Pinksoup met sliertjes

zaterdag 31 oktober, 2009

Plaatjes

Na een lange week in de weer met de tekstverwerker, heb ik eigenlijk niet zoveel stof tot praten meer. Maar gelukkig hebben we de foto's nog. ;-)

Behalve de mezen (zowel kool- als pimpel) is het vogelrestaurant al bezocht door de roodborst...

en heb ik ook vinken, winterkoninkjes, een meerkoet en een kleine bonte specht gesignaleerd. En zelfs de huismus waagt zich naar buiten voor een lekker hapje.

Onderweg naar de supermarkt kwam ik bloemen tegen op een wel heel oneigenlijke plek. Vandalisme? Of afgedankt om plaats te maken voor de winterplanten?

En tot slot: nu de prismahanger weer een plaatsje voor het raam heeft gekregen, heb ik op zonnige dagen gratis kunst aan de muur.

Zo zie je maar: ook zonder wandeling kun je best leuke foto's maken!

15:03

15.03-311009: Ettelbruck, Rue de Warken

Midden tussen de woonhuizen staat ineens een oud, roestig hek. Achter de reusachtig den ligt een kleine boomgaard, waar je eigenlijk kippen zou verwachten. Die zijn er niet, maar het is wel een prachtig hoekje op een onverwachte plek. Het hek zelf is verweerd en gebutst, en over een paar jaar zal het misschien helemaal zijn ingepakt door de klimop. Maar het wordt door de jaren heen alleen maar mooier.

vrijdag 30 oktober, 2009

Irritaties

Waar 'project 15.03' inmiddels helemaal deel uitmaakt van de dagelijkse routine, staat 'project 16.29' al enkele weken geheel stil. Niet omdat ik ontevreden ben over het resultaat - integendeel, de eerste zes weken leverden een schitterende serie foto's op. Maar mijn knieën blijven protesteren bij elke klim naar en afdaling van de top van de berg.
Het zijn geïrriteerde peesaanhechtingen, zeggen de deskundigen. En de enige remedie daartegen is het achterwege laten van te veel belasting.
Die wandeling naar de berg is overigens niet de oorzaak van de klachten, is mijn eigen ondeskundige mening. Want lopen, ook als het gaat om lange wandelingen met de nodige hellingen, maakt de klachten niet erger. En de inmiddels drie weken rust hebben nog nauwelijks verbetering gebracht.
Nee, het zit 'm in het zitten. Waarbij volgens mij vooral de bureaustoel waarop ik mijn dagelijkse werkzaamheden verricht de boosdoener is. De zitting is te kort, zodat mijn knieën elke dag urenlang gebrek aan steun ervaren. En daar raken die pezen dan weer geïrriteerd van.
De reservestoel van de werkkamer blijkt niet de oplossing. Die is goed voor m'n knieën, maar daar protesteert mijn rug tegen. Dus eigenlijk zou ik de zitting van de reservestoel moeten combineren met de rugleuning van de reguliere. Helaas ontbreekt het mij aan de technische expertise om dat voor elkaar te krijgen.
Dat wordt dus sparen voor een nieuwe, goeie bureaustoel. En tot die tijd maar even niet meer klimmen naar de berg... :-(

15:03

15.03-301009: Thuis aan het werk

Elke vrijdagochtend is er biologische markt in Ettelbruck. Daarom heb ik al vroeg boodschappen gedaan - en dit weekend staat er stamppot van biologische spruitjes op het menu, met echt Hollandse rookworst. Vanmiddag was het dus werken geblazen. Uiteraard met de nodige steun voor de inwendige mens. De kaas is overigens ook echt Hollands. Vooral in blokjes blijf ik die het lekkerst vinden - en hoe ouder, hoe lekkerder. :-)

donderdag 29 oktober, 2009

Leermomenten

Een mens is nooit te oud om te leren. Zo ontdekte ik vandaag - één jaar, drie maanden en vijf dagen na mijn verhuizing naar E - dat het winkelcentrum dat ik minimaal twee keer per week bezoek ook nog een bovenetage heeft. Ahum. Hoezo, oog voor detail?
'k Had net mijn boodschappenkar volgeladen en geen zin meer om die nog een trap op te zeulen, maar de eerstvolgende keer dat ik er kom ga ik toch maar eens kijken wat daar nog aan interessants te vinden is.

Ook heel leerzaam om te aanschouwen: hoe een intimiderende, plagerige macho en een bang, bescheiden meisje uiteindelijk dikke maatjes kunnen worden. Voor zo'n mooi plaatje lever ik graag mijn luie stoel in (nou ja, in elk geval af en toe...)

15:03

15.03-291009: Ettelbruck, Rue Dr Herr

Met het mooie weer van vandaag is boodschappen doen geen straf. Een aangename 16 graden, regelmatig zon, vrijwel windstil. En dan overal dat prachtige zilveren licht van de herfst. Want hoe lekker het ook is, dat het najaar is begonnen zie je nu overal. Ook in de etalage van de schoenenwinkel. Daar heeft iemand echt z'n best op gedaan - en het resultaat mag er zijn!

woensdag 28 oktober, 2009

Zwart gat

Eén van de mooiste dingen van het fanloggen is dat ik bijna vijf jaar lang mocht genieten van de warme stem, de deskundigheid en de subtiele grapjes van Govert van Brakel. En vooral ook dat ik, als fanlogger en 'number 1 fan', zoals Jeanne me al snel noemde, diverse malen naar de studio mocht afreizen voor het bijwonen van een uitzending en/of het afnemen van een interview.
De laatste week stond Fanlog helemaal in het teken van het naderende afscheid. Govert gaat is met pensioen. Een afscheidsinterview, een aantal stukjes in het teken van zijn laatste uitzending, geluidsfragmenten om een en andere auditief te ondersteunen. We hadden het er zo druk mee, dat de realiteit nog niet echt doordrong.
En dan ineens schrijf je het allerlaatste stukje over Govert. En besef je dat je voor het laatst zijn 'ik wens u een mooie avond' hebt gehoord.
Fanlog zal nooit meer hetzelfde zijn...

