes vervangen door een echte salontafel...

En probeer dán maar eens je hoofd te houden bij de werkbeschrijving van een pen-en-gatverbinding!

Hansje | 12:27 | Comments (2)

woensdag 19 maart, 2008

Drukke weken op komst

YES!!!
Jippie! Hieperdepiep hoera! Yes-yes-yes!
Aan het eind van de ochtend kwam het verlossende telefoontje. Het appartement-met-riviertje wordt van mij! :-)
Wel willen de eigenaars het voor mijn komst nog een beetje opknappen. Wat timmerwerk, een likje verf. Of dat een bezwaar was, vroeg de makelaar. Nou nee. Alles wat ik niet zélf hoef te doen is meegenomen, nietwaar? En dat extra maandje kan ik nog wel wachten, nu ik weet dat ik straks écht de ruimte heb voor mezelf en het kwartet.
Nu eerst maar even genieten van het vooruitzicht. En daarna druk aan het piekeren en rekenen hoe ik die grootscheepse verhuizing van meubels en katten ga aanpakken...

Hansje | 13:22 | Comments (19)

dinsdag 18 maart, 2008

The sound of silence

De hele dag bleef mijn telefoon angstvallig stil. En dan mag geen nieuws wel góed nieuws zijn, het is behoorlijk ontregelend als je zit te wachten op een telefoontje dat niet komt.
In de tweede helft van de middag begon het geduld op te raken. Ik belde de makelaar.
Nee, hij had nog niets gehoord. En hij had de eigenaar ook niet kunnen bereiken. Morgen zou hij het opnieuw proberen.

Zucht. Dan kan ik net zo goed wél koffie drinken na half elf...

Hansje | 21:58 | Comments (0)

maandag 17 maart, 2008

Paasverrassing

Dat het verschijnsel bestáát, herinner ik me uit een grijs verleden.
't Was het jaar dat mijn neustussenschot werd rechtgezet. Ik bracht de paasdagen door in het ziekenhuis, waar ik me heel zielig vond met de dikke proppen watten op m'n bovenlip en de dichtzittende neusgaten die me dwongen door mijn mond adem te halen, zodat ik voortdurend een droge keel had en uitzonderlijk veel dorst. De familie bracht lekkers om de feestdagen wat draaglijker te maken. Maar wat me écht opkikkerde was het dunne laagje sneeuw dat het paasfeest iets heel bijzonder en tegenstrijdigs gaf.
Dat zou ik dit jaar wéér kunnen meemaken. En stiekem hoop ik dat de voorspellers het bij 't rechte eind hebben. Dan krijgen we een witte pasen!

Hansje | 20:46 | Comments (1)

I do like mondays

Nee, nog geen nieuws over het appartement. Maar wel de optie voor een nieuwe bezichtiging mocht 't ook deze keer niet doorgaan. Plús een nieuwe proefopdracht en dus zicht op nog meer werk.
Tel daarbij op dat het vertalen ook vandaag weer lekker vlot, dat de koffie in ruime mate voorhanden is en dat ik eindelijk eens géén regen zie als ik naar buiten kijk, en de conclusie is duidelijk. Geen spóór van maandagblues - doe mij morgen nóg maar zo'n dag!

Hansje | 15:46 | Comments (3)

zondag 16 maart, 2008

Zomaar een zondag

Geen wandeling vandaag. Dat had niets te maken met het weer, maar alles met het been dat weliswaar geen pijn meer doet, maar nog wel een beetje zwabberig en onzeker blijft. En omdat de georganiseerde tocht zich afspeelde in een onbereikbaar oord, zou ik er in m'n eentje op uit moeten. Ik zag mezelf al hulpeloos stranden in een groot bos zonder oriëntatiepunten die ik aan de noodzakelijke hulptroepen kon doorgeven.
Dus werd het een dagje thuis. Gevuld met gevarieerde activiteiten. Van een bonte was tot een telefoontje naar de kleine grijze (ze maakt het goed), van luisteren naar de wedstrijden van Ajax en PSV tot de huishoudelijke klussen die er gisteren niet van waren gekomen.
En vooral gevuld met vertalen. Heel veel vertalen, zodat ik inmiddels flink voor lig op het schema. Dat geeft me volgende week wat ruimte voor het geval dat ik ergens een huurcontract moet ondertekenen. Of voor het minder aantrekkelijke alternatief dat ik opnieuw op huizenjacht moet. En het biedt me in elk geval de zekerheid dat ik de deadline ga halen, wat weer het perspectief biedt op nieuwe opdrachten.
Een heel vruchtbare zondag dus. :-)

Hansje | 20:48 | Comments (0)

zaterdag 15 maart, 2008

Overdaad

Omdat ik ze zo gezellig vind staan op tafel, heb ik al drie keer een bakje met gekleurde paaseieren gekocht. Met pasen wil ik alleen maar gele en blauwe in het mandje hebben, dat past het best bij m'n interieur. Alle andere kleuren eet ik er daarom zo snel mogelijk tussenuit... ;-)

Hansje | 22:23 | Comments (2)

woensdag 12 maart, 2008

Via een omweg

Er rustige geen zegen op de bezichtiging van het appartement waarvoor ik vandaag een afspraak had.
't Was maar twee haltes met de trein. Acht minuten. Maar het werd uiteindelijk wat later. Want hoewel de trein keurig stopte op het stationnetje waar ik wilde uitstappen, vergat de conducteur de deuren te ontgrendelen. Noodgedwongen reisde ik maar mee naar het volgende station, waar ik een klein half uur op de trein in de andere richting moest wachten. Gelukkig begon het ook nog te regenen en bleek ik me in een heel klein gehucht te bevinden waar zelfs de kleinste koffiebar kennelijk niet als rendabel werd beschouwd.
Vanaf een ongemakkelijk metalen stoeltje belde ik de eigenaar van het appartement en legde hem in m'n beste Frans het probleem uit. Hij was bereid te wachten.
Op de terugweg kon ik wél uitstappen in het station van bestemming. Alleen was er geen dorpje te bekennen. Slechts een lange, heuvelachtige provinciale weg. Ik gokte op rechtsaf. Dat bleek de juiste richting, maar die toevalstreffer nam niet weg dat de dorpskern zo'n zes kilometer van het station verwijderd bleek. Gelukkig besefte de eigenaar van het appartement dat ook: toen ik een paar honderd meter had afgelegd, belde hij dat hij me wel even kwam ophalen.
Het appartement was niet onaardig. Maar zelfs in de dorpskern bleek geen winkel, apotheek of arts te vinden. Een schoonheidssalon leek de enige commerciële onderneming op loopafstand. Niet direct een noodzakelijke levensbehoefte. Naar een dierenarts durfde ik niet eens te vragen.
Weer niet, dus. En hoewel de situatie nog niet nijpend is, hoop ik nu toch snél woonruimte te vinden die aan álle eisen voldoet.

En nee, ik hoefde niet terug te wandelen naar het afgelegen station. Er bleek ook een bus naar de stad te rijden...

Hansje | 21:07 | Comments (1)

dinsdag 11 maart, 2008

Onderweg

Wat me tussen A. en L. vandaag opviel:
- hoe leger de treinwagon, hoe zorgvuldiger reizigers hun zitplaats uitkiezen
- reigers zien er altijd uit alsof ze het koud hebben
- de straten in Namen waren veranderd in kanalen
- de trein naar L. is aanzienlijk langer dan de Belgische perrons waarlangs hij moet stoppen (zodat de conducteur omroept uit welke wagons je niet kunt uitstappen)
- nog heel even, dan kom ik weer vóór zonsondergang in L. aan
- het kan knap koud worden in huis als de verwarming viif dagen uit staat

Hansje | 21:33 | Comments (2)

Griezelen

Ergens in de loop van de nacht moet mijn geest zijn overgenomen door aliens of dolende voorouders. Dat is de enige verklaring die ik kan bedenken voor de haast onbedwingbare behoefte die ik vanochtend voelde om een borduurpakket aan te schaffen...

Niet gedaan, hoor! Er moeten nog minstens vijf nooit afgemaakte kruissteekwerkjes door het huis zwerven...

Hansje | 12:04 | Comments (1)

vrijdag 7 maart, 2008

Vreemde geluiden

Terwijl ik naar het journaal kijk, hoor ik op de achtergrond een kat lelijk kuchen. Kggggt-kggggt-kggggt. En als ik de afwas doe, hoor ik het weer. Kggggt-kggggt-kggggt. Het klinkt verre van gezond.
Als ik een uur later vanuit de makkelijke stoel opnieuw een gedempt kggggt-kggggt-kggggt in de verte hoor, kan en wil ik het niet meer negeren. Ik ga op zoek naar het lid van het kwartet dat zo zit te hoesten, om te kijken of ik morgen toch maar even langs de dierenarts moet.
Meisje is in diepe rust. Födsel en Dinky liggen lekker relaxt op m'n bed en bezweren me dat er niks aan de hand is. Vitesse kijkt me vanaf de linnenkast met onschuldige ogen aan. Ik was het niet, hoor!
Vol vraagtekens loop ik weer naar beneden. En besef dán pas dat ik tijdens het avondeten de printer opdracht heb gegeven om een stuk of zeventig pagina's - in kleur - af te drukken. Hij doet trouw wat hem gevraagd is. Trouw én een tikkeltje luidruchtig: kggggt-kggggt-kggggt zwoegt hij op elke pagina...

Hansje | 21:40 | Comments (5)

Voetballertje

Nog niet eens een etmaal in Nederland en ik heb er al eentje in de wacht gesleept...

Hansje | 16:21 | Comments (8)

donderdag 6 maart, 2008

Haastige spoed

Toen het eindstation van de trein werd aangekondigd, sprong de jongeman aan het eind van de coupé opgelucht overeind en begon zijn drie tassen naar de uitgang te slepen. Ik stond vlak achter hem toen we het centraal station binnenreden.
Zodra hij het perron in zicht kreeg, begon de knaap ongeduldig op de knop naast de treindeuren te drukken. Hij zuchtte toen de deuren niet open bleken te gaan. Zelfs niet toen we helemaal tot stilstand waren gekomen.
Toen heb ik hem er toch maar even op gewezen dat de deuren zelden open gaan als je op de knop voor 'sluiten' drukt...

Hansje | 21:44 | Comments (5)

Ik ga op reis en ik neem mee...

Het is weer tijd voor een weekend met de katten. En met de kleine grijze, die we zaterdag feestelijk mogen toezingen en van cadeautjes voorzien. Voor iemand die 93 wordt, is 'lang zal ze leven' wel een heel toepasselijke tekst, dunkt me.
Mijn rugzak lijkt leeg, maar dat is schijn. Hij zit boordevol plannen, voornemens en ideeën. En ik weet al wat er allemaal in zal zitten als ik dinsdag weer terugreis naar L.
Ik heb er zin in!

Hansje | 12:36 | Comments (2)

dinsdag 4 maart, 2008

De tweede ronde

Zo. Nu ik zelf weer helemaal op de rails sta, is ook de huizenjacht weer geopend.
De eerste twee appartementen zijn alweer gewogen en te licht (nou ja, eerder te klein en te donker) bevonden. Volgende week - dit weekend moeten er eerst familiefeesten worden gevierd - met dubbele kracht verder!

Hansje | 17:33 | Comments (0)

zondag 2 maart, 2008

Dubben

"Ik bewonder je discipline," zei een vriendin toen ik aankondigde dat ik natúúrlijk vandaag ging wandelen. Ondanks de weersvoorspelling, die donkere wolken en regenbuien liet zien.

Maar dat was gisteren. Vandaag is die discipline vér te zoeken. Het lijf wilde graag nog een uurtje blijven liggen, het hoofd wilde direct na het ontbijt met koffie weer aan het vertalen.
En toch, en toch, en toch... Het trainingsschema begint redelijk dwingend te worden. Nog 135 dagen tot N-day. En bovendien: eenmaal aan de wandel, is het zó heerlijk om te lopen door die fraaie landschappen hier.
Ik heb mezelf een uurtje respijt gegeven. Een uur om af te wegen en knopen door te hakken. Maar diep in m'n hart weet ik het al.
Natúúrlijk ga ik wandelen. Veel te lekker om te (laten) lopen! ;-)

Hansje | 10:41 | Comments (1)

zaterdag 1 maart, 2008

't Kan verkeren

Pas donderdag drong het tot me door dat de beslissing van de eigenaar niet alleen ging over mijn kredietwaardigheid. Die dag belde de makelaar om te laten weten dat vrijdag de nieuwe bewoner zou worden gekozen uit de enthousiaste kandidaten die tot de laatste selectie waren doorgedrongen. Stom dat ik niet eerder had beseft dat ik natuurlijk niet de enige was die zo'n fraai appartement zou willen bewonen.

