Pinksoup met sliertjes

donderdag 30 april, 2009

Nou ja!

Zo had ik het natuurlijk niet bedoeld, gisteren. Dat ik niks heb met koninginnedag geeft natuurlijk niemand het recht om er op zo'n afgrijselijke manier een eind aan te maken. Verbijsterd en vol ongeloof bekijk ik de beelden. Welke idioot haalt zoiets in z'n hoofd?

Het druist in tegen alles wat ik eerder over deze dag gezegd heb, maar ik hoop van ganser harte dat koninginnedag 2010 weer het ouderwetse, kneuterige en vrolijke volksfeest van vroeger zal worden...

woensdag 29 april, 2009

Rust

Wat een weldaad om op een dag als vandaag - en vooral een dag als morgen - in L te vertoeven. Geen herrie en onrust door een luidruchtige koninginnenacht. Niet het dilemma of je je in het feestgedruis moet storten of thuis rustig naar de televisiereportage blijft kijken. Niet het jaarlijkse dubben of een oranje t-shirtje te opzichtig is of dat je juist méér opvalt als je in bescheiden blauw gehuld gaat. Geen oranje tompoucen, oranje schuimpjes of koekjes die zijn opgeleukt met rood-wit-blauwe vlaggetjes of gouden kroontjes. Geen doorwaakte nacht omdat je ligt te malen hoe het de majesteit dit jaar gehoed zal zijn. Niet tellen hoeveel prinsessen en prinsessen we inmiddels al verzameld hebben.
Niets van dat alles. Gewoon een normale, kalme werkdag in L. Het enige waarmee ik me morgen hoef bezig te houden, is de vraag wáár ik het grootse 1-meifeest zal gaan meevieren. Want dát leeft hier dan weer wel... :-)

dinsdag 28 april, 2009

Wie zaait...

Sjonge, wat zijn die betonnen terrasbakken een joekels! Twee zakken van veertig liter potgrond waren zelfs niet genoeg, zodat ik nog 25 liter moest bijhalen.
Nu zijn ze vol. En ergens tussen al die grond liggen tientallen zaadjes in verschillende afmetingen. Regen en zon moeten de rest doen - en zo nodig ondergetekende met een gietertje. Als alles meezit kan ik dan over een week of zes voor het eerst gaan oogsten. Bieslook, koriander, oregano, tijm, peterselie en basilicum. En voor zover ze in de keuken niet nodig zijn, kan ik tijdens het koffiedrinken buiten van de geuren genieten.
En omdat ik toch bezig was, heb ik meteen ook de uitgebloeide druifjes uitgegraven en in de kleine bakken mini-viooltjes gezaaid.
Laat de zomer maar komen, mijn terras is er klaar voor!

maandag 27 april, 2009

Keerzijde

Helemaal perfect, die horren. De katten vinden het machtig interessant als de ramen openstaan, maar blijven keurig met hun pootjes van het gaas. Buiten zie ik de insecten dansen, maar binnenkomen is er inderdaad niet meer bij.
Nu zit ik alleen met een restverschijnsel waar ik geen rekening mee had gehouden. Ergens in de loop van de afgelopen week is een dikke vette bromvlieg het huis binnengevlogen. Geen stekerd, gelukkig, maar wel een duidelijk aanwezig type, dat bovendien van tijd tot tijd de jachtlust van de katten opwekt - met alle risico van breuk die daarbij horen.
En dat arme beest kan nu nergens meer naar buiten...

zondag 26 april, 2009

Voor en na

Nog best een klus, hoor: ettelijke meters klittenband in de sponningen plakken en goed stevig aandrukken. Dat kost je een paar kapotte vingers...

Maar het resultaat is fantastisch. In alle kamers kunnen nu ramen open zonder dat er zoem- of prikbeestjes naar binnen komen. En ook de schuifdeur is voorzien - al moet ik nog afwachten of de katten de gordijnen daar ongemoeid laten.
Wat een uitkomst, die plakhorren!

zaterdag 25 april, 2009

't Kan verkeren

Oude vijanden, nieuwe liefde...