15:03

15.03-281009: Ettelbruck, Rue Pierre Wiser

Een van de leuke aspecten van het wonen in Luxemburg, is dat het hier zo kleurrijk is. Natuurlijk in de ruimschoots aanwezige natuur, waar klaprozen, distels en papavers nog volop (mogen) groeien en waar de herfst alles nu nog meer kleur geeft, maar ook in de dorpen en steden. Hier geen eindeloze rijen dezelfde huizen in saai baksteen of grauw beton, maar individuele paleisjes die iedereen naar eigen smaak mag laten bouwen. En dat allemaal in vrolijke, opvallende kleuren.
(Mijn eigen straat is nóg kleurrijker, maar ja, daar wás ik niet om 15.03...)

dinsdag 27 oktober, 2009

Wintertijd

Voorlopig lijkt het nog even te duren voor het echt koud wordt. En de tuin zit en hangt nog vol met overheerlijke besjes. Maar omdat er voor mens en dier tijd nodig is om routines op te bouwen, kun je maar beter bijtijds met de voorbereidingen beginnen.

Vandaag was de officiële start van het nieuwe seizoen: Restaurant Chez Pinksoup opende zijn deuren...

En de eerste gasten stonden al direct op de stoep!

15:03

15.03-271009: Thuis aan het werk

Opnieuw een gewone werkdag. Omdat ik zaterdag voor minstens een halve week boodschappen heb gedaan, kan ik lekker doorwerken. Födsel houdt me gezelschap. Hoewel hij de beschikking heeft over diverse sjieke slaapplaatsen - variërend van het onlangs aangeschafte echte kattenmandje (bedoeld voor Dinky, maar die mag er nog niet in van de pasja) tot mijn bed - geeft hij toch vaak de voorkeur aan een simpele doos. En dan het liefst een iets te krappe schoenendoos. Rare beesten, die katten!

maandag 26 oktober, 2009

Sun, moon, stars

Na de inspanningen van het reorganiseren van de werkkamer, wachtte vandaag weer een gewone werkdag. Reden om het gisteren even wat rustiger aan te doen. Wel ging ik enthousiast verder met de opruimingswerkzaamheden, maar dan in een heel ontspannen tempo.
En 's avonds was er tijd om nog een serie ATC's te maken. Voor een swap rond het thema 'licht'. Vandaag zijn ze verstuurd naar de organisator van het geheel.
Maar gelukkig hebben we de foto's nog... ;-)

ATC's 'Sun, moon, stars'

15:03

15.03-261009: Ettelbruck, Grand Rue, bij de kantoorboekhandel

Sinds ik het doorheb - dat je bij het opbergen van spullen ook in de hoogte kunt werken - zie ik steeds meer mogelijkheden om de beschikbare ruimte optimaal te benutten. Daarom ging ik naar de kantoorboekhandel, in de hoop dat ze daar stapelbare A4-bakjes hadden. Ik heb namelijk nogal veel (lees: belachelijk veel) hobbypapier, en het zou handig zijn als ik dat enigszins gesorteerd op kleur kan bewaren, zonder dat ik er meteen een hele plank in de stellingkast voor nodig heb. Helaas zaten die bakjes niet in het assortiment. Dat wordt dan binnenkort maar weer een ritje naar een van de grote winkelcentra, Knauff bij de Belgische grens of de Belle Etoile in Luxemburg-stad.

zondag 25 oktober, 2009

Commotie in E

Ondanks regelmatig bladeren door de digitale zondagsedities van de Luxemburgse kranten, ben ik er nog niet achter waar we gisteren nu precies getuige van zijn geweest.
Dus kan ik slechts vertellen wat we zagen. Toen we de grote winkelstraat - heel toepasselijk 'Grand Rue' geheten - insloegen, stuitten we op twee politiewagens en een ambulance. Plus enkele tientallen ramptoeristen geïnteresseerde kijkers. Wij wierpen wel een snelle blik om ons heen, maar besloten in eerste instantie door te lopen. Toen we een meter of twintig verder waren, waren er opeens nieuwe zwaailichten. Een grote brandweerwagen en een bestelbus van de Sauvetage, de 'speciale eenheid' die wordt ingezet bij rampen en zo. Dat was genoeg om ons op andere gedachten te brengen: we voegden ons bij de al aanwezige kijkers.
Wat we zagen? Twee kleine kinderen die op de derde etage van een huis uit het raam hingen en onduidelijk converseerden met enkele hulpverleners beneden. Heel veel politieagenten die heen en weer liepen. En zo'n twintig mensen van de Sauvetage die de voordeur van het huis te lijf gingen met gereedschap. Toen de deur eenmaal open was - onder het toeziend oog van een deftig meneertje dat volgens ons óf Hercule Poirot óf de rechter-commissaris moest zijn - klommen alle aanwezige agenten de trap op en werd het vervolg aan ons oog onttrokken. Wel viel er nog veel te horen. Hevig gebonk alsof ergens boven een deur werd ingetrapt. Geschreeuw van een bozige man. Gehuil van de kinderen. De mannen van de Sauvetage bleven rond de voordeur hangen.
Daarna gebeurde er een hele tijd niets. Uiteindelijk maakten de mannen van de Sauvetage het slot van de voordeur weer in orde, klommen ze in hun bestelbus en reden weg. Ook de brandweerauto vertrok, gevolgd door de ambulance. "C'est fini," zei een vriendelijke oudere politieagent. Het publiek verspreidde zich en wij besloten ook onze tocht maar voort te zetten.
Alleen die politieagenten zitten me nog dwars. We hebben ze nooit meer gezien. We hebben nog wel even gespeculeerd over het waarom van hun verdwijning. Zou de bozige meneer ze allemaal hebben uitgeschakeld? Zaten ze boven met z'n allen ingewikkelde processen-verbaal op te maken? Hadden ze de bozige meneer aan de verwarming geketend en moesten ze nu wachten op een monteur om meneer én verwarming in z'n geheel af te voeren?
We zullen het nooit weten. Tenzij een van de kranten er morgen alsnog een berichtje aan wijdt...

15:03

15.03-251009: Thuis aan het opruimen

Bij het leeghalen van de werkkamer kwamen ook spullen tevoorschijn die níet in hobbyboxen horen. Boeken, bijvoorbeeld. Gelukkig waren er hier en daar nog wat lege planken. Schoenen, die hopelijk allemaal nog in de klerenkast passen. En frutseltjes om op te hangen. Die laatste krijgen een plaatsje voor het grote raam. Daarvoor heeft F gisteren haken in het plafond gedraaid. Vandaag heb ik daaraan een eind ketting opgehangen, en inmiddels bungelen de eerste frutsels op hun plaats. Leuk voor mij én voor de overburen.

