Pinksoup met sliertjes

vrijdag 31 juli, 2009

Zeldzaam ogenblik

Het komt maar uiterst zelden voor dat zoiets me lukt: vier katten op één foto!

En áls het voorkomt, moet ik er héél snel bij zijn - het duurt altijd maar even!

Geloof me op m'n woord

Toegegeven: er valt weinig te herkennen op de foto. Maar het is 'm toch écht. Al vaak gehoord, maar vandaag voor het eerst ook visueel waargenomen. De kramsvogel.

Een slechtere foto is nauwelijks denkbaar. Maar wie weet - naarmate de vlierbessen verder rijpen, komt er steeds meer vogelvolk over de vloer, Dus het vastleggen gaat vast nog wel een keer lukken... ;-)

donderdag 30 juli, 2009

Tussentijds rapport van een tevreden mens

Sjonge. Alweer een jaar geleden - of pás een jaar geleden...
Op 30 juli 2008 zat ik hier omringd met dozen, en vol stress vanwege een verdwenen kat die helemaal niet verdwenen bleek te zijn.
Het jaar is omgevlogen. Tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik hier al m'n halve leven woon. En er is een heleboel gebeurd in de tussenliggende dagen.
Van een werkloze ex-pat ben ik veranderd in een 100% self-supporting freelancer, die "toevallig" haar werk verricht in een ver (nou ja, vér is een beetje overdreven) buitenland. En hoewel de dagen nu gewóón gevuld zijn met werk, blijft het vakantiegevoel. Waaraan de wekelijkse wandelingen nadrukkelijk een steentje bijdragen.
Ik heb de katten zien opbloeien; net als de pioenroos, de viooltjes, de keukenkruiden en de meiklokjes. Ik heb bezoekers uit Nederland vol trots mijn heerlijke paleisje laten zien. De buren, de kassadames bij de Cactus - ik heb nu zelfs een klantenkaart, hoe ingeburgerd kun je zijn? - en de postbode kennen me inmiddels. Zelfs een praatje, nog wel in een mengelmoes van talen, gaat me tegenwoordig al aardig af. Ik ken de handigste winkels, de kortste routes en de lekkerste adresjes in en rond E.

Het gaat me goed. Vandaag heb ik dan ook een taartje gekocht om mijn eenjarig bestaan in L te vieren. Een kaarsje vond ik overdreven. Dat komt wel bij het eerste lustrum.
Voorlopig blijf ik hier maar even zitten. Want nog steeds beschouw ik 30 juli 2008 als de beste wending in mijn leven. :-)

woensdag 29 juli, 2009

Nu of nooit

Altijd al 'n echte Pinksoup aan de muur willen hebben? Dan nú bieden!

En het is nog voor een goed doel ook!

dinsdag 28 juli, 2009

Echt iets voor mij

Ingesloten bij deze brief ontvangt u nu al uw eigen unieke startkaart voor de vier wandeldagen. Op deze startkaart zijn al uw gegevens als streepjescode opgenomen. Deze kaart wordt slechts éénmalig uitgegeven. Bewaar deze kaart dan ook zorgvuldig en beschadig deze niet. Deze kaart heeft u elke dag nodig bij vertrek en aankomst van uw wandeling!

Uit de envelop dwarrelt een papiertje van hooguit acht bij vijf centimeter.

Een klein papiertje dat ik straks elke wandeldag nodig heb en dus zorgvuldig moet bewaren.
Als dat maar goed gaat...

maandag 27 juli, 2009

Cadeautje

Als je tijdens 'Beleef de lente' dagelijks in het steenuilenclubhuis te vinden bent en dan ook nog eens Pinksoup heet, dan is het natuurlijk niet zo vreemd als andere bezoekers direct aan jou denken als ze een paar bijzondere sokjes in de winkel signaleren.
Maar als ze dan ook nog zo lief zijn om ze voor je aan te schaffen en ze helemaal uit Canada op te sturen... Fantastisch toch?
En reken maar dat ik ze ga dragen! Zo wordt het steeds meer 'Pinksoup in shocking pink'... ;-)

zondag 26 juli, 2009

Vlinders

De aangename temperaturen in deze zomermaand leveren een wel heel aantrekkelijk fotothema op tijdens de wandelingen. Vlinders. Ze zijn er in overvloed, waar je ook kijkt. En dankzij mijn onovertroffen natuurgidsen kan ik ze - als het me is gelukt ze te fotograferen, althans - ook allemaal herkennen.
Dit weekend kwam ik de volgende fladderaars tegen.