En ik wás al een beetje down.
Piekerig over de dubbele woonlasten en hoe lang bruin die nog zou kunnen trekken zonder de reserves te moeten aanspreken.
Miezerig vanwege de zeeën van tijd waarover ik elke dag beschikte en die ik nauwelijks zinvol kon invullen. Enerzijds omdat m'n enige opdrachtgever pas in de zomer het eerste werk zou toesturen, en anderzijds omdat ik door het gebrek aan ruimte, gereedschap en materiaal geen showmodellen kon maken om te toetsen of mijn artistiekerige knutsels een markt zouden aanspreken.
Zeurderig omdat er zo weinig vaart in de ontwikkelingen zat en ik af en toe begon twijfelen aan de slagingskans van mijn grootse plannen in L. en me bezig hield met de vraag of ik niet beter ten halve kon keren.

Vrijdag belde de makelaar. Het appartement ging naar een jong koppel, had de eigenaar beslist. Jammer maar helaas, zei ik dapper in de telefoon. Ondertussen wenste ik het koppel én de eigenaar heel gemeen toe dat er binnen het jaar een tweeling bij kwam en de woonruimte begon te knellen.
Maar ik kon het hébben. Want net een paar uur eerder dwarrelde er een schitterende vertaalopdracht mijn mailbox binnen. Geen wereldliteratuur (integendeel), maar een stevige tekst met een mooie omvang. En - nog belangrijker - van een bureau dat héél veel opdrachten uitdeelt aan z'n freelancers. Dus bij een succesvolle afronding - en daar ga ik natuurlijk m'n stinkende best voor doen - kan ik wellicht een mooie basis leggen voor m'n toekomstplannen.

Dinsdag willen ze graag de eerste pagina's die ik heb bewerkt beoordelen. Dat wordt dus een weekendje hárd werken. Maar met zicht op zoveel mogelijkheden vind ik dat niet te veel gevraagd.
En ondertussen heb ik me ook alweer gemeld als potentiële huurder van een stuk of vijftien ándere beschikbare huizen en appartementen.

Ik ben weer terug. In alle opzichten. :-)

Hansje | 20:24 | Comments (6)

zaterdag 23 februari, 2008

Dagdromen

Terwijl ik plichtsgetrouw m'n appartementje opruim en schoonmaak, relaxt naar een suffe tv-film zit hang te kijken en verwachtingsvol een mooie wandelroute voor morgen uitzoek, heb ik ondertussen visioenen van plantenbakken, schommelbanken en een warmgloeiende terrashaard...

| 03:18 | Comments (1)

vrijdag 22 februari, 2008

Stapje voor stapje

Zo op het eerste gezicht heeft de eigenaar geen zwaarwegende bezwaren tegen me. Maar of ik wat bewijzen van m'n kredietwaardigheid kon opsturen. Gelukkig had ik met een vooruitziende blik de papieren van m'n gouden-handdrukfonds van de voorlaatste baas mee naar L. genomen. Dat zijn bedragen waar je indruk mee kunt maken. En dan hebben mijn negen jaren daar toch nog iets fraais opgeleverd.
Nu is het appartement nog steeds in de aanbieding. Maar als mijn dossier bij de eigenaar is gepresenteerd, hoop ik dat het meteen van de site verdwijnt. Ik kan bijna niet wachten!

| 04:00 | Comments (4)

donderdag 21 februari, 2008

Nog één keer duimen

Niets is veranderlijker dan de mens...
Was ik er al die tijd van overtuigd dat het ideale huis in het noorden van L. zou liggen, nu ben ik als een blok gevallen voor een schitterend appartement in het zuiden. Een penthouse, spiksplinternieuw, met twee grote terrassen, een schitterend uitzicht en alle luxe en comfort die ik me maar kan wensen.
"Ja, ik wil!" liet ik de makelaar direct na thuiskomst weten. Nu is het afwachten of de eigenaar mij acceptabel vindt als huurder. Dus met een beetje geluk is het eind van de zoektocht in zicht!

En om de mazzel compleet te maken, bleek gisteren de uitkering gestort. Wat een timing!

| 05:09 | Comments (5)

woensdag 20 februari, 2008

Spijbelen

Als 's ochtends vroeg kort na elkaar beide bezichtigingsafspraken voor vandaag worden afgezegd, voelt dat als een onverwachte vrije dag. Hoewel de telefoontjes van makelaars gewoon doorgaan. Hun werktijden heb ik nog steeds niet doorgrond, maar het klinkt alsof ze 24 uur per dag met de huizenhandel bezig zijn.
Vrijdag ga ik *het* huis bekijken. Dat had ik al bij mijn eerste zoektocht uitgekozen als de ideale woning, maar toen was er nog een gegadigde die de knoop moest doorhakken. Het is nog steeds beschikbaar, dus ik heb vanochtend meteen een afspraak geregeld.
Nu maar hopen dat deze week eindelijk het bericht over een uitkering komt. En liefst ook het bijbehorende geld, zodat ik niet wakker hoef te liggen van de eventuele borg en commissie.
Het blijft nog even spannend!

| 06:53 | Comments (3)

dinsdag 19 februari, 2008

Vreemd

Is dat een nieuwe trend? Om, als je met z'n tweeën in bus of trein stapt, aan weerskanten van het gangpad te gaan zitten en de raamplaatsen open te laten? En om dan gezellig over het gangpad met elkaar te babbelen, zodat nieuwe passagiers die een zitplaats zoeken genoodzaakt zijn te storen in dat goede gesprek? En zodat enige stemverheffing nodig is om elkaar te verstaan, waardoor alle omringende reizigers kunnen meegenieten van de koetjes en kalfjes?
Vroeger zag ik het vooral tieners doen. Maar tegenwoordig lijkt het ook helemaal ingeburgerd bij middelbare vrouwen en mannen. En wat de zin er van is? Joost mag het weten...

| 09:33 | Comments (3)

maandag 18 februari, 2008

Van hot naar her

Het aantal bezichtigingen is inmiddels gestegen tot negen. Zo kom je als werkloze je dagen wel door.
Om de selectie een beetje overzichtelijk te houden, heb ik een handig kaartsysteem aangelegd. Elke woning waar ik op reageer wordt een kaartje. Met een samenvatting van de beschrijving op internet en met welke bus of trein ik er kan komen.
Daaronder staat mijn prioriteitenlijstje. Bovenaan uiteraard de katten: als zij niet welkom zijn, verdwijnt het kaartje meteen in de prullenbak.
Het lijstje vul ik ter plekke in. Is er een terras of tuin? Een ligbad? Hoe is het uitzicht? Zijn er winkels in de buurt (pluspunt) of drukke verkeerswegen (minpunt)?
Thuis besluit ik dan of een kaartje mag 'blijven' tot de definitieve beslissing, of dat de minpunten zodanig overheersen dat ik direct al weet dat de woning de finale niet zal halen. En hopelijk kan ik dan vrijdag al een knoop doorhakken.
Twee bezichtigingen heb ik nu achter de rug. Eén kaartje mag blijven, het andere werd een 'nee'.
Nog zeven te gaan. Of acht, want zojuist werd ik alweer gebeld. Dus misschien moet ik er nog een weekje huizen-kijken aan vastknopen...

| 04:53 | Comments (0)

zondag 17 februari, 2008

Tring!

Nadat ik vrijdag en gisteren mijn interesse in een stuk of tig huizen had gemeld, kon ik met een gerust hart op stap, dacht ik. Vóór maandag zouden de makelaars niet aan de telefoon hangen.
Mooi wel dus.
Vlak voor ik de bossen rondom Dudelange in dook, ging mijn mobiel. Ik had gemaild over een huis, vertelde de mevrouw aan de andere kant. Wanneer wilde ik het bekijken? Hoewel ze enigszins teleurgesteld bleek omdat het vanmiddag niet meer zou lukken, begreep ze wel dat het erg veel gevraagd was om me vanuit de Dudelangese bossen naar de andere kant van het land te haasten. En woensdagmiddag kon gelukkig ook.
Daarmee staat de teller nu op vijf woningbezichtigingen in drie dagen. En met een beetje geluk komen er daar nog veel mee bij. Tenzij een van die vijf het ideale huis is, natuurlijk...

| 03:58 | Comments (2)

zaterdag 16 februari, 2008

Gokken

Een strakblauwe lucht met een stralende zon. Dat lokt een mens naar buiten.
Bleef het wandelen vandaag beperkt tot de stad, morgen gaan we weer georganiseerd in de benen. Althans, als ik het startpunt van de tocht kan vinden. Want het plaatsje waar de wandeling plaatsvindt, telt maar liefst vier - VIER! - treinstations. En dat terwijl de hoofdstad van het land het er met slechts eentje moet doen.
Enfin, we zien het wel. Ik stap maar uit in de meest centraal gelegen halte in de hoop dat de wegwijzers naar de start op grote schaal verspreid zijn...

| 08:33 | Comments (1)

vrijdag 15 februari, 2008

Het land in

Nu al het geregel achter de rug is, heb ik weer volop tijd om me extra enthousiast op de huizenmarkt te storten. Het lijkt er op dat het aanbod wat groter wordt. In elk geval is er genoeg te bekijken en te overwegen. Volgende week ga ik drie appartementen bekijken. Mét terras en een warm welkom voor de katten. Dus duimen maar weer!

| 06:21 | Comments (3)

donderdag 14 februari, 2008

Happy Valentine

Als ik op tv allerlei mensen héél vals de meest romantische liedjes hoor zingen voor hun teerbeminde, moet ik erg hard m'n best doen om de neiging te bedwingen even naar de brievenbus te lopen om te kijken of de postbode vanmiddag niet tóch nog iets gebracht heeft... ;-)

| 09:00 | Comments (2)

woensdag 13 februari, 2008

Daar gaan we weer

Dag huis! Dag kleine grijze, dag zussen! Dag winkelcentrum, dag Amsterdam! Dag lieve, lieve katten...
Ik ga weer richting L. Tot over drie weken!

| 11:48 | Comments (0)

Achter op schema

In Roosendaal had de trein drie minuten vertraging. In Antwerpen waren het er al vijf. En in Brussel kwamen we negen minuten later aan dan het spoorboekje aangaf.
En dat is nét iets te veel, als je maar zes minuten overstaptijd hebt...

| 09:06 | Comments (1)

dinsdag 12 februari, 2008

Wow

Nee maar: heb ik zelfs nog een prijs gewonnen met een kraskaart die ik vandaag in m'n handen kreeg gedrukt. En niet zómaar een prijs. Een heuse Ipod Nano!
Ik mag 'm gratis meenemen. Althans... dan moet ik wél eerst een ooglaserbehandeling ondergaan. À raison van € 975,-. Een van onze medewerksters neemt binnenkort contact met u op voor een afspraak voor vrijblijvend vooronderzoek, stond er bij de felicitatie.
Ik denk dat ik die prijs toch maar laat schieten...

| 11:03 | Comments (3)

Uitje

Drukte en geroezemoes. Enorme, veel te warme hallen. Moeie voeten, ellebogen die in je zij porren en lange rijen ruggen voor je neus. Opgewekte exposanten die je met luide stemmen naar hun stands lokken. Geuren, kleuren, een duizelingwekkend aanbod en indrukken die vannacht nog rusteloos door je hoofd dwalen. Overbodige hebbedingetjes, nieuwigheden waar geen mens op zit te wachten, vernuftige uitvindingen die je bij lange na niet kunt betalen. Hapjes om te proeven en drankjes om te proberen. Tijdschriften die je op het lijf geschreven zijn en boeken die je niet mag missen. Lopen, slenteren, schuifelen, stilstaan en hopen op een zitplaats in de koffiehoek. Giechelen om de volle tassen en de gesprekken om je heen.
Vandaag doen we een dagje Huishoudbeurs!

| 10:02 | Comments (0)

Hébben!