Terugblikken

Nog een paar dagen, dan luister ik voor het laatst naar Govert van Brakel in het Radio 1 Journaal. En vanmiddag hoor ik hem voor de laatste keer in Langs de Lijn. Het is een vreemd idee en ik weet nu al dat ik er heel erg aan zal moeten wennen.
Vandaag het eerste deel van zijn afscheidsinterview op Fanlog!

zaterdag 24 oktober, 2009

Wat een weekend!

Het was een weekend vol warmte, lachen, kletsen en gezelligheid. Een weekend ook waarin Födsel eindelijk weer eens kreeg waar ie recht op denkt te hebben heeft: ononderbroken aandacht.
Maar het was vooral een weekend van keihard werken en veel vriendenhanden die het werk licht maakten. Zelf vonden ze aan het eind van de zaterdagmiddag dat ze niet genoeg waren opgeschoten. Maar ik weet 100% zeker dat met het werk van deze twee dagen reuzenschreden vooruit zijn gezet. Eindelijk heb ik zicht op alles wat ik héb, en bovendien ligt nu de helft al netjes gesorteerd in stapeltjes. Het enige wat ik nog hoef te doen, is voor elk stapeltje de juiste formaat hobbybox te pakken en de boel een beetje logisch in de kasten te zetten. Fluitje van een cent.
Om dat te vieren hebben we het weekend afgesloten bij "de" Italiaan van E. Die heeft er nu weer twee fans bij - sjonge, wat kunnen ze daar heerlijk koken!
Daarna, op de terugweg naar huis en hotel, was er nog een hoop spanning en sensatie. Daarover morgen meer - want waarschijnlijk wordt dan pas duidelijk wát er nu precies aan de hand was...
Het grootste slachtoffer van het weekend was Dinky. Niet alleen waren er twee dagen enge onbekenden over de vloer, maar bovendien hebben we haar beroofd van haar favoriete schuil- en slaapplaatsjes. Maar dat is ook direct weer goedgemaakt met een heerlijk vervangend mandje. Nu alleen hopen dat Födsel het niet inpikt...

15:03

15.03-241009: Thuis aan het reorganiseren

Je kunt me heel wat - goede en slechte - karaktertrekken toedichten, maar 'praktisch denken' hoort daar zeker niet bij. Toen ik jaren geleden dit oude kastje bij het grof vuil vond, leek het me direct al heel geschikt voor het opbergen van mijn schilderspullen. Daarvoor gebruikte ik het in Amsterdam, en daarvoor wilde ik het ook in Luxemburg gebruiken. Maar in al die tijd is het nooit bij me opgekomen dat je er plankjes in zou kunnen maken om nóg meer ruimte te creëren. Gelukkig had ik vandaag slimme vrienden op bezoek. Die haalden keurig op maat gezaagde plankjes bij de Bâtiself, en nu past er ineens drie keer zoveel verf in het kastje. Je moet maar op het idee komen... ;-)

vrijdag 23 oktober, 2009

Met voorrang

"Schrijf je vandaag geen stukkie?" Ik hóór het jullie bijna vragen...
Ja hoor, ik schrijf een stukkie. Zeg maar een stúk. Alleen, niet voor hier, maar voor Fanlog. Het afscheidsinterview met Govert van Brakel. Zó'n groot stuk dat we het over twee zondagen gaan spreiden. En móói ook! Niet zozeer dankzij mij, maar dankzij de openhartigheid waarmee Govert de vragen heeft beantwoord.
Dus als het hier vandaag een beetje tegenvalt - wacht maar tot zondag! En dan wel even uitwijken naar die andere site, natuurlijk. ;-)

15:03

15.03-231009: Thuis aan het reorganiseren

Het werd tóch de werkkamer aanpakken, besloten de bezoekers. Dat begon met het gedeeltelijk leegruimen van de kamer om manoevreerruimte te creëren en - iets wat mij nog nooit gelukt was - het in elkaar zetten van een computermeubel. Bij het leeghalen van de planken en kasten kwamen we dermate veel hobbyspullen tegen, dat we al snel dat de conclusie kwamen dat er meer opbergboxen en kratten nodig waren. Die hebben we dan ook maar meteen gehaald. Nu kan het echte werk beginnen!

donderdag 22 oktober, 2009

Kartel?

Waarom zit er eigenlijk bij negen van de tien computeraccessoires zo'n onduidelijk snoer dat je helemaal niet nodig hebt?

15:03

15.03-221009: Thuis aan het opruimen

Morgen komen de Nederlandse vrienden weer. Ze hebben plannen voor een dagje reorganiseren van de werkkamer - nou ja, zeg maar 'organiseren', want van de echte inrichting was het nog nooit gekomen. Vandaag ben ik alvast enthousiast begonnen met het uitzoeken van een paar dozen. Aanvankelijk levert dat meer rommel op dan waarmee je begon. Maar inmiddels begint het kastje met computerspullen al enigszins - en geordend! - gevuld te raken. Overigens zou ik het ook prima vinden als we er morgen met z'n drieën gewoon een gezellige en rustige dag van maken. ;-)

woensdag 21 oktober, 2009

Verzinnen

't Is deze week heel moeilijk om logjes te bedenken. Want op verzoek van de familie ben ik druk bezig met het verzinnen van leuke dingen die ik binnenkort wel als verjaardagscadeau zou willen krijgen. En dat is elk jaar zo'n lastige klus, dat al mijn creatieve denkvermogen in gaat zitten. Weet ik dan helemaal niks? Eh... ja, één ding. Maar dat past niet op een wensenlijstje want da's veel te duur, zeker voor een niet-kroonjaar.
Bovendien belééf ik momenteel helemaal niks. Ik werk, ik eet, ik doe boodschappen en ik verzorg de katten. De spannendste dingen die ik zou kunnen melden zijn het spontaan van de kantoorstoel kiepen doordat ik iets te enthousiast bezig was. En de snee in mijn hand die helemaal m'n eigen schuld is omdat je simpelweg geen twee dingen tegelijk kunt doen. En dat is allesbehalve wereldnieuws.
't Komt wel weer, hoor. Eerst even die cadeautjes op een rijtje zien te krijgen... (Iemand toevallig nog ideetjes?)

15:03

15.03-211009: Ettelbruck, Avenue John F. Kennedy, bij de Match

Aan water geen gebrek in Luxemburg. Niet alleen stromen er talrijke rivieren en beekjes door het land, maar ook het aanbod aan flessenwater is indrukwekkend. Gelukkig maar, want de kwaliteit van het drinkwater is in de meeste regio's bedroevend. Toen ik hier net was, besloot ik stoer uit de kraan te blijven drinken, want het gesleep met petflessen leek mij overbodige luxe. Maar na een dag of tien werd de kalkaanslag op mijn tong en verhemelte zo irritant dat ik toch overstag ben gegaan. Nu haal ik elke week twee sixpacks in huis.

dinsdag 20 oktober, 2009

Stille wens

Het is de laatste dagen zó lekker rustig in Nederland... kunnen ze Wilders niet in Engeland houden?

