Pinksoup met sliertjes

dinsdag 31 maart, 2009

Timing

Dat is nog eens mazzel hebben: vier dagen voordat de WW definitief afloopt een nieuwe opdrachtgever vinden. Met twee vertalingen plus een correctie in het vooruitzicht ben ik alvast de eerste vier of vijf maanden onder de pannen.
Het geluk is met de dommen... dat blijkt dus écht waar te zijn!

Ongelooflijk

Er schijnen echt mensen te bestaan die hun ramen streeploos droog kunnen zemen...

maandag 30 maart, 2009

Levensloop

Voor één keer had de wekelijkse wandeling een geheel ander karakter dan alle andere keren. Gisteren liep ik niet door het Luxemburgse landschap, maar in een grote sportzaal.

En dus moesten de stoere buitenwandelschoenen plaats maken voor flitsende zaalstappers.

Maar als dank daarvoor kreeg ik een charmant roze armbandje met de naam van deze bijzondere wandeling: Relais pour la Vie. Een jaarlijkse 24-uurs (okee, door het begin van de zomertijd werd het dit jaar een 23-uurs) estafette ten behoeve van de kankerbestrijding.

Deze keer geen fraaie vergezichten, begroeide heuvels of kabbelende rivieren, maar eindeloze rondjes temidden van honderden andere hardlopers en wandelaars, en het uitzicht op louter ruggen.

Hoogtepunt van de dag was de tour des bougies. Een kwartier lang is de hal alleen verlicht door een lang lint van kaarsjes-in-doorschijnende-zakjes langs het parcours.

Een prachtige solo op de cello begeleidde die indrukwekkende ronden ter nagedachtenis aan slachtoffers van kanker.

Volgens mij was dit de eerste keer dat ik in Luxemburg een uur lang liep zonder zelfs maar de lichtste helling tegen te komen. Toch was ik na afloop vermoeider dan normaal. Niet door het lopen, maar door de drukte en het geroezemoes in de zaal. Enfin, ik hou er een mooie herinnering aan over. En bovendien een heel bijzonder t-shirt!

Broeikaseffect

Niet handig: als de verwarming in de slaapkamer een uurtje op 2 heeft gestaan om het nét iets behaaglijker te maken, denken dat je 'm uitzet - en dan als je in bed wilt stappen tot de ontdekking komen dat je hem daarentegen vól open hebt gedraaid. En probeer maar eens in slaap te komen in zo'n sauna...

zondag 29 maart, 2009

Katten-in-weblogs (4)

Ha, het zijn weer de jaarlijkse katten-in-weblogsdagen! Een prima initiatief, waarin recht wordt gedaan aan de Belangrijke Positie van katten in weblogland en waarin de menselijke scribenten even lekker lui achterover kunnen leunen...

Hahaha, ik zie jullie denken: Hee, heeft Pinksoup een nieuwe kat? Een mysterieuze zwarte schone? Maar waar is Meisje dan gebleven?
Nou... ik ben het echt zélf, hoor! Ik geef toe dat ik nauwelijks nog te herkennen ben. Een andere kat. Herboren.
En dat allemaal door dit nieuwe plekje. Kijk, het zit zo. Toen ik bij Pinksoup kwam wonen, lang, lang geleden, rook alles in dat huis naar kat. Er liepen er al een paar rond, en die hóórden daar. Dat rook je, dat zag je, dat merkte je. Ze hadden allemaal hun eigen plekje, hun eigen territorium, hun eigen voorkeuren. En als klein, schuw Meisje had ik het gevoel dat er voor mij maar heel weinig plaats overbleef. Ik bleef zoveel mogelijk op mijn eigen kleine gebiedje en trok me direct terug als een van de andere katten hun terrein opeisten.
Maar toen kwamen we hierheen. En hier rook het naar niks. Nieuw, fris, onbewoond. Hier had niemand een territorium en voelden we ons alle vier even onzeker en verloren. Hier moesten we allemaal weer nieuwe plekjes zoeken en ons toeëigenen. Hier was ik niet meer nummer laatst, maar gewoon "een van de vier". En vanaf het begin heb ik net zo hard meegedaan in de strijd om de beste plekjes als de rest van het kwartet.
Nu laat ik me door niemand meer op de kop zitten. Nu claim ik 's ochtends mijn eigen plekje in de vensterbank, lekker in het zonnetje. 's Middags verhuis ik naar het kussentje in de rieten stoel en 's avonds kan ik kiezen tussen de warme televisie of de comfortabele doos bij de verwarming. En niemand die me daar wegjaagt.
Geloof me, daar groeit een kat van. Niet létterlijk, natuurlijk - die dagen heb ik lang achter me. Maar geestelijk en emotioneel ben ik de laatste maanden tot volle wasdom gekomen.
En die geheel nieuwe kat die in me bleek te zitten, die zie je ook aan de buitenkant!

Katten-in-weblogs (3)

Ha, het zijn weer de jaarlijkse katten-in-weblogsdagen! Een prima initiatief, waarin recht wordt gedaan aan de Belangrijke Positie van katten in weblogland en waarin de menselijke scribenten even lekker lui achterover kunnen leunen...

