Pinksoup met sliertjes

zaterdag 28 februari, 2009

Retourtje

Zo gaan die dingen. Als je puur voor de gezelligheid naar Nederland reist, sluiten alle treinen perfect op elkaar aan en gunnen de spoorwegen je hier en daar een aangename rook- en eetpauze. Maar als je op tijd in een afscheidsaula moet zijn, struikel je vlak voor het eerste overstapstation over een kapotte locomotief.
Even voelde ik me net als het meisje dat tegenover me zat. Ze stampvoette de hele trein door, op zoek naar de conducteur, om hem toe te schreeuwen dat hij moest doorrijden omdat ze de trein naar Namen moest halen. Maar al snel besloot ik tot berusting. Aangezien ik geen enkel talent heb op het terrein van de locomotievenreparatie, kon ik immers niets doen. Afwachten en hopen dat het op de een of andere manier toch zou lukken.
In Luik verloor ik een uur, in Maastricht won ik een half uur terug en in Den Bosch zorgde een taxi in plaats van de geplande bus dat ik tien minuten voor aanvangstijd mijn jas kon ophangen. Om te horen dat het afscheid wat later begon, vanwege enkele familieleden die vastzaten in een file. Echt iets voor Pieter. Altijd van die rotgeintjes. :-)

Nu ben ik weer thuis. Na een vlekkeloos verlopen reis waarbij alle treinen perfect op elkaar aansloten. Redelijk afgepeigerd, maar met een hoofd vol beelden, woorden en muziek die ik nooit zal vergeten. Ik wás al een rijk mens, nu ben ik weer een heleboel rijker...

vrijdag 27 februari, 2009

Uitgezwaaid

Het was goed.
Het was de grootse party die Pieter zich gewenst had. Het was de laatste groet die Joos hem wilde meegeven. Het was goed om erbij te zijn.
Het was goed. Het is goed.
Het komt wel goed.

donderdag 26 februari, 2009

Op reis

Toen ik de op de top van de berg stond, kwam er een duif naar me toe vliegen. Steeds groter en groter werd hij terwijl hij me naderde.
Ach... daar gaat hij, dacht ik toen de duif me passeerde en uit het zicht verdween.
Maar toen bedacht ik dat er achter me nog ontelbare bergtoppen lagen. En dat daar mensen stonden die dachten: ha, daar komt hij!

Morgen ga ik Pieter uitzwaaien. Uit het zicht verdwenen, op weg naar andere bergtoppen.

woensdag 25 februari, 2009

Woonboulevard

Ziezo. Naast restaurant Chez Pinksoup, is vandaag in no time de gelijknamige Vinexwijk aangelegd.
Met een riant penthouse in de oude notenboom voor de mezen...

een rustig, door groen omgeven tuinhuisje voor de roodborst...

en een comfortabele flat - met uitzicht op de Wark - voor de grote bonte specht.

Er is zorgvuldig gezocht naar rustige, afgelegen plekken - vooral het spechtenhuis heb ik met gevaar voor eigen leven opgehangen - waar de privacy van de jonge gezinnen zoveel mogelijk gewaarborgd is. Veel foto's van het inrichten van de woningen, eerste eitjes en net uitgekomen jongen hoeven jullie dan ook niet te verwachten. Slechts de spechtenflat is zichtbaar vanuit het appartement. Bovendien wil ik de bewoners niet storen tijdens het broeden en grootbrengen van de jongen. Maar ik denk dat ik eventuele voorbereidingen en extra drukke activiteiten vast wel zal opmerken. Dus ik hou jullie op de hoogte!

dinsdag 24 februari, 2009

Huisvestingsproject

't Zijn er drie geworden.
Het mezenkastje had ik al. Vandaag kocht ik daarbij een onderkomen voor een roodborstjesgezin en een nestruimte voor de grote bonte specht.
Morgen ga ik ze ophangen. En dan wordt het afwachten wie van de drie er iets voor voelt om in mijn achtertuin een nieuwe generatie groot te brengen. Volgens het ene vogelboek mag je nestkastjes niet te dicht bij elkaar hangen, terwijl het andere beweert dat diverse soorten heel vreedzaam naast elkaar kunnen broeden. Dus het wordt afwachten. Niet alleen óf ze bij me willen wonen, maar vooral ook of de vogels wel weten welk kastje voor welke soort bedoeld is.
En heel misschien komt er nog een vierde bij. Want als ik tijdens mijn verblijf in Nederland zo'n mussenvilla tegenkom, dat gaat dat vast en zeker mee in de rugzak. Zelfs zónder subsidie!

