Pinksoup met sliertjes

dinsdag 30 juni, 2009

Een soort van toveren

Op het heetst van de dag, als de zon een beetje te veel van het goede wordt, kruip ik graag even achter het verkoelende rolluik bij de laptop. Zomaar wat spelen - soms echt een computerspelletje, maar soms ook met een van de fotobewerkingsprogramma's die ik in de loop der tijd heb verzameld.
En dan blijk je met een paar grappige foefjes ineens héél leuke dingen te kunnen doen...

Maak dat de kat wijs

Mooie poging hoor, die nieuwe campagne van Sire. En helemaal terecht ook. Want "we" worden inderdaad steeds a-socialer.
Maarre... zonder dat we er erg in hebben? Sorry, daar geloof ik geen snars van. "We" weten het heel goed - het kan "ons" alleen niet ene moer schelen.
En da's nu precies het probleem!

zaterdag 27 juni, 2009

Op jacht

Tegen de dagelijkse boodschappen heb ik geen enkel bezwaar. Integendeel, ik vind het wel plezierig om elke dag even de buitenlucht in te stappen om iets eetbaars in huis te halen.
Maar winkelen vind ik helemaal niks. 't Zal dan ook nooit een hobby van me worden om door een winkelcentrum te dwalen en de ene deur na de andere binnen te gaan. Vooral niet op zaterdag - en zéker niet als er dan ook nog uitverkoop blijkt te zijn.
Toch moet 't van tijd tot tijd gebeuren. Omdat er van die saaie maar onmisbare dingen nodig zijn. Hoeslakens, bijvoorbeeld. En sokken. Een nieuw horlogebandje. CD's om weer een lading foto's te kunnen opslaan.
Dus toog ik vandaag naar Schmiede, waar een groot centrum alle winkels omvat die ik noodgedwongen moest bezoeken. Missie geslaagd - dus ik kan er weer minstens een half jaar tegen.
En ach, de busreis naar het drielandenpunt is buitengewoon mooi en aangenaam. Bovendien ligt Shopping Centre Knauf bepaald niet in een lelijke omgeving, zodat ik het winkelen halverwege heb onderbroken voor een korte wandeling. En een foto, natuurlijk...

vrijdag 26 juni, 2009

Van weerskanten

Op het heetst van de dag was het 27 graden. Het kleine groepje bomen voor m'n appartement koesterde zich in de zomerzon.

Maar tien meter verderop en in tegenovergestelde richting bekeken, zag het er ineens héél anders uit...

Is dit nu wat ze bedoelen met ik zag de bui al hangen...?

donderdag 25 juni, 2009

Onbestemd

Heel ergerlijk als je trek hebt in iets lekkers dat niet in huis blijkt te zijn... Maar nóg ergerlijker is het als je trek hebt in iets, maar niet precies weet wáárin!

woensdag 24 juni, 2009

Loon naar werken

't Is best een beetje slikken hoor, om met dit fraaie weer te zwoegen achter de computer op een spoedklus. Maar als je dan een paar uur na inlevering een mailtje krijgt met "voortreffelijke vertaling!" is de voldoening ruimschoots voldoende om het goed te maken...

dinsdag 23 juni, 2009

Rood = gevaar?

Overigens ontdekte ik na terugkomst uit Nederland dat er een heuse bessenstruik in mijn tuin staat. De bijna plukrijpe vruchten zien er smakelijk uit, maar ik heb er zó weinig verstand van dat ik geen idee heb of ze ook werkelijk eetbaar zijn.

Dus voorlopig laat ik ze maar even hangen. Ze zijn tenslotte ook heel mooi om naar te kijken... ;-)

Misrekening

Tja. Als ze in L een nationale feestdag al op de middag vóór de feitelijke verjaardag laten beginnen, wordt een mens op het verkeerde been gezet.
Toen ik de aankondigingen van het groothertogelijk bezoek aan een of andere kleine gemeente, de fakkeloptocht en het jaarlijkse vuurwerk las, ging ik ervan uit dat het equivalent van onze koninginnedag gisteren zou plaatsvinden. Dus had ik gezorgd voor voldoende maaltijden om het lange weekend te overbruggen - met het idee dat ik vandaag nieuwe voorraden kon inslaan.
Maar het blijkt pas vandáág zondag te zijn in L. Inclusief dichte winkels. Klein foutje in de regie.
Gelukkig heb ik nog een broodbakmachine en voldoende meel. Nu staat er een heerlijk geurig grofvolkorenbrood gaar te worden. Dat kan ik rond etenstijd lekker dik besmeren met jam of leverpastei - net waar ik op dat moment trek in heb - zodat er uiteindelijk toch nog iets smakelijks op tafel komt.
Mij krijgen ze niet klein hoor, die malle Luxemburgers! ;-)

maandag 22 juni, 2009

Vier dagen

O ja, de vierdaagse... 't Is alweer zo lang geleden dat ik het bijna zou vergeten. ;-)
Het was wandelen in een ietwat andere omgeving dan ik hier in L gewend ben...

of eigenlijk een totaal andere omgeving...