15:03

15.03-201009: Ettelbruck, Rue de Warken

Naast de dwergmispel is ook de klimop hier buitengewoon populair. Ook mijn tuin staat er vol mee - dat zou wat mij betreft wel iets minder mogen. Maar ik geef toe dat het erg mooi kan zijn. Vooral zo'n volgegroeide gevel is een echte blikvanger. Zeker in de herfst, als huis en plant zo schitterend met elkaar harmoniëren.

maandag 19 oktober, 2009

Bergje op, bergje af

Al die training op de berg hier achter het huis bleek gisteren inderdaad merkbaar. Moeiteloos nam ik alle hellingen. En ook na de negen kilometer-en-een-beetje volgde er geen protest van m'n lijf. Dus besloot ik vandaag de wandeling naar 'punt 16.29' maar weer eens te proberen.
Dat ging prima. Rug en knieën deden zonder mopperen hun werk. En ook mijn tempo had niet geleden onder het twee weken niks doen. Ruim tien minuten van te voren was ik boven. Dat gaf me nog even de gelegenheid om van het herfstuitzicht te genieten voor ik aan het fotograferen sloeg. En het was weer de moeite waard. Wat bescheiden wolkjes, wat windveren en hier en daar een vliegtuigstreep.
De afdaling vergt nog wel extra voorzichtigheid, heb ik gemerkt. Die vinden mijn knieën duidelijk minder prettig dan de tocht omhoog. Maar met een wat betere techniek komt dat vanzelf wel in orde.
Het is wel wennen aan de nieuwe koeien. Drie van de vier weiden bleken leeg. In de vierde stonden zes stieren die ik nog niet kende. Maar ik heb me netjes voorgesteld en ze hebben beloofd dat ze bij voorkomende gelegenheden best eens voor me wilden poseren.
Waar die andere koebeesten gebleven zijn? 'Op stal', houd ik mezelf voor. Dat is een aangenamer idee dan de veronderstelling dat ze met een veel definitievere bestemming uit de wei zijn gehaald. Maar je weet het nooit. Ik vrees dat de meeste stieren geen lang leven beschoren is...

15:03

15.03-191009: Ettelbruck, Rue du Commerce

In dit dichtgespijkerde pand zat vroeger een elektricien, meldt het bordje op de deur. Nu wordt het gebruikt als aanplakbord. Vast niet de bedoeling van de gemeente, maar het heeft een geheel eigen charme. Een soort geplakte grafiti. En het zorgt voor afwisseling, want de 'uitstalling' verandert voortdurend.

zondag 18 oktober, 2009

Drauffelt

Het waren ideale omstandigheden voor een wandeling. Zon, wolken, niet al te koud en vooral: het was droog.

Bovendien maakte de herfst de uitzichten extra indrukwekkend.

Onderweg was er meer dan genoeg moois te zien. Een afgevallen appeltje...

een groene vijver omringd door groen...

hier en daar een paddenstoel...

en een kringetje van koeien stieren.

In het gehucht Siebenaler zag ik dit lieflijke hoekje.

Ook indrukwekkend - maar niet te fotograferen - was het burlen van de bronstige edelherten dat ik in de bossen hoorde. Wel triest dat het jachtseizoen weer geopend is. Ook in deze omgeving. :-(

Omdat ik net te laat was voor de trein en bijna een uur moest wachten op de volgende, liep ik nog even terug naar het kerkhof. Dat lijkt misschien macaber, maar afgezien van de weldadigde rust is daar ook vaak veel moois te vinden.

15:03

15.03-181009: In de Ardennen, tussen Siebenaler en Drauffelt

Een prachtige 'auto-pédestre' van negen kilometer gelopen, die voerde langs sprookjesachtige namen als 'Kouchebierg', 'Réikesendell', 'Routhéck', 'Boelzknapp' en 'Kuehegroendchen'. Dwars door de Ardennen, dus het was flink klimmen en dalen. Rond half zes was ik terug in Ettelbruck, waar de Hierschtsonntag nog in volle gang was, zodat ik een heerlijk broodje grillwurst kon kopen. Dat smaakt prima na zo'n middag in de buitenlucht.

zaterdag 17 oktober, 2009

Tot volgend jaar

De Tibetanen vonden 't maar lastige materie.
Hoewel ik niet had verwacht dat de formulieren op zaterdag zouden worden opgehaald, wist ik toen de bel ging meteen dat 't de belastingman moest zijn. Ik pakte de ingevulde formulieren en liep ermee naar de gezamenlijke hal van het appartementencomplex. Daar bleken de Tibetanen van de bovenste etage verwikkeld in een moeizaam gesprek met de belastingman. Al mopper ik nog wel eens op het feit dat ik hier alles in het Frans moet uitleggen, voor hen is het nog veel moeilijker, omdat hun kennis is beperkt tot de meest elementaire zinnetjes.
De belastingman, zichtbaar opgelucht door de onderbreking van het gezwoeg rond de toren van Babel, pakte mijn papieren en bladerde ze snel door. "Ah, c'est juste," glunderde hij, en hij schoof mijn huiswerk in zijn map.
Ik bood aan even te tolken. Zelfs dat is moeilijk, omdat ook het Engels van de bovenburen uiterst gebrekkig is. We zaten met z'n drieën op de trap, de Tibetanen en ik. De belastingman legde uit dat de verklaring over het hondenbezit ontbrak, wat ik vervolgens duidelijk maakte aan de Tibetanen. Die hadden gedacht dat ze dat formulier achterwege konden laten wegens "no dog". Maar ze bleken bereid om het alsnog van boven te halen en er een handtekening op te zetten. Belastingman blij, Tibetanen blij, klus geklaard.
Zo werd het toch nog even ingewikkeld met het belastingbiljet. En dat terwijl ze het hier nog wel zo makkelijk maken.

