Pinksoup met sliertjes

zondag 31 mei, 2009

Aan de wandel

Okee, ik mag dan over tien dagen "máár" 4x20km lopen, het is toch wel zo verstandig om enigszins getraind aan de start te verschijnen. En daar was de laatste weken weinig van gekomen. Door onweersbuien, druk-druk-druk of simpelweg geen puf.
Vandaag moest het eindelijk weer eens gebeuren. Onder ideale omstandigheden: beetje zon, beetje wolken en aangename temperaturen. Achttien kilometers heb ik in de benen. Daar hoort natuurlijk een fotoverslag bij - en dat kómt ook. Maar nu even niet. Eerst moet ik 188 foto's bekijken en selecteren. Dus even geduld - en dat geduld zal ik vervolgens belonen met maar liefst drie fotoseries. Eén van de tocht en twee thema-reeksen. Want er was weer héél veel moois te zien onderweg.
En die vierdaagse gaat helemaal lukken, dat weet ik na vandaag absoluut zeker!

zaterdag 30 mei, 2009

Tijdwinst

Het telefoontje naar de hoornvliesspecialist - net terug van vakantie, dus als het goed is weer volop gemotiveerd - heeft jongste zus in elk geval twee weken winst opgeleverd. Niet pas eind volgende maand, maar "al" op 10 juni mag ze op consult komen. En als dan het verlossende woord valt en ze op de operatielijst wordt geplaatst, is het alleen nog wachten op een geschikt hoornvlies en een operatiedatum. Dat wordt dus over anderhalve week weer even heel hard duimen...

vrijdag 29 mei, 2009

Weet je wat ik zie...

Zodra het gaat schemeren, begint voor Dinky het spannendste uurtje van de dag. Elke avond gaat ze bijtijds klaarzitten voor de deur naar het terras.

Om daar waakzaam te spieden, turen en loeren naar alle beestjes die op het licht komen toefladderen.

Soms komt grote broer Födsel haar gezelschap houden, en die is net zo geboeid door al dat gekriebel als de kleine cyper.

En hoe vaak ze ook misgrijpt, Dinky blijft hopen en dromen dat ze er ooit nog eens eentje zal vangen.

Dream on, kleine dromer...

donderdag 28 mei, 2009

Weelde en vergane glorie

De tuin dus. Van de grootse reorganisatieplannen dit voorjaar is het nooit gekomen, nu heb ik mijn hoop gevestigd op de herfst - in elk geval voor een eerste aanzet. Maar ook zonder mijn ingrijpen ligt de tuin er prima bij.

Voor het huis groeien de rozen na de drastische snoei van een paar weken geleden enthousiast tussen de nog altijd bloeiende dwergmispel.

In de hoek naast de brievenbus staat een heester waarmee ik nog nooit enige bemoeienis heb gehad. Lijkt me ook niet nodig, want hij ziet er prachtig uit.

En van dichtbij is hij zo mogelijk nóg mooier.

Het zijperkje naast het huis is een oase van groen...

waarin het onkruid de wilde bloemen welig tieren...

en de vlierbes voorzichtig begint te bloeien.

In het achtertuintje is de bloeiende rabarber een onmisbare aandachttrekker.

Daarachter ligt een woest maar groen paradijsje aan het water.

En mijn trots en glorie? Die is nu onherroepelijk over het hoogtepunt heen. Maar nog altijd mooi...

woensdag 27 mei, 2009

Uittocht

Voordat ik de foto's voor het logje over de tuin wilde selecteren en verkleinen, moest ik nog een mailtje beantwoorden. En al doende werd ik op de vernieuwde gmail-chat aangesproken door een oud-collega uit Nederland. Het uitvoerige gesprek leidde tot de beslissing de tuinfoto's nog even te laten rusten - morgen is er weer een dag.
Toen ik destijds werd weggereorganiseerd, werd al verwacht dat het daar niet bij zou blijven. En na de fusie met concurrent Telefoongids zag het er nog somberder uit.
De vrees die destijds bestond wordt over een paar dagen werkelijkheid. De afdeling is behoorlijk uitgedund. En zoals dat nu eenmaal gaat met reorganisaties waarbij uitgangspunten als evenredigheidsprincipe en lengte van het dienstverband worden toegepast: het zijn vooral de aardigste en beste collega's die eruit vliegen. Van de zeven namen die ik voorbij hoorde komen, hoorden er zes bij mensen die het meeste én het beste werk afleverden.
Ik moest er even van zuchten. Van meeleven met de mensen die volgende week op straat staan. En tegelijkertijd van opluchting dat ik dat allemaal niet meer hoef mee te maken...

maandag 25 mei, 2009

Een raar verhaal

Het was een bizarre zondag. Met als resultaat een subtiele herschikking van het meubilair in de woonkamer en het verlies van een kattenoppas.