De gele luzernevlinder:

Grote zwermen van het klein geaderd witje:

De fraaie atalanta:

Een bruin zandoogje:

De distelvink:

En een bont zandoogje:

Natuurlijk zag ik er veel méér, maar die dingen zijn zo beweeglijk... Ik ben al reuze trots dat ik deze zes heb kunnen vastleggen. :-)

Wilwerwiltz-Kautenbach

De route van gisteren - die ik twee jaar geleden al eens had gelopen en me herinnerde als 'mooi en niet al te lastig' - voerde ons langs de oevers van de Clerve.

En op een enkele (ondiepe) plaats zelfs dwars dóór de Clerve...

In Lellingen bewonderden we het kleine kerkje niet alleen van buiten, maar namen we ook binnen een kijkje. En dat viel niet tegen.

Natuurlijk was het alom tegenwoordige Mariabeeld er ook.

Maar de rest van de tocht speelde zich buiten af. Waar een sneu rijtje populieren nogal armetierig afstak tegen de gigantische bossen op de hellingen.

We zaten immers onmiskenbaar midden in de Ardennen.

Al was ook het meer nabije landschap ruimschoots de moeite waard.

Alsof de duvel ermee speelde, trof ons elke keer dat we even van een bankje gebruik maakten een stevige bui. Maar dan maakte het uitzicht - zoals dat op de Schüttburg bijvoorbeeld - veel goed.

En altijd was er weer de Clerve...

Overigens hadden we tussen die enkele buien door volop zon. En de overheerlijke goulashsoep van Henk en Trudy van den Berg in Kautenbach - gewoon in het Nederlands te bestellen! - vormde een prima afsluiting van de wandeling. Absoluut nóg eens een herhaling waard!

zaterdag 25 juli, 2009

Kleinigheden

Voor ik aan het wandelverslag van vandaag begin, eerst nog maar de themafoto's van gisteren. Dit thema's zijn alleen mogelijk als je, temidden van de overweldigende landschappen hier, ook ook blijft houden voor de kleine details. Vandaar dat de foto's daar deze keer over gaan: zomaar een paar kleinigheden die je op een wandeling kunt tegenkomen. Een sprinkhaan, bijvoorbeeld.

Of iets dat je in deze tijd van het jaar niet zou verwachten. Maar ja, met alle regen die de laatste tijd - gelukkig vooral 's nachts - gevallen is, willen zelfs in juli de paddenstoelen wel groeien.

Vooral op bospaden hou ik steeds een half oog op de grond gericht, zodat mijn wandelschoenen geen slachtoffers maken onder het kleine spul. Want elke dode rups is toch weer een vlinder minder...

Dat weerhoudt me er overigens niet van om ook voortdurend om me heen te kijken. Ook náást de paden is immers veel moois te zien. Klein, maar zó shocking pink dat het behoorlijk opvalt.

Weer eens iets anders dan die grote, glimmende torren waar je hier bijna over struikelt: een dofzwarte, slanke boktor (waarvan ik de ondersoort nog niet heb kunnen achterhalen).

En wat ik helemáál niet kan determineren, was dit vreemde schimmelachtige "iets" op een omgevallen boom...

Vooral in deze zomermaanden biedt de natuur passerende wandelaars de prachtigste spontane boeketten aan.

Of het er echt een miljoen zijn, heb ik in het voorbijgaan niet kunnen tellen, maar 't beestje heeft in elk geval wel héél veel pootjes...