Gossie... nu moet ik ook een stukje schrijven. Ik weet niet of ik dat kan, hoor. Ik ben maar een eenvoudige kat-van-de-straat. Een simpele boerenmeid. En nee, daarmee wil ik mezelf niet kleineren: ik ben trots op mijn afkomst. Trots op hoe ver ik het geschopt heb in het leven.
Toegegeven, toen Pinksoup me een paar maanden geleden zomaar ineens in een mandje wilde stoppen, was ik aanvankelijk boos. Héél boos. Ze dacht dat ik me willoos zou overgeven, maar het pilletje dat daarvoor moest zorgen had ik stiekem uitgespuugd. Dus niks slaperig of sloom; ik was nog steeds diezelfde straatmeid die een stevig robbertje vechten niet uit de weg gaat. En dat heeft ze geweten ook. Ik heb haar gebeten. Heel hard.
Als ik op dat moment wist waaróm ik in dat mandje moest en waar ze me heen zou brengen, had ik dat niet gedaan, hoor. De reis was eng en lang, maar het doel was prachtig.
Moet je me nu zien zitten. Ik ben in mijn hart nog altijd die wilde Dinky-van-eenvoudige-komaf, maar ik ben toevallig wél ge-e-mi-greerd. Ha, hoeveel katten kunnen me dat nazeggen? Precies, dat dacht ik ook!
Een Nederlandse straatkat in een sjiek buitenland. Met een heerlijk rustig territorium aan het water. En met heel veel groen om naar te kijken. Daar kan ik nog elke dag van genieten. Denkend aan Holland, met al die mensen en grommende auto's en de herrie en drukte. Dan schaam ik me een beetje over die beet - al heeft Pinksoup me die allang weer vergeven - en besef ik elke keer opnieuw hoe goed ik het nu heb.
Ik ben een boerenmeidenkat die hogerop is gekomen. En daar ben ik hartstikke blij mee!

zaterdag 28 maart, 2009

Katten-in-weblogs (2)

Ha, het zijn weer de jaarlijkse katten-in-weblogsdagen! Een prima initiatief, waarin recht wordt gedaan aan de Belangrijke Positie van katten in weblogland en waarin de menselijke scribenten even lekker lui achterover kunnen leunen...

Hoi hoi allemaal! Pinksoup zei: 'Vitesse, jij moet ook een stukje schrijven vandaag' en dat wil ik best wel doen hoor, maar dan even heel gauw want ik heb nog heel veel te doen vandaag. Drukdrukdruk weer, er moet altijd zóveel gebeuren hiero dat je bijna niet weet waar je beginnen moet, gelukkig ben ik altijd al vroeg wakker zodat ik meteen aan de slag kan. Tuurlijk eerst even het bed opmaken al moet ik van Pinksoup eigenlijk wachten tot zij eruit is, maar daar heb ik lang niet altijd tijd voor dus soms rampetamp ik haar gewoon stiekem uit bed, daar moet ze maar aan wennen en da's nog goed voor haar ook. En dan moet ik de vogeltjes in de tuin tellen en controleren of de etensbakjes wel vol zijn en of alle kattenbakken schoon zijn, Pinksoup moppert wel eens dat ik veel te hard in de steentjes graaf, maar zo'n bak moet toch goed nagekeken worden, zeg nu zelf, katten zijn nu eenmaal gesteld op hygiëne en 's nachts laat Pinksoup die dingen rustig verslonzen. Nou, en dan moet ik nog zorgen dat de cactus in de vensterbank een beetje evenwichtig groeit, dat vindt Pinksoup ook al niet goed, dat mens is soms zó streng, terwijl ze blij zou moeten zijn dat ik de stukjes die te veel aan één kant groeien altijd zo netjes wegknaag. Toch? Enne... ik wil meestal ook wel een paar keer per dag een kwartiertje spelen, daar heeft Pinksoup niet altijd zin in maar dan verzin ik zelf wel wat, er liggen hier overal van die kleine spulletjes waar je lekker tegen kunt tikken en laatst kwam ik ineens ook een muis tegen die heel grappig piept als je hem door de kamer jenst, lollig joh! Daar krijg ik dan weer dorst van dus dan vraag ik of de badkamerdeur open mag zodat ik lekker vers water uit de kraan kan drinken en als Pinksoup niet thuis is probeer ik of ik zelf de keukenkraan kan openmaken maar dat lukt nog steeds niet. O ja, en ik moet ook proberen of de stoelen op hun plek staan en of de kussentjes allemaal goed liggen, o en ik zou nog bijna vergeten dat ik sinds een paar weken een nieuwe hobby heb, eerst leek me dat helemaal niet leuk maar opeens wilde ik het toch maar eens proberen en da's fijn joh! Pinksoup noemt het aaien, zal best wel, ik noem het gewoon lekker vriendjes zijn: dan ga ik vlak naast haar zitten en dan strijkt ze met haar hand over m'n koppie en over m'n rug en ze kriebelt achter m'n oortjes en ooooooooow, dat is nog eens genieten! En eten moet ik natuurlijk ook, niet veel hoor, een keer of twintig per dag en dan steeds drie of vier brokjes, dat is veel beter voor de poezenmaag dan als je in één keer zo'n halve bak naar binnen werkt, dus veel gezonder alleen gaat er wel veel meer tijd in zitten. En had ik al gezegd dat ik ook af en toe een kwartiertje wil spelen? Al is het alleen maar heen en weer hollen door de gang, da's al lekker genoeg en ook goed voor je conditie en de slanke lijn en nu ik het toch heb over het fysieke onderhoud: ik moet me ook elke dag nog een paar keer wassen. Drukdrukdruk, zoals ik al zei, dus waar ik de tijd vandaan moet halen om een stukje te schrijven zou ik echt niet weten, dat past helemaal niet in mijn programma en...
Ooooooooow, wat ben ik opeens moe... Effe slapen, hoor! Doei!

Katten-in-weblogs (1)

Ha, het zijn weer de jaarlijkse katten-in-weblogsdagen! Een prima initiatief, waarin recht wordt gedaan aan de Belangrijke Positie van katten in weblogland en waarin de menselijke scribenten even lekker lui achterover kunnen leunen...

Ja, logisch natuurlijk: ikke eerst! Als enige Man in huis moet je soms op je strepen staan en gelukkig heb ik mijn gewicht mee. Zodra Pinksoup vertelde dat wij dit weekend weer eens aan de beurt waren, stond iedereen meteen te dringen. Maar daar heb ik direct korte metten mee gemaakt. Niks 'de oudste mag beginnen' of 'de jongste mag eerst' of 'ik ben de kleinste' of 'ik woon hier het langst'. Ik heb ze voor eens en voor altijd duidelijk gemaakt hoe de verhoudingen hier liggen.
Met vier meiden - Pinksoup meegerekend - om je heen heb je het als Man soms zwaar, hoor! Dat babbelt en babbelt maar, staat meteen te janken als ze hun zin niet krijgen, mokt als je even je spierballen laat zien. Maar ik laat me niet kisten.
Kijk, hier kun je zien wat de realiteit is...

Ik ben hier de Sjeik. De Pasja. De Man die het voor het zeggen heeft. De Krachtpatser, Haantje-de-voorste. Ik eis de beste plekjes voor mezelf op en sta welwillend toe dat de rest aanschuift op de tweede rang.
Oók tijdens de katten-in-weblogsdagen. Ik heb het gedrein, gejammer en verzet getrotseerd en met krachtige hand poot afgedwongen dat ik als eerste mijn stukje mag schrijven.

Oeps... geen tijd meer, zie ik! Best interessant, dat schrijven, maar nu even niet. Ik moet dringend iets eten. En daarna mijn ochtendslaapje doen voordat de zon van de tafel verdwenen is. En op een plastic zakje jagen en nog een kwartiertje bij Pinksoup op schoot voordat ik de papieren in de werkkamer op mijn volgorde ga leggen.
Dus voor een stukje heb ik nu geen tijd meer. Dat komt volgend jaar dan wel. Als jullie maar weten dat ik het eerste aan de beurt was!

vrijdag 27 maart, 2009

Ontstoppen

Ik zal niet al te zeer in details treden, maar poehee, best heftig hoor, zo'n reinigingskuurtje voor de binnenbekleding! Alsof je tweemaal daags een glas gootsteenontstopper drinkt. En feitelijk dóe je dat natuurlijk ook.
Alles pruttelt en borrelt van binnen. Verzamelde resten van jaren worden losgeweekt en - onder luid protest - onverbiddelijk naar buiten gedreven. Waarschijnlijk gaat het allemaal wat zachtzinniger als je elk jaar zo'n kuur doet, maar nu lijkt het graven en spitten in een middeleeuwse beerput. Een worstvelletje van december, een zoekgeraakt frietje uit 2001 en zelfs een tegenstribbelend spruitje uit 1994: alles wordt meedogenloos opgespoord en afgevoerd.
Tegelijkertijd voelt het, merkwaardig genoeg, ook een stuk rustiger van binnen. Maaltijden spoelen niet meer rechtstreeks het riool in en blijven ook niet meer drie dagen overnachten voor ze uit het systeem verdwijnen. Alles verloopt steeds meer zoals het in de boeken staat, en dat is een hele verbetering.
Toch maak ik voorlopig maar geen afspraken die me voor lange tijd uit huis houden. Liever blijf ik nog even 24/7 in de buurt van een toilet. Tot ook het allerlaatste kliekje uit een grijs verleden voorgoed is verdreven.
Hèhè, dat lucht op!

donderdag 26 maart, 2009

Klein geluk

Gek hè, dat je een hele dag blij kunt zijn door zoiets simpels als een nieuwe deodorant met een heerlijk lentegeurtje...?

woensdag 25 maart, 2009

Mijlpalen

Al wekenlang word ik in felrode letters streng toegesproken door een van mijn tellertjes.

Maar tot nu toe doe ik net alsof ik niks zie en laat ik de verouderde versie lekker staan. Om twee redenen.
Dit tellertje staat al op het soeplog vanaf het moment dat ik als solologger van start ging. Da's nu bijna 5 jaar geleden: op 1 april a.s. vier ik mijn eerste lustrum. En tot die tijd wil ik deze trouwe teller in ere houden.
Bovendien zou net rond diezelfde datum nóg een mijlpaal bereikt kunnen worden, had ik uitgerekend.
Dat werd een paar dagen eerder. Gisterenavond legde ik net de laatste seconde voor dat gebeurde vast.

En kort daarna was de 200.000e bezoeker een feit. Jippie!
Dan mag het oude tellertje over vijf dagen echt aan een rustige oude dag beginnen...

dinsdag 24 maart, 2009

Onmogelijkheden

In de summiere maar duidelijke gebruiksaanwijzing bij het spijsverteringsstelselvoorjaarsreinigingskuurtje staat dat ik deze drie weken, naast het (gezonde maar o zo smerig smakende) kruidendrankje zoveel mogelijk volkorenproducten moet eten.
Ik doe mijn best. Maar denk maar niet dat er ergens volkoren aardappels te krijgen zijn...

Witte voetjes

De uilenjacht mag dan vergeefs zijn geweest, de speurtocht van vandaag leverde gelukkig wél resultaat op.
Aanstaande zondag word ik verwacht voor een uurtje rondjes lopen in de sporthal van Lux-stad. Als lid van het 120-koppige team dat meedoet aan de 24-uurs estafette-voor-het-goede-doel. En al zijn ze blij dat ik meedoe, ik denk niet dat mijn stoere buitenwandelschoenen welkom zijn in zo'n sjieke hal. Dus ging ik op jacht naar een stelletje zaalschoenen.
Gelukt. Hippe, smetteloos witte sportschoenen.

Voor binnen durf ik dat nog wel aan - al ben ik in staat om er de eerste de beste keer dat ik ze draag per ongeluk een flesje cassis overheen te morsen. Nou ja, dan maak ik er roze schoenen van. Ook leuk.

maandag 23 maart, 2009

Wegens succes geprolongeerd

Goh, nooit geweten dat er zoveel mensen waren met een voorliefde voor ruïnes. Maar dat enthousiasme moet beloond worden. En gelukkig had ik nóg een paar foto's gemaakt van die wonderbaarlijke plek.

Ooit hebben hier mensen gewoond, achter dikke, stenen muren. Nu zijn er alleen nog maar losse planken en fraaie doorkijkjes.

Zelf ben ik ook dol op zulke geheimzinnige oorden. Je kunt er heerlijk fantaseren over wie hier gewoond hebben en hoe het huis er in betere tijden kan hebben uitgezien.

Hier en daar wordt duidelijk dat de bewoners hun best hebben gedaan op een fraai interieur.

Op andere plekken is dan weer te zien dat dat allemaal toch wel erg lang geleden moet zijn geweest.

En uilen of geen uilen, dit is een geweldig doel voor een zondagse wandeling van tijd tot tijd. Vroeg in de avond misschien, als het straks wat langer licht is. Want het zijn dan misschien geen uilen, maar er zijn vast en zeker levende wezens die hier schuilen voor weer en wind. Dus reken er maar op dat de ruïne zo af en toe nog wel eens op dit weblog zal verschijnen...

Onoplettend

Terwijl ik tientallen etiketten stond te bestuderen, op zoek naar het ideale vruchtensap voor de grote voorjaarsschoonmaak van het spijsverteringsstelsel, stortte achter mijn rug stilletjes een mevrouw ter aarde. Het ontging me volkomen. Ik merkte het pas toen twee ziekenbroeders in blaartekkend geel-oranje door mijn ooghoek schoven om aan weerszijden van het slachtoffer te knielen. Mevrouw bleek nog aanspreekbaar, maar had - net als ik - geen idee wat er gebeurd was. "We brengen u naar de kliniek, zodat ze u goed kunnen onderzoeken," beloofde een van de hulpverleners.
Met het schaamrood op de kaken vanwege mijn onopmerkzaamheid verzamelde ik de rest van de boodschappen, terwijl de nog steeds tamelijk verbijsterde vrouw zorgvuldig op een brancard werd gegespt.
Buiten stonden twee ambulances en een politiewagen met flitsende zwaailichten.
Voortaan maar wat beter opletten. Maar wel een prettig idee dat je hier met een gerust hart een ongeluk kunt krijgen.

zondag 22 maart, 2009

Op uilenjacht

Vandaag probeerde ik nog maar eens de plek terug te vinden die ik twee weken geleden herkende als een ideale uilenbroedplaats. En deze keer mét de wandelkaart in de rugzak, om te voorkomen dat ik nogmaals per ongeluk in Schieren zou belanden.
Dat ik nu op de juiste route zat, bewees het kerkje van Grentzingen, dat ik nog kende van de vorige passage.

Halverwege de helling naar de verlaten ruïne kwam ik een vredige grazer tegen. Geen superfoto, maar toen ik dichterbij kwam ging hij er vandoor, dus ik zal het hiermee moeten doen...

Aangezien ik de tocht van veertien dagen geleden precies volgde - zij het in omgekeerde richting - kwam ik inderdaad bij de plek die ik op het oog had. Zeg nu zelf, een ideale plek voor uilen!

Deze keer had ik de tijd aan mezelf, dus kon ik de ruïne van alle kanten aan een onderzoek onderwerpen.

Kenners hadden me geadviseerd te speuren naar braakballen en flatsen uilenpoep. Braakballen heb ik niet kunnen vinden, maar flatsen waren er te over...

Net als sneeuwklokjes, trouwens.

Helaas, ik heb geen uil gezien. Maar gelukkig bood het landschap - zoals bij elke wandeling hier - ruimschoots genoeg te genieten.

Zoveel dat de zon bijna ongemerkt lager en lager begon te zakken...

Maar toen was ik al bijna thuis, zodat ik best nog even kon wachten om ook het laatste fraaie lentezonlicht vast te leggen...

Kortom, ook zónder uilen was de wandeling zeer de moeite waard. Al voel ik me soms wel een indringer in dit ongerepte gebied, als ik al die alarmkreten van vogels hoor zodra ik te dichtbij kom. Maar o, wat zou ik hier graag met een échte vogelkenner rondlopen, die me kan vertellen welke soorten al die verschillende geluiden voortbrengen...

zaterdag 21 maart, 2009

In het voorbijgaan

Terwijl ik gisteren langs de stands van potentiële werkgevers slenterde, waren Födsels fans en mijn persoonlijke Sinterklazen op weg naar een weekendje buitenland. Waarbij ze mijn appartementje rakelings passeerden. Jammer dat ik er niet was, vonden ze, want ze wilden graag wat lekkers uit Nederlands langsbrengen, plus nog wat sjouwwerk voorkomen door de voorraden dieetvoer aan te vullen.
Na over en weer 'helaas, maar de plicht gaat voor' te hebben gemaild, bedachten ze dat ze de spullen wel bij de deur konden zetten. Of, nog beter, op het terras, waar ik een voorraadblik kon klaarzetten om diefstal door muizen, eekhoorns of ander gespuis te voorkomen.
En zo vond ik gisteren na thuiskomst naast het dieetvoer twee grote zakken kattenbakgrit op het terras. En een blik vol verwennerij: een blok Old Amsterdam, gigantische hoeveelheden salmiakknotsen, eierkoeken... Bovenop prijkte een speelgoedmuis voor Födsel en zijn kattenvriendinnetjes. Een witte bontmuis die bedrieglijk echt piepjes laat horen als ie beweegt. Bij elke tik met een kattenpootje klinkt een zacht piep.
Het is een schot in de roos. De katten zijn razendenthousiast en piep-piep-piepen regelmatig, solo of in groepsverband. Ik vind het heerlijk om te zien. Maar ik begin inmiddels wél te overwegen om de muis achter slot en grendel te bergen als ik 's avonds mijn bed opzoek, wat voor de katten het startschot lijkt voor verhoogde activiteit. Want ik heb dan wel mijn slaapkamer ontoegankelijk gemaakt voor muggen en dazen, maar nu is het een zacht, hoog piep-piep-piep waarvan ik wakker schrik...

vrijdag 20 maart, 2009

In veilige handen poten

Ziezo, alle CV's zijn uitgedeeld, er ligt een flinke stapel informatie op tafel over ziekenhuizen, kleinschalige eco-projecten, de spoorwegen en een enkele verzekeraar. De banken heb ik maar zoveel mogelijk links laten liggen. Daar ben ik niet voor in de wieg gelegd. Bovendien is dat momenteel linke business, met al dat omvallen.

Toen mijn map leeg was en mijn tas vol, was er nog tijd om door te bussen naar het Haus von der Natur. Ze moesten even zoeken, maar bleken uiteindelijk inderdaad te beschikken over een mussennestkast. Die hangt nu in de tuin bewoners te lokken. Ik ben benieuwd...

Overigens durfde ik vanochtend met een gerust hart de voordeur achter me dicht te trekken. Want ik woon samen met de allerbeste paaseierenbewaker die er bestaat!

Op uitnodiging

Vorige week ontving ik een uitnodiging. Voor een bezoek aan de grootscheepse banenmarkt in de hoofdstad. Als speciale gast van het arbeidsbureau. Vriendelijke brief, waarin ik ook na drie keer lezen nergens het woord 'verplicht' kon ontdekken. Maar wél de opmerking dat mijn aanwezigheid, het kennismaken met zoveel mogelijk werkgevers en het bijwonen van een of meer ateliers zou aantonen dat ik serieus bezig ben met het zoeken van een baan. En dat ik mijn persoonlijke uitnodiging weer kon inleveren bij de stand van het arbeidsbureau.
Dus ik ga maar even kijken. Stapeltje CV's en een verzamelmap voor de visitekaartjes van potentiële bazen in de rugzak. Want zó'n vriendelijke uitnodiging kun je natuurlijk niet afslaan... :-)

donderdag 19 maart, 2009

Kleurrijk

Zo. Een beetje kleur in huis is nooit weg. Ik kom al helemaal in de stemming... :-)

woensdag 18 maart, 2009

Kapers op de kust

Hoewel de villa's nog steeds geen permanente bewoners hebben, is er volop belangstelling.
Naast vertegenwoordigers van de doelgroep, heeft ook de boomklever zich gemeld voor de mezenkast. Moet kunnen. Ik ga me niet bemoeien met de strijd, daar komen ze onderling vast wel uit - en ik heb geen duidelijke voorkeur voor de een of de ander.
Het roodborstenkastje blijkt nog populairder. Daar scharrelt regelmatig een mussenpaartje rond. Ook de vinken lijken er oog op te hebben. De roodborst zelf aarzelt nog, maar komt toch dagelijks een keurende blik rond de mogelijke woning werpen.
Maar heel stiekem hangt er ook een stelletje potentiële krakers rond. Ze houden zich zoveel mogelijk schuil, maar af en toe wint hun nieuwsgierigheid het van hun guerrillatechnieken en gluren ze vanuit hun verstopplekje even nieuwsgierig of het huis nog steeds onbewoond is.

Ik laat ze maar, vroeg of laat komen ze wel tot de ontdekking dat deze eengezinswoning toch écht een beetje te krap voor ze is...

dinsdag 17 maart, 2009

Varia

Het enige minpuntje aan Luxemburgers is dat ze elkaar allemaal schijnen te kennen. Heel gezellig, natuurlijk, maar het veroorzaakt regelmatig onverwachte opstoppingen tijdens de dagelijkse rondgang langs de winkels. Ze komen elkaar namelijk ook steeds tégen. Wat met zich meebrengt dat ze pardoes blijven staan, hun boodschappentassen of kinderwagens parkeren en uitvoerig gaan bijpraten. Zodat het overige winkelpubliek zich zigzaggend een weg moet zien te banen tussen al die groepjes babbelaars door.
Enfin, uiteindelijk kom je altijd wel waar je wezen moet. Want dat is dan weer het pluspunt van dit land: de afstanden zijn beperkt.
Zo slaagde ik er toch in de dierenspeciaalzaak te bereiken en nieuwe voorraden in te slaan. En haalde ik het zelfs nog tot de jardinerie, waar ik - enthousiast geworden door de ontluikende rabarber - rode uien en knoflook insloeg. Niet om te eten, maar om te planten. De zakjes beloven vijf kilo oogst per stuk, dus ik ga maar vast driftig op zoek naar recepten. En naar relaties die wel een maaltje smaak uit eigen tuin blieven.
Overigens heeft het dagelijkse koffiedrinken zich inmiddels verplaatst naar het terrasje. Met zonder jas. Bij negentien graden in de zon kun je dat niet overmoedig meer noemen. Puur genieten!

maandag 16 maart, 2009

Kop op

Hoewel de vogelvilla's nog altijd onbewoond zijn, gebeurt er van alles in de tuin. De narcissen staan in knop, bomen lopen uit, overal zie ik kleur en fleur opduiken.
En achter het huis ontstaat spontaan een heuse moestuin. Nog even wachten, dan eet ik rabarber uit eigen kweek... :-)

Grensoverschrijdend

Nu zag ik toch écht een mevrouw de straatgoot voor haar straat schoonmaken. Met stoffer en blik. Waarna ze het resultaat van haar veegwerk keurig afvoerde in een plastic zakje.
Ik moet nog veel leren op het gebied van Luxemburgse properheid...

zondag 15 maart, 2009

Routinezondag

Vandaag viel ineens het kwartje met betrekking tot de ongedurigheid van het kwartet, gisteren. Ik had ze op het verkeerde been pootje gezet met mijn wandeling. Voor een kattenbrein is het simpel: zondag=wandelen=zondagsmaaltje-na-thuiskomst. Dus vandaar dat ze gisteren, nadat ik mijn wandelschoenen had uitgetrokken, voortdurend hoopvol naar de keuken drentelden bij elke beweging die ik maakte. Om daar steeds weer bot te vangen.
Om hun vaste patronen niet voorgoed overhoop te gooien, ben ik vanmiddag maar weer een eindje gaan lopen. Zodat ik nu écht op zondag thuiskwam van het wandelen, mijn schoenen uittrok en een heerlijk verwenhapje over hun etensbakjes verdeelde. Nu is alles weer helemaal goed.
En ondertussen kreeg ik een mailtje van de kleine grijze. Met foto's, trots poserend in haar nieuwe trui. Lief toch?

Louter Wark

De wandeling van gisteren voerde van Niederfeulen via Welscheid naar Ettelbruck. Zestien kilometer langs de Wark.

Natuurlijk heb je dan oog voor het landschap, dat varieerde van kaal en rotsachtig...

tot weelderig en groen.

Maar de grootste aandachttrekker van de dag was en bleef de Wark.

Het blijft een prachtige en boeiende rivier, soms glad en kalm, en dan weer spetterend en schuimend.

Halverwege de route lag Welscheid, een lieflijk plaatsje waar - zag ik in het voorbijgaan - diverse interessante wandeltochten zijn uitgezet. Daar kom ik vast nog wel eens terug...

Maar deze keer zette ik onverdroten de Wark-wandeling voort. Langs bruggetjes...

en watervalletjes...

en het altijd weer intrigerende spel van licht en water.

Een prachtige tocht, mede dankzij het heerlijke wandelweer en het onophoudelijke concert van de vogels!

zaterdag 14 maart, 2009

Krr-krr

Ze zijn terug! Een betere voorbode van de lente zou ik niet kunnen bedenken.
En zoals ik afgelopen najaar beloofde, nu in beeld en geluid. De beelden zijn niet zo belangrijk - en ook niet al te best, vrees ik - maar het geluid is hartverwarmend. Dus speakers wijd open en meegenieten!

vrijdag 13 maart, 2009

Onwelbevonden

Gatsie, wat een duffe dag vandaag...
Het begon al bij het opstaan. Ik zweefde zo'n beetje m'n bed uit. Licht in het hoofd, duizelig, wazig. En dat gevoel wilde de hele dag maar niet verdwijnen.
Bovendien kwam en ging er van alles in m'n lijf. Gerommel rond het middenrif. Zweten in de supermarkt. Grote luchtbellen in m'n slokdarm. Een koortsig hoofd. Trillende handen.
Ik zag me al afgevoerd worden in een ambulance. Wat nogal onzinnig zou zijn, want het ziekenhuis is hier om de hoek, dus als het écht mis zou gaan kon ik best nog wel naar de eerste hulp wandelen. Hele drama's zag ik voor me. De brief van de keuringsarts van anderhalf jaar geleden warrelde door m'n hoofd. Vergroot hart, maar nog wel binnen de marges. Moest ik niet eens een ECG laten maken? Of een inspanningstest afleggen?
Pas rond etenstijd hoorde ik via "mijn" forum dat meer mensen deze klachten hadden. Een virusje dat de ronde doet. En dat ik waarschijnlijk tijdens mijn weekendje Nederland heb opgepikt.
Tsssssk! En dáár maakt een mens zich dan zo druk om...

donderdag 12 maart, 2009

Impasse

Als de regering nu niet een beetje opschiet, heeft die crisis zichzelf allang opgelost voordat de maatregelen bedacht zijn...

Jakkiebah?

Ik weet 't: het zijn smerige beesten die nare ziektes overbrengen. En ik geef toe dat ik ze ook liever niet in huis wil hebben. Maar ach, het zijn uiteindelijk ook maar brave huisvaders en zorgzame moeders die hun best doen om hun kindjes gezond groot te brengen. Bovendien: als je naast een riviertje woont, is het onvermijdelijk dat je ze als buren hebt.

En stiekem vind ik 'm ook bést lief, "mijn" ratje...

woensdag 11 maart, 2009

Rozen enzo

't Was droog en het was zonnig. Het was zelfs aangenaam warm voor de tijd van het jaar. Reden genoeg om uitvoerig de tuin in te duiken.
Nou ja, túin... Als je wat nauwkeuriger keek, bleek het meer een grote afvalbak. Gewapend met een vuilniszak en dikke handschoenen heb ik alle blikjes, kuipjes, zakjes, dekseltjes en alle andere ongerechtigheden verzameld. Die kunnen morgen meteen met de vuilniswagen mee. En vervolgens heb ik me gestort op de rozen, die volgens mij de laatste jaren niets anders hebben gedaan dan uitbundig verwilderen. Nu zijn ze weer lekker kort - een beetje zoals mijn nieuwe coupe, maar dan zonder blond. Aanhankelijke types trouwens, die rozentakken. Ze klampten zich voortdurend vast aan mijn kuiten en schouders en lieten daar her en der kleine gaatjes achter. Enfin, wie mooi wil zijn een fraaie tuin wil hebben...
Het ziet er al een stuk strakker uit, buiten. Nu moed verzamelen voor het zware spitwerk. Daar heb ik wel een dag of wat voor nodig - dat moed verzamelen, bedoel ik.
Voor vandaag is het mooi geweest. Kramp in mijn handen van het knippen van de dikke takken. En helemaal rozig, natuurlijk.

dinsdag 10 maart, 2009

Overgang

't Is altijd even omschakelen na zo'n bezoekje aan Nederland. Zoals het dat de eerste dag in de oude omgeving ook elke keer is. Dan moet ik steevast de verbazing wegredeneren over het feit dat zoveel mensen Nederlands blijken te spreken. En dat mijn OV-abonnement daar niet geldig is.
En na thuiskomst in E. is het ook weer even wennen. Dat ik zélf koffie moet maken als ik daar zin in heb. En zonder Senseo, maar gewoon met zo'n ouderwets filterding. En dat de katten overal haren rondstrooien waar, zeker na de gemiste weekendpoetsbeurt, hoognodig de bezem doorheen moet. Om van erger maar niet te spreken, want als de hoofdkat van huis is, schijnt het 't toppunt van lol te zijn om her en der wat uit de kasten te gooien, waterbakjes om te kiepen en de schone was aan een grondig onderzoek te onderwerpen.
Maar alles is weer op orde. Het huis blinkt, de voorraden zijn aangevuld. Ik ben weer helemaal thuis. En morgen ga ik nu eindelijk eens de tuin onderhanden nemen. Als het niet wéér de hele dag regent, tenminste...

maandag 9 maart, 2009

Af!

"Je hebt voor iedereen wel eens een trui gebreid, behalve voor mij," zei de kleine grijze tijdens een van mijn vorige bezoekjes. En tot mijn schande moet ik bekennen dat ze daar gelijk in had.

Maar nu niet meer... :-)

(En hij past perfect!)

zondag 8 maart, 2009

Aftellen

Bingoën met jongste zus is trouwens ook een heel aparte belevenis. Het dichtschuiven van de afgeroepen nummertjes had ze aan mij gedelegeerd, maar volgens mij had ze 't ook best alleen afgekund. Aan het begin van elke ronde las ik haar voor welke nummers haar kaart bevatte. En bij het roepen van de getrokken ballen bleek steeds weer dat ze die nagenoeg feilloos uit haar hoofd kende. 13... 27... 41... "Ja, die heb ik!" riep zus - en dat bleek steeds te kloppen.
Met onze driekoppige delegatie sleepten we zeven prijsjes in de wacht. Geen gek resultaat. Bovendien waren we verwend met een mini-kaassoufleetje en twee bitterballen. En thuis waren er nog taartjes ook.
Overigens heeft jongste zus nu eindelijk een datum om naar toe te leven. Op 2 april wacht haar de eerste operatie. Die zal niet van invloed zijn op haar zicht, maar is nodig als voorbereiding voor de hoornvliestransplantatie. En hopelijk laat die daarna niet al te lang meer op zich wachten...

Lachuh

Het was een bont gezelschap waarmee we bij het restaurant arriveerden. Dat hadden we bij het reserveren ook aangekondigd: twee hoogbejaarden, van wie de één vrijwel doof en de ander nagenoeg blind. Plus drie middelbaren, onder wie nog een uiterst slechtziende. Er was dan ook een makkelijk toegankelijke tafel voor ons gedekt.
Nadat we de menukaart hadden gedeclameerd en duidelijk werd dat de ouwetjes nog heel goed wisten wat ze wilden, kreeg de ober er steeds meer zin in.
Het werd een ietwat surrealistische bijeenkomst. "Staat er iets paars op tafel?" vroeg tante, wijzend naar de kaarsenstandaard. "Wat ligt er nu op mijn vork?" vroeg jongste zus, die vergeefs naar een stukje biefstuk had geprikt. "Is er ook bestek bij?" vroeg diezelfde zus toen het toetje voor haar was neergezet. "Dat ligt op elf uur," hadden wij het jargon al aardig onder de knie.
Toen de kleine grijze en tante weer voorzichtig in de taxi waren gedeponeerd en jongste zus en ik arm in arm naar huis schoven - "klein stoepje af en daarna gaan we naar links" - bedacht ze dat Monty Python ongetwijfeld het familiedineetje had kunnen uitwerken tot een hilarische scene.
We hebben heerlijk gegeten. En vooral ontzettend gelachen.

zaterdag 7 maart, 2009

Help, waar is de botox?

"Het is een brutale vraag," begon de conducteur toen ik de tram was binnengestapt, "maar mag ik weten hoe oud u bent?"
"Zevenenvijftig," zei ik, geheel naar waarheid.
"O, da's jammer," vond hij, "want vanaf vijfenzestig is het gratis reizen."

Jemig. Zou ik ineens zó'n ouwe kop gekregen hebben?

vrijdag 6 maart, 2009

Ondankbaar kind

"Je bent er maar kort," vond jongste zus toen ik de planning voor het weekendje Nederland doorgaf.
Da's waar. Maar veel langer moet het verblijf ook niet duren. Na deze tweeëneenhalve dag heb ik zo'n achthonderdvierenzestig keer tot tien geteld en minstens vijftien sigaretten gerookt op de brandtrap om even af te koelen.
Begrijp me niet verkeerd: ik ben ontzettend blij dat ik de kleine grijze nog kan opzoeken en vind het een zegen dat ze er nog steeds is - met alles d'r op en d'r an en nog helemaal bij de tijd.
Maar logeren bij een bijna-94-jarige is niet altijd zo eenvoudig als het lijkt en vergt soms het uiterste van je geduld en begrip.
"Wil je koffie?" vraagt ze zodra ik binnen ben. Daar snák ik naar, na zes uur treinen. En ik weet hoe leuk ze het vindt om me weer eens ouderwets te vertroetelen. Maar het kopje koffie dat ik in twee minuten heb gemaakt, kost haar een dik kwartier. Niet omdat de Senseo voor haar zijn tempo aanpast, maar omdat ze onderweg naar de keuken ziet dat ze de gieter nog niet heeft weggezet en dat éérst even doet, vervolgens bedenkt dat ze de net gekochte kaas beter in de koelkast kan leggen en daar dan de toetjes tegenkomt die ze vast op kamertemperatuur wil laten komen.
"Ik moet straks wel even een programma zien," zegt ze als we uiteindelijk toch aan de koffie zitten. En ze zet de tv alvast op de gewenste zender, waar nog een kleuterprogramma bezig is. Haar maakt het niets uit, want zodra ze haar koffie op heeft, sukkelt ze weg - de afstandsbediening stevig in haar hand geklemd. Het favoriete programma blijkt een quiz. Ik háát quizzen op tv, maar de kleine grijze kan er geen genoeg van krijgen. Op de een of andere manier wordt ze steeds precies op tijd wakker - als de ene is afgelopen en de volgende begint. Dan schakelt ze over, tuurt drie minuten geïnteresseerd naar het scherm en zakt dan weer zachtjes in slaap. Zonder ook maar even de afstandsbediening los te laten.
Héérlijk mens! Maar je moet niet al te vaak en niet al te lang bij haar logeren... ;-)