Vroeg in de middag werd er aangebeld. Het was de buurvrouw uit het aangrenzende appartementencomplex. We "kennen" elkaar voornamelijk van het zwaaien. Vanuit haar woning kijkt ze via mijn zijraam precies op mijn luie stoel, zodat we regelmatig woordeloos communiceren. En als we elkaar toevallig even buiten treffen, wisselen we wat vriendelijke woorden uit. Zo hoorde ik dat zij ook een kat heeft, waarna ik haar in gedachten op mijn lijstje reservekattenverzorgers had geplaatst, al had ik het haar nog nooit concreet gevraagd.
Nu stond ze dus voor mijn deur. Met een nevel rond zich die verried dat ze de zondag al had gevierd met een lekker wijntje. En een vreemd verhaal.

Ze was verkracht, zei ze. Door de broer van de moeder van het Portugese gezin dat ook in het complex woonde. Dat gezin had haar met bruut verbaal en fysiek op het hart gedrukt te zwijgen over het gebeurde, maar nu had ze overal pijn en of ze even mocht binnenkomen. En via mijn telefoon het ziekenhuis mocht bellen, zodat ze een uitstrijkje konden nemen als bewijs. De dader had de simkaarten uit allebei haar mobieltjes gehaald, zodat ze zelf niemand kon bereiken.
Natuurlijk mocht dat, zei ik, geschrokken door haar verhaal. En wilde ze misschien iets drinken? Koffie? Ze wilde liever iets waar ze rustig van werd, zei ze. Maar alcohol heb ik nooit in huis, thee wilde ze niet, dus het werd een fiks glas bronwater. En een asbak, want ze had haar sigaretten meegebracht.
Ik toetste 112 op mijn telefoon en gaf haar de hoorn. Ze deed haar relaas en, zo berichtte ze na afloop van het gesprek, ze zouden een ambulance sturen. Tijdens het wachten op de hulpverleners, babbelde ze honderduit. Over haar vriendin, die niet bij haar woonde omdat ze niet van haar muziek hield en er niet tegen kon dat ze ook met andere vrouwen het bed deelde. Over de nieuwe auto die morgen zou komen, waarna we wel met z'n tweeën boodschappen konden doen, want alléén was het niet veilig op straat. Ik werd er wat kriebelig van en was blij toen ik de ziekenwagen zag voorrijden. Na een kort gesprek wandelde ze, ondersteund door de ziekenbroeder, naar de wagen. Haar huissleutels liet ze bij me achter, zodat ik de kat eten kon geven als ze in het ziekenhuis moest blijven.

Twee uur later belde ze weer. Om haar huissleutels op te halen, dacht ik. Maar nee, ze wilde weer een glas water en een telefoontje. Want de artsen in het ziekenhuis hadden haar niet willen onderzoeken, maar laten opnemen in de psychiatrische kliniek. Dat had ze - uiteraard, vond ze zelf - geweigerd. Nu wilde ze de politie bellen.
Ik toetste op haar advies deze keer 113 - de politie heeft een eigen nummer - en liet haar weer haar verhaal doen. Daarna gaf ze de hoorn terug, zodat ik mijn naam en adres kon doorgeven. Er zou iemand langskomen, beloofde de meneer aan de andere kant van de lijn.
Nadat ik het gesprek had beëindigd, bleek ze van gedachten veranderd. Ze wilde nogmaals 112 bellen en vragen of ze naar de dienstdoende vrouwenarts kon worden gebracht, zodat die haar alsnog kon onderzoeken. Dat wist ik haar uit het hoofd te praten, zodat ze toch bereid was te wachten op de agenten.
Een kwartiertje later zag ik haar in de politiewagen stappen. Deze keer mét haar huissleutels. Tot mijn grote opluchting.