Sjonge, wat is dat vermoeiend! Niet eens het slenteren, maar vooral al die standhouders die elkaar overschreeuwen. Met de fraaiste verhalen en de verleidelijkste aanbiedingen.
We begonnen in de hal met etenswaren en daar eindigden we ook weer. Zodat we de lekkere hapjes twéé keer konden proeven. Het minibakje boerenkool met worst, de rode kool met cranberries (lekker) en met peer en kaneel (nóg lekkerder), de cake met chocoladesnippers, de chilikroepoek en tonijnsalade. We nipten van zuiveldrankjes, fruitsapjes, kruidenthee en espresso. Zo kun je makkelijk een maaltijd uitsparen.
En tussen die twee ronden in, testten we de massagekussens, bestudeerden we de robotgrasmaaiers, verzamelden we probeerverpakkingen, probeerden we het brillenbad en lieten we ons handschrift analyseren.
De Huishoudshopper lieten we aan ons voorbij gaan. Maar desondanks kwamen we met een flinke oogst weer thuis.

Nu ga ik m'n voeten vertroetelen. En morgen vijf uur slapen in de trein. Want je bent een dagje hélemaal uit, maar daar moet je wel van bijkomen!

| 07:13 | Comments (5)

maandag 11 februari, 2008

Op een mooie lentedag

Alweer zo'n dag waarop boodschappen doen verre van een straf is en de wandeling over het winkelcentrum extra wordt gerekt. Maar ook een dag waarop de kriebels toeslaan en tot een belachelijk vroege voorjaarsschoonmaak leiden. Waarbij veel blote t-shirtjes werden gewassen en ettelijke laden en kastjes werden leeggehaald. Dat zal ik in maart of april vast nog wel eens dunnetjes overdoen, maar soms is het best handig om in februari al zo'n opruimaanval te hebben. Vooral als er verhuisplannen op stapel staan. Vier vuilniszakken en grote stapels voor de papierbak zijn er vandaag het huis uit gegaan. Allemaal spullen die niet mee hoeven naar L. Dat veroorzaakt niet alleen een opgeruimd huis, maar ook voor een opgeruimd gevoel.
En nu ben ik zélf aan de beurt. Hoog tijd voor het nieuwe lenteblond!

| 06:05 | Comments (2)

zondag 10 februari, 2008

Een van de velen

Door het wandelen - en dit weekend ook door op het balkon te zitten - heb ik de hele winter door best een bruin hoofd gehouden. Maar daar is geen lol meer aan, met al die 'zomerse tintjes' die je tegenwoordig uit een tubetje kunt halen...

| 02:49 | Comments (3)

vrijdag 8 februari, 2008

Noodzakelijkheden

Dingen die ik steevast doe als ik in A. ben:
- een broodje kroket eten
- pittige oude kaas kopen
- voorraden inslaan voor de medicijnkast
- langs de Nederlandse zenders zappen
- zoute drop scheppen
- de nieuwe Vrij Nederland halen en lezen
- door de aanbiedingen van de Lidl snuffelen
- een Staatslot aanschaffen
- met de hand afwassen

| 09:54 | Comments (2)

maandag 14 januari, 2008

Lichte vertraging

Zelfs als de kerstkaart die vandaag arriveerde de áller-allerlaatste van de editie 2007 blijkt te zijn, is het vorige record ruimschoots gebroken...

| 09:23 | Comments (0)

Herkenning

Gelukkig knarsen de ambtelijke molens in L. net zo moeizaam als die in Nederland. Om weer aan de slag te komen en in je onderhoud te voorzien tot het zo ver ís, zijn er stapels formulieren om in te vullen, regels om te volgen en gesprekken om te voeren. Maar voetje voor voetje bereiken we een status quo waarin ik het een tijdje uit kan zingen.
De volgende halte staat gepland voor donderdag. Dan heb ik een eerste gesprek met "mijn" ambtenaar. En tot die tijd hoef ik alleen maar "beschikbaar te zijn". Daar kan ik mee leven. En afgezien daarvan is het natuurlijk niet verboden om zelf alvast maar op zoek te gaan...

| 03:30 | Comments (0)

zondag 13 januari, 2008

Beperkingen

Vrijdag kwam onverwacht toch nog het wachtwoord waarmee ik "met een paar muisklikken" mijn eigen website kon bouwen. Een snelle rondblik op de site leerde me dat het best iets ingewikkelder kon worden dan de slogan beweerde.
Vanmiddag volgde ik de interactieve workshop die volhield dat iedereen, van baby tot kindse grijsaard, het klusje in een handomdraai kon klaren.
Vervolgens worstelde ik anderhalf uur met een koptekst die uiteindelijk een heel klein beetje leek op wat ik in mijn hoofd had.
Ik klikte het programma weg, zette de spaghettikliek op het gas en plaatste een oproep op een mailinglijst van vakvrouwen.
Ik hoef tenslotte niet alles te kunnen...

| 08:32 | Comments (5)

zaterdag 12 januari, 2008

Bezigheden

Vanmiddag stond weer zeseneenhalf uur fanloggen op het programma. Geen straf, vooral dankzij de ruimschootse aandacht voor het EK schaatsen. Zo kon ik het nog een béétje volgen. Geen enkel zender die ik hier kan ontvangen schonk er aandacht aan, en dan zijn gesproken verslagen altijd nog beter dan niks.
Tot Jeanne me er op wees dat ik op de NOS-site ook de beelden kon volgen. Wat een ontdekking! :-)

Maar het moet een heel vreemd gezicht geweest zijn. Want de halve middag zat ik achter mijn piepkleine bureautje, turend naar het kleine schermpje waarop de schaatsers hun rondjes draaiden, een blocnote onder handbereik om Fanlog-onderwerpen te noteren en een breiwerkje op schoot, omdat vijf kilometer tussen een onbekende Fransman en een beginnende Italiaan wel érg lang duren.
Een hobbyist op d'r vrije zaterdag. Gelukkig maar dat niemand me kon zien... ;-)

| 08:58 | Comments (1)

vrijdag 11 januari, 2008

Opgave

Een rommelig verhaal, warrig geschreven en dramatisch slecht vertaald... Van sommige boeken begrijp je meteen waarom ze in de ramsj beland zijn!

| 09:26 | Comments (0)

woensdag 9 januari, 2008

Simpe-sampe-sompe

Hmm... dat lijkt me niet zo bevorderlijk als je toch al een griepje hebt: in de regen boodschappen doen en halverwege merken dat allebei je schoenen lek zijn...

| 07:59 | Comments (4)

Poging nummer zoveel

Zo langzamerhand ben ik de tel kwijt geraakt, maar er is een nieuw project in gang gezet...

| 01:30 | Comments (10)

maandag 7 januari, 2008

Over bergen en molshopen

Niet meer zo piekeren over en opzien tegen nieuwe dingen. Dat zou een prima voornemen zijn.
Het leek zo'n enorme hobbel, de afgelopen dagen. Uitleggen wat je wilt en kunt, feiten en gegevens ophoesten, formulieren invullen. En dat allemaal in het Frans. En er was geen ontkomen aan.
Dus wandelde ik vandaag door de regen naar het arbeidsbureau. De wachtkamer zat overvol, maar binnen tien minuten knipperde mijn nummer in het display. Nog eens tien minuten later stond ik weer buiten. Officieel geregistreerd als werkzoekende, door een vriendelijke en behulpzame ambtenaar. En waar mijn Frans te kort schoot, was Engels geen probleem.
Helemaal voor niks dus, dat getob en de slapeloze nachten. Dus laat ik dat nu maar eens goed onthouden voor de volgende stappen.

| 02:49 | Comments (3)

zondag 6 januari, 2008

Herrie in de tent

Omdat de oude wegens een slecht sluitend batterijcompartiment niet helemaal betrouwbaar was, heb ik een nieuwe stappenteller gekocht. Die moest gisterenavond bedrijfsklaar worden gemaakt. Staplengte en gewicht instellen en de klok gelijk zetten.
Dus haalde ik 'm uit het doosje, legde de gebruiksaanwijzing klaar en begon bij het begin: de plastic beschermstrips achter de batterijen verwijderen.
Zodra ik de eerste strip had losgetrokken, begon het ding angstwekkend te loeien. Zo hard dat ik vreesde het complete appartementencomplex uit de eerste slaap te halen.
Ik klemde het apparaat in mijn vuist en bladerde zenuwachtig met één hand door de gebruiksaanwijzing. Er zat ook een alarmfunctie op. Een koordje met een metalen staafje dat in een heel klein gaatje moest worden geduwd om de stappenteller tot zwijgen te brengen. Zenuwachtig graaide ik in het doosje, vond het koordje en wurmde met trillende vingers het staafje in het gaatje. Het was weer stil.
Volgende keer toch maar éérst de gebruiksaanwijzing even doorlezen...

| 11:21 | Comments (3)

zaterdag 5 januari, 2008

Gesettled

De watervoorraad is aangevuld en ik heb de eerstkomende dagen genoeg te eten. Koffer en rugzak zijn uitgepakt en opgeborgen. De planten staan weer op hun eigen plekje in de vensterbank en zijn extra vertroeteld. Het bed is opgemaakt, de koffie is klaar en de verwarming doet z'n werk. De eerste lampjes kunnen alweer aan en er ligt een verse stapel boeken en tijdschriften naast me op de bank.
Ik ben weer helemaal thuis!

| 04:00 | Comments (4)

vrijdag 4 januari, 2008

Nog meer raadselen

Het was geen bewuste keuze, maar de zitplaats die ik had uitgezocht bleek zich in een stiltecoupé te bevinden. Al bleek niet iedereen dat te beseffen. Maar ach, waar zó veel mensen al niet lijken te merken dat ze per abuis in een eersteklaswagon zijn neergestreken, wekt dat nauwelijks verwondering.
Dat deden de verbodsbodjes overigens wél. De meeste begreep ik. Niet roken geldt al jaren voor de héle trein. En dat te veel of te hard praten en mobiel bellen in een stiltecoupé niet op prijs worden gesteld, lijkt me logisch.
Maar dat onderste verbod... Geen idéé wat ze daarmee bedoelen. Wát wordt mensen - of geldt het alleen voor mannen? - hier verboden?

Ik heb er uren naar zitten staren. Maar het antwoord op die vraag weet ik nog steeds niet...

| 07:51 | Comments (14)

woensdag 2 januari, 2008

Kedeng kedeng

Het was me al eerder opgevallen, maar vandaag werd het nog eens bevestigd. Ook al was het maar twee keer een half uur, het leverde een schat aan ideeën op.
Treinreizen zijn heel bevorderlijk voor de creativiteit!

| 09:58 | Comments (4)

Wat doe je eraan?

Ken je dat?
Zo'n dag dat je een heleboel dingen móet, maar eigenlijk helemaal geen zin hebt?

En dan eindeloos tevergeefs surfen op zoek naar een recept om zin te máken...

| 01:41 | Comments (5)

dinsdag 1 januari, 2008

Preventie

"Mevrouw, mag ik uw aansteker even lenen?"
Verbaasd keek ik het jochie aan. Een jaar of zeven, was hij. Dus veel te jong om te roken. Maar het kwartje viel toen ik het gevonden rotje in zijn hand zag. Het restje lont dat er nog aan zat, was hooguit een halve centimeter lang.
"Helemaal niet!" riep ik. "Dat ga je niet meer afsteken, hoor! Veel te gevaarlijk. Dan raak je al je vingers kwijt. Gooi weg!" Hij aarzelde even en liet het rotje weinig overtuigend op de grond vallen.
Ik liep verder en bedwong de neiging om nog even over mijn schouder te kijken. Maar de kans dat hij het niet ontplofte vuurwerk meteen weer had opgeraapt, schatte ik op minstens 90%.
Een knal heb ik niet meer gehoord. Dus hopelijk heeft niemand hem een aansteker geleend...

| 09:07 | Comments (4)

zondag 30 december, 2007

Popelen

Gek hè? Ik kan mezelf er maar met moeite van weerhouden om grootscheeps vogelvoer en vetbollen in te slaan. En sta te kwijlen bij de voederhuisjes en de nestkastjes.
Terwijl ik nog niet eens een nieuw huis in L. gevonden heb. Zó overtuigd ben ik ervan dat ik straks een heerlijk plekje - mét een 'buiten' - heb, waar ik een heerlijk vogel- en bloemenparadijsje van kan maken...

| 05:56 | Comments (4)

zaterdag 29 december, 2007

Fijnproevers

Omdat de kattenoppas ook voor de voorraden zorgt, was ik al een hele tijd niet in de dierenspeciaalzaak geweest. Maar vanochtend ging ik een baal grit halen. En geloofde ik mijn ogen niet.
Vitaminedrankjes begrijp ik nog. Maar tortellini en lasagna? Kippensoep? Voor de hond???
Het moet toch echt niet gekker worden!

| 12:12 | Comments (7)

donderdag 27 december, 2007

Time flies

Niet te geloven hoe druk een mens kan zijn met klooien... ;-)

| 10:51 | Comments (1)

woensdag 26 december, 2007

Kerst is...

Met een maag vol spaghetti languit op de bank met een dikke rooie kat op je buik voluit meezingen met The sound of music...

| 02:31 | Comments (3)

maandag 24 december, 2007

Afgeknapt

Er moesten boodschappen komen. Want 't is kerst en dan zijn de supermarkten dicht. Dus ging ik dapper op pad.
Maar al na tien minuten dolen door de overvolle wandelgangen van Albert Heijn werd ik overvallen door een gevoel van weerstand. Walging zelfs. Uitpuilende winkelwagens vol exotische gerechten. Kratten en flessen in alle soorten en maten. Diepgevroren kalkoenen en konijnen die zich een leukere kerst hadden voorgesteld.
Ik had ineens helemaal geen trek meer. Is dát dan het kerstfeest? Tig-gangendiners met verfijnde sauzen en zoete toetjes?
Ik eet morgen vegetarische spaghetti en volkoren boterhammen met extra-oude kaas. Heerlijk! En ik weet zeker dat mijn welbehagen er geen greintje minder om zal zijn...

| 09:41 | Comments (3)

zondag 23 december, 2007

Herenigd

Zelden verliep de reis zo voorspoedig en vlekkeloos als vandaag. Zodat ik zorgeloos kon genieten van het zonovergoten landschap dat aan me voorbij trok.
Thuis wachtten vier blije katten. En een dikke stapel kerstkaarten. Wat je noemt een warm welkom - zeker nadat ik de verwarming hoog had gezet.
Inmiddels heb ik de boerenkool alweer achter de kiezen en is het me duidelijk geworden dat de nieuwe kattenbak nog steeds Födsels favoriete slaapplaatsje is. De plechtige ingebruikneming zal dus nog even moeten wachten.

We zijn weer thuis. Hoewel ik steeds meer het gevoel krijg dat thuis niet hier is.
Ik verheug me op een tiendaags samenzijn met de katten en ben van plan om met de familie feestelijke dagen door te brengen. Maar L. mis ik nú al...

| 09:50 | Comments (1)

zaterdag 22 december, 2007

De selectie

Niets is heerlijker dan uitgebreid door een boekwinkel dwalen met in je binnenzak een fikse cadeaubon. Nou ja, bijna niets, want er zijn vast wel dingen te bedenken die nét zo aangenaam zijn. In elk geval vind ik 't genieten.
Maar uiteindelijk moet er natuurlijk wél gekozen worden. Zeker in dit geval, want behalve mooi en boeiend, moest het boek ook een dierbare herinnering aan de collega's vormen. En tegelijkertijd de aanloop naar een nieuwe toekomst.
Vandaar dus. Toepasselijker kan het niet. Toch?

| 03:53 | Comments (1)

woensdag 19 december, 2007

Winterwijsheid

Hoe kouder het is, hoe langer de bus op zich laat wachten.

Of zou dat alleen maar zo lijken?

| 09:57 | Comments (3)

dinsdag 18 december, 2007

Project nummer zoveel

Het appartement dat ik aanstaande donderdag ga bezichtigen, lijkt steeds meer pro's te krijgen. Huisdieren zijn welkom, het past binnen het budget, heeft precies de juiste grootte, beschikt over een reusachtig terras, ligt in een rustige buurt maar op loopafstand van een compleet winkelcentrum en op nog geen half uur reisafstand van de hoofdstad. Bovendien heeft een collega die er in de buurt woont, al toegezegd dat ze met alle plezier regelmatig voorraden kattenbakgrit met de auto wil thuisbezorgen.
Perfect toch? Dus duimen maar weer!

| 03:32 | Comments (5)

maandag 17 december, 2007

De klus van het jaar

Ziezo. Het zit er weer op.
Ik heb uit het overweldigende aanbod de vier leukste gekozen. Met een tekst in het Luetzebürgesch, want dat leek me wel leuk. Tien van elk plaatje, zodat ik nog een voorraadje heb voor het geval ik onverwacht een kaart krijg van iemand die niet in mijn losbladige systeem zit.
Ik heb alle rondslingerende papiertjes en kladblokjes met de adressen bij elkaar gezocht. En me - zoals ik dat elk jaar doe - voorgenomen om alles eindelijk eens over te schrijven in een nieuw adressenboekje.
Ik heb pennen in toepasselijke kleuren uit m'n etui gehaald en urenlang adressen en beste wensen zitten schrijven.
Ik heb in een lange, lange rij gestaan om postzegels te kopen.
Maar het zit er op. De kerstkaarten zijn gepost!

| 01:38 | Comments (5)

zondag 16 december, 2007

Sfeerbeeld

Toegegeven: een hele dag luieren in een warm appartement was best een aanlokkelijk idee. Maar aan de andere kant wel erg jammer om zo'n stralend-zonnige winterdag in ledigheid door te brengen. Vorig jaar wilde het in L. niet winteren, klaagden collega's. Dit jaar lijkt het beter te gaan lukken. Vannacht vroor het stevig en zelfs in de zon kwamen de temperaturen vandaag niet boven het vriespunt. Dan is een middag buiten toch gezonder en verfrissender.
Bovendien waren de winkels open. Een mooie kans om het nuttige met het aangename te verenigen. Dus dwaalde ik door de straten en de winkelcentra. Genietend van de kerstlichtjes, het winterweer en een beker koffie op een bankje in de zon. Ondertussen vulde mijn rugzak zich met allerhande praktische en luxe aankopen.

Aan het eind van de middag kwam ik thuis. Precies op tijd om de fraaie wintermiddag vast te leggen voor later. Een perfect einde van een perfecte dag.

En daarná is het pas echt genieten van een luie avond in een warm appartement...

| 07:30 | Comments (5)

zaterdag 15 december, 2007

Op stap

We waren met z'n dertienen. En tóch werd het afdelingsuitje een groot succes. Met vier auto's trokken we de grens over, om elkaar te treffen bij de poffertjeskraam op de kerstmarkt. Daar dronken we ze glühwein. Bij de poffertjeskraam. Ruim een uur lang, in de vrieskou. Gelukkig vond ik een collega die ook wel een rondje over de markt wilde maken, want een bezoek aan de kerstmarkt om vervolgens alléén maar de poffertjeskraam te zien leek me een gemiste kans. 't Was gezellig, 't was druk, 't was leuk. En het was berekoud.

Het enige restaurant dat nog een tafel voor ons had, lag boven op een heuvel met een schitterend uitzicht op de lichtjes in het dal. Sprookjesachtig. Bovendien bleken ze een uiterst smakelijke en originele maaltijd te serveren tegen een heel schappelijke prijs. We hebben gesmuld en gekletst en gelachen. Heel veel gelachen.

En ik hield er ook nog iets aan over. De officiële glühweinbeker, editie 2007.

Dankzij een vriendelijke collega. Dezelfde collega die, toen ze tussen werktijd en uitje nog even naar huis reed om haar echtgenoot op te halen, zo attent was om een paar lekker warme handschoenen voor me mee te nemen. Bedankt, B.! :-)

| 01:07 | Comments (5)

vrijdag 14 december, 2007

Onthand

Afgelopen weekend moest ik alle ontvangen sinterklaascadeautjes van A. naar L. vervoeren. Dan is elke vierkante centimeter meegenomen. Dus besloot ik het paar sokken dat ik onder in mijn rugzak aantrof, in A. te laten.
Domdomdom! Want vandaag - bij temperaturen onder het vriespunt - ontdekte ik dat het geen paar sokken was, maar mijn lekker warme handschoenen...

| 03:22 | Comments (6)

donderdag 13 december, 2007

De korte dagen voor kerst

Morgen is het jaarlijkse afdelinguitje naar de kerstmarkt in het buurland. Gevolgd door een uitgebreide gezamenlijke maaltijd.
Dat houdt in dat ik vanavond een heleboel activiteiten in een paar uur moet proppen. Een nieuw maandabonnement halen, boodschappen doen, een was draaien, fanloggen, m'n haar wassen, m'n nagels verzorgen, een armbandje afmaken. O ja, en tussendoor ook nog even eten.
Ik denk dat ik zo eerst maar eens een strakke planning op papier ga zetten...

| 03:22 | Comments (1)

woensdag 12 december, 2007

Net als in de film

Nee hoor, ik heb niet gelachen.
Ik heb met een serieuze en meelevende blik geluisterd naar het verhaal van de collega die, nadat hij zich had verslapen, met enige haast op weg wilde naar het werk en bij het verlaten van de oprit bij zijn parkeergarage een keurige hellingproef uitvoerde. Koppeling intrappen, handrem aantrekken, gaspedaal half op laten komen, handrem uitzetten en gassen. Maar dan wel in de eerste versnelling, in plaats van de achteruit. Zodat hij zijn auto dwars door de pvc garagedeur reed.
Ik heb niet gelachen. Echt niet.

Nou ja, misschien een héél klein beetje...

| 04:17 | Comments (7)

maandag 10 december, 2007

Opzij, opzij, opzij

Het goede nieuws is dat de reis van A. naar L. dankzij de nieuwe regeling nog maar vijfeneenhalf uur (en een beetje) duurt.
Het slechte nieuws is dat ik nu nog maar zes minuten overstaptijd heb in B. Dus duimen dat de trein uit A. niet een paar minuten vertraging heeft. En hoe dan ook in B. rénnen!

| 12:39 | Comments (1)

zondag 9 december, 2007

Ziezho!

Jippie! Ik heb 't! En nog wel met een persoonlijke opdracht van de schrijfster. :-)

Dat wordt genieten, morgen in de trein naar L.!

| 05:54 | Comments (2)

zaterdag 8 december, 2007

Ahum

We zouden er dit jaar niet zo veel aan doen...

| 09:41 | Comments (3)

vrijdag 7 december, 2007

Waar het hart vol van is

In de trein vanuit Brussel, vond ik een zitplaats in de buurt van twee mannen op leeftijd. Artsen op de terugreis na een congres, zo maakte ik op uit de gesprekken.

Hoewel, gesprékken... Tussen Brussel en Rotterdam, waar hij twee uur later uitstapte, was slechts één van de twee aan het woord. Onophoudelijk. En zijn monoloog ging uitsluitend over hém, zijn afdeling en zijn prestaties.

Na Rotterdam zakte zijn toehoorder prompt in slaap. Dat kon ik me helemaal voorstellen. Buitengewoon vermoeiend, zo'n reisgenoot.

| 12:55 | Comments (4)

Haast

Als je nagaat dat ik de eerste sinterklaascadeautjes al in oktober heb gekocht, is het toch waanzin dat ik ook dít jaar weer alles op het laatste moment moet doen?

Is 'geen sinterklaascadeaupapier in L.' eigenlijk een geldig excuus?

| 09:54 | Comments (2)

donderdag 6 december, 2007

Epidemie

Stuk voor stuk vertrekken collega's de laatste paar dagen ziek naar huis. Snotterig, ellendig, beroerd. Bleek en onzeker zien we ze de gang uit lopen om een paar dagen onder de wol te kruipen en uit te zieken.
Dus ik maak maar snel dat ik wég kom, voordat het virus mij ook in z'n greep krijgt. Rugzakje en Sinterklaascadeautjes mee - op weg naar de katten!

| 04:55 | Comments (3)

woensdag 5 december, 2007

Laatste kans

Nu zal ik vanavond toch echt moeten slagen bij de zoektocht naar Sinterklaascadeautjes, anders zwaait er wat voor me, zaterdag...

| 04:44 | Comments (2)

dinsdag 4 december, 2007

Raam dicht

Vanavond kwamen de hulptroepen. Met een fikse zak gereedschap en vol goede moed. Koffie hoefden ze niet. Thee wel, maar dat had ik niet in huis. Ik vergeet altijd dat er mensen bestaan die thee drinken.
Dus wilden ze meteen de boosdoener zien. Die had ik verstopt achter de gordijnen. Maar eenmaal in het zicht, bleek het euvel mee te vallen. Technisch gesproken had ik de reparatie zelf kunnen verrichten, als ik met z'n tweeën was geweest.
De vrouwen tilden, de sterke man schoof het raam moeiteloos weer in de scharnieren. Voorzichtig probeerden we of het netjes open en dicht ging. En jawel.
In twee minuten was de klus geklaard. Morgen kan het rolluik weer gewoon omhoog zonder dat ik binnenshuis uit m'n hemdje waai.
En morgen ga ik meteen maar even thee kopen...

En de ramen lappen doe ik nóóit meer!

| 10:26 | Comments (3)

Vooruitziende blik

Toen ik eind vorig jaar werd weggereorganiseerd bij m'n vorige baas, bleef de afdeling achter in onzekerheid. Want iedereen wist dat het niet de láátste reorganisatie zou zijn. Maar hoe het allemaal zou aflopen, wist niemand.
Ik wel. En dus deed ik in die laatste dagen op de werkvloer een voorspelling die vandaag is uitgekomen. Zodat ik nu met recht mag roepen: dat zei ik toch!

| 07:18 | Comments (3)

Eye opener

Tijdens de laatste rookpauze kon ik eindelijk de tekst op de torenhoge kraan tegenover ons gebouw ontcijferen. "KURT" schreeuwden de enorme neonletters het duister in.
Aha. Dat klonk al heel wat vriendelijker dan het "K-U-dubbel-T" dat ik elke dag vanaf de bushalte dacht te lezen...

| 05:13 | Comments (2)

maandag 3 december, 2007

Stilte na de storm

De wind is gaan liggen, de regen is gestopt. Best lekker als je er 's ochtends in alle vroegte door moet.
Maar ook wel jammer. Want ik begon nét te wennen aan het knusse geratel van de rolluiken en het gekletter tegen de ramen. Het enige wat er aan ontbrak was een open haard en warme chocolademelk...

| 04:44 | Comments (4)

zondag 2 december, 2007

Vol verwachting...

Het 'hoor de wind waait door de bomen' is vannacht uitvoerig aan de orde geweest. Het wachten is nu alleen nog op het 'hoor wie klopt daar kind'ren'...

Hopelijk gevolgd door 'o, kom er eens kijken'... ;-)

| 11:22 | Comments (3)

Wereldtoernee

Vandaag reisde ik de hele wereld rond. En het enige dat ik daarvoor nodig had, was een ritje van een kwartier met de bus. Die bracht me hier.

In India kocht ik een wierookhouder. In Scandinavië een adventskaars met kandelaar. In Engeland vond ik een stenen uiltje voor de kleine grijze. En natuurlijk nam ik ook een kijkje in Nederland. Daar kocht ik een verjaardagskalender en een setje geurkaarsjes. En een broodje onvervalste Hema-worst. Allemaal voor het goede doel.

Een rondje wereld in anderhalf uur. Hártstikke leuk, die jaarlijks internationale bazaar!

| 07:42 | Comments (1)

zaterdag 1 december, 2007

Puinzooi

Terwijl ik gisteren nog beweerde dat ik zo'n keurige huurster was, moet ik vandaag die conclusie toch enigszins bijstellen.
Na thuiskomst met de boodschappen, wilde ik netjes mijn jas ophangen. En hoewel die al wekenlang een plaatsje heeft aan de kapstok, bleek dat vandaag nét even te veel. De kapstok kwam, met pluggen en al, naar beneden. Hopelijk kan ik die, voor mijn vertrek hier, nog een beetje stevig terugknutselen. Zodat het er in elk geval voor het oog weer netjes uitziet.

Zo langzamerhand wordt het spoor van vernielingen dat ik achterlaat al redelijk indrukwekkend. Eén ontwricht raam, één gesneuvelde wc-papierhouder, één ontmantelde lamp en één neergestorte kapstok...

| 02:56 | Comments (12)

vrijdag 30 november, 2007

Aanwinsten

Voordat ik de laatste hoek naar huis nam, stapte ik naar binnen bij de afzender van de brief. Het makelaarskantoor waar ik iedere dag langs loop. Dat zij me wilden spreken, bevreemdde me. Want ik huur mijn appartement rechtstreeks van de eigenaar.
Toen ik hoorde waarvoor ze me nodig hadden, was ik alleen maar blij. Eindelijk kreeg ik de sleutel van de kelder die bij mijn woning hoort. Zodat ik dit weekend de overbodige zaken die de vorige huurster heeft achtergelaten vér uit het zicht kan opbergen.
De vriendelijke mevrouw van het makelaarskantoor liep zelfs even met me mee om me te laten zien waar de kelder zich bevond. En was even verbaasd als ik toen we ontdekten dat de ruimte gevuld was met nog veel méér achtergelaten spullen. Waaronder verschillende ordners met Belangwekkende Papieren, een spiksplinternieuwe koffer en een aantal ingepakte schilderijen. Dus ik kan dit weekend meteen gaan onderzoeken waarvan ik zo onverwacht de eigenaresse - of op z'n minst de eerlijke vinder - blijk te zijn geworden.

En passant vertelde ik de mevrouw van mijn verhuisplannen. Een goed idee, want misschien hebben ze een fantastisch huisje voor me in de aanbieding. Spiksplinternieuw en met uitzicht over het weidse landschap van L. Maandag gaat ze de eigenaars bellen met de vraag of die een klein beetje van de prijs af willen doen, in ruil voor een betrouwbare en keurige huurster. Duimen!

| 06:10 | Comments (6)

woensdag 28 november, 2007

Opgeruimd staat netjes

Een op de tien mensen die het virtuele 'spel' Second Life gebruiken, is verslaafd aan de bezigheid. Dat blijkt uit onderzoek van EPN, een platform dat zich bezighoudt met de maatschappelijke betekenis van ICT. Het platform bekeek de impact van Second Life op het leven van gebruikers. Eén op de tien Second Life-spelers spendeert minstens twintig uur per week aan zijn leven in de virtuele wereld. Er is dan sprake van verslaving. Deze mensen zijn rusteloos, gefrustreerd en prikkelbaar op momenten dat zij niet op Second Life zitten. Dat zijn dezelfde symptomen als bij een 'gewone' internetverslaving.

Mooi. Dat scheelt weer een heleboel tijd. En dan heb ik 't nog niet eens over die 79 Mb vrijgekomen ruimte op m'n harde schijf. Wég met die onzin! :-)

| 10:18 | Comments (3)

Komend voorjaar

Zo, die staan! Eén amaryllis en een stuk of twintig blauwe druifjes. Op revolutionaire wijze in potten gezet: op kleikorrels bij gebrek aan potgrond.

De rest is - hoop ik - alleen nog een kwestie van tijd...

| 05:30 | Comments (3)

dinsdag 27 november, 2007

Lekker lanterfanten

Okee, ik hád deze vrije dagen bedoeld om hard te werken aan werk. Maar af en toe even niks doen is ook wel eens lekker.
Dus was ik gisteren en vandaag vooral druk met niks doen. Ongegeneerd door de stad en door winkelcentra dwalen, m'n ogen uitkijken en toch maar mondjesmaat inkopen. Rondtuttelen in huis, een beetje lezen, een beetje prutsen met kraaltjes, een beetje tv kijken. Héérlijk.

En ik ken mezelf nu lang genoeg om te weten dat dat luieren slechts relatief is. Want ondertussen ben ik voortdurend aan het denken. In gedachten op een rijtje zetten wat ik allemaal moet doen, in welke volgorde ik het ga aanpakken en hoe ik te werk moet gaan. En zodra ik alles helder heb, is het flits-flits aan de slag. Waarna alle klussen en klusjes in no time gedaan zijn. Dus waarom zou ik me ertegen verzetten? Als 't bij mij op deze manier het beste werkt, dan kan ik maar beter met de stroom meegaan. Resultaat verzekerd.
Alleen nú nog even niet...

| 07:37 | Comments (3)

maandag 26 november, 2007

Verstoppertje

Er is een heel geheimzinnig winkeltje hier in L.
Eén keer ben ik er binnen geweest, toen ik op een zondagochtend boodschappen ging doen. Het was een allegaartje. Van schoenen tot sieraden, van dekbedovertrekken tot speelgoed. Er was van alles te vinden tegen een schappelijke prijs.
Af en toe loop ik er langs en neem me dan voor om er een volgende keer, als ik minder zwaar beladen ben, nog eens rond te neuzen omdat de uitstalling - die zich tot buiten uitstrekt - er weer bijzonder interessant uit ziet.
Maar áls ik er dan wil gaan kijken, kan ik het hele winkeltje niet meer vinden. Ook al loop ik twee keer heen en weer over het stukje trottoir waar het, volgens mijn herinnering, 'ergens' moet liggen. Niks. Noppes. Nada. Géén winkeltje.
Vandaag had ik er een kijkje willen nemen, omdat ik op zoek ben naar bewaardoosjes in mini-formaat. Typisch iets wat ze daar zouden kunnen hebben. Maar het winkeltje bleek opnieuw onvindbaar.
Vreemd. Heel vreemd.
Zondag probeer ik het nog eens, maar dan stiekem. Dan loop ik even naar de supermarkt bij het station en wandel dan quasi ongeïnteresseerd terug langs de straat waar ik het heb gezien.
Wedden dat 't er dan weer is?

| 03:25 | Comments (3)

zondag 25 november, 2007

Avontuur

Net nadat ik had geconstateerd dat het nog een-uur-en-een-beetje zou duren voordat ik in L. kon uitstappen, stopte de trein. Niet op een station, maar midden in een eindeloze duisternis. Kan gebeuren. Ook treinen kennen verkeerslichten waarvoor ze soms moeten wachten.
Maar het duurde wel erg láng voor een rood sein. En na tien minuten werd dan ook duidelijk dat het een Serieus Probleem was. De locomotief was stuk, riep een opgewekte dame door de intercom. Er werd hard gerepareerd, maar het kon even gaan duren.
Omdat ik in de voorste wagon zat, kon ik het rumoer rond de locomotief enigszins volgen. Er werd overlegd, boze passagiers kwamen verhaal halen (alsof dat iets zou veranderen aan de situatie...), walkietalkies kraakten. Maar de locomotief bleek stuk.
Plan B volgde. We zouden worden opgehaald door een andere trein. Omdat overstappen in de eindeloze duisternis niet eenvoudig was, moesten we ons allemaal naar de tweede wagon begeven, vanwaar een loopbrug naar de reddende trein werd aangelegd. Dat was inschikken en proppen. Een handjevol scholieren liet zich van hun beste kant zien door de stemming er in te houden met muziek en spelletjes. Ze lieten een papier-met-balpen de wagon doorgaan. Daarop schreef iedereen - met uitzondering van de spelbrekers - een zin om het papier daarna om te vouwen. Uiteindelijk las een van de scholieren het onsamenhangende verhaal schaterlachend voor. Er zat kop nog staart aan, maar het 'leve de spoorwegen!' kwam veelvudig langs.
Ruim ná het tijdstip waarop ik in L. had moeten arriveren, kwam de reddende trein. Die vervolgens in allerlei vage stationnetjes stopte, om ettelijke toch al verlate passagiers een overstap te besparen.
Anderhalf uur later dan gepland was ik thuis. Maar ik wás er tenminste. En zo'n nachtelijke overstap via een smalle loopbrug is uiteindelijk een Heus Avontuur. Dus mijn dag kan niet meer stuk!

| 11:10 | Comments (3)

zaterdag 24 november, 2007

Oude bekende

Ga je gauw een uurtje boodschappen doen, en wie kom je tegen?

Dan ben je ineens wel weer hélemaal in Nederland, hoor!

Pssst... niet verder vertellen, maar volgens mij was 't niet de echte

| 01:51 | Comments (3)

vrijdag 23 november, 2007

Nieuwe buren

Het houdt niet op: elke dag lijken er nieuwe redenen bij te komen om in L. te blijven.
Ook vandaag weer. Je zal dit maar in je achtertuintje krijgen...

En dan heb ik het nog niet eens over dik twee jaar bouwactiviteiten...

| 12:33 | Comments (0)

Zou 't?

Verschillende keren klikte ik de site van de spoorwegen in beeld.
Geen bijzonderheden, geen storingen. De treinen - ook de internationale - reizen volgens planning.
Dan ga ik het toch maar weer eens proberen. En hopelijk kom ik deze keer vérder dan het station in L. en zal ik vanavond laat eindelijk de katten weer eens zien.
Maar voor alle zekerheid: duim maar even voor me!

| 04:36 | Comments (1)

donderdag 22 november, 2007

Lekker puh!

Het besluit is genomen. Ik doe 't niet.
Alles wat ik hoorde en las over Second Life riep een groeiende weerstand in me op. Chatten - waar ik toch al niet van hou - maar dan met plaatjes. Ik hoorde over virtuele verjaardagsfeestjes, over onverwacht bezoek van virtuele vrienden tijdens een virtueel intiem samenzijn, over hoe leuk het was om van eiland naar eiland te vliegen en daar deuren open te doen om weer ergens ánders te komen.
Het klonkt me allemaal weinig zakelijk in de oren. Wel tijdrovend.
En toen ik vanavond door een beetje slim te googlen en door te klikken toch nog een site vond met een overzicht van de bedrijven en de banen die me woensdag te wachten staan, wist ik het zeker. Banken en verzekeringsmaatschappijen die financiële experts of accountmanagers voor hun IJslandse klanten zoeken zijn niks voor mij.

Dan kan ik mijn vrije dagen volgende week wel beter besteden. Niet virtueel maar via simpele correspondentie op zoek naar en aankloppen bij bedrijven die beter in mijn straatje passen.
En het eerste wat ik maandagochtend doe, is mijn virtuele 'zelf' voorgoed uitwissen. Geen Second Life voor mij - ik blijf liever in de echte wereld.

| 09:26 | Comments (9)

Zoekgeraakt

Heeft iemand misschien mijn goeie humeur ergens gezien?

| 02:26 | Comments (7)

woensdag 21 november, 2007

Met frisse tegenzin

Vandaag over een week is de virtuele banenmarkt in L. En tot nu toe heb ik de noodzakelijke voorbereidingen op slinkse wijze en wegens - naar mijn subjectieve mening zeer gegronde - redenen steeds uitgesteld.
Maar wil ik er überhaupt iets aan hébben, dan zal ik toch echt aan de slag moeten. Lees: wegwijs worden in de ingewikkelde wereld die Second Life heet. SL, voor de intimi.
Ik heb er één keer een bezoek gebracht om mezelf - althans, mijn virtuele zelf - van een uiterlijk en kleding te voorzien die zoveel mogelijk "mij" uitstralen. Dat lijkt me wel zo netjes tegenover toekomstige bazen, hoe virtueel ze in eerste instantie ook mogen zijn. Ik méén dat ik toen meteen werd aangesproken door een andere virtueel aanwezige, maar ik weet 't niet zeker. Ik heb 't maar genegeerd, druk als ik was met het schuiven met oren en haarlokken.
Het lijkt me helemaal niks. Nou ja, het lijkt me vooral érg ingewikkeld. En het lijkt me onwaarschijnlijk dat ik er ooit plezier in ga krijgen. Vooralsnog is het voornamelijk wérk en investeren in de toekomst.
Omdat ik weet dat ik a.s. woensdag "ergens" heen moet en ik geen idee heb hoe ik me daar virtueel kan verplaatsen (ik heb hier en daar wel iets gelezen over 'vliegen' en 'teleporteren'), moet ik me er nu echt in gaan verdiepen.
Gelukkig kreeg ik vandaag van iemand een handleiding. Virtueel, uiteraard. Maar ik kon 'm uitprinten. Vierenvijftig pagina's. Vierenvijftig pagina's uitleg van een internetwereld waar ik helemaal niet wil zijn, maar die ik noodzakelijkerwijs één dag moet bezoeken.

Ik heb maandag en dinsdag maar vrij gevraagd. Om er op te studeren en mee te oefenen. Zodat ik woensdag tegenover heel L. kan bewijzen dat ik het snáp, dat Second Life.
Wat een wérk, zo'n virtuele banenmarkt!

| 09:36 | Comments (10)

Hectiek

En dan heb je ineens zo'n dag die geen moment lijkt te kennen waarin je even op adem kunt komen.
's Ochtends snél douchen voordat het warme water wordt afgesloten omdat er aan gesleuteld moet worden. Vervolgens doorbuffelen aan twee stukken die absoluut vandaag nog de deur uit moeten. Tussendoor - voor zover mogelijk - af en toe even meekijken en -denken vanwege de verdere afwerking van het Fanlog. In de lunchpauze snel een warme hap naar binnen schuiven om daarna nog even wat noodzakelijke inkopen te doen.
En dan is het ineens vijf uur en is alles geregeld. Eindelijk even tijd om bij te komen!

| 04:31 | Comments (0)

dinsdag 20 november, 2007

Zie je wel

Ik zei toch al dat het veel voordeliger zou zijn als ik hier kan blijven wonen? ;-)

| 10:37 | Comments (3)

Goed gegokt

Achteraf bezien had ik het aanzienlijk beter getroffen dan de collega die met een eerdere trein naar O. in België wilde reizen.
Hij strandde op een klein stationnetje even buiten de hoofdstad. Urenlang zat hij in een trein die niet verder kon en evenmin kon terugrijden naar het hoofdstation, waar de chaos inmiddels compleet was. De enige informatie die hij kreeg, was dat niemand wist hoe lang het oponthoud nog zou duren.
Halverwege de avond kon hij met een bus nét over de Belgische grens worden afgezet. Hij slaagde er uiteindelijk in zijn bestemming te bereiken. Ruim negen uur na zijn vertrek - terwijl hij de reis normaliter in de helft van die tijd aflegt. Pas na één uur 's nachts was hij eindelijk thuis.
Terwijl ik om half acht alweer in mijn behaaglijk warme appartementje zat en alleen nog maar hoefde te wachten tot de boterhammetjes waren ontdooid. Toen hij nog onderweg was, lag ik al comfortabel in m'n bed.
Soms kan een uurtje doorwerken heel voordelig uitpakken... ;-)

| 01:25 | Comments (2)

maandag 19 november, 2007

Het zweet des aanschijns

Soms is een vrije dag aanzienlijk drukker dan een werkdag.
Zo sjouwde ik vanochtend al zes anderhalve literflessen water en even zoveel halve liters melk van de supermarkt naar huis. Plus de rest van alle etenswaren die ik deze week verwacht nodig te hebben.
Om de middag door te brengen met het vergaren van allerlei informatie over regelingen die ik in gang moet zetten en stappen die ik moet nemen om ook ná december hier te kunnen wonen en werken. Wat - afgezien van een aardige stapel Franstalige folders - nog niet zo heel veel concrete resultaten opleverde, maar me wel in staat stelt om het stappenplan tussen nu en straks zo efficiënt mogelijk op papier te zetten.
Dat alles in een kille miezerregen. Waarin ik, zónder capuchon, fluitend mijn weg zocht. Het is nu even een heleboel gedoe. Maar da's allemaal 'investeren in mezelf'. En daar word ik ongelooflijk blij van!

| 05:58 | Comments (0)

zaterdag 17 november, 2007

Mixed feelings

En dan zit je ineens naar Nederland-Luxemburg te kijken vergezeld van commentaar in het Letzebuergesch. Met op het bord-op-schoot een portie hutspot en een Letzebuergesche grillwurst.

En ik durf zélfs toe te geven dat ik stiekem zal juichen bij een Luxemburgs doelpunt... (als Nederland uiteindelijk maar wél wint!)

| 08:39 | Comments (5)

vrijdag 16 november, 2007

Mispoes!

Ken je die mop van die trein naar Brussel?

Precies! Hoewel... misschien is-ie inmiddels alsnog vertrokken. Maar dat is dan op een zodanig tijdstip gebeurd, dat ik op z'n vroegst om 02.30 in A. zou kunnen zijn. En er zijn grenzen aan mijn uithoudingsvermogen.

Morgen en zondag rijden er helemáál geen internationale treinen, meldt de site van de nationale spoorwegen lakoniek. Prikacties. Weinig tegen te doen.
Dat wordt dus géén weekendje met de katten, maar een onverwacht lang weekend in L. Eens kijken hoe we dát gaan invullen...

| 07:27 | Comments (3)

We zullen doorgaan

Eigenlijk best leuk: huizen kijken. Project 2 is in werking gezet!

Zo, en nu op weg naar de katten. Met nog steeds het gevoel dat het niet klópt dat er nog maar vier op me zitten te wachten...

| 04:17 | Comments (0)

donderdag 15 november, 2007

Goed gesternte

Mijn horoscoop voor vandaag:

Je hebt alle informatie die je nodig hebt om verdere stappen te zetten met je belangrijkste plannen. Ben je bang dat de omstandigheden gaandeweg kunnen veranderen? Laat die angst los en vertrouw er op dat het in orde komt.

:-)

| 12:56 | Comments (5)

Plussen en minnen

In de trein terug naar mijn appartementje schreef ik de voors en tegens vast in mijn notitieboekje.
De kamer, de keuken en de badkamer waren nét zo mooi als op de foto's. De slaapkamers op de eerste verdieping waren helemaal okee. De gasverwarming is hier in L. een luxe die je lang niet overal vindt. En de zolder bood onderdak aan nóg twee kamers, die "alleen nog maar even afgemaakt hoeven te worden".
Maar de *tuin* was een klein, hobbelig en zwaar verwaarloosd grasveldje. Het ruime en keurige terras lag aan de voorkant - pal langs de drukke doorgaande weg. Op het lege terrein náást het huisje wordt binnen twee jaar een appartementencomplex uit de grond gestampt - waarbij het stampen ongetwijfeld veel herrie en overlast zal leveren. En bovendien kan ik het huis voor maximaal twee jaar huren, daarna wordt het verkocht.

Ik heb beloofd dat ik er een nachtje over zou slapen. Dat ga ik ook doen. Maar hoe verleidelijk het huisje in veel opzichten ook is - ik denk dat dit het niet gaat worden...

| 08:39 | Comments (3)

woensdag 14 november, 2007

Ook goeiemorgen

Goed, het heeft vannacht gevroren. En vanochtend sneeuwde het een beetje. Bovendien beloven de weermensen ons vandaag een maximum temperatuur van hooguit een graad of drie.
Maar de chagrijnige koppen die ik vanochtend in de bus en in het trapportaal tegenkwam, vond ik toch behoorlijk overdreven...

| 11:12 | Comments (1)

To do

Ik heb het zo druk als een klein baasje... :-)

| 09:54 | Comments (10)

dinsdag 13 november, 2007

In beeld

Wie vroeg er ook alweer om een foto? Welnu, dit lijkt me bewijs genoeg!

| 09:52 | Comments (1)

zondag 11 november, 2007

Laat de sneeuw maar komen

Jippie! Ik heb nu ook het wintermodel! Een tikkeltje robuuster en voorzien van een stevige profielzool. Uitermate geschikt voor glibberige modderpaden en gladde sneeuwhellingen.

En ze lopen net zo comfortabel als de zomeruitvoering. :-)

| 05:57 | Comments (3)

Warm

Toen ik gisteren in het winkelcentrum het lichtblauwe huispak voor een schappelijk prijsje zag liggen, dacht ik meteen hebbes! Heerlijk zachte fleece. En dat komt goed van pas bij winterse temperaturen in combinatie met een raam dat niet wil sluiten.
Na thuiskomst trok ik het aan en nestelde me op de bank. Drie kwartier later stond ik op om de verwarming een paar graden lager te zetten. En halverwege de avond ging de knop zelfs helemaal dicht.
Na het ontwaken zette ik de verwarming zachtjes aan. Na het douchen hulde ik me weer in de comfortabele aanwinst. Waarna de verwarming al snel weer uit kon.
Fantastisch! Nog geen twintig euro - en het bespaart me een fortuin aan verwarmingskosten!

| 01:29 | Comments (3)

zaterdag 10 november, 2007

Kalmpjes aan

Er waren plannen voor het weekend. Redelijk véél plannen zelfs.
Maar direct na het ontwaken meldde het lijf dat het eigenlijk wel eens behoefte had aan een rustig weekend. Dat het een beetje opzag tegen en een oude-ambachtenmarkt en de weekendboodschappen en een zondagswandeling van dik tien kilometer en het schoonpoetsen van het appartement en een uitgebreide zelfbereide maaltijd.
Dus is er driftig geschrapt in het activiteitenlijstje. Ik doe wat nodig is en verder blijft het bij een beetje experimenteren met de kleine kraaltjes. Lekker even cocoonen!

| 01:39 | Comments (6)

vrijdag 9 november, 2007

Timing

Het sneeuwde vandaag maar héél even. Precies in de vijf minuten dat ik van de bushalte naar het kantoorgebouw wandelde. Zoals het ook héél even regende toen ik aan het eind van de middag die tocht in omgekeerde richting maakte en tijdens het wachten op de bus.
Dat moet hetzelfde merkwaardige mechanisme zijn dat ervoor zorgt dat ik steevast de bus van de halte zie wegrijden op het moment dat ik de kantoordeur achter me laat dichtvallen...

| 09:54 | Comments (0)

Nu al?

O hemeltje... het snééuwt!

| 09:48 | Comments (4)

donderdag 8 november, 2007

Wat hoor ik nu?

Mijn buurvrouw houdt van klassieke muziek.
Ik hoor af en toe wat flarden uit haar woning komen als ik na het werk thuis kom. En in het weekend hoor ik het soms ook in mijn kamer. Dan zet de de speakers een tandje hoger. Maar als ik er last van heb, mag ik op haar deur komen kloppen, heeft ze me beloofd toen ik in het appartementje trok.
Mij stoort het niet. 't Is mooie muziek en iedereen houdt van een beetje ontspanning in het weekend.

Maar wat ze vandaag aan het doen is? Ik heb géén idee. Het klinkt als rolschaatsen op de marmeren tegels. Roetsj-roetsj-roetsj. In een eindeloze herhaling. Heen en weer en nóg een keer.
En ineens heb ik de behoefte om toch maar eens op haar deur te kloppen. Niet omdat ik last heb van het geluid. Maar puur uit nieuwsgierigheid...

| 10:00 | Comments (5)

woensdag 7 november, 2007

Aan de slag

Nu het eind van het jaar in zicht komt, wordt het besef steeds duidelijker: ik ben nog lang niet klaar met L. Nu niet, en in december ook nog niet.
Gelukkig komen er steeds meer ideeën opborrelen voor mogelijkheden om mijn verblijf hier te verlengen. Met de nodige creativiteit en ondernemingslust moet het kunnen. Denk ik.
Maar dan moet ik zo langzamerhand eens werk gaan maken van het omzetten van die ideeën in concrete plannen. De tijd van stilzitten is voorbij. Er is wérk aan de winkel!

| 11:31 | Comments (4)

dinsdag 6 november, 2007

Feestje

Nemen jullie vast een stukje taart? Dan kom ik meefeesten zodra het werk gedaan is!

Eindelijk 56. Nu nog wachten tot ik echt volwassen word...

| 10:48 | Comments (12)

maandag 5 november, 2007

Enthousiasme

Wie heeft ooit bedacht dat vergaderen op maandagochtend een goed idee was?

En dat noemen ze dan vrijwilligerswerk...

| 08:34 | Comments (2)

zondag 4 november, 2007

Dilemma

Uit praktische overwegingen vindt mijn verjaardagsfeest plaats ten huize van de kleine grijze. En een paar dagen te vroeg ook, omdat in L. de plicht weer roept en ik dit jaar heel onhandig in werktijd jarig ben.
Dat stelt mij voor een lastige keuze. Want wat neem ik méé naar het feestje? Alleen mijn mini-schoudertasje? Een praktische boodschappentas? Of zou een lege rugzak beter zijn?
Tenslotte horen cadeautjes bij een verjaardag, maar wil ik ook niet weer ál te inhalig lijken als ik daar de kamer binnenstap...

| 11:44 | Comments (3)

Vroege Sinterklaas

Vier t-shirts met lange mouwen, een t-shirt met korte, een vrolijk vestje, twee paar wandelsokken, een gevoerd fleecejack voor frisse winterwandeltochten, een boekje met 28 routes rondom Amsterdam en vijf bloempotten + potaarde voor de evenzoveel amaryllisbollen die in L. op me liggen te wachten. En dat terwijl ik helemaal geen uitgebreide familie heb. Zo schandalig kan een mens dus verwend worden.
En nu de rest van de avond broeden op een logistiek probleem: hoe krijg ik dat allemaal naar L.? ;-)

| 08:29 | Comments (5)

zaterdag 3 november, 2007

De leegte accepteren

Het eerste wat ik zie als ik 's ochtends de slaapkamer uit kom, is het bankje in het atelier. Daar kijken Vitesse en Dinky slaperig op als ik langsloop. Het middelste plaatsje is leeg. Daar sliep Ajax.
Als ik de trap af loop, hoor ik al snel de acht poezenpootjes achter me. Ontbijtje scoren. Meisje en Födsel zitten daar beneden al op te wachten. Maar een half uur later - Ajax was altijd de langslaper van het stel - blijven de laatste pootjes op de trap achterwege.
Als ik de deksel van de fles knoflooksaus open klap, schiet er geen roodwitte schaduw de keuken in om zijn likje op te eisen.

Genoeg gelegenheid om aaitjes uit te delen op elk gewenst moment van de dag. Genoeg poezenstemmen die om aandacht vragen. Genoeg ogenblikken om te genieten van grappige kattencapriolen of ondeugende streken.
Maar toch is het onheilspellend leeg en stil in huis. Dat moet en zal ik accepteren.
Maar wennen doet het nooit...

| 09:31 | Comments (5)

vrijdag 2 november, 2007

Op strooptocht

Eerst maar eens een dagje er tussenuit. Even de zinnen verzetten. En waar kan dat beter dan hier?

| 09:39 | Comments (2)

woensdag 31 oktober, 2007

Kleinschalig

Het is een klein wereldje vandaag.
Binnenshuis, omdat veel collega's zo enthousiast raakten van het lange weekend, dat ze er nog een dagje aan vast knoopten. Wat resulteert in 18 afwezigen. Da's de helft van de club, zodat ik blij ben áls ik in de stille gangen weer eens een bekende tegen het lijf loop.
En buitenshuis, omdat een hardnekkige mist alles wat enigszins op afstand staat in nevelen hult. Het gebouw aan de overkant van de straat is nog zichtbaar, maar daarachter lijkt de wereld opgehouden te bestaan.
L. is al niet zo groot, maar vandaag is het nog véél kleiner dan normaal.

| 10:53 | Comments (1)

maandag 29 oktober, 2007

Elk nadeel...

Voor het eerst sinds jaren kan ik echt mijn voordeel doen met het uurtje extra slaap dat de wintertijd me opleverde. Deze keer géén katten die niet kunnen klokkijken en op hun vaste tijd willen ontbijten. En donderdag, als ik ze weer zie, zijn ze vast al helemaal gewend aan de nieuwe tijden.
Heerlijk toch?

| 12:24 | Comments (0)

Brokkenpiloot

Dat heb ik weer mooi voor elkaar gekregen...
Mijn appartementje beschikt over drie ramen. Twee conventionele en één draai-kiepraam. Dat laatste gaat 's nachts op het kiepkiertje voor de broodnodige frisse lucht.
Dit weekend heb ik het eenmalig op de draaistand gezet om de buitenkant te zemen. Daarna mocht het weer kiepen als ik ging slapen. Maar vanochtend ging er iets mis toen ik het dichtklapte. Het schoot naast de scharnieren.
Nu zit het onwrikbaar vast. Een tikkeltje scheef in de sponning en met een permanente kier die niet meer dicht wil. Wat ik ook probeer.
Dat gaat een lange, frisse winter worden...

| 09:15 | Comments (4)

zondag 28 oktober, 2007

Op expeditie

Vandaag was ik hier. Een echt buitengebied, zodat de reis erheen nog best ingewikkeld was: trein, bus plus een flinke wandeling.
Maar het was de moeite waard. Er was veel te zien, al was dat deze keer niet het hoofddoel van mijn missie. Ik wilde er vooral naartoe in het kader van mijn jaarlijkse bijbaan als hulpsinterklaas. En dat is ruimschoots gelukt.
Er zijn in het park verschillende wandelroutes. Maar het startpunt daarvan lag nog vier kilometer verderop, die te voet moesten worden afgelegd. Dat maakte het onmogelijk om vóór donker terug te zijn. Ik zal dus nog een keer terug moeten. Maar dat is helemaal geen punt; dat wordt dan opnieuw een plezierreisje.
En gelopen heb ik vandaag toch wel voldoende. Daarover later meer (met plaatjes)!

| 05:07 | Comments (2)

zaterdag 27 oktober, 2007

De hoogte in

O help! Ik voelde ineens een aanval van schoonmaakwoede opborrelen...
Even overwoog ik terug in bed te kruipen en te wachten tot het over ging. Maar uiteindelijk heb ik toch besloten tot een dagje klussen-met-de-keukentrap.
Eng hè?

| 11:23 | Comments (5)

donderdag 25 oktober, 2007

Ga niet langs af

Zodra ik 's ochtends op het werk arriveer, volgt een vast ritueel. Als laatste onderdeel daarvan plak ik een memobriefje op de voet van de bureaulamp. Daarop schrijf ik in de loop van de dag de boodschappen op die me tijdens het werk te binnen schieten.
Vandaag kwam ik niet verder dan twee noodzakelijke aanschaffen. Water en brood.
Dan kan ik in elk geval de komende dagen zitten... ;-)

| 05:04 | Comments (2)

dinsdag 23 oktober, 2007

Dikke bult

Zonder enige reden - althans, zonder enige objectieve reden - stond ik op met een humeur om op te schieten. Zulke dagen heb je wel eens. Dan kan de hele wereld je gestolen worden en lijkt de dag een cumulatie van kleine ergernissen. Tót het punt van de omslag is bereikt en je beseft hoe lachwekkend het eigenlijk is als je jezelf zo consequent in de weg loopt.
Dat punt had ik nog niet bereikt toen ik vanuit de bus - het humeur leidde zelfs tot "geen zin om naar het werk te lopen" - zag hoe in het rood geklede jongedames reclamekrantjes uitdeelden bij de ingang naar het parkeerterrein. Dus vond ik ze vooral érg irritant. En toen bleek dat ze ook op de bushalte stonden en zich op de uitstappende passagiers stortten, mompelde ik dan ook resoluut 'non, merci', mijn blik strak vooruit gericht.
Pas later hoorde ik van collega's dat ze, naast de krantjes, ook croissants te vergeven hadden. Die heb ik mezelf dus mooi door de neus geboord.
Dat krijg je er nu van. Morgen maar weer met het góede been uit bed, dus.

| 12:14 | Comments (4)

Een nieuw leven

Sinds vanavond heb ik een tweede leven. Op Second Life.
Ik had er wel eens over gelezen, maar vond het niet echt "mijn ding". Ik heb m'n handen al vol aan het échte leven, en om er dan nog eentje bij te bouwen in een virtuele wereld waarin je er totaal niet zeker van bent dat dingen en mensen zijn zoals ze lijken... En nóg meer tijd doorbrengen achter de computer leek me ook niet echt gezond.

Maar nood breekt wet.
Volgende maand wordt er in L. een grootscheepse "virtuele banenmarkt" georganiseerd. Een hele dag lang kun je, gewoon in je vrijetijdskloffie en met ongekamde haren, via de computer sollicitatiegesprekken voeren met potentiële bazen. Op basis van je CV, of omdat je ze - dapper want op afstand - spontaan aanspreekt om jezelf in de aanbieding te gooien.
Er is maar één voorwaarde aan het meedoen. Je moet een alter ego hebben op Second Life.
En vanavond is ze geboren: een nieuwe Pinksoup in een virtuele wereld!

Nu alleen het programma nog even aan de praat krijgen. Het heeft mijn videocarddrivers afgekeurd. Er komt dus nog enig sleutelwerk aan te pas, vrees ik...

| 10:35 | Comments (7)

maandag 22 oktober, 2007

Slim en verstandig

Allereerst was het zaak dat ik, rozig na de frisse wandelpartij, niet voortijdig in slaap zou sukkelen.
Daarnaast besloot ik tot een kleine aanpassing van m'n bed. Ik pompte er meer lucht in, zodat ik niet meer kon wegzakken in een nachtelijk gat, en legde het reservedekbed ónder het hoeslaken zodat ik ook op het strakgevulde bed een zachte onderlaag had.
Het wakker blijven tot bedtijd lukte. Zij het met moeite.
De truc met het bed deed de rest.
Ik heb geslapen als een roos!

| 02:47 | Comments (3)

zondag 21 oktober, 2007

Slechte start

Het was een hele overwinning om tóch te gaan wandelen.
Toen ik om drie uur vannacht nog niet sliep, begon de twijfel toe te slaan. Niets hielp. Het zachte muziekje uit de radio, even een sigaretje roken op de bank, het melatoninetabletje dat ik - veel te laat, natuurlijk - alsnog innam. Ik besloot ter plekke om het vertrek in elk geval een uurtje uit te stellen en verzette daarom de wekker.
Een te korte nacht en een grijsgrauwe wolkenlucht nodigen nauwelijks uit tot een wandeling. Ik aarzelde zó lang, dat het vertrek op z'n minst nóg een uur later moest vallen.
Uiteindelijk ging ik toch op pad. De eerste tien minuten - waarin de kou hard toesloeg - had ik daar meteen alweer spijt van.
Maar de uitzichten vanuit de trein brachten me al snel op positievere gedachten. En weer thuis ben ik blij dat ik zo flink geweest ben. Helemaal opgekikkerd, helemaal rozig en uitermate 'moe maar voldaan'. Als ik nu wakker weet te blijven tot bedtijd, moet het vanavond ongetwijfeld probleemloos lukken met het in slaap vallen...

| 05:33 | Comments (0)

zaterdag 20 oktober, 2007

Dingen van de zaterdag

Uitslapen, opstaan, douchen, ontbijten, stofzuigen, dweilen, koffie drinken, aankleden, tassen verzamelen, de trap nemen, de bus halen, uitstappen, winkel in, winkel uit, voorraden aanvullen, kijken-kijken-kijken-niet-kopen, koffie halen, koffie drinken in de zon, pinnen, winkel in, winkel uit, tassen vullen, de bus halen, uitstappen, de lift nemen, suikerwafel eten, tassen uitpakken, voorraden opbergen, wasmachine vullen, wasmachine aanzetten, rugzak klaarmaken voor morgen, trein uitzoeken, cup-a-soup eten, bed opmaken, koffie drinken, tv kijken, in slaap sukkelen, wakker worden, was ophangen, brood klaarmaken, brood eten, tv kijken, computerspelletje doen, tv kijken...

De rest bedenk ik vanavond wel. En morgen weer wandelen!

| 07:02 | Comments (4)

vrijdag 19 oktober, 2007

Omweg

Vandaag gaat het dan eindelijk gebeuren.
Geen weekendje A. in de planning. Geen plotseling opkomende verkoudheden die me naar huis en bed doen verlangen. Geen noodzakelijke boodschappen die me andere richtingen uit dwingen.
Dus daal ik straks, als de bureaus zijn opgeruimd en de lichten gedoofd, van de Kirchberg af naar de vallei en wandel ik langs de toeristische route naar het centrum van de stad, waar ik aan de andere kant van de kloof weer de helling zal bestijgen.
Ik luid het weekend in met een heerlijke wandeling!

| 02:53 | Comments (1)

donderdag 18 oktober, 2007

Frisjes

"Is het al winter?" vroeg de collega die in z'n dikke winterjack koukleumend op de rookplaza stond.
We hielpen hem uit de droom: de herfst is nog maar nét begonnen. Wacht maar tot december... het wordt nog véél erger! ;-)

| 10:45 | Comments (4)

woensdag 17 oktober, 2007

The sound of silence

Beetje dom om, na een lang weekend vol uitslapen, niet de repeteerwekkerfunctie op je mobiel weer in te schakelen, maar slechts het eenmalige alarm te activeren. Zodat het vanochtend om half acht angstvallig stil bleef in m'n appartementje. En ik, na een supersonisch snelle douche, zonder ontbijt achter m'n kiezen naar de bushalte moest rennen. En ik uiteindelijk maar vijf minuten te laat op de werkplek arriveerde.
Maar wél met een uur extra slaap achter de rug. En een overheerlijk broodje tonijnsalade als compensatie voor het gemiste ochtendmaal.
Soms lijken dingen erger dan ze achteraf blijken te zijn...

| 10:54 | Comments (2)

dinsdag 16 oktober, 2007

Te veel, te vaak

Dat Heel Holland helpt hangt me nú al de keel uit - en het is nog niet eens begonnen...

| 08:55 | Comments (6)

maandag 15 oktober, 2007

Proppen

Best onhandig dat ik nét in het weekend dat ik zo veel nieuwe spullen heb gekocht mijn kleine rugzakje heb meegenomen...

| 12:18 | Comments (2)

Onderweg

"Als het hier al zo druk is, hoe zal het dan in de tweede klas zijn?" vroeg een jong meisje dat op weg was naar de volgende wagon aan haar reisgenote. Daar kregen we even later een indruk van, toen de conducteur omriep dat er in de voorste twee wagons nog genoeg zitplaatsen waren voor de mensen die moesten staan.
Griezelig werd het even toen de machinist midden in een tunnel vol in de remmen ging en we een klein kwartier, zonder enige mededeling, stil stonden in het pikkedonker en er elke paar minuten een alarmerend gepiep losbarstte. Uitleg kregen we niet, slechts een korte mededeling dat "we zó weer verder zouden rijden."
Het aantal stopcontacten in een trein lijkt iedere week toe te nemen. Maar volgens mij gaat dat ten koste van de toiletten. Heel vervelend als er in een superlange ("alleen de voorste zes wagons stoppen langs het perron") internationale trein maar twee blijken te werken.
In L. was het, anderhalf uur na zonsondergang, nog altijd 16 graden.
Ik ben weer thuis.

| 10:22 | Comments (0)

zondag 14 oktober, 2007

Cadeautjes

Zo'n zonnige en warme oktoberdag maakt 'genieten van je rust' wel héél gemakkelijk. Gelukkig was de balkonstoel nog in de buurt. :-)
En nóg een meevaller: de vergadering waarvoor ik morgen een extra verlofdag had opgenomen, gaat niet door. Zodat ik ook dan een beetje mag uitslapen en lekker relaxt overdag naar L. kan reizen.
Heerlijk, zulke cadeautjes!

Wat me er aan herinnert dat ik de familie een verlanglijstje heb beloofd. Dat ga ik dan meteen maar even maken!

| 09:23 | Comments (3)

zaterdag 13 oktober, 2007

Twee-in-één-dag

Nu dachten jullie natuurlijk dat ik een heerlijk luie zaterdag had, hè? Zó lui dat ik er zelfs niet toe kwam om te loggen.
Maar niets is minder waard. Vandaag heb ik geïnvesteerd in morgen. Alle plichten en lusten van twee dagen in één zaterdag geperst. Alle klussen afgehandeld in de turbostand, van hot naar haar gerend, metro in en tram uit. Met als resultaat twee winterbroeken, drie t-shirts, een lekker warm vest, een kortgeknipt hoofd én een maaltje hachee bij de kleine grijze, waar ik heel efficiënt meteen beide zussen trof. Plus een stel tot op het bot versleten voeten.
Zodat ik morgen he-le-maal niets meer hoef te doen.
Behalve loggen, natuurlijk... ;-)

| 08:21 | Comments (5)

vrijdag 12 oktober, 2007

Omschakelen

't Is altijd weer even wennen als ik net terug ben in A.
Dan loop ik naar een winkel en bedenk ik alvast wat ik wil vragen of zeggen. Tot ik besef dat ik me niet het hoofd hoef te breken over de juiste Franse woorden, omdat het gewoon in het Nederlands kan.
Dan verwonder ik me over het grote aantal Nederlandse nummerborden om me meteen daarna te realiseren dat die hier nu eenmaal in de meerderheid zijn.
Dan wil ik protesteren over het tekort aan wisselgeld, tot me weer te binnen schiet dat we hier afronden.
Dan vergeet ik bijna mijn strippenkaart te stempelen in de wetenschap dat mijn abonnement mensuel réseau in m'n binnenzak zit.
Dan denk ik collega M. aan de overkant van de straat te herkennen en herinner ik me pas na een paar minuten dat collega M. in L. woont.

Dan dwaal ik als een toerist door A. En eigenlijk is dat een prima manier om de stad opnieuw en met frisse ogen te zien...

| 08:46 | Comments (6)

donderdag 11 oktober, 2007

Vraagtekens

Er zijn veel dingen die ik nooit zal begrijpen.
Waarom ik in m'n werkkamer behoefte blijf hebben aan een vestje, dat ik uittrek zodra ik naar buiten ga, bijvoorbeeld. Of waarom een aantal collega's - en het zijn uiteraard altijd dezelfden - consequent hun peuken blijven doven op de treden van de nieuwe trap, terwijl er toch drie grote asbakken in de nabije omgeving staan. En waarom de bus tijdens werkuren veel vaker lijkt langs te rijden dan wanneer ik op de halte sta te wachten.

Maar vandaag begrijp ik vooral niet hoe en waarom een stagiaire van een andere afdeling zomaar spoorloos kan verdwijnen. Van de ene op de andere dag van de aardbodem verdwenen lijkt.
Daar krijg je toch een heel onbehaaglijk gevoel bij...

| 03:22 | Comments (4)

maandag 8 oktober, 2007

Bij nader inzien

Poepoe! Dat valt nog niet mee. Een dagje thuis rondhangen, waar het bed direct beschikbaar is op momenten van zwakte, is nog iets heel anders dan een dag geconcentreerd achter je bureau zitten.
En dat er direct naast die werkkamer met grof geweld en luidruchtige apparaten gepoogd wordt een toilet te ontstoppen, draagt niet bepaald bij aan het gevoel van welbevinden.
Enfin, ik zit hier nu eenmaal. Dus je maintiendrai...

Zou dát dan die zoekgeraakte Nederlandse mentaliteit zijn...?

| 11:08 | Comments (2)

zaterdag 6 oktober, 2007

Uitstapje

Onhandig, hoor. Als je, terwijl de kippensoep lekker staat te geuren en te pruttelen in de keuken, tot de ontdekking komt dat er in het hele appartementje geen soeplepel te vinden is. Moet je tóch nog in de buitenkleren voor een wandelingetje in de zon...

Gelukkig hebben ze hier ook een Blokker. Zij het met een wat beperkter assortiment. Zodat ik nu beschik over een tamelijk prijzige soeplepel. Echt design!

| 06:36 | Comments (7)

vrijdag 5 oktober, 2007

Vooruitziende blik

Komend weekend ga ik mijn onovertroffen kippen-en-nog-veel-meer-maaltijdsoep maken, besloot ik woensdag in een opwelling.
En dus haalde ik diezelfde dag al het grootste deel van de benodigdheden in huis.

Terwijl ik woensdag helemaal nog niet wist dat er vandaag een plagerige verkoudheid zou komen opzetten.
Nou, laat 'm z'n best maar doen: het beste medicijn tegen griep en snotterigheid is in al de maak!

| 09:01 | Comments (1)

dinsdag 2 oktober, 2007

Onvermoed talent

Als ik er niet al te veel bij nadenk, kan ik bést heel keurige boterhammetjes snijden!

Desondanks volgende keer in de supermarkt toch maar beter opletten of ik wel een gesneden brood in m'n mandje leg...

| 11:38 | Comments (3)

maandag 1 oktober, 2007

Gemist

Heel frustrerend als je de bus de halte ziet naderen, terwijl je aan de overkant van de drukke weg staat, waar de verkeerslichten nét op groen zijn gesprongen en haastige chauffeurs hun auto's drie rijen dik de stad in jagen. En nóg frustrerender als je de bus bij de halte ziet wegrijden zonder ook maar een enkele kans om ongedeerd de overkant van de weg te bereiken...

| 11:46 | Comments (4)

zondag 30 september, 2007

Hogere psychologie

Zouden ze de eersteklaswagons met opzet helemaal vóóraan in de trein plaatsen om de extra betalende passagiers het gevoel te geven dat ze nét even eerder op de plaats van bestemming aankomen?

| 11:13 | Comments (4)

donderdag 27 september, 2007

't Moet niet gekker worden

Het werk van de mannen die voor ons kantoor een nieuwe weg aanleggen, is ondoorgrondelijk.
Hadden ze eerder al onze toegangstrap onder een grote berg zand verstopt, daar vervolgens een nieuwe trap op gestort en die daarna om onduidelijke redenen met drilboren tot een hobbelig en onooglijk zooitje verbouwd, vandaag besloten ze massaal dat ze even géén zin meer hadden in die weg.

En dus stortten ze zich op een nieuwe activiteit. Ze bouwden een kippenhok. Pal achter de fietsenstalling, waar de weg een klein beetje ruimte had overgelaten.