vrijdag 24 april, 2009

Onder dwang

Als ik niet goedschiks wil overstappen op een gezonder eetpatroon, dan maar kwaadschiks, moet een hogere macht gedacht hebben. Sinds vanmiddag kan ik in de magnetron zetten wat ik wil en het op vol vermogen desnoods een uur laten staan - warm worden doet het niet meer.
Dus óf ik moet kiezen voor een dieet van afwisselend brood en pizza's, óf ik zal toch weer eens ouderwets moeten gaan koken...

donderdag 23 april, 2009

Evolutie in beeld

Zo zie je maar hoe snel vogels zich kunnen aanpassen aan nieuwe situaties. Op het menu van restaurant Chez Pinksoup zijn de mezenbollen inmiddels omgedoopt tot groenlingbollen...

woensdag 22 april, 2009

Leven in luxe

Eigenlijk wonen mijn katten veel rianter dan ik.
Ze moeten weliswaar het appartement met z'n viertjes delen, maar alles is relatief, nietwaar? En de katten zijn maar kleine wezentjes, als je ze met mij vergelijkt.
Ze hebben, vanuit hun perspectief bekeken, dan ook veel meer ruimte tot hun beschikking. En veel meer fijne zit- en ligplaatsen.

Zo kan ik zelf bijvoorbeeld nooit eens lekker op de boekenkast zitten. Te weinig ruimte onder het plafond. Terwijl dat toch - als ik afga op Meisje - een heerlijk rustig plekje moet zijn, met een fraai uitzicht.
De doos met enveloppen in de werkkamer? Daar ben ik veel te zwaar voor. De vensterbank in de slaapkamer? Te smal voor mijn zitvlak. De geheimzinnige kruipruimte onder het keukenkastje? Ik kan mijn brede lijf niet door het kiertje wringen. De lekker koele vloertegels in het toilet? Daar kan ik me alleen in onmogelijke houdingen op neervleien. Het archiefkastje op mijn bureau? Te weinig plaats - en bovendien zou het mij nooit opleveren waar Vitesse zo van geniet: lekker dicht naast vrouwtje zitten.

Als ik snel inventariseer, hebben de katten wel twintig van die aantrekkelijke plaatsjes die voor mij ontoegankelijk zijn.

Maar waarom zitten ze dan altijd in m'n luie stoel als ik die even wil gebruiken?

dinsdag 21 april, 2009

Eigenaardig

Buiten is het zonnig en warm - dik boven de twintig graden. De luchtvochtigheid is 31%. En toch meldt mijn weerstation al een uur lang dat het regent...

maandag 20 april, 2009

Eureka

Het heeft een hoog CSI-gehalte, dat gewroet met een pincetje in onbekende materie. Gepeuter op de vierkante milimeter. Maar als je de eerste botjes tegenkomt, voel je de triomf van het ontmaskeren van de moordenaar.

Jippie, ik heb twee heuse braakballen in huis!

Nu heel voorzichtig de rest uitpluizen...

zondag 19 april, 2009

Drauffelt-Clervaux

Drauffelt is een klein, rustig dorpje, samengesteld uit witgekalkte huisjes, in een vallei temidden van de Ardennen.

Clervaux is een wat grotere plaats, die tegen een helling gedrapeerd ligt.

Tussen die twee liggen zeven kilometers gevuld met bos...

bloemetjes...

en - vooral op regenachtige dagen - heel veel beestjes.

En natuurlijk ook met de altijd imponerende uitzichten. Die gisteren enigszins werden ontkleurd door de nattigheid, maar ook dat heeft zijn charme...

Want ook op zo'n grijze dag is het land even prachtig als altijd.

Bovendien viel er vóór de nevel in de verte nog genoeg fleur te bewonderen.

En daar waar géén bloesem te zien was, leverde het landschap zelf fraaie patronen.

De tocht stelde de nodige eisen aan schoeisel en voorzichtigheid. Vooral de afdalingen waren soms verraderlijk glibberig. Ik was dan ook dankbaar dat ik Clervaux in ongschonden staat bereikte. En aan de rand van de stad kon ik die dankbaarheid desgewenst uiten.

En in het centrum van de stad waren nog meer plekken waar dat zou kunnen.

Ook kreeg ik daar eindelijk de Clerf - onderweg niet meer dan een grijs-glinsterend lint in de diepte - helder in beeld.

Ondanks de regen een lekkere wandeling. Maar ik ben blij dat ik komende week weer heerlijk in de zon kan lopen... :-)

zaterdag 18 april, 2009

Zachtjes tikt de regen...

Of ik het droog gehouden heb? Hahahahahahahahaaaaaa!

Maar het gekke is dat je dat na de eerste tien minuten helemaal niet erg meer vindt. Dan ben je doorweekt en maakt het verder niks uit of het hard of zacht, kort of lang regent. Het wandelen blijft heerlijk - en is in dit fraaie land onder alle omstandigheden een feest.
Het was weer lekker en het was meer mooi. Morgen de foto's!

Alternatief

Tja, als ik dan toch niet meer hoef te trainen voor Nijmegen en als de Luxemburgse weergoden besluiten om er nog een regendag aan vast te knopen, dan hoef ik natuurlijk helemaal geen tweeëntwintig kilometer te gaan wandelen. 'k Ben tenslotte gekke betje niet... ;-)
Gelukkig ontdekte ik ook nog een charmante en bescheiden route in mijn bundel. Zeven kilometer door de Ardennen en langs de Clerve.

"Deze tocht biedt verschillende schitterende vergezichten. Het pad leidt naar een open terrein met een fraai uitzicht op de Abdij van Clervaux."

En met maar zeven kilometer voor de boeg en de hele middag tot mijn beschikking, heb ik ruim de tijd voor heeeeeeeeel veel foto's!

vrijdag 17 april, 2009

Dichtbij huis

Ook in de tuin is het nu helemaal voorjaar. Ingeluid door het lenteklokje...

en vol belofte voor méér, zoals de pioenroos laat zien.

En morgen ga ik kijken of het in het Mullerthal ook zo mooi is. :-)

donderdag 16 april, 2009

En van je hela, hola...

Gelukkig er ook góed nieuws te melden vandaag.
Jongste zus heeft de operatie - inclusief de zo gevreesde narcose - prima doorstaan en is alweer thuis. Als alles voorspoedig geneest, zou de hoornvliestransplantatie al over een week of zes uitgevoerd kunnen worden. Dus het eind van de duisternis komt voor haar (letterlijk) in zicht.
Én mijn verhaal is goed genoeg bevonden om te worden opgenomen in de bundel webloggersvertellingen die dit najaar zal verschijnen. Zo wordt het toch nog een dag met een sterretje! :-)

Da's balen...

Sinds donderdag 9 april is de tweede inschrijfperiode voor de 93ste Vierdaagse gesloten. Tijdens deze inschrijfperiode is de limiet van 45.000 inschrijvingen overschreden.
Zoals beschreven in het Limiteringsprotocol 2009 is daarom op donderdag 16 april onder toezicht van een notaris een loting uitgevoerd. De loting heeft plaats gevonden onder alle individueel ingeschreven deelnemers voor beloning 1.

Helaas is de loting voor u (met inschrijfnummer 462909) ongunstig uitgevallen. Wij begrijpen dat dit een teleurstellend bericht voor u moet zijn, maar helaas zijn wij gedwongen door de grote belangstelling voor onze wandelprestatietocht en de afspraken met de gemeente Nijmegen als vergunningverlener gedwongen deze impopulaire maatregel te nemen.
Wij wijzen u erop dat deze loting onherroepelijk is en dat er geen wachtlijst bestaat.

woensdag 15 april, 2009

Tot morgen?

't Was helemaal geen lang telefoontje naar jongste zus. En ook niet zwaar beladen. Toch hoorde ik tussen haar regels door dat ze behoorlijk opziet tegen de narcose. Dat wordt haar eerste, en dan kun je als ervaringsdeskundige wel allerlei geruststellende woorden spreken, het blijft eng om iets te ondergaan wat je nooit eerder hebt meegemaakt. En tegelijkertijd is ze opgelucht dat er nu eindelijk iets gaat gebeuren.
Morgen in alle vroegte moet ze zich melden in het ziekenhuis. Om acht uur gaan ze beginnen met de voorbereidende operatie die over een paar maanden de hoornvliestransplantatie mogelijk moet maken. Als ze in de loop van de middag goed wakker is, mag ze weer naar huis.
Aan de vooravond van stap één op weg naar helder zicht heb ik haar sterkte en succes gewenst. En afgesproken dat ik haar morgen weer zal bellen.
En dan maar hopen dat ze inderdaad de telefoon opneemt. Het is toch altijd spannend...

dinsdag 14 april, 2009

Bezoek

We hadden elkaar al een paar keer ontmoet. Als ik boodschappen ging doen, zag ik 'm regelmatig voor zijn huis in het zonnetje zitten. Ik maakte ook wel eens een praatje, al maakte hij daarbij een wat gereserveerde indruk. Maar hij luisterde altijd geboeid en knipoogde soms naar me.
Vandaag kwam hij zomaar even langs. Aangetrokken door de fleurige druifjes in de bloembakken, geloof ik.
Maar dat er onmiddellijk drie kattenkopjes opdoken achter de schuifdeur vond hij net iets te veel van het goede...

maandag 13 april, 2009

Onderweg

Er was natuurlijk maar één thema denkbaar voor de foto's van gisteren... de lente!

De eerste insecten kruipen weer uit hun winterholletjes.

Overal laten zich ineens de voorjaarsbloemen zien.

In hun eentje...

met z'n tweetjes...

of met 'n heleboel. In ingetogen wit...

of in uitbundige voorjaarskleuren.

Er zijn weer lammetjes...

en er zijn weer vlinders

En zelfs al zou morgen de regen met bakken uit de lucht vallen - het is lente, en voorlopig blijft dat ook zo. :-)

Ettelbruck-Michelau

De route van gisteren liep van mijn woonplaats naar Michelau en omvatte 17 kilometer, waarvan ongeveer de helft klimmend (en soms behoorlijk steil). Er lag aan het begin dan ook een lange weg voor me.

Maar dat was helemaal niet erg. Want de lente bleek ineens helemaal losgebarsten, zodat het landschap er op die eerste paasdag heel feestelijk uitzag.

En er viel meer dan genoeg te genieten van de altijd schitterende uitzichten.

De tocht voerde deels langs bekend terrein. Zo passeerde ik opnieuw Welscheid, zodat ik de Wark weer eens kon bewonderen.

Maar direct na Welscheid sloeg ik nieuwe wegen in, met geheel onbekende bezienswaardigheden. Zoals de burcht van Bourscheid...

de Sûre (die ik natuurlijk wel kén, maar niet vanaf deze plek)...

en een schattig huisje, dat om onbegrijpelijke redenen onbewoond was.

Gelukkig zag ik ook tijdens deze wandeling mijn geliefde kantrandje langs de wereld.

En deze keer ook in een geheel nieuwe variant.

Lang zal dat kantrandje overigens niet meer bestaan, denk ik. Nog heel even, dan dragen alle bomen weer volle, groene pruiken!

Aan het eind van de middag arriveerde ik in Michelau. De trein die me terugbracht naar Ettelbruck, deed er slechts vijf minuten over. Wel even iets heel anders dan de vier uur die de tocht mij gekost had... ;-)

zondag 12 april, 2009

Paasei

Als de steenuil iedereen in de paasnacht aangenaam verrast door onverwacht snel haar eerste eitje te leggen...

dan weet je het zeker: het is lente!

zaterdag 11 april, 2009

Post

Als ik alle digitale wensen die me deze week zijn toegestuurd bij elkaar optel, staan me ongeveer 122 fijne paasdagen te wachten... ;-)

vrijdag 10 april, 2009

Lief

Zelfs 's avonds, als het donker is, kan ik hier vaak genieten van prachtige uitzichten. Soms buiten, als het volle maan is...

maar soms ook binnen, pal onder m'n neus.

Heerlijk toch?

Duimen

Of het tellertje in de linkerkolom zin heeft, blijft nog even afwachten. Vannacht is de inschrijving gesloten, en voor het eerst in jaren is de limiet overschreden en moet er geloot worden. Dat gebeurt op 16 april, dus tot die tijd kan ik alleen maar wachten en hopen.
Maar ik blijf natuurlijk gewoon trainen, hoor. Want ook zonder dit bijzondere doel blijft het lopen in de weekends gewoon heerlijk!

donderdag 9 april, 2009

Veelvraat

Pas toen ik na de smakelijke maaltijd mijn bord en bestek had afgewassen en de lege verpakking van de Flammkueche wilde weggooien, zag ik het onopvallende tekstblokje. Voor twee personen.

Oeps.

woensdag 8 april, 2009

Een stukje van niks

Nogmaals: heerlijk, die rust en gemoedelijkheid hier. Maar voor een weblogger is het soms een ramp. Wat moet ik nu met zo'n dag als vandaag?
Een zonnige, aangenaam warme dag, die begon met het gezang van de vogels in de tuin. Vanuit het slaapkamerraam zag ik ze rondscharrelen, op zoek naar lekkers of naar bruikbaar nestmateriaal.
Ik dronk koffie, slenterde met de plumeau (ja, die hébben ze hier nog) door de kamer en dronk de tweede koffie op het terras zodra de zon dat had bereikt. Ik verschoonde de kattenbakken, voelde me een ietwat overdreven vogelvrouwtje toen ik nog drie proeflapjes uithaalde en het garen in kleine stukjes knipte ten behoeve van de bouwactiviteiten van de vogels, en deed boodschappen in een rustige supermarkt met een gemoedelijke leeftijdsgenote achter de kassa. Ik dronk nog méér koffie, fanlogde en wist vervolgens een blinde vink zonder problemen of ongelukken gaar te krijgen. En na de afwas dronk ik nog maar eens koffie.
Een prima dag voor een gemiddelde inwoner van L. Maar voor een weblogger was het een dag van niks...

dinsdag 7 april, 2009

Rust en regelmaat

Een van de aantrekkelijkste dingen in L vind ik de gemoedelijkheid waarmee het dagelijkse leven verloopt. Je zou verwachten dat een maatschappij die grotendeels tiert dankzij de grote internationale financiële instellingen al snel de trend van druk-druk-druk en efficiency zou overnemen, maar niets is minder waar.
Neem nu het openbaar vervoer. Om het simpel te houden, vertrekken de bussen hier vrijwel altijd gezamenlijk. Elk kwartier rijden er een stuk of acht gelijktijdig weg. Zo staat het ook in de dienstregeling: 9.15, 9.30, 9.45... Maar ook al vertrekken ze gelijktijdig, dat wil nog niet zeggen dat dat ook precies om 9.15 of 9.30 gebeurt.
De chauffeurs klappen pas hun deuren dicht nadat de stationschef daar het sein voor heeft gegeven. Elk kwartier stapt hij achter het gebouw vandaan en geeft hij een gemoedelijke armzwaai in de richting van de wachtende chauffeurs. En pas dán rijden ze weg.
Het komt regelmatig voor dat de chef om 9.15 nét even verzeild is geraakt in een praatje met een passagier of een collega. Of dat hij een verse bak koffie haalt in zijn cheffenkamer. Zodat de armzwaai een paar minuten op zich laat wachten en pas om 9.18 komt. De buschauffeurs zijn daar duidelijk aan gewend. Zij blijven rustig achter het stuur zitten en zullen het niet in hun hoofd halen om zonder toestemming te vertrekken. Ze toeteren niet ongeduldig, geen van hen stapt uit om de chef een horloge onder zijn neus te duwen. Ze weten dat de armzwaai echt wel komt. De meeste passagiers kennen het klappen van de zweep eveneens. Ze lezen hun krantje, bekijken de passanten en glimlachen naar de gelukkigen die door het uitstel onverwacht toch nog de bus konden beklimmen.
Alleen de toeristen snappen het niet. Die haal je er op zo'n moment dan ook feilloos uit...

maandag 6 april, 2009

Bezoeker

De lente is inmiddels volledig losgebarsten in de tuin. Narcissen die spontaan opkomen, de rabarber die groeit als kool, druifjes die in drie tinten kleur beginnen te krijgen.
En vogels natuurlijk. Steeds meer vogels. Vanochtend signaleerde ik een winterkoninkje dat best oog had voor het roodborstennestkastje. En vanmiddag ontdekte ik een gast die ik nog niet eerder had gezien.

Het vogelboek - dat altijd bij de hand ligt - bood uitkomst. Het was een keep. Of hij belangstelling heeft voor een vrijstaande woning of alleen maar een hapje kwam eten, moet ik nog afwachten. Maar ik vind 't wel een hele mooie!

zondag 5 april, 2009

Napraten

Nog even voortborduren op de wandeling van gisteren... Vandaag heb ik alle foto's nog eens bekeken en gesorteerd. Wat me allereerst opviel, is dat ik duidelijk een voorkeur heb voor een bepaald soort landschappen. Met veel diepte erin, en dan liefst zo'n randje bomen bovenop de heuvel, die zo fraai als een kanten randje aftekenen tegen de lucht. Zoiets, dus...

Verder zag ik dat ik op deze korte - nou ja, 't was altijd nog tien kilometer - wandeling relatief veel paarden passeerde. Zoals deze schoonheid...

Die, zo ontdekte ik even later, het speelkameraadje bleek te zijn van het paard van Pippie Langkous. Nooit geweten dat dat in L woonde...

En in de verte zag ik hoe een duo aan het oefenen was voor een nieuwe Olympische discipline: synchroongrazen...

Hartstikke leuk, natuurlijk. Maar volgende keer hoop ik toch echt op uilen...

zaterdag 4 april, 2009

Herrie in de tent het bos

Voor de uilenroute die ik vandaag besloot te volgen, moest ik terug naar Welscheid. Een lieflijk plaatsje dat - zoals álle plaatsjes in L - gerangschikt ligt rondom de kerk.

En alsof dat niet genoeg is, wemelt het er ook nog eens van de kleine kapelletjes langs de weg...

en waar daarvoor geen ruimte is, verzinnen ze wel een andere oplossing voor de religieuze uitingen.

Maar eenmaal buiten Welscheid bood de route de gebruikelijke schoonheden. Bomen...

beestjes...

bloemen...

en water.

En natuurlijk de alomtegenwoordige schitterende uitzichten.

Het enige wat eraan ontbrak, waren de uilen. Daarvoor had ik helaas precies de verkeerde dag gekozen voor de wandeling. Want overal waar ik liep, werd hard gewerkt. Gier uitrijden, bomen snoeien, takken hakselen - het was aan alle kanten een herrie van jewelste. Ik heb zelfs nauwelijks een vogel gehóórd. Ofwel ze waren gevlucht voor het lawaai, ofwel ze werden overstemd door de brullende en gierende machines.
Toch denk ik wel dat ze er zitten. Want ik heb twee braakballen gevonden. Dénk ik.

Voor hetzelfde geld heb ik twee hondenkeutels mee naar huis genomen. Dat weet ik pas zeker als ik ze voorzichtig uit elkaar gepeuterd heb. Of als een echte uilenkenner me uit de brand helpt, natuurlijk...

vrijdag 3 april, 2009

Opkomst

Ruim 24 graden, volop zon, een zacht verkoelend windje. Dan kun je alleen maar constateren dat het nu écht lente is!

donderdag 2 april, 2009

Ken ik u?

This newsletter is being sent to you because you agreed to receive information from Qhuufimena. If you no longer wish to receive our newsletters, please unsubscribe now to ensure you are taken off our mailing list rather than marking this email as "spam" or "junk".

Zo'n vriendelijk en duidelijk mailtje. Dat kan niet anders dan betrouwbaar zijn. Zeker als het is verzonden door iemand die Pqxegyaip heet. Dan kan ik toch zeker met een gerust hart op de link klikken? ;-)

Acuut

Het ene moment zit je lekker te eten, het volgende ogenblik durf je geen hap meer in je mond te nemen. Binnen tien minuten zie je eruit alsof je een ernstig geval van de bof hebt en vraag je je af hoe ver je wang en nek kunnen zwellen zonder dat de boel ontploft. Elke beweging boven het middenrif doet pijn en aan kauwen kun je niet eens meer dénken zonder dat een felle scheut door je kaken trekt. Je hoofd bonkt en je wilt nog maar twee dingen: een zware pijnstiller nemen en je bed induiken.
Verraderlijke dingen, hoor, die speekselklierontstekingen.

woensdag 1 april, 2009

Daar is ie!

Heel even dacht ik dat ook in het hooggelegen perkje een rabarstruik ging groeien. Maar nader onderzoek maakte duidelijk dat het hier een uit het oog verloren nieuwkomer betreft. Ik had er de laatste weken al diverse keren vergeefs naar gespeurd, mede door het feit dat ik was vergeten wáár ik 'm precies had geplant.
Maar vanochtend zag ik 'm ineens. Geheel spontaan, toen ik de post uit de brievenbus ging halen. De pioenroos is er!

De alba plena, om precies te zijn. Groeit tot een centimeter of 50 en krijgt, als alles goed gaat, straks witte dubbele bloemen die heel lekker ruiken.
Misschien heb ik toch wel een soort van groene vingers... ;-)

1 april maar geen grap