Behalve hei, bos en polder zagen we ook fraaie tuinen, zoals die bij kasteel Groeneveld in Baarn...

liepen we langs het prachtige Gooimeer...

en wandelden we over het ecoduct bij Bussum, dat een prachtig uitzicht bood over de herstelde natuur.

Ook een blik van nabij leverde mooie plaatjes op. Niet alleen van bloemen...

maar ook van beestjes die zomaar losliepen tussen de wandelaars...

soms zelfs heel véél beestjes...

Het waren vier heerlijke dagen. En aan het eind was er enerzijds het besef dat 4x20km ontzéttend leuk is om te doen, maar dat ik de gedachte aan 4x40km beter uit mijn hoofd kan zetten - dat wordt louter lijden, afzien, strompelen en wanhopen. Dus goodbye Nijmegen.
En anderzijds was er...

de welverdiende beloning!

zondag 21 juni, 2009

De sprong

Het was spannend. Maar wat wás het mooi!
Vorig jaar keken we met pijn in ons hart. Van de vier kuikens zagen we er drie letterlijk omvallen. Door voedselgebrek hadden ze te weinig weerstand om een nare virusinfectie te overwinnen. Slechts de sterkste van het stel haalde de eindstreep.
Ook dit jaar waren er vier kuikens. Maar nu zo kort na elkaar uit het ei gekropen dat er geen sterkste of zwakste was. En deze keer was er voor iedereen genoeg te eten, vooral doordat vader en moeder uil het gebrek aan muizen creatief wisten op te lossen met soms bizarre prooien. Kikkers, merels, een woelrat... zelfs vleermuis en mol stonden dit jaar op het menu.
Vorig weekend waren de kuikens groot genoeg om uit te vliegen. Gezonde takkelingen, al wisten ze dat zelf nog niet.
Maandag werd de eerste in het gedrang om een lekker hapje van de uitvliegplank geduwd. Dinsdag overkwam nummer twee hetzelfde. Woensdag had de derde genoeg ruimte op de plank om geheel bewust het luchtruim te kiezen. Maar de laatste van het stel bleef dralen. Hij vond die lokkende buitenwereld wel érg groot. En auto's waren eng genoeg om hem weer snel de broedruimte in te jagen. Als het buiten stil was, amuseerde hij ons met fraaie vliegoefeningen op de plank en komische schijnaanvallen op voor ons onzichtbare prooien. Maar vliegen, homaar.
Tot gisterenavond. Volkomen onverwacht - het was nog klaarlicht, terwijl uiltjes normaal gesproken slechts in de schemering uitvliegen - en zonder enige aarzeling waagde hij de sprong.

Het was een prachtig seizoen! Nu alleen nog even het legenestsyndroom verwerken...

zaterdag 20 juni, 2009

Daar zijn we weer!

Hèhè, dat was een lange stilte mijnerzijds...
Voor ik verslag uitbreng over de vierdaagse, eerst maar wat vieze praat. Niet mijn gewoonte, maar nodig om mijn verlengde afwezigheid te verklaren.

Het was me al eerder overkomen dat de lange treinreis naar Nederland mijn inwendige enigszins overhoop gooide. Dat heeft vast iets te maken met de lichte weerzin die wc's in treinen en op stations oproepen. Dan hou je de boel liever op tot een wat aantrekkelijker gelegenheid.
Zo ook vorige week. Alleen kwám er niks meer toen ik mijn logeeradres had bereikt. Te veel ingedroogd, misschien. Enfin, dacht ik, vier dagen wandelen is lichaamsbeweging genoeg om de spijsvertering weer op gang te brengen.
Maar nee. De boel bleef zitten waar ie zat, en da's niet handig tijdens een vierdaagse. Want (nooit gedacht dat ik deze uitdrukking ooit zou gebruiken) vol is vol, en er komt een moment dat er echt niks meer bij kan. Met veel moeite worstelde ik op de tweede dag nog een bammetje naar binnen, maar echt substantieel eten lukte niet. Dan krijg je een vreemd, dubbel gevoel: enerzijds de behoefte aan voldoende brandstof om te blijven lopen, anderzijds de onmogelijkheid om alles wat je eet nog ergens te laten.