Gezellig

Of Meisje en Födsel nog steeds elkaars gezelschap kunnen verdragen?
Jawel hoor!

maandag 23 februari, 2009

Close-ups

Dát werd het thema van de wandeling gisteren. Close-ups. Eigenlijk gewoon een verzamelbak voor alles op het gebied van vorm, structuur en ritme. Maar als het beestje maar een naam heeft, nietwaar?

prikkeldraad

rot

blowin' in the wind

geveld

brandmerk

afval

krul

evenwijdig

gespleten

Zo. Hebben jullie iets te bekijken. Dan kan ik me even op CSI concentreren... ;-)

Lopert

Formeel is Lopert een buitenwijk van Ettelbruck, maar afgezien van één straat-van-betekenis is het feitelijk een natuurgebied buiten de stad. Groen en leeg, dus.

Bij elke nieuwe wandeling overvalt me weer de oneindige schoonheid van dit land...

Wonen in een vallei heeft maar één nadeel: je moet altijd klimmen...
(maar daar staat dan weer tegenover dat het laatste deel van de tocht altijd naar beneden voert)

Maar eenmaal boven valt er weinig te klagen over de wandelpaden.

De route van vandaag maakte het mogelijk om er een heel, héél lange wandeling van te maken, als ik daar zin in had.

Gelukkig kwam ik ook een watertje tegen. Dat niet, zoals je zou verwachten, de Lopert heette, maar de Holzbaach.

Het was geen indrukwekkend beekje, maar wel behoorlijk fotogeniek.

En - hoe kan het ook anders - een eindje verderop mondde het uit in de Wark. Zodat ik de rest van de wandeling weer langs mijn "eigen" rivier liep.

Inmiddels heb ik mezelf aangeleerd om tijdens het wandelen regelmatig achterom te kijken om nog eens het uitzicht te bewonderen. Maar een blik omhoog kan ook geen kwaad...

Geen thema vandaag? Jazeker! Maar die foto's komen later...

zondag 22 februari, 2009

Twee maanden later...

Vandaag is Pieter gevonden.
Heel veel sterkte, Joos en familie. Ik hoopte zó op een andere afloop...

Zondagse twijfels

Aanvankelijk was ik van plan om vandaag de carnavalsoptocht in Diekirch te bekijken. De grootste in L, dus vast en zeker indrukwekkend. Maar ik hou niet zo van mensenmassa's - en nog minder als binnen die massa's het bier rijkelijk vloeit. Dus schrapte ik het idee weer uit de planning.
Toen besloot ik tot het omspitten van een stukje tuin. Vervolgens tot een lekker luie zondag met een knutselwerkje. Daarna leek een beetje klooien op de computer wel aantrekkelijk. Een plan dat al snel plaatsmaakte voor gedachten over alleen maar lekker lezen.
Zucht. Er is ook té veel keus op zo'n zondagmiddag...

Maar nu weet ik het. Ik ga een eindje wandelen. Da's weer eens wat anders! ;-)

In de tussentijd nog een portret van een van mijn drie fans van gisteren...

zaterdag 21 februari, 2009

Op zoek naar de bron

De omgeving van Gréiwels is geen verkeerde plek om geboren te worden...

En 'Ellegrëndchen' is een sprookjesachtige naam voor een geboorteplek. Hier, achter de bomen, moet ergens de oorsprong van de Wark liggen.

Bij de start van mijn zoektocht werd ik uitgezwaaid door drie indrukwekkende toeschouwers...