Die avond brandde het licht in haar appartement en zag ik haar in het wijdopen raam een sigaretje roken. Ik liet het rolluik voor het zijraam zakken. Even geen behoefte meer aan inkijk van die kant. Later die avond heb ik de luie stoel met toebehoren een halve meter naar achteren geschoven. Uit het zicht. En een dikke streep gehaald door het lijstje met reservekattenverzorgers. Het lijkt me achteraf niet zo'n goed idee om haar een sleutel van mijn appartement te geven...

zondag 24 mei, 2009

Zonnige-zondagspecial

Pittige PinkSoup

Koude soepen zijn ideaal voor warme dagen, als je geen zin hebt om bij een heet fornuis in de weer te zijn. Deze soep dankt de kleur aan bietjes en zure room.

Benodigdheden voor 6-8 personen:
- 2 grote of 3 middelgrote rauwe bietjes
- sap van 1 limoen
- 1 theelepel gemalen komijn
- 1 theelepel gemalen koriander
- 1,5 liter hete kippen- of groentebouillon
- zout en peper
- 2 lente-uitjes, in de lengte gehalveerd
- 250ml zure room

Werkwijze:
1. De oven voorverwarmen op 200C/gas stand 6.
2. Wikkel elke bietje in aluminiumfolie en rooster ze anderhalf tot twee uur in de oven.
3. Vouw het aluminiumfolie open en laat de bietjes afkoelen tot ze hanteerbaar zijn. Pel ze voorzichtig (handschoenen aanbevolen om rode vingers te voorkomen). Als ze goed gaar zijn, laat de schil makkelijk los. Snij ze vervolgens in stukjes.
4. Doe de bietjes in de keukenmachine met het sap van de limoen, de komijn en koriander en pureer ze, terwijl je geleidelijk de bouillon toevoegt.
5. Voeg peper en zout toe, mix de massa nogmaals en giet het in een grote schaal. Voeg de gehalveerde lenteuitjes toe en bedek de schaal met plastic folie. Laat de schaal in de koelkast goed afkoelen (maximaal drie dagen).
6. Haal de schaal vlak voor het eten uit de koelkast, pureer de massa nogmaals in de keukenmachine en voeg 175ml zure room toe. Opnieuw mixen en de rest van de zure room toevoegen tot smaak en kleur naar wens zijn. Giet de massa terug in de schaal zodat u makkelijker kunt opscheppen. Serveer de soep.

Alleen jammer dat de sliertjes ontbreken... ;-)

zaterdag 23 mei, 2009

Goeie dag

"En?" vroeg ik voorzichtig aan de kleine grijze.
Het was niet makkelijk geweest, hoorde ik in haar verhaal. Maar ze was blij dat ze geweest was.
Ze konden pas later terecht dan ze aanvankelijk hadden gepland, dus was oudste zus eerst een eindje doorgereden. Naar zee. "Het was prachtig," vertelde de kleine grijze. "Zó kalm. Nauwelijks golven, geen spoortje wit in het blauw. Echt heel mooi."
En daarna de confrontatie. Die ondanks het verdriet toch meeviel. Oom was rustig, leek te glimlachen om haar grapjes. Misschien was er toch iets van besef wie er naast zijn bed zaten. Ze had hem over zijn bol geaaid, zoals ze dat voor ogen had. En hem een afscheidskus gegeven.
"Ik wil er niet nog eens heen," besloot ze het lange telefoongesprek. "Zoals het vandaag was, zo wil ik het me herinneren. Dat voelt goed."
Een moeilijke dag. Maar wel een hele mooie.

vrijdag 22 mei, 2009

Gehoorproblemen

Ligt het nu aan mij, of praat die meneer uit de CarGlass-reclame echt zo onduidelijk? Elke keer als ik dat filmpje zie, hoor ik hem zeggen "Kijk maar eens wat er gebeurt als ik de eikel aanzet." Terwijl ik heel goed weet dat hij de airco bedoelt...

donderdag 21 mei, 2009

Breder beeld

Dat de familie in Nederland hier regelmatig leest, wist ik natuurlijk al. Vandaag werd het nog eens bevestigd. "Krijgen we ook de rest van je tuin nog eens te zien?" mailde oudste zus.
En laat ik daar nu nét vandaag wat foto's van hebben gemaakt!
Maar eerst, voordat het moois weer gaat verdwijnen, nog één keer de pioenroos in haar hoogtijdagen...