donderdag 5 maart, 2009

Scharreldag

Gelukkig geen sneeuw vandaag. Maar ook geen voelbare verbetering in de conditie. Slecht getimed, die verkoudheid, want vandaag was de laatste kans om cadeaus te kopen voor de familieleden die deze week jarig zijn. Dus sleepte ik mezelf naar het winkelcentrum. Zonder vooropgezet plan, meer op de bonnefooi. En met goed resultaat. Zowel jongste zus als de kleine grijzen kunnen dit weekend uitpakken. :-)
De rest van de middag besteedde ik aan het frutselen van een ánder soort cadeautje. Ik had de wilde haren waarmee de tondeuze rigoureus had afgerekend deze keer netjes bewaard. Samen met een bonte verzameling kortgeknipte stukjes breigaren frummelde ik ze in een leeg netje van de vogelpinda's. Dat zachte kussentje bond ik vervolgens aan de voet van de voedertafel. Dan kunnen de toekomstige bewoners van de villa's - if any - alvast hun bedjes opmaken.
Nu mag ik een hapje eten. En dan mijn koffer pakken. Morgen weer op weg voor een weekendje A. Inclusief een feestelijk familieverjaardagsdiner. En zónder sneeuw, mag ik hopen...

woensdag 4 maart, 2009

Wel en niet

Ja, ik ben er nog, hoor!
Althans, ik ben er gedeeltelijk. Sommige onderdelen van het lijf laten het vandaag afweten. Het reukorgaan hangt doelloos tussen m'n wangen. Het riekt niet, maar druppelt irritante blazen op m'n schone goed. De kijkers staren door een waterige mist naar de grijze regendag. Het denkhoofd komt niet verder dan wat onbeholpen gekraak, wat hooguit "ik deem dog baar een paraseetabolletje" oplevert.

Geen rámp, natuurlijk. Een simpele verkoudheid. Maar probeer maar eens een zinnig logje te schrijven in deze conditie. Geloof het maar van mij: dat lukt voor geen meter (morgen beter)! *)

*) Ha, rijmen kan ik nog wél! Dat ziet er dan weer gunstig uit... ;-)

dinsdag 3 maart, 2009

Lentekriebels

Ook binnenshuis lijkt er allerlei moois op te bloeien... echte liefde!

Leven in de brouwerij tuin

Toegegeven, maart is pas een paar dagen oud. Maar je ziet de hele natuur langzaam ontwaken. Ook in m'n eigen achtertuin.

Het muisje zit al regelmatig buiten en tuurt over het water (en houdt ondertussen in de gaten of er al iets eetbaars ligt).

Het roodborstje heeft z'n werkterrein verlegd naar de ruigte achter het huis en speurt niet alleen naar lekkere hapjes, maar ook naar bruikbare takjes.

En er zijn nieuwe gasten gearriveerd, van wie ik nog niet weet of het passanten of blijverdjes zijn. Er hangen weliswaar geen villa's voor ze klaar, maar wellicht vinden ze een aantrekkelijk plekje in een van de bomen. Welkom zijn ze natuurlijk altijd.

En ik? Ik hol heen en weer tussen de keuken en de slaapkamer, om maar niks van al dat lentegekrioel te missen! :-)

Rara

Het hangt ondersteboven en het tikt... rarara, wie is het?

De boomklever!

maandag 2 maart, 2009

Daar zijn ze weer!

Jammie!
En dit is weer eens iets anders dan die eeuwige eitjes... ;-)

Te laat

Ja, ik weet dat ik keer op keer heb gezegd hoe fantastisch ik het vond, hoe ik ervan genoot. En dat ik ook steeds heb gevraagd om méér, en hoe ik juichte als er dan ook meer kwám. Ik weet hoe gretig ik was en hoe ik steeds opnieuw naar buiten rende met de camera om vast te leggen hoe prachtig het was.
Maar mag ik deze keer bedanken? Het wordt nu een beetje veel. En een beetje laat. Mijn aandacht is inmiddels gericht op geheel andere dingen. Ik zit nu te wachten op de wilgenkatjes, de eerste knoppen in de blauwe druifjes, op tekenen van nesteldrang onder mijn tuingasten. Ik popel bij de gedachte aan de eerste keer met zonder jas, aan kleur in de tuin en in het bos.
Natuurlijk wil ik niet ondankbaar lijken. En ik hoop dat u niet zó beledigd ben dat ik nu weer een paar jaar moet wachten. Dat u tegen het eind van het jaar blijmoedig weer langskomt met uw goede gaven.
Maar laat de nieuwe sneeuw die u hier donderdag langs wil brengen maar zitten. Het is genoeg geweest...

zondag 1 maart, 2009

Lente in E

Ook zonder de webcams van VBN is het lente. Hier in E te L tenminste wel. Een graad of zestien, een zacht briesje, een flauwe zon... en sneeuwklokjes!

Dan is het weliswaar pas 1 maart, maar toch is het lente. Echt wel!

Heerlijk wandelweer dus. En weer veel moois te zien onderweg. Bomen die als franje op de rand van de wereld staan...

en bomen die prachtig weerspiegeld worden in een vijver.

Ook in het bos zijn vogelvilla's geplaatst. Die hebben zelfs huisnummers. Misschien moet ik dat in de tuin ook maar doen.

Ik ontdekte bovendien een ideale broedplaats voor uilen. Of ze er zaten, durf ik niet te zeggen. Ik heb ze in elk geval niet gezien.

Aan de rand van de stad stond een romantische oud huisje, in geheel Engelse sfeer.

En ik passeerde een lieftallige mini-waterval in een stroompje dat geen naam mag hebben.

Mij persoonlijk lijkt het nog een beetje te koud om te zwemmen, maar deze dame dacht daar anders over...

Grappig: op één dag na precies een jaar geleden, liep ik ook de 'Marche populaire' in E. Toen was het nog een vreemde omgeving voor me. Het idee dat al deze mooie plekjes zich in en rond mijn eigen woonplaats geven, maakt zo'n wandeling extra mooi!

Gluren

Hoera, het is 1 maart! En mochten de villa's in mijn tuin dit jaar leeg blijven staan, dan kan ik altijd nog hier terecht voor het birdwatchen. :-) Nu maar wachten of de steenuilen weer langskomen...