15:03

15.03-171009: Thuis aan van alles en nog wat

De zaterdagse poetsbeurt zit er weer op. Nu mag ik me voorbereiden op de rest van het weekend. Een wandeling voor morgen uitzoeken, bijvoorbeeld. Waarschijnlijk wordt het Kautenbach en bewaar ik Echternach tot later deze week, als er vrienden uit Nederland langskomen. Of ik morgen echt ga wandelen hangt mede af van het weer. Als 't regent, kan ik altijd nog kiezen voor een dagje fröbelen of een kijkje in het stadscentrum, want er is koopzondag.

vrijdag 16 oktober, 2009

Kabbelen

Elke dag gonst er een onnoemelijke hoeveelheid informatie rondom me. En veel daarvan is allesbehalve verheugend. Een operatie. Het verlies van een kat. Vervelende ontwikkelingen op het werk. Nog een operatie. Verdwenen spaargeld dankzij het instorten van de beurs. De onverwachte dood van een partner. Onzekerheid over een baan.
Ik lees het. Ik reageer, probeer woorden van troost en steun te vinden - en soms ook ongevraagd advies. Ik denk erover door en blijf me verwonderen over dat grillige en onvoorspelbare fenomeen dat 'leven' heet.
En soms voel ik me een beetje opgelaten. Omdat ik niets te melden heb. Niets dan goeds. Mijn leven kabbelt. En denkend aan die anderen om mij heen, is dat ineens niet meer saai, maar heel aangenaam.

15:03

15.03-161009: Ettelbruck, Rue Guillaume, Weltbuttek

De Wereldwinkel bestaat ook in Luxemburg. En gelukkig is er een vestiging in Ettelbruck. Ik kom er regelmatig langs en sta dan vaak te kijken naar al het moois in de etalage. Zoals de fraaie tiffany uilenklok die pront vooraan staat. Maar € 180,- is me toch een beetje te duur. Als ik op zoek ben naar verjaardagscadeautjes, is dit een van de eerste adressen waar ik ga kijken. Een van de verkoopsters spreekt trouwens (een beetje) Nederlands!

donderdag 15 oktober, 2009

Kattenkoppen

Hè, heerlijk weer, dat ouderwetse fröbelwerk. Pas als je er weer mee begint, merk je hoe je 't hebt gemist.
Inmiddels zijn de eerste ATC's af. Een serie van drie met als thema 'katten'. Helemaal mijn ding, natuurlijk. Morgen gaan ze op de post. En vanavond ga ik meteen aan een nieuwe reeks beginnen. :-)

ATC's 'Kattenkoppen'

15:03

15.03-151009: Ettelbruck, station

Een ongebruikelijke winkelroute vandaag. Naar de dierenspeciaalzaak - niet voor katteneten, maar voor strooivoer voor de tuinvogels - en de kantoorboekhandel. Die route voerde me langs het station. Het is hier altijd prettig aankomen, op het gezellige pleintje met de oude bomen. De aanwezigheid van het station was de tweede belangrijke reden om voor Ettelbruck te kiezen (de eerste was het heerlijke appartement-met-tuin tussen de watervallen). Vanaf deze plek vertrekken treinen en bussen naar alle richtingen, zodat ik ook zonder auto overal kan komen.

woensdag 14 oktober, 2009

Juffertje ongeduld

"Wat zei de dokter?" vroeg ik via de telefoon aan jongste zus die vandaag een afspraak had bij de oogarts.
"Eh... niks," begon ze. Het werd een lang verhaal. Bij aankomst in het ziekenhuis hoorde ze dat haar eigen arts met vakantie was, maar dat er genoeg assistenten en studenten rondliepen om haar te bekijken. Die assistenten en studenten zag ze ook veelvuldig langskomen. Steeds met dezelfde patiënt, die kennelijk een bijzonder uitgebreid onderzoek moest ondergaan. Nu wás ze al geïrriteerd omdat ze, ondanks diverse telefoontjes, al wekenlang tevergeefs wacht op een verklaring dat er medische gronden zijn om voor haar werk de nodige hulpmiddelen aan te schaffen. En toen ze ruim een half uur had zitten wachten op de assistenten en studenten die haar situatie zouden beoordelen, terwijl er verder niemand in de wachtkamer zat, was voor haar de maat vol. Ze vertrok. Bij de balie vroeg ze of de arts haar wilde bellen voor een nieuwe afspraak.
Die heeft ze inmiddels. Voor volgende week. Dan is oudste zus terug van vakantie, zodat die misschien kan meegaan om haar zo nodig het prematuur weglopen te beletten.
Ongeduldig tiepje. Niet te geloven dat ze familie van me is... ;-)

15:03

15.03-141009: Thuis aan de administratie

Omdat in Luxemburg de belastingformulieren voor 15 oktober moeten worden ingevuld, vergt de administratie vandaag wat extra tijd. Veel minder dan in Nederland, overigens. Er hoeven maar drie dingen te worden opgegeven: waar je werkt (oftewel: wie je belastinggegevens voor je bijhoudt), waar je woont en wat je voor dat wonen betaalt, en of je een of meer honden hebt. Heerlijk simpel dus. En ook heel grappig: tussen 15 en 20 oktober worden de ingevulde formulieren bij je thuis opgehaald, waarbij meteen wordt gecontroleerd of alle drie de handtekeningen er staan.

dinsdag 13 oktober, 2009

Au!

't Is buitengewoon grappig en vertederend om te zien hoe de katten steeds even komen controleren of ik er nog ben en of ik geen aanstalten maak om er wéér zomaar tien dagen tussenuit te piepen.
Maar dat Födsel dat ook midden in de nacht wil onderzoeken en daarbij voor alle zekerheid ook nog eens wil voelen of ik wel echt onder het dekbed ligt, vind ik dan weer minder. Want vier dikke krassen in je bovenarm zijn niet echt een lolletje... ;-)

15:03

15.03-131009: Thuis aan het fröbelen

De rug doet het weer voor 85%. Maar die 15% weerhouden me nog van de klim naar de top van de berg, dus was het een rustige dag thuis. Tijdens het dagje bij Sandra was ik weer enthousiast geraakt voor het maken van ATC's en heb ik al verschillende fröbelspulletjes gekocht. Vandaag ben ik voorzichtig weer begonnen, met roze karton en 'pink ribbon' - en dan maar afwachten of het iets wordt.

maandag 12 oktober, 2009

Luxe

't Is best weer even wennen dat ik nu helemaal zélf de afstandsbediening mag hanteren... ;-)

15:03

15.03-121009: Thuis, druk met de persoonlijke verzorging

Het boodschappen doen was een hele opgave. Vooral de eerste vijfhonderd meter ging het lopen moeizaam. 'Ga terug!' zei m'n rug. Maar ik luisterde toch maar naar die andere stem in mijn hoofd: die van de orthopeed die altijd tegen me zei: 'Blijf in beweging. Dwars door de pijn heen blijven bewegen. Als je de hele dag blijft liggen of zitten, ben je na drie dagen veel verder van huis.' En ook nu had hij weer gelijk. Gaandeweg ging het steeds soepeler. De hulpmiddelen blijven nog even nodig, maar het gaat merkbaar vooruit.