Alsof ik wíst dat de vraag zou komen, besloot ik ook maar eens de voortuin vast te leggen. Ook die beleeft nu topdagen, omdat de dwergmispel volop in bloei staat. Een veld van witte bloemetjes...

Waar, als je wat beter kijkt, ook een heleboel 'pretty pink' doorheen zweemt, dank zij de bloemen-in-de-knop. En zelfs de getopte den laat zich door het rigoureuze knotten niet uit het veld slaan en is driftig nieuwe takken aan het maken.

Dit weekend zal ik de ronde maken door het zijperk en de achtertuin. Dat worden dan vooral plaatjes van heel veel onkruid. Maar ook dát is wonderschoon, wacht maar af!

woensdag 20 mei, 2009

In de tussentijd

Tussen het genieten van de pioenroos door, gaat het dagelijkse leven natuurlijk gewoon door. Dat stond de afgelopen dagen vooral in het teken van overleg met "oude" en nieuwe opdrachtgevers. Met als resultaat dat ik tot 1 augustus helemaal ben volgeboekt en ik de Gooise Vierdaagse er met moeite nog net tussen kan frutselen.
Mij hoor je voorlopig niet meer klagen! Nou ja, behalve als het wandelweer tegenzit, misschien.

En ondertussen is de opvolging van de pioenroos ook al gegarandeerd. Het wordt steeds mooier rond het huis!

dinsdag 19 mei, 2009

Het goede voorbeeld

Gelukkig maar dat de overburen gisteren zijn teruggekomen van vakantie. En dat ze door die twee weken rie-lek-sen weer helemaal fit en bij de les zijn, zodat ze vandaag keurig op tijd de kliko naar buiten ratelden. Anders zou ik er nooit aan gedacht hebben dat het afval deze week een dagje vroeger moest worden klaargezet vanwege de doordeweekse zondag-op-donderdag.
En ik vond het ook helemaal niet erg om nog even naar buiten te lopen. Het gaf me weer een extra kans voor een blik op de trots en glorie in het tuintje. Het wit wordt steeds stralender...

maandag 18 mei, 2009

Een kwestie van geduld

Er was maar één kassa open in de supermarkt, dus de keuze was makkelijk me uit handen genomen. Maar druk was het niet en de meneer die voor me stond had geen mandje of wagentje, dus het zou wel meevallen, dacht ik. Ik was iets later dan gepland van huis vertrokken, maar zou toch nog ruimschoots op tijd terug zijn voor het fanloggen.
Soms kan een mens zich lelijk vergissen in zulke luchtige conclusies. Want de meneer voor me had zijn boodschappen verstopt in een forse sporttas die buiten mijn blikveld op zijn buik hing. Een stuk of dertig bakjes zoete desserts, een paar plakken chocola en een trosje bananen. Dat viel een beetje tegen, maar toch ook wel weer mee.
Tot het op betalen aankwam. Want de meneer haalde niet zijn portemonnee tevoorschijn, maar een officieel uitziende brief met een fraaie handtekening eronder. Daar wist de jongeman achter de kassa niet zo snel raad mee. Hij belde een collega, die zich een paar minuten later meldde, de brief bestudeerde en ermee verdween naar het kantoortje achterin de supermarkt. Een klein kwartiertje later was hij terug en gaf zijn instructies aan de kassajongen. Die kwamen er op neer dat eerst alle boodschappen weer moesten worden afgeboekt, en vervolgens stuk voor stuk opnieuw moesten worden ingetypt. Voor betaling per brief is scannen kennelijk niet geschikt.
Nadat alle codes in de kassa stonden en het eindbedrag op het display stond, ontstond opnieuw verwarring. De brief bleek niet voldoende om alle toetjes te betalen. Enig rekenwerk van de kassajongen leverde op dat er drie toetjes weer moesten worden afgeboekt.
Om kwart over vier werden uiteindelijk de toetjes, de chocolade en de bananen - waarvan de meneer er tijdens het wachten vast eentje had verorberd - in de sporttas gestapeld.

Ik was precies op tijd thuis voor de uitzending. Dat viel dan weer mee. Maar voortaan ga ik toch maar iets eerder boodschappen doen.

zondag 17 mei, 2009

In bloei

Sorry hoor, maar ik kan er geen genoeg van krijgen...