En zoals ik al vanaf mijn vroegste jeugd doe, heb ik het lekkerste voor het laatst bewaard. We werden heerlijk getrakteerd op verse pruimen, bramen en frambozen!

vrijdag 24 juli, 2009

Müllerthal

De route voor vandaag lag al geruime tijd vast. Een van de drie extra lussen van het Müllerthalpad zou het worden. En dus reden we naar Bech, zetten daar de auto neer en gingen op zoek naar een startpunt.

Toen we dat gevonden hadden, stond niets meer in de weg van een perfecte wandelmiddag. Het weer was er in elk geval ideaal voor.

Het eerste deel van het pad was aangelegd op een voormalige spoorbaan. De rails hadden plaatsgemaakt voor asfalt, maar de tunnels waren nog helemaal intact.

Er was weer veel moois te zien onderweg. Prachtige heesters...

een heel bijzonder kapelletje in een gigantische holle eik...

indrukwekkende en wonderlijke rotsformaties...

soms zelfs als een natuurlijk plafond recht boven ons hoofd.

En dan waren er natuurlijk de bekende uitzichten.

Met soms dreigende luchten in de verte, maar ondanks de voorspellingen hielden we het - op hooguit drie kleine drupjes na - de hele middag droog.
Het was weer genieten dus. En morgen gaan we wéér!

donderdag 23 juli, 2009

Dat zat erin

Er was bezoek. En ook deze keer kwamen ze bepakt en bezakt binnen. Complete tassen werden er uitgepakt. Met lekkers, met nuttigs én met moois...

Daarna wilden ze graag een glaasje water (geloof me, ik heb het geprobeerd, maar méér raak ik nooit aan ze kwijt...). En een sigaretje. En de plannen voor de komende dagen doornemen.
Zodat de grote rooie pasja een paar uur lang de illusie had dat hij nu eindelijk de ideale slaapplaats gevonden had...

Inmiddels is de tas weer in de auto verdwenen. En Födsel ligt beledigd in de boekenkast. ;-)

woensdag 22 juli, 2009

Woeah!

Hoewel mijn verhuizing naar L voornamelijk een puur impulsbesluit was, blijken er achteraf meer dan genoeg goede redenen te zijn voor die beslissing. De rust, de ruimte, de gemoedelijkheid, het - zij het minieme - temperatuurverschil, de opleving van het kattenkwartet. Om er maar een paar te noemen.
En vandaag is er nog een reden bijgekomen. Eindelijk weer eens landgenoten als echte kanshebbers in de Tour de France!

dinsdag 21 juli, 2009

Dat was de was

Met een kennersblik keek ik even naar boven voordat ik aan de slag ging. Stralendblauwe lucht, dik boven de twintig graden, een lekker windje. Zo zou de was wel snel droog zijn.
Zoals meestal, had ik de-dag-na-de-deadline gevuld met een paar grotere huishoudklussen. En zojuist had ik een heerlijk geurende schone was uit de machine gehaald. Alleen nog even ophangen.
Met een voldaan gevoel vleide ik de eerste twee lange broeken over de lijnen van het droogrek. Daarna, keurig in het midden, het grote badlaken. Shirtje voor shirtje, handdoek voor handdoek vulde ik het rek - af en toe stiekem even ruikend aan al dat frisse goed. Nog drie handdoeken, nog twee...
Toen zag ik het droogrek langzaam scheef zakken. Ik wist het nog nét op tijd te grijpen en hield het met één arm min of meer overeind terwijl ik tussen de kleren dook om na te gaan wat er aan de hand was. Had ik het scharnier niet goed vastgeklikt?
Maar het euvel was dramatischer. Vlak naast het scharnier vertoonden twee van de metalen pootjes een knik. Nu al metaalmoe? Ik had 't rek nog geen jaar...
Even overwoog ik mijn mogelijkheden. De wasmand stond twee meter verderop. Te ver om daar de schone was stuk voor stuk weer in terug te mikken. Ik kón zo blijven staan tot de was droog was, maar zelfs in deze weersomstandigheden zou daar toch minimaal een nachtje overheen gaan.
Met een diepe zucht liet ik het droogrek los. Héél langzaam en elegant plooide het natte textiel zich tot een vormeloos hoopje op de stoffige bodem van het terrasje.