Nood breekt wet

Een dagje rust na de vakantie stond helemaal niet in de planning. Maar soms ontkom je er niet aan.
Zes uur treinen met een iets te zware koffer valt niet mee. En bij de allerlaatste hobbel - de opstap naar de voordeur waar ik de bagage overheen moest hijsen - voelde ik het fout gaan. Er krakte iets in m'n rug. Gelukkig stelde het programma gisterenavond niet zoveel voor: koffer leegmaken, koffie zetten, eten, met de katten memmen. Het zeurde een beetje rechts onderin, maar het was allemaal te doen. En ik sliep heerlijk.
Het opstaan daarentegen viel nogal tegen. Ik kwam slechts heel voorzichtig en in fasen overeind. Nou ja, bijna overeind. De laatste graden vergden een pijnstiller, een lik verdovende gel en een uurtje in de makkelijke stoel. Nu kan ik weer redelijk uit de voeten en ga ik me geestelijk voorbereiden op de noodzakelijke boodschappen. Alles in het tempo van de kleine grijze, maar uiteindelijk komen we er wel.
Alleen de klim naar de berg waar ik me na tien dagen zo op verheugd had, durf ik nog niet aan. Die moet een dagje wachten. Enfin, dan wordt ook dát weerzien morgen alleen maar fijner. ;-)

zondag 11 oktober, 2009

Weerzien

Eerst wilden ze zeker weten dat ik het was, en niet een of ander eng onbekend mens met een enge grote koffer. Daarna liepen ze meteen naar de keuken, want bij een thuiskomst horen brokjes - zelfs als alle bakjes nog voor driekwart vol zijn. Gedwee deponeerde ik overal nog een handje bij, en de blikjes die ik een half uur later openritste waren dan ook een grote maar aangename verrassing voor ze. Dat ik vervolgens de makreel die ik uit Nederland had meegenomen helemaal zélf opat, raakte ze tot diep in hun ziel. Gelukkig had ik als goedmakertje nog een zak vol kattenspeeltjes om uit te delen.
Nadat ik met een mok koffie in de lekkere stoel was geploft, moest dringend worden gecontroleerd of de schoot nog naar behoren werkte. Kennelijk blijft het vanavond alleen nog maar bij testen. Er werd druk op- en afgesprongen, omdat ze ook regelmatig moesten checken of mijn schoenen nog in de gang stonden.
De blikopener is weer thuis. Het kwartet is intens tevreden. :-)

15:03

15.03-111009: Station Liège-Guillemins

Het hypermoderne station in Luik is eindelijk af. De afgelopen twee jaar werd daar bij elke tussenstop die ik maakte hard gewerkt en stonden overal steigers. Twee weken geleden bleek ook het ondergrondse deel voltooid en was het noodgebouwtje waarin de winkels tijdelijk waren ondergebracht dicht. Nu kun je op het onderste niveau uitgebreid inkopen doen en heerlijk ruim naar het toilet. Alleen rondom het station moet het gazon nog gedeeltelijk worden aangelegd. Maar voor de rest ziet het er schitterend en heel futuristisch uit.

zaterdag 10 oktober, 2009

Tussenfase

Mijn hoofd hangt alweer een beetje tussen twee landen in. De tien dagen zijn omgevlogen. Ik heb ervan genoten, maar ben nu ook wel weer aan huis toe. De Wark stijgt - niet dramatisch, maar genoeg om me te kunnen verheugen op het geluid van de watervallen. En het kwartet wil ik ook wel weer eens zien.
De koffer is al nagenoeg ingepakt. Alles past er met gemak in, en morgen op het station kan ik de rugzak nog snel even vullen met lekkers voor de komende weken.
Een dikke week Nederland is leuk. Maar doe me nu maar weer een paar maanden Luxemburg. :-)

15:03

15.03-101009: In de auto, even buiten Hilversum

Er waren niet zo heel veel mensen van onze jaargang, maar toch genoeg om het een geslaagde reünie te noemen. Heel veel 'o ja!' geroepen - grappig zoals er op zo'n dag ineens steeds nieuwe oude herinneringen naar boven komen borrelen. En ook het terugzien van het oude schoolgebouw was al leuk - binnen was het nog vrijwel net als toen. Alleen veel kleiner dan het destijds leek, natuurlijk. Jongste zus, haar schoolvriendin en ik reden rond half drie terug, met in elk geval een paar nieuwe adressen in het notitieboekje.

vrijdag 9 oktober, 2009

Zinvol

De dag begon niet best: met bussen die niet konden rijden omdat ze er niet wáren. Ze stonden muurvast op de ring rond Amsterdam, tussen honderdduizenden andere voertuigen. Heel af en toe kwam er eentje binnendruppelen op het Centraal Station, en een snel ingeschakelde regelneef besloot dan waar die heen moest rijden, afhankelijk van het aantal passagiers dat naar een bepaalde bestemming moest. Mijn einddoel - een dorpje achter Edam waarvan ik de naam ook pas ken sinds ik regelmatig werk voor de uitgeverij die er gevestigd is - was niet erg populair, zodat ik een dik uur moest wachten op een bus die richting uit.
Maar toen ik eenmaal achter de koffie zat met de uitgever en "mijn" vaste redacteur, nam de dag al snel een uitstekende wending. De klik die er digitaal al was, profileerde zich nog sterker in het persoonlijke contact. En na een goed en gezellig gesprek werd ik naar het busstation gebracht met in mijn tas een flinke stapel boeken én met de afspraak dat de opdrachten binnenkort worden uitgebreid: van corrigeren naar redigeren.
Zo gaat ie goed. Zo gaat ie nóg beter. En de bus terug naar het Centraal Station was keurig op tijd.