Makkelijk en eenvoudig was de wandeling niet, maar ik was vastbesloten om de bron te vinden. En uiteindelijk lukte dat ook.

De Wark ontstaat door het samenkomen van twee kleine beekjes op het Ellegrëndchen, ten zuidoosten van Gréiwels.
En dat is hier:

Waarna de Wark met zijn officiële naam verder stroomt, op weg naar mijn huis...

Maar daarmee was ik niet tevreden. Want ook die twee beekjes moesten ergens vandaan komen. En als ik de kaart mocht geloven, lagen ook die plekken redelijk in de buurt.
De eerste bron was snel gevonden. Althans, de plek waar het water voor het eerst de buitenlucht zag.

Verder dan dit kon ik nu eenmaal niet wandelen. En graven zou een te grote aanslag op de natuur worden.
Van hier liep ik terug naar het beginpunt van de Wark en volgde van daar het tweede beekje. Ook dat leek "zomaar" ergens uit de grond te komen.

Het was een mooi moment. Dat ik wilde benadrukken door mijzelf te dopen met dit frisse, heldere water van de Wark. Niet met de illusie dat me dat de eeuwige jeugd zou brengen, maar als een symbolische bevestiging van mijn band met deze rivier, die uiteindelijk mijn naaste buur is...

Misschien bracht die kleine plechtigheid wel geluk. Want op de terugweg vond ik zomaar een schitterend blauw potje ingegraven in het zand. En dat past perfect in mijn verzameling!

Dat geluk was trouwens heel welkom. Want helemaal verantwoord was de wandeling niet. Er voeren geen gebaande paden naar de bron van de Wark, zodat het ploeteren en klauteren was, langs steile hellingen en forse obstakels.

Maar het was de moeite waard. Een wandeling met een sterretje!
En het verhaal van de Wark is nog lang niet afgelopen. Er liggen tenslotte zo'n 20 km tussen de bron en het eindpunt. En daar ga ik er zoveel mogelijk van bekijken!

Daar gaan we dan

Zo. Ik ben er helemaal klaar voor. Een gedetailleerde kaart van de omgeving, sandwiches in de rugzak, een verzameling opgeladen batterijen voor de camera als reserve en heel veel zin. De zon probeert al dapper door de wolken te breken en dat gaat 'm lukken! Twintig minuten met de bus en dan urenlang lopen.
Op zoek naar de bron van de Wark!

vrijdag 20 februari, 2009

It's in the air

Het kriebelt in mijn hele lichaam. Ik wil - tegen alle adviezen in - de tuin omspitten. Zo snel mogelijk het mezenkastje ophangen en op zoek naar een onderdak voor een tweede vogelmerk om de diversiteit rond het huis te garanderen. Ik wil m'n korte-mouwen-t-shirts wassen en een paar nieuwe kopen in knallende zuurstokkleurtjes. Ik wil dit weekend wel twéé wandelingen maken, als ik dat allemaal kan inplannen. Ik wil in het tuincentrum heel veel zakjes bloemenzaad uitzoeken om zoveel mogelijk kleur en fleur te kunnen uitstrooien. Ik kan niet wachten op het eerste ijsje van het jaar.

Vandaag voelde ik het voor het eerst. Het hangt in de lucht, je kunt het ruiken en proeven als een verfrissend briesje door je hele lijf.
Het wordt lente!

donderdag 19 februari, 2009

De eerste kleur

Het begint al ergens op te lijken...

woensdag 18 februari, 2009

Losse flodders

Zomaar wat vragen en antwoorden die vandaag door m'n gedachten dwarrelden...

V: Wanneer weet je dat de lente in aantocht is?
A: Als je de onbedwingbare neiging voelt om de tondeuze in je kapsel te zetten (standje 3)

V: Waartoe zijn Pinksoups op aarde?
A: Pinksoups zijn op aarde om Födsels te aaien *)

V: Waarom is haastige spoed niet goed?
A: Omdat er dan zes flessen water uit het schap kletteren terwijl je er maar eentje wilde pakken meegrissen

V: Hoe kun je tegelijkertijd op zoek naar de bron van de Wark en een stukje op je weblog zetten?
A: Eh... niet dus. De spoedopdracht stak een stokje voor de ontdekkingsreis. Maar spoedopdrachten zijn - als het goed is - snel af. En van uitstel komt geen afstel (er is al een nieuwe planning).