Morgen nóg maar een keer wassen dus. Maar eerst een nieuw droogrek halen...

maandag 20 juli, 2009

Hèhè

Soms moet een mens prioriteiten stellen. En onder het motto deadlines zijn heilig gaat dan af en toe het werk vóór het webloggen.
En ik heb 't gehaald! Nu lekker de rest van de avond rieleksen, dan komt er morgen vast wel weer een stukje. ;-)

zondag 19 juli, 2009

Ze doet 't weer

't Is Kiermes in E. Nou ja... in de tijd die nodig is om 'Kiermes in E' uit te spreken, ben je er al twee keer overheen gewandeld. Maar het gaat om het idee, natuurlijk. En het plezier in de draaimolen en de botsautootjes is er niet minder om.
De onvermijdelijke - en voor mij onweerstaanbare - hijskranen waren er gelukkig ook. Vaak met kansloos speelgoed: pogingen om met zo'n kraan een bal uit de bak te vissen, zijn tot mislukken gedoemd. Maar hier en daar leek het pluche voldoende greep te bieden.

Ik waagde er twee euro aan, wat me recht gaf op driemaal spelen. De tweede keer was het al raak. Nu prijkt er een schattige pink duck op mijn boekenkast. :-)

En als bonus mocht ik bij de loterij (altijd prijs! beloofde een bordje) voor mijn schamele 120 punten dit schattige uiltje mee naar huis nemen...

De kermis blijft nog tien dagen. Maar ik hoef niet meer - ik heb de buit al binnen!

zaterdag 18 juli, 2009

Een beetje pit

Het kruidentuintje begint zo langzamerhand echt al ergens op te lijken...

vrijdag 17 juli, 2009

Nu alleen nog even zingen

Niets is zo leuk als vertalen. Maar soms word je er een beetje gaar en melig van. En als je dan een fantastisch internetgeintje tegenkomt, is dat niet te weerstaan.
Gezien bij haar en hier zelf te proberen. Zó'n origineel idee dat ik onmiddellijk aan het klikken en fröbelen ben geslagen. Het resultaat mag er zijn - ik ben klaar om de internationale hitlijsten te beklimmen. Het enige wat nog ontbreekt, zijn de liedjes...

donderdag 16 juli, 2009

Dubbel

Twee kaarsen branden zij aan zij op mijn tafel.
Twee kaarsen. Twee mensen die leven in geleende tijd. Twee onderzoeken, twee uitslagen.
De een heeft extra tijd gekregen. De tumoren zijn kleiner geworden, de chemobehandelingen gaan door in de hoop op verdere vooruitgang. Een nieuwe ronde, een nieuwe kans.
De ander is uitbehandeld. Pijnbestrijding is het enige dat nog rest. De afloop staat vast, tijd is de laatste onzekere factor.
Twee kaarsen op mijn tafel. De ene brandt voor hoop, de andere voor berusting.
Zo grillig kan het leven zijn...

woensdag 15 juli, 2009

Le rouge et les noirs

Als ik al eens behoefte zou hebben aan een middagdut, zijn er altijd wel een paar goede redenen die dat verhinderen...

dinsdag 14 juli, 2009

Toevalstreffer

De auto die me tegemoetkwam toen ik op weg was naar de supermarkt, had iets bekends. Maar wát?
Zoveel Luxemburgse auto's ken ik nu ook weer niet. En onthouden doe ik ze al helemaal niet - alleen de auto's die regelmatig voor het appartement geparkeerd staan herken ik inmiddels. De witte bestelwagen, de kleine vrachtwagen van het bouwbedrijf waar een van de buren kennelijk werkt, het rode autootje van de hulp van de overburen. Maar deze onopvallende grijze wagen had ik nog nooit in mijn straat gezien. En tóch had hij iets bekends.
Pas nadat de auto me gepasseerd was en ik nog een keer peinzend omkeek, besefte ik ineens waar het aan lag: de viercijferige nummerplaat.
Het was de pincode van mijn bankpas...

maandag 13 juli, 2009

Moment van onoplettendheid

O ja, de wandeling...
Die was - uiteraard - prachtig. Dat zijn álle wandelingen hier in de omgeving. Want er zijn altijd weer die uitzichten.