15:03

15.03-091009: Haarlem, bij de VVV

't Was heerlijk weer en aanvankelijk dacht ik dat ik wel zou kunnen wandelen. Maar de plattegrond bij de toeristeninformatie maakte duidelijk dat die gedachte iets te optimistisch was. De rest van de tocht legde ik dan ook per bus af. Het leidde tot een gezellige middag, waarbij - vrij genant, als je erover nadenkt - het bescheiden verjaardagscadeautje werd beloond met een tas vol lekkers: drop, salmiakknotsen, chocola en spekkies. Dat wordt smullen als ik weer thuis ben. :-)

donderdag 8 oktober, 2009

Lief en leed

Soms is het puur genieten, zo'n week logeren bij de kleine grijze.
Als ze 's ochtends opstaat, verdwijnt ze meteen in de badkamer voor een uitvoerige tuttelsessie, waarna ze haar garderobe voor de dag kiest. Dat duurt dik anderhalf uur, maar dan ziet ze er ook tiptop uit. Nette broek, comfortabele trui en altijd een ketting die er bij moet passen. Helemaal een dametje. Pas na het avondeten maakt die outfit plaats voor haar gemakkelijke huispak.
Ik word er blij van als ik haar zie rondscharrelen. Brieven en kaarten schrijven aan de grote tafel en die dan zelf naar de brievenbus brengen. Haar boterhammetje voor de lunch klaarmaken. Bladeren door de krant en snuffelen in de reclamefolders. Alles gaat traag, maar ze doet het toch maar mooi.

Soms voel ik tranen in mijn hart. Als ze zegt: "Het is niet makkelijk om zo oud te worden, hoor. En echt leuk is het ook niet." Als ze van slag is omdat ze haar agenda niet kan vinden - haar steun en toeverlaat, tegenwoordig. "Ik heb al overal gekeken, behalve op tafel. Maar hij is nergens." Daar kun je prachtige beredeneringen op loslaten. Dat het logisch is dat je lijf niet meer alles kan wat je zou willen zodra je de negentig passeert. Dat je hoofd, gevuld met ontelbare herinneringen, niet meer alles kan onthouden. Dat er mensen zijn die al veel éérder last krijgen van de kwaaltjes die haar plagen. Het biedt geen troost, want zij heeft er last van - hier en nu.

Wij dochters zijn al heel voorzichtig aan het bedenken hoe we haar 95e verjaardag gaan invullen. Maart 2010 is voor ons dichtbij, voor haar zijn die vijf maanden een onoverzichtelijk lange periode.
Ik kan haar nog lang niet missen. Stiekem wil ik haar helemaal nooit kwijt. Maar als het voor haar té moeilijk wordt om zo oud te zijn, en als er onverhoopt een tijd komt dat het helemaal nóóit meer leuk is, dan zal ik haar toch loslaten.
Met heel veel tegenzin. Maar het is háár leven, en ik gun haar dat het mooi blijft.

15:03

15.03-081009: Amsterdam, wachtend bij de kapper

Morgenochtend ga ik kennismaken met een van m'n opdrachtgevers en daarna op verjaardagsvisite. Zaterdag is er een reünie van de lagere school die ik lang, heel lang geleden bezocht. Dan wil je toch een beetje knap voor de dag komen. Vandaar een bezoek aan de kapper, die er een beetje model in mag knippen. Ik heb er ook maar een wandeling over de Dappermarkt aan vastgeknoopt. Goed idee, want daar vond ik een fraaie trui voor zaterdag. Ik ben er helemaal klaar voor!

15:03

15.03-071009: Amsterdam, Albert Heijn

Omdat ik toch op pad moest om de mobiele internetstick te ruilen, kon ik meteen boodschappen doen voor de kleine grijze. Veel had ze niet nodig: een flesje vloeibare zeep, een pak koekjes, een boterstolletje en een kuipje margarine. Haar warme maaltijd haalt ze aan het eind van de middag in het restaurant. Vandaag hachee met rode kool, een van haar favorieten.

woensdag 7 oktober, 2009

15:03

15.03-061009: Hilversum, NOS-studio

Eind deze maand gaat Govert van Brakel, presentator van het Radio 1 Journaal, met pensioen. Aan Fanlog wilde hij wel een afscheidsinterview geven. Daarvoor had ik vandaag afgesproken op het Mediapark. "Met de lift naar de 3e etage, dan word je daar opgehaald," zei de portier. Het was even wachten, maar gelukkig bleek ik niet helemáál vergeten. En het werd uiteindelijk een heel gezellige radiomiddag.

15:03

15.03-051009: Amsterdam, thuis bij de kleine grijze

De mobiele internetstick doet nog niet wat er van 'm wordt verwacht. Telefoontjes met twee helpdesks leverde niet meer op dan het advies om met laptop en al terug te gaan naar de telefoonshop. Dat stel ik uit tot morgen, zodat het vandaag een lekker lui dagje wordt: lezen, breien en regelmatig koffie drinken. Bevalt prima!

15:03

15.03-041009: Deventer, Big Bazar

Een dagje op bezoek bij Sandra. Eerst uitgebreid koffiedrinken in het gezelschap van de katten en na een lekkere lunch de stad in. Het is lapjesmarkt en koopzondag, dus er is meer dan genoeg te beleven. In de Big Bazar is al een begin gemaakt met de kerstuitstalling. Daar kun je tegenwoordig niet vroeg genoeg bij zijn, geloof ik. De middag wordt besloten met een wandeling langs de IJssel en een heerlijke linzencurry.

Niet te geloven

De hoeveelheid stappen ik inmiddels heb gezet, is allang niet meer op de vingers van twee handen te tellen. Aanzienlijk meer dan de drie die me waren beloofd. Maar geduld en volharding worden op den duur toch beloond. Na vier dagen en anderhalf uur is de mobiele internetstick eindelijk operationeel!

Dat wordt dus een inhaalslag met de 15.03-foto's...

dinsdag 6 oktober, 2009

Domme pech

Het goede nieuws is dat ik niks verkeerd had gedaan. En dat er ook niks mis is met m'n laptop.
De meneer in de telefoonwinkel begon heel zelfverzekerd. Misschien zou het beter gaan als ik Firefox installeerde, want IE leverde wel vaker problemen op. Toen ik uitlegde dat ik niet eens aan internetten toekwam, omdat het programma de stick niet kon vinden, mocht ik laten zien wat ik zoal aan foutmeldingen zag langskomen. Al snel nam de meneer het zoeken en proberen zelf over. Hij verwijderde de software en installeerde die opnieuw. Hij zette een nieuwe simcard in de stick. Het loste niets op. Uiteindelijk zette hij de stick op zijn eigen notebook. Pas toen ook daar de stick niet werd herkend, was hij overtuigd. Het laatste exemplaar waar ik zaterdag de hand op had weten te leggen, was toevallig ook nét het kapotte.
Het slechte nieuws is dat er nog geen nieuwe voorraad is binnengekomen. Zodat ik in een ander filiaal een internetstick moet gaan halen die wél perfect werkt.
Ik denk dat ik 'm dan eerst in de winkel maar even laat uitproberen...

maandag 5 oktober, 2009

Als ik nog eens wat weet...