Met een lieveheersbeestje als bonus!

vrijdag 15 mei, 2009

Verdriet, vreugde en frustratie

De telefoongesprekken met Nederland zijn lang, tegenwoordig. En niet altijd makkelijk.
Oom is overgebracht naar een verpleeghuis. Daar zal hij zijn laatste weken doorbrengen, want langer zal het volgens de artsen niet meer duren. Hij lijkt onrustig en opstandig, al is niet duidelijk of hij dergelijke emoties ook werkelijk ervaart. Communicatie is en blijft onmogelijk. Toch wil de kleine grijze nog een keer naar hem toe. Ze beseft dat het geen makkelijk bezoek zal worden, maar ze wil hem nog graag een keer over zijn bol aaien en afscheid nemen.

Ondertussen is jongste zus bij haar laatste controle goed genoeg bevonden voor de hoornvliestransplantatie. De vreugde was maar van korte duur, want direct na dat goede nieuws bleek dat beide hoornvliesspecialisten van het ziekenhuis gelijktijdig met vakantie zijn. Pas eind juni zou ze terecht kunnen voor een eerste afspraak.
Daar nam ze geen genoegen mee. Zó lang gewacht, zó hard gehoopt dat ze nu op de operatielijst zou komen - de assistenten mogen haar daar niet opzetten - en dan nóg eens zes weken geduld? Haar protest leverde in elk geval wat meer hoop op. Nu mag ze over twee weken bellen om aan de specialisten zélf te vragen of het iets sneller kan.

Zo blijven de familiezaken het leven beheersen. Zélfs hier in L...

donderdag 14 mei, 2009

De laatste loodjes

Na zo lang wachten krijg ik nu bijna de neiging om ernaast te gaan staan en alleen maar te kijken... Nog héél even!

woensdag 13 mei, 2009

Kwartet

Het was een enerverend maar een prachtig etmaal in de steenuilenkast. Midden in de nacht voelde moeder uil iets prikken. En na wat driftig prikken onder haar warme borstveren kwam er tot haar grote verbazing een vreemd voorwerp tevoorschijn.

Een eierschaal... hoe kwam die nu daar?
Maar een half uur later werd de herkomst duidelijk. Het eerste kuiken piepte even nieuwsgierig onder moeders rokken vandaan.

Vanochtend vroeg had de eerstgeborene al een broertje of zusje.

En aan het eind van de middag was het viertal compleet.

Vier gezonde uilskuikens binnen zestien uur. Dus geen nakomertje dat een halve kop kleiner is en altijd achteraan zit bij de voederingen. Over een dikke maand vliegen ze uit, als alles goed gaat. Maar o, wat is het klein en kwetsbaar en wat kan er nog veel gebeuren...

dinsdag 12 mei, 2009

Frisgroen

Door het groeizame weer hier - wanneer was het ook alweer voor het laatst droog in L? - gebeurt er van alles buitenshuis.
De eerste korianderplantjes zijn opgedoken in de grote bak...

in de aanpalende kleine bak meen ik het eerste viooltje te herkennen...

en in mijn trots en glorie tekent de vooruitgang zich tergend traag maar gestaag af.

Ondertussen verricht de lidcactus, lekker warm achter het grote raam, uiterste krachtinspanningen om het evenwicht te herstellen na de vraatzucht van het kattenkwartet...

Dus laat het nog maar even lekker regenen. Als het dan tegen het weekend maar weer droog is!

maandag 11 mei, 2009

Hollen of stilstaan

Zo heb je twee weken niks anders te doen dan luieren en duimendraaien, en zo loop je de hele dag te rennen en te vliegen om alles wat er op het programma staat gedaan te krijgen.

En als ik dan aan het eind van de dag nog eens terugblik, kan ik maar één ding concluderen: druk-druk-druk is véél leuker!

zondag 10 mei, 2009

Net als vroeger

"En heb je nog mooie moederdagcadeaus gekregen?" vraag ik aan de kleine grijze, die ik natúúrlijk vandaag gebeld heb.
"Jaaaaa!" juicht ze. "Een hele mooie ketting van je oudste zus. Een rooie. Ik heb ze in allemaal kleuren, maar een rooie had ik nog niet. En ze heeft hem zélf gemaakt!"

Zo zie je maar. Eigenlijk zou er niks moeten veranderen aan die moederdagen van vroeger. Want hoe oud moeders - of kinderen - ook zijn, 'zelfgemaakt' blijft toch altijd het allerleukst.

zaterdag 9 mei, 2009

Plaatjes

De den in het tuintje is met heel mooie dingen bezig...

en de maan is bijna vol.

vrijdag 8 mei, 2009

Schemerduister

Voor de kleine grijze is hij haar kleine broertje. Haar enige broertje ook. Voor mij is hij de oom met het ribfluwelen pak en het knijpbrilletje.
Mijn herinneringen aan hem dateren vooral van vroeger. De oom die zo mooi en bedachtzaam kon vertellen. Over zijn jeugdjaren bij de marine, over zijn postzegels. Over álles eigenlijk, want hij was toen al een belezen man. Altijd opgewekt, altijd grappig.
De laatste jaren werd zijn contact met de realiteit en de actualiteit steeds minder. Hij leefde in een eigen wereldje, dat kleiner en kleiner werd.
Nu vertoeft hij in een schemerwereld waar geen enkel mens nog toegang heeft. Ergens tussen leven en dood. Zijn vrouw en kinderen kunnen hem niet meer bereiken en hij kan hen niet bereiken. De hersenbloeding die hem maandag trof heeft onherstelbare schade toegebracht. "Reken er maar op dat hij nooit meer thuiskomt," hebben de artsen gezegd.
Dag lieve oom... let maar niet op de dokters, hoor. Ik weet zeker dat je binnenkort thuis zult zijn - alleen is dat 'thuis' niet meer in onze wereld...

donderdag 7 mei, 2009

Even geduld aub

Elke dag ga ik even kijken of het al opschiet. En elke dag zie ik een héél klein stukje vooruitgang. Ik zal echt nog even moeten wachten, maar hij ís in aantocht...

woensdag 6 mei, 2009

Verhaspelen

Echt gehoord:

"Het rommelt al een tijd bij Ajax. En het keer viel niet te tijen..."

Correspondentie

Dear Site Owner, I recently came across your website and believe we may share similar interests. I represent a company that owns and operates a successful and well-respected games-related website. My client is interested in purchasing advertising on your website and would very much like to discuss this possibility with you. Please contact me at your earliest convenience so we may explore our options. Regards, Viona Jansen

Beste Viona,
Als je inderdaad mijn site bekeken hebt, zul je ongetwijfeld hebben gezien dat ik in het Nederlands schrijf. En als jij hier gelezen denkt te hebben dat we gemeenschappelijke interesses hebben, moet je die Nederlandse teksten ook nog begrijpen.
Dus schrijf me eerst maar eens een mailtje in het Nederlands. Dan zal ik er misschien over denken of ik daarop zal reageren.
Maar ga er maar vast van uit dat mijn antwoord dan een hartgrondig NEE zal zijn. Veel plezier nog met pokeren!
Groetjes van Pinksoup

dinsdag 5 mei, 2009

Neurolinguïstisch programmeren voor katten

Praktijles 1

Spiegelen
Katten die qua gedachten op elkaar zijn afgestemd nemen in veel gevallen automatisch elkaars houding en manier van doen over. Het overnemen van elkaars houding en gedrag is iets dat normaal onwillekeurig en spontaan plaatsvindt als katten een goede verstandhouding hebben. Katten zullen het daarom meestal ook niet merken wanneer dit bewust wordt toegepast. Wel zullen ze zich hierdoor beter bij elkaar op hun gemak voelen!

Hoe gaat spiegelen in zijn werk?
Tijdens het contact nemen de katten een gelijke lichaamshouding aan. Ook maken ze gelijksoortige bewegingen. Zelfs de manier van ademen wordt overgenomen.
Het is echter wel belangrijk te zorgen dat de kat niet bewust merkt dat iemand hem nadoet. Spiegelen op een te overdreven manier veroorzaakt juist een averechts effect doordat de nageaapte kat zich niet serieus genomen voelt. Simultaan volgen van elke beweging van de kat is daarom niet raadzaam. Beter is het om variaties op het spiegelen af te wisselen.

Praktijkvoorbeeld

maandag 4 mei, 2009

Wit in L

Bij zo'n bosrijke wandeling zou je al gauw denken aan 'groen' als thema voor de foto's. Maar dat vond ik iets te voor de hand liggend en gemakkelijk. En zodra ik de eerste richtingaanwijzer voor de route ontwaarde, viel de beslissing. Het thema werd wit.

En ook dat bleek gelukkig ruimschoots voorhanden.

Al is het ene wit vaak wat minder wit dan het andere...

Maar dan kan het soms wél net zo rond zijn als het andere wit.

Ik zag 'toevallig' wit...

maar ook door mensenhanden gemaakt wit.

Ik zag heel pril wit...

wit als restant van vergane glorie...

en wit als restant van nieuw leven.

Ik zag wit in duizendtallen...

en solistisch wit.

Er was robuust en abstract wit...

en het tere wonder van een bloem die veranderde in een vlinder.

En er was het laatste wit, dat het thema van de dag afsloot...

Tot de doden

Wij kunnen u niet meer bereiken,
wij komen een zintuig te kort,
wij leggen ons neer bij de feiten
dat gij minder en minder wordt.

De enkele keren dat ge
in dromen nog tot ons verschijnt,
wordt gij al ijler en ijler
tot ge voor altijd verdwijnt.

Straten houden uw namen
voor heden en morgen in stand,
maar onze kinderen brengen
ze niet meer met u in verband.

Het land ligt nog net als het toen lag
van polder tot polder te kijk;
de mensen die er in wonen
blijven zichzelf gelijk.

Maar éénmaal per jaar is de stilte
tot de hemel toe van u vervuld
en belijden wij zonder woorden
onze dankbaarheid, onze schuld.

Ed Hoornik

Kautenbach-Goebelsmühle

Het was een mooie zondag voor een bescheiden wandeltocht. De keuze viel op acht kilometer van 'de parel van de Ösling' naar het volgende station.
Al snel nadat ik het bospad was ingeslagen, was er van Kautenbach niets meer te zien dan het altijd prominent aanwezige bouwwerk temidden van het groen.

En de rest van de tocht bleef groen de alles overheersende kleur. Bos en water bepaalden het uitzicht. Zo kruiste ik al snel de Nacher Baach.

Op sommige stukken was het wandelpad verre van licht en effen.

Maar andere delen waren dan weer makkelijk begaanbaar.

Natuurlijk was er weer van alles te zien onderweg. Zoals deze verweerde boomstronk-met-doorkijkje.

Ook onverwachte dingen. Want wie verwacht er nu paddenstoelen in mei?

Of een ontmoeting met Woody Woodpecker?

Het tweede deel van de route liep vlak langs de Wiltz, een van de vele rivieren die Luxemburg doorkruisen.

Daar zag ik een koe tussen de paardenbloemen...

en bood het ruimere landschap me weer de bekende fraaie vergezichten.

Vlak voor Goebelsmühle vloeien de Wiltz en de Sûre samen.

Bij het station kon ik, al wachtend op de trein, nog een laatste blik werpen op de rivier, die vanaf hier de Sûre heet.

De hele tocht kon ik in mijn t-shirt afleggen. Pas vanuit de trein naar huis zag ik de eerste regendruppels, en terug in E. moest het jack tevoorschijn komen als beschutting tegen de opstekende wind. Je moet maar boffen!

zondag 3 mei, 2009

Off day

Het is vrij uitzonderlijk als ik een dag gewoon thuis ben en desondanks geen logje schrijf. En áls het voorkomt, is dat meestal te wijten aan technische problemen of een beetje sukkelen met de gezondheid.
Maar gisteren was daar geen sprake van. Hoewel je achteraf gezien toch wel kunt spreken van technische problemen. Maar dan niet in mijn laptop of op het soeplog.
Het was een dagje worstelen met de materie. De Fanlogmaterie. Eerst moest ik voor de poll een overzicht maken van de mooie radio die we in april hoorden, waarbij ik alle reportages en gesprekken moest opdiepen uit de archieven van de NOS. Daarna moest ik nog "even" het zondagsartikel voorbereiden, dat wordt opgeluisterd door meer dan tien fraaie geluidsfragmenten. En het duurde tot ver na middernacht voordat ik die ook allemaal hoorbaar kreeg.
Een hele dag worstelen. Maar aan het eind van die lange, lange computeruren had ik een heleboel bijgeleerd. En het artikel staat er, compleet met beluisterbare radiofragmenten.
En geloof het maar van mij: het is niet zómaar een artikel - het was de worsteling méér dan waard. Lezen dus!

vrijdag 1 mei, 2009

Bij de ratten af

Mezenbollen, groenlingenbollen... het moet niet gekker worden, hoor!