Nadat we de bebouwde kom hadden verlaten, maakten we eerst even een zijpas langs het schattige, Iers aandoende huisje dat een meter of tien van de route verwijderd ligt.

Direct daarna begonnen we aan de lange (maar zeer spiervriendelijke) helling die ons langs Mederhaff zou voeren. Maar ja, dan moet je wél opletten, natuurlijk. De vorige keren dat ik naar de ruïne liep, waren de bomen nog kaal en de akkers leeg. Nu gingen de resten van de hoeve schuil achter het groen, en werden we zo afgeleid door details dat we de top van de helling bereikten voor we er erg in hadden...

en vooral: zonder dat we Mederhaff zelfs maar hadden gezíen.
Maar echt erg was dat niet. Er bleef genoeg moois over. Wat vooral opviel, was de ongereptheid van het land. Hier mogen weilanden nog echt ouderwetse weilanden zijn, vol klaprozen en ander moois.

Sommige struiken en bloemen wilden we ook van dichtbij bekijken. Ook al was het maar een simpele lijsterbes...

of een bescheiden ruig klokje...

Het is fantastisch wandelen met echte kenners. Ik leerde zaterdag een heleboel bij over vogelgeluiden, de sporen die reeën en edelherten achterlaten en over marter- en dassenpoep. Gaandeweg verzamelde ik een paar veren, die ik later kon determineren als die van een (van boven naar beneden) buizerd, een vlaamse gaai en een steenuiltje.

En ik weet nú al waarmee de fans me bij hun volgende bezoek gaan verwennen: de veldsporengids waaruit zij al die dingen geleerd hebben. Joepie!

zondag 12 juli, 2009

Nog meer planken

De fans komen nooit met lege handen. Voordat ze afreizen zorgen ze ervoor dat ze precies weten wat er zoal op mijn wensenlijstje staat, en het bezoek begint altijd met het uitladen van hun auto en het naar binnen sjouwen van verwennerijen.
Zo kon ik vanochtend ontbijten met zelfgebakken brood (van mij) belegd met superoude kaas (van hen). Dat is nog eens smullen op een zondagmorgen!
En daarna werd het feest nog groter, want gisteren sleepten ze twee felbegeerde boekenkasten mijn appartementje in. Precies de plankruimte die ik nog tekort kwam om de laatste verhuisdozen uit te pakken. Vandaag heb ik ze in de gang gezet. En nu kan ik ze helemaal vol zetten met boeken.
Nou ja, bijna helemaal dan...

vrijdag 10 juli, 2009

Een kwestie van schuiven

Morgen komen de fans van Födsel op bezoek. Met een rugzak, dreigden ze vanavond al, die ze opengeritst naast hun stoel willen zetten, in de hoop dat de grote rooie daarin vrijwillig zal plaatsnemen zodat ze hem mee naar huis kunnen smokkelen. Maar "reken daar maar niet al te veel op" mailde ik terug.
Nu hád ik kunnen doen wat ik altijd doe als ze langskomen. Morgenochtend extra vroeg opstaan om de zaterdagse poetsbeurt uit te voeren voordat ze aankomen. En dan, als ik ze na een paar uur gezelligheid weer had uitgezwaaid, een stevige middagdut doen. Maar eigenlijk is dat geen goed begin van zo'n bezoek, vond ik.
Dus heb ik vandaag het appartement vast schoongemaakt. Lekker relaxt, met de eerste bergetappe op de achtergrond en veel koffiepauzes. Nu hoef ik morgen alleen nog maar een natte lap over de vloeren te halen, verder niks. Dan ben ik fit genoeg om niet alleen maar gezellig te babbelen, maar samen met ze naar de ruïne van Mederhaf te wandelen - wat ze een prima idee vonden.
Soms heb ik dat: zo'n vlaag van gezond verstand en daadkracht. En ik weet nu al dat ik daar morgen nóg blijer mee ben dan vanavond!

donderdag 9 juli, 2009

Sfeerlicht

Rond kwart voor tien begint het alweer te schemeren. En tegen tien uur floepen op het terrasje een voor een de tuinlampen aan. Eerst de rechter en een paar minuten later de linker.
Ik laat er speciaal de rolluiken wat langer voor open en zit dan een kwartier lang alleen maar te kijken naar die twee lichtjes voor het grote raam. Zó gezellig!

woensdag 8 juli, 2009

Wisselvallig

Als ik moet samenvatten wat ik vandaag heb gedaan, kan ik eigenlijk maar één ding noemen: gekeken naar en genoten van de prachtige wolkenluchten...

dinsdag 7 juli, 2009

Wereldwijd verbonden

Ja, ik heb gekeken. Via CNN dat de herdenkingsdienst integraal uitzond - zonder reclame, zonder commentaar. Zoals het hoort.

Ik heb gekeken. Omdat het in veel opzichten een historisch moment was. Niet zozeer vanwege het verlies van the king of pop, uit rouw om een idool uit vroeger of recente jaren. Niet zozeer als afscheid van een muzikaal genie dat zijn gelijke niet kent. Maar omdat het een van die zeldzame ogenblikken dat mensen over de hele wereld zich met elkaar verbonden voelen. Een globale bijeenkomst die je, al is het maar voor even, het gevoel geeft dat het kán. Dat we allemaal, wie we ook zijn of waar we ook wonen, hetzelfde voelen, wensen, hopen, nastreven.

Nee, ik was geen fan. Sommige van zijn songs komen spontaan naar boven borrelen als ik neuriënd mijn appartement poets, een strijk wegwerk of op weg ben naar de supermarkt. Maar ik heb niet één cd van hem en ook nu nog niet de neiging om er eentje aan te schaffen.
Maar ik had een zwak voor hem als méns. Een wat pathetische man. Een jongen eigenlijk nog. Nooit echt volwassen geworden - dat geeft al een gevoel van verwantschap. Een wereldvreemde man die ik, dankzij de vele interviews die op alle zenders langskwamen, na zijn dood steeds beter leerde kennen. En in wie ik steeds meer raakpunten zag met dat andere wereldvreemde genie van wie ik al decennia lang wél een bewonderaar ben: Oscar Wilde. Twee mensen die zich niet konden verenigen met de realiteit en hardnekkig vasthielden aan hun éigen werkelijkheid, waar de rest van de wereld geen begrip voor had.

Ik heb gekeken en genoten. Swingende muziek, meeslepende gospelkoren, indrukwekkende woorden. En vooral dat gevoel van verbondenheid met miljoenen en miljoenen anderen die het moment met me deelden...

maandag 6 juli, 2009

Keuzes

De werkdagen delen als het ware zichzelf in.
Na de eerste koffie van de ochtend twee uur aan de slag, dan een korte koffiepauze en húp weer aan het werk. Een uur pauze voor de lunch en dan verder met de opdracht-van-de-dag. Als ik het welletjes vind en ergens tussen drie en vier de computer afsluit, is het tijd voor de boodschappen. En daarna een uurtje rie-lek-sen voor ik ga zorgen dat er een warme hap op tafel komt. Als er - wat gelukkig niet zo heel vaak voorkomt - spoedklussen liggen, werk ik na de afwas nog een uur (of twee) door.
Maar dán... Dan is het tijd voor vrije tijd. Het moment waarop ik zélf mag kiezen wat ik doe - en daarmee ook het moment dat de twijfel toeslaat.
Ga ik breien? Maar met welk garen dan? Wordt het een trui of een vest? Lange of korte mouwen? En welke steek wil ik deze keer gebruiken?
Of wordt het lezen? In welk boek zou ik nu eens zin in hebben? Iets luchtigs, grappigs, serieus? Een biografie? Een bejubelde literaire bestseller van zeshonderd pagina's of meer? Een semi-wetenschappelijk werk over de apocriefe boeken of de wonderen van het heelal?
Een avondje buishangen misschien? Maar welke zender? De crimi-avond van RTL4, de medische series op VOX of een natuurfilm op Sat3?
Iets creatiefs kan ook... Er staan nog wat halfvoltooide beelden, ik heb zes nieuwe canvasdoeken aangeschaft, twee t-shirts geprepareerd om te beschilderen en er liggen nog stapels papier voor collages.
Gek is dat: als ik eindelijk niks meer hoef, kan ik maar niet besluiten wat ik wil...

zondag 5 juli, 2009

Na gedane arbeid...