Gelukkig belette dat alles me niet om in goede gezondheid de finish te halen. Daarna ging ik zo snel mogelijk op zoek naar een oplossing voor het probleem. Een vijfdaags kuurtje zou uitkomst moeten bieden. Ik kon er op rekenen dat de dertig pillen (driemaal daags twee) mijn darmen weer op gang zouden brengen.
Voor de zekerheid begon ik er maar ná de terugreis mee. Anders zou ik toch weer op die treintoiletten stuiten. Dus slikte ik dinsdagochtend de eerste twee capsules.

Ze hielpen. Ze hielpen prima. Zó goed, dat ik de afgelopen dagen regelmatig naar mijn eigen vertrouwde toiletje moest spurten. De volledige file die zich in mijn systeem had gevormd, spoedde zich stukje bij beetje naar buiten. En alles wat ik vervolgens tot mij nam, kwam er in sneltreinvaart weer uit. Ik heb inmiddels veel meer begrip gekregen voor alle plastische termen die voor zo'n supersnelle verbranding zijn bedacht.

Vandaag is de laatste dag van het kuurtje. Nog even doorbijten dus. Toch voelt dit, ondanks alle praktische bezwaren (een mens durft zo bijna de deur niet meer uit...) stukken beter dan de opgeblazen volheid van vorige week. En voor morgen, als alles weer normaal zou moeten werken, haal ik straks een lekkere pizza. :-)

zondag 14 juni, 2009

Even niets

"Ach, ik schrijf gewoon elke avond een stukje, zoals altijd als ik even in Nederland ben," dacht ik voor mijn vertrek.
Maar na een lange dag wandelen door het groen en dan lekker op de bank met de voetjes van de vloer, is webloggen wel het láátste waar je aan denkt. Dus hou ik, besloot ik halverwege, nu maar eens een week écht helemaal vakantie. Oók van het loggen.
Dinsdag ben ik er weer. En dan volgen alle verhalen en foto's. Nu eerst nog een paar dagen voor mezelf. :-)

Maar de Gooise vierdaagse zit erop en de medaille is binnen!

maandag 8 juni, 2009

Beetje dom

De ultieme frustratie: als je aan het eind van een lange, lange werkdag met een vermoeid hoofd eindelijk de boel wilt afsluiten en dan op die uiterst bekende vraag 'wilt u de wijzigingen opslaan?' om onverklaarbare redenen pardoes op 'verwerpen' klikt, om 0,018 seconde later te beseffen dat je al het werk van die dag in één onbewaakt ogenblik hebt weggegooid...

Gelukkig kan ik alleen mezélf de schuld geven...

zaterdag 6 juni, 2009

Toeval bestaat niet

Het was een dag die in het teken stond van werken. Daar is nu eenmaal geen ontkomen aan, als er twee spoedopdrachten binnenkomen die af moeten vóór ik naar Nederland reis.
Dus was ik al vroeg uit de veren en bleef ik tot ver in de middag alle andere noodzakelijkheden uitstellen. De boodschappen met name. Nog een páár bladzijden... nog één kop koffie... Even dit hoofdstuk afmaken...
Tot het moment dat verder uitstel niet verstandig was en ik bovendien wel even behoefte had aan een hapje buitenlucht. Dat was tegen een uur of vier. Toevallig.
En nét zo toevallig dacht ik er deze keer wél aan mijn fototoestel in m'n binnenzak te schuiven. Ondanks mijn vaste voornemen om nooit zonder de camera de deur uit te gaan, wil ik het nog wel eens vergeten. Maar vandaag niet.

En zo kwam het dat ik, geheel bij toeval, het kruispunt in het centrum overstak op het moment suprême. Er waren dranghekken, politiewagens en een official die alles in goede banen leidde. En net nadat ik me op de hoek van de hoofdstraat nieuwsgierig aan de stoeprand had geïnstalleerd, waren er wielrenners...

Niet zomaar wielrenners in zomaar een lokale koers. Ik bleek pardoes in de Tour de Luxemburg te zijn gerold. En nog wel tijdens de koningsrit!

donderdag 4 juni, 2009

Uitslagenavond

Trots op Nederland? Eh... nou, nu even niet, eigenlijk...

woensdag 3 juni, 2009

Dat geluid kennen we!

't Blijft toch frappant: zo'n 0,4 seconde nadat ik een blikje leverpastei heb opengetrokken, staan er ineens vier katten in de keuken...

dinsdag 2 juni, 2009

Oud in Luxemburg

Zoals gebruikelijk kwam het tweede fotothema tijdens de wandeling vanzelf opborrelen. Temidden van al het nieuwe leven in deze lente, trok een beeld van vergankelijkheid, van wat ooit nieuw en jong was, mijn aandacht.

Dat beeld bepaalde het thema van de dag. Oud.

Een grappig idee dat er binnen die eeuwigdurende cyclus van leven en dood in de natuur altijd rustpunten zijn die niet veranderen.

Hoewel ze natuurlijk ook veranderen, maar zo langzaam dat het verouderingsproces niet zichtbaar is...

slechts het effect van de aftakeling wordt op den duur duidelijk.

Ook in de natuur zelf verandert nieuw en jong vanzelf in oud en versleten.

Maar alles wat oud wordt, krijgt een heel eigen schoonheid.

Soms lijkt die schoonheid van de ouderdom noodzakelijk voor een optimale integratie in het landschap.

En hoe dan ook: als je goed kijkt, is 'oud' niet hetzelfde als 'lelijk', maar een onmisbare en waardevolle aanvulling op al het moois om ons heen.

maandag 1 juni, 2009

Allemaal beestjes

Het eerste thema tijdens de wandeling van gisteren diende zich al voor het vertrek aan. Toen landde er namelijk een prachtige waterjuffer op de terrasstoel...

zodat ik besloot om uit te kijken naar méér beestjes. En die bleken er inderdaad te zijn. Zoals de onvermijdelijke slak...

en de glimmend zwarte kever die ik ook vaker zie tijdens mijn tochten.

Maar er was méér. Een van de oerhollandse koeien die ik passeerde wilde met plezier poseren voor een portret...

en ook de schaapjes in hun zomerjassen hadden geen bezwaar tegen een foto.

Het feest was compleet toen ik ook nog een paard tegenkwam.

Maar het hoogtepunt van de dag - qua dieren, althans - was toch het half verscholen hertje dat ik kon vastleggen.

En het vrolijke vlindertje dat nét lang genoeg stil bleef zitten was de slagroom op de cake.

Vlak voor ik Wiltz bereikte, zag ik nog een stel mieren die druk overlegden hoe ze hun enorme prooi naar huis moesten krijgen.

Alleen vogels lijk ik maar niet voor de lens te krijgen. Hóren doe ik ze volop, maar zíen - en dan ook nog fotograferen - is een heel ander verhaal...

Kautenbach-Wiltz

De route gisteren liep van Kautenbach naar Wiltz, de "hoofdstad van de Ardennen". Het Wiltz-pad "slingert door een prachtig landschap, dat doorsneden wordt door de vallei van de Wiltz. De uitzichten zijn overweldigend, vooral in het dorp Nocher, dat zich op de toppen van de Ardennen bevindt", beloofde de folder.
Het was in elk geval perfect wandelweer. Met een vriendelijk zonnetje en genoeg wolken om de temperatuur draaglijk te houden.

De uitzichten mochten er inderdaad zijn...

en boden ook meer dan genoeg afwisseling.

Zelfs waar "niets" was, was het schitterend.

En het "niets" wordt altijd wel weer onderbroken door een paar bomen.

Ik kwam ook nog ergens een haast Nederlands tafereeltje tegen.

Bij Nocher, het hoogste punt van de wandeling (500m), besloot ik te lunchen. En er zijn slechtere plekken denkbaar voor een picknick.

Ook een blik zijwaarts was daar zeer de moeite waard.

En verder ging het weer, door een onverminderd fraai landschap.

Tja, wat moet je er verder nog over zeggen? Luxemburg is gewoon móói, waar je ook kijkt.

Rond kwart voor zes bereikte ik Wiltz, waar ik onderweg naar het station weer een bonte variëteit aan ándere schoonheid tegenkwam.

En dat ik drie kwartier moest wachten op de trein, was helemaal niet erg. Want ik werd beziggehouden door een boeiende show van groepen parachutisten.

Kortom: het was een heerlijke pinksterdag. En een perfecte training voor volgende week. :-)