Dat het gisteren lukte om twee achterstallig 15.03-foto's te plaatsen, was niet te danken aan de internetstick, maar aan de aanwezigheid - af en toe - van een beschikbaar onbeveiligd draadloos netwerk in de omgeving. Dat is een van de voordelen van een zondags bezoekje aan een andere stad. Voordelen zijn er trouwens veel méér: bijpraten met een goeie vriendin, bijvoorbeeld. Het bewonderen van haar nieuwe huis, het kennismaken met de mini-kat die haar kwartet volmaakt, het bezoek aan de wereldberoemde Deventer lapjesmarkt en een wandeling langs de IJssel, om er nog maar een paar te noemen.
Alleen dat mobiele internet... Hoe vriendelijk of hoe woest ik het ook toespreek, ik krijg het niet aan de praat. Inmiddels ben ik twee helpdesks verder, en nog steeds zit er geen beweging is. Het laatste voorstel dat ik meekreeg is om de laptop onder m'n arm te nemen en mét de internetstick te showen aan het - hopelijk deskundige - personeel in de zaak waar ik 'm heb aangeschaft. Duimen maar.
Kortom: het walk wil prima lukken, alleen het web'n blijft nog even achterwege...

zondag 4 oktober, 2009

15:03

15.03-031009: Amsterdam, Winkelcentrum Boven IJ
"U boft, ik heb er nog één op voorraad," zei de meneer van de telefoonwinkel. Ik had dus goed gegokt: de keuze ging tussen het filiaal in Noord of de vestiging op het Rokin. Maar ik wist uit ervaring dat er bij die laatste vaak lange wachttijden waren. Nu had ik binnen tien minuten een mobiele internetstick voor de laptop. Handig om ook tijdens de bezoekjes aan Nederland te kunnen internetten - dan kan ik in elk geval geen (potentiële) opdrachten mislopen.
Bij de ingang van winkelcentrum Boven IJ staat een beeld waarvan ik de bedoeling nog niet helemaal heb kunnen doorgronden...

15:03

15.03-021009: Maastricht, NS-station
Als alle treinen precies volgens de dienstregeling hadden gereden, zou ik op dit tijdstip in de trein naar Amsterdam hebben gezeten. Maar zoals zo vaak, kwam de trein uit Luik net een paar minuten te laat in Maastricht aan. Gelukkig hoef ik dan maar een half uur te wachten, net genoeg tijd voor een beker koffie en een sigaretje bij de rookpaal. En dan maar wachten op de volgende trein...

zaterdag 3 oktober, 2009

Worstelen met de materie

De aanschaf van de mobiele internetstick ging van een leien dakje. "U boft," zei de meneer van de telefoonwinkel. "Ik heb er nog één op voorraad." En daarmee wandelde ik tien minuten later de winkel uit.
Het installeren-in-drie-stappen daarentegen viel een beetje tegen. Inmiddels ben ik al bij stap acht: systeemherstel. Het begin verliep nog wel vlot. Simcard in de stick, stick in de usb-poort en wachten tot de automatische installatie voltooid was. Ook het intypen van de pincode lukte nog wel. Maar daarna... Geen verbinding krijgen. Meldingen als 'kan het apparaat niet vinden' en 'fout 692'. Ergens klopt iets niet, maar wáár? En de helpdesk is natuurlijk pas maandag weer bereikbaar.
Enfin, we klooien nog wel even door. Ooit zal het lukken. Toch?

vrijdag 2 oktober, 2009

Daar zijn we weer

Amsterdam. Zeseneenhalf uur later en vijf graden kouder. Best een vlotte reis, al blijft de aansluiting in Maastricht doorgaans net iets te krap. Enfin, da's dan weer goed voor een sigaretje en een beker koffie.
De foto van 15:03 is gemaakt. Dat viel weer mee, want hoewel mijn mobieltje ongetwijfeld een minuut van te voren volgens afspraak gerinkeld heeft, is me dat volledig ontgaan. Voornamelijk doordat het toestel eenzaam en vergeten op mijn Luxemburgse bureau is achtergebleven. Gelukkig geven stationsklokken heel nauwkeurig de tijd aan en was ik ook zonder de telefonische waarschuwing alert.
Plaatsen zal pas morgen lukken, als het een beetje wil lukken met de mobiele internetstick. Tot die tijd ben ik aangewezen op het oude computertje van de kleine grijze, en dat kan ik een extra fotoprogramma plus het uploaden van een plaatje niet aandoen. Even geduld dus nog, er wordt aan gewerkt!

donderdag 1 oktober, 2009

16:29 in september

'Project 16:29' vordert met de dag... ;-)
Soms zie ik als een berg op tegen de klim naar de top van de heuvel. Maar elke dag dat ik thuis ben, ga ik uiteindelijk toch. En al halverwege de tocht ben ik blij dat ik het lood uit de schoenen heb geschud en al mijn moed verzameld heb. Want onderweg is er al heel veel moois te zien - en dan heb ik het nog niet eens over de aangename gesprekken met de koeien - en steeds blijkt, als ik boven ben, het uitzicht weer honderd procent de moeite waard.
Nadeel is hooguit dat het uiterst verslavend werkt. Hoe ik me ook verheug op het bezoek aan Nederland, ik baal best een beetje dat er nu een gat van tien dagen in het project valt.

Smurf kwam met de suggestie om één keer per maand iets van de foto's te laten zien. Een goed idee. Even broeden over de vormgeving leverde al snel het idee op om van elke maand en van elke windrichting de mooiste foto uit te zoeken.
Bij deze dus.

Noord - foto van 20 september

Oost - foto van 23 september

Zuid - foto van 14 september

West - foto van 18 september

15:03

15.03-011009: Avenue Lucien Salentiny, Lycée Technique

Het technisch lyceum van Ettelbruck is een gigantisch complex, aan weerszijden van de brede weg naar Warken. Aan de ene kant ligt het agrarische gedeelte, het puur technische deel ligt aan de overkant. De gebouwen variëren van oud en statig tot hypermodern en kleurig. Halverwege de middag stroomt een eindeloze stoet scholieren naar buiten, op weg naar de bushalte of naar de supermarkt voor een flesje fris. Eén van de gebouwen heeft prachtige spiegelramen...