Na de rustige zaterdag, werd het vandaag precies de druk-druk-drukke zondag die ik me had voorgenomen: koffie gedronken op het terrasje, genoten van een picknickachtige lunch van stokbrood met eiersalade en paté, de Tour de France gevolgd (via de beelden van Eurosport en het geluid van Radio 1), eindelijk weer eens een boek van begin tot eind gelezen onder het genot van méér koffie en lekkere koekjes, gebadderd (gezien de nog altijd hoge temperaturen lauwwarm), een heerlijke ovenschotel gemaakt (en opgegeten) met witlof, ham en kaas en ten slotte in de luie stoel genoten van een paar afgezaagde detectiveseries (Duits ingebekt, natuurlijk) en zo'n heerlijk lange en zwaar verouderde maar nog altijd boeiende aflevering van Columbo.
En morgen wordt het lekker koel en nat!

zaterdag 4 juli, 2009

Too darn hot

't Was vandaag veel te warm om veel te ondernemen. Dus heb ik mijn activiteiten beperkt tot het draaien van een was, het poetsen van keuken, badkamer en gang, het naar huis slepen van zes kilo dieetvoer, het uitschrobben van de kattenbakken, het verzorgen van de planten binnen en buiten, het bij elkaar zoeken van alle soorten textielverf die ik in huis heb, het bereiden van een pasta-tonijnsalade en het verschonen van het beddengoed.
En dan ga ik morgen wel weer eens iets doen... ;-)

vrijdag 3 juli, 2009

Een goeie bak

Dat het resultaat langer op zich laat wachten als je zaait in plaats van plant, was me vooraf duidelijk. Maar de voldoening is dan ook des te groter als je eindelijk eer hebt van je werkt.

De koriander staat in volle bloei, de peterselie tiert welig en de rest van de kruiden zit er ook al aan te komen...

en vandaag zag ik de eerste bloem in m'n viooltjes!

donderdag 2 juli, 2009

Gastvrij

"Heb je al onderdak gevonden voor de Limburgse vierdaagse?" vraagt een collega-vrijwilliger me via msn. Waarop ik moet toegeven dat ik daar nog niet serieus naar gezocht heb. Ze legt uit dat ze komend weekend op bezoek gaat bij familie die in de zuidelijkste provincie woont en dat ze daar haar voelhorens wel wil uitsteken. Wat ik een prachtig aanbod vind.
Een kwartiertje later roept ze me via msn weer toe. "Ik heb ze gebeld. Je mag bij hen logeren!" juicht ze. In een lieflijke bungalow mét logeerkamer. En eten en drinken is geen probleem. "Ze zijn heel gastvrij hoor!" Dat moet ook wel, als ze zomaar een volslagen onbekende vier dagen over de vloer vragen - met ook nog eens de uitnodiging voor een feestelijke familiebarbecue eraan gekoppeld.
Ik juich zo mogelijk nog harder. Zonder er ook maar íets voor te doen, heb ik binnen een kwartier een fantastisch logeeradres met alles erop en eraan. Bij mensen die ik helemaal niet ken en dankzij één telefoontje van iemand met ik enkel via de computer een warme vriendschap heb opgebouwd.
Wat kan internet toch ontzettend leuk zijn!

woensdag 1 juli, 2009

Op weg naar goud

Nu vanwege de tropische temparaturen overal de ramen wijdopen staan (lang leve de plakhorren!), wachten Meisje en Vitesse vol spanning op het moment dat de eerste mussen van het dak zullen vallen.
En ondertussen zijn ze volop in training voor de wereldkampioenschappen synchroon zitten...

Dat kán niet anders dan een medaille worden!