*) Ik ken minstens één huisgenoot die hiervan overtuigd is...

dinsdag 17 februari, 2009

Sssst

Soms gaat het werk voor het meisje de mannen het webloggen. En het kenmerk van een spoedklus is nu eenmaal dat er haast bij is. Daar moet je dan wat hobby's voor opzij zetten. Dus ik ben wel aan het schrijven, alleen deze keer niet hier, maar voor een klant...

Maar geen zorgen, de deadline is morgen, dus het is maar voor één dagje.

maandag 16 februari, 2009

Meevaller

Toen ik het zakje wilde weggooien, ontdekte ik dat zich helemaal onderin nog één Engels dropje had verstopt... :-)

Afgeleid

Helemaal fout: denken dat je nog wel even een computerspelletje kunt doen als je tien minuten moet wachten tot de rijst gaar is...

Ach, goulash met macaroni is ook best lekker, toch?

zondag 15 februari, 2009

Waarkener Haard

De Waarkener Haard is een heuvelrug die min of meer de route van de Wark volgt. Interessant genoeg om daar vandaag eens een kijkje te nemen, leek me.
Het leuke van deze route was (onder veel meer) dat die me de kans bood om de Wark ook eens over te steken.

Ik was niet de enige die vandaag ging wandelen, maar toch maakte de wereld een tamelijk verlaten indruk.

En soms had ik het idee dat de weg nergens naartoe ging.

Maar als je de top van de heuvel bereikt, blijkt er toch nog meer dan genoeg te zien te zijn.

Hier en daar nog steeds bedekt door een flinke laag sneeuw.

Reflectie op een miniem waterstroompje kan tot fraaie effecten leiden.

En een lege oude schuur kan nog behoorlijk fotogeniek zijn.

Na een mooie wandeling voerde het pad weer naar beneden, wat soms mooie doorkijkjes opleverde.

En zelfs in de bebouwde kom blijkt "zomaar" een tuintje nog ruimschoots de moeite waard voor een foto.

De Wark blijft maar heerlijke wandelingen opleveren. En woensdag ga ik op zoek naar de bron!

Nachtvorst

Hm. Ik dacht dat ik de was vannacht wel buiten kon laten hangen...

zaterdag 14 februari, 2009

Op komst

Met al die sneeuw en de aanhoudende vorst, zal de lente nog wel even op zich laten wachten. En hoe prachtig ik die witte wereld ook vind, af en toe begin ik toch wel te verlangen naar een vleugje voorjaar.
Daarom heb ik vandaag voor de verandering de bloemetjes maar eens binnen gezet...

Heen en weer

Het gedoe heeft inmiddels een tamelijk hopeloze correspondentie op gang gebracht. De communicatie met PayPal verloopt nog redelijk soepel, omdat zij kennelijk mijn mailtjes lezen en ook werkelijk op mijn vragen en problemen ingaan. Alleen schiet ik er weinig mee op, want het knelpunt lijkt bij Flickr te liggen. Of liever gezegd bij Yahoo Wallet, dat door Flickr is aangewezen voor het regelen van de betalingen.
Bij Yahoo kun je ook problemen melden. Daar reageren ze zelfs op. Alleen voegen hun antwoorden niets toe. Het zijn ook eigenlijk geen antwoorden, maar steeds weer nieuwe vragen. In welk land woon je? Wat is je postcode? Is er nog een tweede mailadres waar we je kunnen bereiken? En mogen we je telefoonnummer? En als je dan al die gegevens toestuurt, komt er een mail terug met de vraag wat precies het probleem is. Zucht.
Bovendien begrijp ik uit de forumdiscussies bij Flickr dat de kwestie onoplosbaar is. Want PayPal mag dan best willen meewerken, maar Yahoo vereist voor alle betalingen een credit card. En dus blijven we ronddraaien in kringetjes die nergens een eindpunt kennen.

Vooralsnog lijkt een betaald account op Flickr dus onhaalbaar. Tenzij ik er eentje cadeau krijg van iemand die wél een credit card heeft (en dan betaal ik de kosten natuurlijk netjes terug). Of tenzij ik toch een credit card bestel - maar dat ben ik geenszins van plan.
Jammer hoor. Want nu loopt Flickr zijn geld mis en kan ik daar straks geen foto's meer kwijt. Terwijl ze - vind ik zelf - bést de moeite waard zijn om te vertonen.
Rest nog de mogelijkheid om elders een expositieruimte te vinden. Of, nog beter, om die toch maar zelf te creëren...

vrijdag 13 februari, 2009

't Kan vriezen, 't kan dooien

Pfffffft...
Brrrrrrr...
Pfffffft...
Brrrrrrr...
Pfffffft...
Brrrrrrr...
Pfffffft...

Hellup! Kan iemand die opvliegers even uitzetten???

Was wasmand

Hoera, ik heb een nieuwe wasmand!

Hoewel... volgens mij ben ik hem alweer kwijt ook...

Mooi Duits is niet lelijk

Ai, dat is schrikken als ik de Duitse versie van de Luxemburgse krant lees:

Großherzog Henri ist offenbar ernsthaft erkrankt. Der Großherzog leidet an einer schweren Bronchien- und Lungenentzündung.

Dat klinkt serieus. Dat klinkt alsof we ons op het ergste moeten voorbereiden.
Dus kijk ik ook nog maar even op de site van RTL Luxemburg, of er misschien iets staat over extra uitzendingen van het journaal. En daar lees ik:

Dem Grand-Duc Henri geet et den Ablack gesondheetlech net esou gutt. Hien ass mat de Bronchen a mat de Longe geplot.

Zelfde groothertog, zelfde aandoening. Maar zeg nu zelf, in het Lëtzebuergesch lijkt de situatie toch een heel stuk rooskleuriger...

donderdag 12 februari, 2009

Eindpunt

Dit is het dan. Het eindpunt van de Wark. Nog een laatste bescheiden watervalletje...

en dan het onvermijdelijke einde in de Alzette.

Het lijkt triest, maar eigenlijk is het best een mooi idee. Opgaan in het grote geheel, op weg naar een onzichtbare horizon.
En dat grote geheel heeft weer een heel eigen schoonheid.

Veel geluk, Wark! En een mooie reis op weg naar het licht, Alzette!

Inkoppertje

Het lijkt me een waardevolle ervaring voor Geert Wilders, zo'n uurtje in een detentiecentrum voor ongewenste vreemdelingen...

Ik vrees alleen dat hij er weinig van zal leren...

Het lijden dat men vreest

Dat moet je in Nederland eens proberen: je belastingformulier verkeerd invullen en dan maar zien dat je de zaak weer rechtzet...
Vanuit die weinig bemoedigende ervaringen uit het verleden, zag ik er als een berg tegenop om uit te zoeken waarom ik mijn nieuwe Steuerkarte niet had gekregen. Zelf lig ik er niet wakker van, maar het arbeidsbureau kan niet uitbetalen zonder die belastinggegevens. Dus toog ik met het lood in mijn schoenen naar de belastingdienst.
"Heb je het formulier wel ingevuld?" vroeg de ambtenaar. Dat had ik. En wat ik dan had ingevuld bij 'werkgever', wilde meneer weten. "WW," zei ik - precies zoals de man die het formulier kwam ophalen had geadviseerd. Fout, zo hoorde ik nu. "Volgende keer moet je invullen 'arbeidsbureau Diekirch'," adviseerde de deskundige. "Dan krijgt je de kaart vanzelf toegestuurd." Waarna hij op een knopje drukte en me een halve minuut later de versgeprinte en felbegeerde Steuerkarte overhandigde. