dinsdag 9 maart, 2010

Feestvarken

Ze was honderd procent jarig, gisteren. Oudste zus deed via de telefoon verslag. Ze hadden kaasfondue gegeten, de cadeaus vielen bijzonder in de smaak en het fotoalbum was een gigantisch succes. Het éne foutje - op de foto in haar doopjurk was het niet haar oma die haar vasthield, maar de baker (jaja, het waren heel andere tijden) - had ze onmiddellijk ontdekt.
Nu kijkt ze al uit naar zaterdag. Tot nu toe hebben zich veertig gasten aangemeld, dus het wordt ongetwijfeld een geslaagd feest. En een van die zeldzame dagen waarop ze weer eens ál haar dochters om zich heen ziet. Alleen dát feit al maakt het voor haar een bijzonder moment.
Logisch, want het is natuurlijk ook een schattig drietal... ;-)

vrijdag 4 december, 2009

Afsluiting

Het was een mooie dag geweest, vertelde de kleine grijze. Hartverwarmend dat zoveel vrienden oom kwamen uitzwaaien op zijn laatste reis. En het bleek dat voor veel van de aanwezigen het grootste verdriet al in de afgelopen maanden was verwerkt, in die lange periode dat hij zweefde tussen zijn en niet-zijn. Nu was er vooral berusting, acceptatie, en de opluchting dat het niet nóg langer had hoeven duren.
Na afloop had ze nog koffie gedronken bij een van zijn dochters thuis. Dat was gezellig. Een aangename afsluiting van een toch wel emotionele en vermoeiende dag.
Ze dóet het toch allemaal maar, die ouwe taaie moeder van me. Op dagen zoals deze prijs ik me rijk. Omdat zij er nog is, omdat zij het leven op haar eigen manier nog zo goed aankan en omdat ik waarschijnlijk toch wel iets van haar unieke genen heb geërfd...

dinsdag 1 december, 2009

Naar huis

Dag lieve oom. Ik ben blij dat je eindelijk naar huis mocht...

zaterdag 21 november, 2009

Zaterdagse scènes

Zodra ik in het centrum van Amsterdam uit de tram stapte, besefte ik dat ik nooit meer zou kunnen aarden in zo'n grote, drukke stad. Wat een gekrioel - en vooral: wat een irritant geslenter! Maar ja, dan moet je ook maar niet op zaterdag door de drukste winkelstraat van Nederland lopen.
Enfin, de gebakjes waren snel gevonden en uitgezocht, de rest van de boodschappen leverden ook geen grote problemen op en na twee uur was ik alweer thuis. Daar bleek het laatste nieuws dat de eigenwijze tante inmiddels een plaat in haar been heeft en de operatie goed heeft doorstaan. We konden dus onbezorgd van het lekkers genieten. En de cadeaus die ik van alle kanten kreeg toegestoken waren allemaal in de roos.
Morgen blijft het programma zoals het was: naar de boekpresentatie in Den Haag. En dan maar zien hoe ik die vijftien exemplaren zonder rugproblemen weer in Amsterdam krijg.
Maar nu eerst maar even de inhaalslag van 'project 15.03' voltooien. One down, two to go... ;-)

vrijdag 20 november, 2009

Update

Het blijkt geen gebroken heup, maar een breuk heel hoog in het dijbeen van tante. De operatie die vandaag zou plaatsvinden is eerst twee keer uitgesteld en vervolgens naar morgen verschoven. Het resultaat is een héél boze tante (wat ik me kan voorstellen) die heeft aangekondigd dat ze morgen naar huis vertrekt als er dan wéér niet wordt gesneden. Grootspraak, vrees ik, zeker als je bedenkt dat ze driehoog in een flat zonder lift woont.
Nu is tante toch al geen gemakkelijke tante. Het voorstel om haar zes weken revalidatie in een zorghotel door te brengen, heeft ze rigoureus van tafel geveegd. Ze wil zo snel mogelijk naar huis. Die drie trappen ziet ze zelf kennelijk niet als hindernis. Deze keer gaan we als familie niet roepen dat ze zo flink is. Dit is geen flinkheid meer, maar regelrechte eigenwijsheid. Een familietrekje, helaas.
Enfin. Tot zover dag één. En morgen zien we wel weer verder.

Overhoopheup

Het weekend was van te voren overzichtelijk ingepland. Vandaag was voor de inkopen, morgen stond er een bescheiden want behoorlijk verlaat verjaardagsfeestje op het programma en zondag zou ik - dat was tenslotte het hooffdoel van deze reis - de presentatie van de webloggersverhalenbundel bijwonen.
Maar ik was nog geen uur in huis, of een telefoontje gooide het hele programma op zijn kop. Jongste zus van de kleine grijze is gisteren ongelukkig ten val gekomen en heeft daarbij haar heup gebroken.
Dus nu besteden we de meeste tijd aan het informeren naar de actuele toestand van de patiënt en het overleggen over de mogelijkheden voor een bezoek aan het Gooise ziekenhuis waar ze verblijft.
Gelukkig kon ik tussen de bedrijven door wel de nodige aankopen doen om de voorraden in E aan te vullen, maar hoe de komende twee dagen zullen verlopen, hangt voorlopig nog van allerlei onzekere factoren af.
We zien het wel. We maken er maar gewoon een verrassingsweekend van. Maar dan hopelijk wel met wat aangenamere verrassingen dan die van gisteren.

zaterdag 23 mei, 2009

Goeie dag

"En?" vroeg ik voorzichtig aan de kleine grijze.
Het was niet makkelijk geweest, hoorde ik in haar verhaal. Maar ze was blij dat ze geweest was.
Ze konden pas later terecht dan ze aanvankelijk hadden gepland, dus was oudste zus eerst een eindje doorgereden. Naar zee. "Het was prachtig," vertelde de kleine grijze. "Zó kalm. Nauwelijks golven, geen spoortje wit in het blauw. Echt heel mooi."
En daarna de confrontatie. Die ondanks het verdriet toch meeviel. Oom was rustig, leek te glimlachen om haar grapjes. Misschien was er toch iets van besef wie er naast zijn bed zaten. Ze had hem over zijn bol geaaid, zoals ze dat voor ogen had. En hem een afscheidskus gegeven.
"Ik wil er niet nog eens heen," besloot ze het lange telefoongesprek. "Zoals het vandaag was, zo wil ik het me herinneren. Dat voelt goed."
Een moeilijke dag. Maar wel een hele mooie.

vrijdag 15 mei, 2009

Verdriet, vreugde en frustratie

De telefoongesprekken met Nederland zijn lang, tegenwoordig. En niet altijd makkelijk.
Oom is overgebracht naar een verpleeghuis. Daar zal hij zijn laatste weken doorbrengen, want langer zal het volgens de artsen niet meer duren. Hij lijkt onrustig en opstandig, al is niet duidelijk of hij dergelijke emoties ook werkelijk ervaart. Communicatie is en blijft onmogelijk. Toch wil de kleine grijze nog een keer naar hem toe. Ze beseft dat het geen makkelijk bezoek zal worden, maar ze wil hem nog graag een keer over zijn bol aaien en afscheid nemen.

Ondertussen is jongste zus bij haar laatste controle goed genoeg bevonden voor de hoornvliestransplantatie. De vreugde was maar van korte duur, want direct na dat goede nieuws bleek dat beide hoornvliesspecialisten van het ziekenhuis gelijktijdig met vakantie zijn. Pas eind juni zou ze terecht kunnen voor een eerste afspraak.
Daar nam ze geen genoegen mee. Zó lang gewacht, zó hard gehoopt dat ze nu op de operatielijst zou komen - de assistenten mogen haar daar niet opzetten - en dan nóg eens zes weken geduld? Haar protest leverde in elk geval wat meer hoop op. Nu mag ze over twee weken bellen om aan de specialisten zélf te vragen of het iets sneller kan.

Zo blijven de familiezaken het leven beheersen. Zélfs hier in L...

vrijdag 8 mei, 2009

Schemerduister

Voor de kleine grijze is hij haar kleine broertje. Haar enige broertje ook. Voor mij is hij de oom met het ribfluwelen pak en het knijpbrilletje.
Mijn herinneringen aan hem dateren vooral van vroeger. De oom die zo mooi en bedachtzaam kon vertellen. Over zijn jeugdjaren bij de marine, over zijn postzegels. Over álles eigenlijk, want hij was toen al een belezen man. Altijd opgewekt, altijd grappig.
De laatste jaren werd zijn contact met de realiteit en de actualiteit steeds minder. Hij leefde in een eigen wereldje, dat kleiner en kleiner werd.
Nu vertoeft hij in een schemerwereld waar geen enkel mens nog toegang heeft. Ergens tussen leven en dood. Zijn vrouw en kinderen kunnen hem niet meer bereiken en hij kan hen niet bereiken. De hersenbloeding die hem maandag trof heeft onherstelbare schade toegebracht. "Reken er maar op dat hij nooit meer thuiskomt," hebben de artsen gezegd.
Dag lieve oom... let maar niet op de dokters, hoor. Ik weet zeker dat je binnenkort thuis zult zijn - alleen is dat 'thuis' niet meer in onze wereld...

zondag 8 maart, 2009

Lachuh

Het was een bont gezelschap waarmee we bij het restaurant arriveerden. Dat hadden we bij het reserveren ook aangekondigd: twee hoogbejaarden, van wie de één vrijwel doof en de ander nagenoeg blind. Plus drie middelbaren, onder wie nog een uiterst slechtziende. Er was dan ook een makkelijk toegankelijke tafel voor ons gedekt.
Nadat we de menukaart hadden gedeclameerd en duidelijk werd dat de ouwetjes nog heel goed wisten wat ze wilden, kreeg de ober er steeds meer zin in.
Het werd een ietwat surrealistische bijeenkomst. "Staat er iets paars op tafel?" vroeg tante, wijzend naar de kaarsenstandaard. "Wat ligt er nu op mijn vork?" vroeg jongste zus, die vergeefs naar een stukje biefstuk had geprikt. "Is er ook bestek bij?" vroeg diezelfde zus toen het toetje voor haar was neergezet. "Dat ligt op elf uur," hadden wij het jargon al aardig onder de knie.
Toen de kleine grijze en tante weer voorzichtig in de taxi waren gedeponeerd en jongste zus en ik arm in arm naar huis schoven - "klein stoepje af en daarna gaan we naar links" - bedacht ze dat Monty Python ongetwijfeld het familiedineetje had kunnen uitwerken tot een hilarische scene.
We hebben heerlijk gegeten. En vooral ontzettend gelachen.

donderdag 17 juli, 2008

Nog meer goud

Diezelfde zussen die me volgende week uit de brand helpen, kwamen vandaag sjouwen. En sjouwen, en sjouwen...
Aan het eind van de lange, vermoeiende middag waren alle spullen die níet meegaan naar E. het huis uitgedragen en afgevoerd naar het grof vuil. Dat schept een zee van ruimte en ineens veel meer overzicht.
De rest is alleen nog maar een kwestie van inpakken - en dan over zes dagen wég wezen!

zondag 23 maart, 2008

Gescheiden

"Er zitten hier twee zusjes van je," zei de kleine grijze. "En je tante was er ook, maar die is net weer vertrokken. We hadden een heerlijke paasbrunch. En je kleine zusje heeft gevulde eieren gemaakt."
"En straks krijgen we nog een kop van die lekkere bouillon die mam altijd maakt," voegde een van de zussen daar nog aan toe.

Ja, ik ken ze, die paasbrunches. Met zachtgekookte eitjes, warme broodjes en roomboterlammetjes. Aan de vrolijk gedekte tafel, met verse koffie en sinaasappelsap.
Of ik het niet miste, vroeg een vriendin.
Nou nee... Ik heb ontdekt dat ik heel goed zélf een gezellige paasdag kan creëren, Met bontgeschilderde eieren - hardgekookt, dat dan weer wel - een smakelijke smoothie en een warme Luikse wafel. En met een paasdiner van pasta met een saus van spinazie, spekjes en boursin. Terwijl ik, nadat ik eerder heb gehuiverd onder de aangrijpende beelden van The passion of the Christ, dom zit te giechelen om Madagaskar. Ook in m'n eentje kan ik zo prima genieten.
En het allerleukste is: morgen komt er nóg een paasdag!

donderdag 27 september, 2007

Eenzijdig

Het zinnetje dat ik de afgelopen maanden het vaakst van de familie heb gehoord: ik had je nog willen bellen, máár...

Misschien moet ik ze met sinterklaas allemaal een telefoon geven waarmee je ook kunt béllen en niet alleen gebeld wórden...

zondag 24 juni, 2007

Contact

Ook als ik een weekend in L. blijf, zorg ik natuurlijk dat ik helemaal op de hoogte ben van de activiteiten aan het thuisfront.
Zo weet ik dat oudste zus zonder noemenswaardige problemen op de geplande dag is verhuisd. Alles staat in haar nieuwe flat, maar het is nog wel een zooitje. Komt helemaal goed, kan ik haar uit eigen ervaring geruststellen.
En zo hoorde ik dat jongste zus een druk-druk-drukke werkweek achter de rug heeft en problemen heeft met haar achillespees. Maar het gaat alweer beter en volgende week kan ze gelukkig wél van haar vaste vrije dag genieten.
En de kleine grijze is inmiddels ingesteld op een op maat gemaakte dosis medicijnen die haar bloeddruk in de hand moeten houden. Verder geniet ze van haar logeerpoes, die nog een dagje extra blijft slapen.
Ik ben weer helemaal bijgepraat. Lang leve de mobiel!

vrijdag 13 april, 2007

Beeldvorming

Eigenlijk schandalig als je al meer dan twintig jaar in Amsterdam woont en nog nooit bij Américain gegeten hebt. Maar dat gemis heb ik gisteren goed gemaakt. Dankzij de uitnodiging van jongste zus voor een familiediner bij de bekendste place-to-be van de stad.
Aan een rookvrije tafel, achter het alcoholvrije biertje koos ik de smakelijk klinkende vegetarische risotto met paddenstoelen uit het menu. Zodat het bedienend personeel er nu ongetwijfeld van overtuigd is dat ik een niet rokende, niet drinkende vegetariër ben. Terwijl toch maar één van de drie suggesties klopt. Maar ach, een slechte indruk maak je er niet mee, denk ik.
Sjonge, wat kunnen ze daar koken! De hele familie was bijzonder in z'n nopjes met het gekozen gerecht. Heerlijk! Om het beeld van de verantwoord levende gezondheidsfreak wat steviger te vestigen, koos ik er nog een verse fruitsalade achteraan. Maar dan wel mét slagroom. Uit eten is uit eten, nietwaar?
Ik kan het aanbevelen, zo'n etentje bij Américain. Bij voorkeur op uitnodiging, dat maakt het een stuk betaalbaarder. ;-) Het is feestelijk eten. Kijk zelf maar: als je na de maaltijd 'ja' zegt op de vraag of je wilt afsluiten met koffie, krijg je dit:

Is dat sjiek of niet?

vrijdag 2 maart, 2007

Wensen

De kleine grijze wil graag postzegels van € 0,44, vier op maat gemaakte raamhorren en een dvd-speler die ook kan opnemen.
Jongste zus hoopt op een poster waar ik al tien jaar vergeefs naar zoek, een dienblad of broodtrommel met koeienpatroon - alweer een paar jaar uit de mode - of de nieuwste editie van een encyclopedie waar mijn budget wel vijf keer in past.
En dan klagen ze elk jaar over mijn verlanglijstje...

zaterdag 20 januari, 2007

Soms zit 't mee...

Elk jaar gaat oudste zus in januari een week skiën langlaufen. In Duitsland, want dat is makkelijk te bereizen per trein en ze hebben er verstand van loipes.
Vorige week donderdag is ze vertrokken. Zonder ski's. Die besloot ze op het laatste moment maar thuis te laten, want sneeuw lag er niet. Ja, hoog in de bergen, maar daar schijnt het langlaufen dan weer wat moeizamer te zijn. "Wandelen is ook leuk," zei ze door de telefoon. En de tussentijdse berichten waren ook best positief. Ze hadden mooi weer, veel zon en nog altijd geen sneeuw.
Voor vanavond stond de terugreis in de planning. Met een van de treinen die vanochtend in Maastricht rechtsomkeert moesten maken. En andere treinen zijn er niet, want de Duitse NS gaat pas maandag weer een beetje rijden. Nu moet ze wachten op de bussen die de gestrande reizigers vanuit Maastricht verder gaan vervoeren. Die brengen haar en haar lotgenoten dan weer naar Nederland.
Op dit moment is de vertraging zes uur, maar daar zouden nog best een paar uur bij kunnen komen.
Niks voor mij, wintersport...

zaterdag 9 december, 2006

Pakjesavond

... Maar dit jaar doen we er niet zo veel aan, hoor...

zondag 19 november, 2006

Overkill

De verlanglijstjes voor Sinterklaas stromen mijn mailbox binnen.
Ik heb er al eentje van de kleine grijze, twee van oudste zus en drie van de jongste...

woensdag 8 november, 2006

Bijtijds

"En kun jij er dan twee Sinterklaasgedichten bij maken?" vroeg oudste zus.
Ach ja, daar kun je ook niet vroeg genoeg mee beginnen. Toch?

donderdag 2 november, 2006

Nienke

Veertig jaar geleden werd ze geboren. Een wolk van een baby. De derde dochter in het gezin was net zo welkom als haar zusjes. En als veertienjarige puber vond ik het in m'n hart maar wát leuk, zo'n nieuw nichtje.
De hielprik kwam pas een paar jaar later. Zij was een van de laatsten van een generatie waar PKT nog onopgemerkt bleef tot het te laat was. Met een streng dieet in de eerste jaren kun je er zonder gevolgen overheen groeien. Maar daarvoor werd ze net te vroeg geboren.
Haar lichaam werd volwassen. Maar in haar hoofd bleef ze een kind. Zal ze altijd een kind blijven. Een meisje van zes in het lichaam van een vrouw van veertig.
Ze leerde paardrijden en geniet daar met volle teugen van. Ze speelt de sterren van de hemel als haar toneelclub een uitvoering heeft. Afwassen en tafeldekken kan ze ook. Maar dat vindt ze niet leuk en ze is slim genoeg om onder die vervelende klusjes uit te komen. Ze straalt als er bezoek komt en heeft altijd weer nieuwe verhalen en spannende belevenissen. Het hoogste woord. Het middelpunt van de belangstelling.

Veertig jaar is ze geworden. Dat gaan we zaterdagavond vieren. Met de familie en heeeeeeel veel vrienden. Ze zal genieten als een kind. Een kind van zes, in het lichaam van een vrouw van veertig.

dinsdag 26 september, 2006

In the mood

Tegen haar verwachting in begint de vakantiestemming er al goed in te komen bij jongste zus. Misschien ook omdat de telefoontjes in haar richting alleen maar goede berichten bevatten. Haar huis wordt goed bewaakt en is dan ook nog helemaal intact, haar kat is weer aardig tot rust gekomen en gedraagt zich als een gezellige logee en haar rekeningen zijn niet geplunderd. De eerste grapjes beginnen dan ook weer te komen.
"Wat zal ik voor je meenemen?" vroeg ze, nadat ze me zes keer had bedankt voor de goede zorgen. "Een Portugees?"
"Nee, doe maar niet," zei ik. "Te veel borsthaar en bovendien moet je dan vast bijbetalen wegens overgewicht."
"Okee. Dan doe ik wel iets kleins," zei ze.
Zucht.
Ik en m'n grote mond ook...

zondag 24 september, 2006

K*tstreek

Gisterenavond sprak ik haar nog. Helemaal klaar voor de vakantie - morgenochtend heel vroeg vertrekt het vliegtuig voor tien dagen Portugal. De koffers gepakt, zakgeld opgehaald om het er even lekker van te nemen na al die maanden van verbouwen, inrichten en verhuizen.
Maar vanochtend kwamen er heel andere berichten van jongste zus. Vannacht is er bij haar ingebroken. Via het balkon - dat verwacht je toch niet als je driehoog woont. Mobieltje weg. En de portemonnee met al het vakantiegeld en alle pasjes. Die nu natuurlijk geblokkeerd zijn, maar waar haal je dan zo snel nieuw leefgeld vandaan? En trouwens: van 'zin in vakantie' is ook weinig sprake meer.
Zus overstuur, kat totaal van streek, familie in rep en roer. En, zo lijkt het nu, vakantie voorbij voordat-ie begonnen is.
Allemaal door één idioot die z'n handen niet kan thuishouden... De laml*l!

Weg

Ze gaat tóch. Gelukkig maar.
Zonder veel zin, maar hopelijk komt die vanzelf weer als ze even helemaal wég van alles is. En zonder fototoestel, want ook dat bleek verdwenen.
Drie welwillende buren en ondergetekende controleren dagelijks haar huis. Kat mag van de schrik bekomen onder de hoede van de kleine grijze en zus zélf kan alles hopelijk even los laten op de Portugese stranden.
Maar o boy, wát een hectische zondag...

zondag 18 juni, 2006

Vaste patronen

"Is dat alles wat je eet? Je moet wel goed eten, hoor! Moeten de meiden anders iets voor je klaarmaken?"
"Wil je nog iets drinken? Het is warm, dan moet je veel drinken."
"Ze gaat nu wel erg slecht lopen, vinden jullie ook niet? Ik snap niet dat ze geen stok wil gebruiken, ze is zo onzeker en wankel."
"Brengt een van jullie haar even naar beneden? En wachten tot ze in de auto zit, hoor."

Tja, je mag dan 82 zijn, je blijft altijd 'het jongste zusje van de kleine grijze'...

zondag 14 mei, 2006

Geven en nemen

Met twee cadeautjes ging ik op weg naar de kleine grijze. Met twee overvolle tassen kwam ik thuis. Want oudste zus was er ook en die had nog veel meer vesten, truien en shirts opgeruimd dan ze eerder al had laten weten. Zij blij, ik blij: komende winter zit ik er weer sjiek en warmpjes bij! :-)

maandag 17 april, 2006

Lachuh!

"Behoorlijk zwaar, die chocolademousse," zegt tante.
Ik til mijn bakje op en weeg het even op mijn hand. "Valt best mee," vind ik.

"Weet je wat dat is?" vraagt jongste zus, wijzend naar het toetje dat voor de kleine grijze staat. Ik kijk haar afwachtend aan.
"Dat is moe's mousse," grinnikt ze.

Het was weer ouderwets gezellig. Zelfs zónder asperges.

zaterdag 15 april, 2006

Verwachtingsvol

"Het wordt een lekker maaltje," belooft de kleine grijze telefonisch. "Heel toepasselijk voor pasen." Maar verder wil ze er niks over kwijt.
Geen brunch, dit jaar. Tot mijn grote blijdschap, want uitslapen lijkt vooralsnog de enige hobby waar ik in m'n vrije dagen aan toekom. In plaats van de traditionele warme broodjes-met-een-eitje dit jaar een heus paasdiner op maandag.
Een lekker maaltje en toepasselijk voor pasen... Dat kan natuurlijk van alles zijn. Maar toch - zodra ze de woorden had uitgesproken had ik al visioenen en hoop. Het zou kunnen, toch? Het seizoen is begonnen en als de kok van het caterende restaurant een beetje slim heeft ingekocht...
Ik hoop, ik droom, ik kan bijna niet wachten.
Laten het alsjeblieft asperges zijn!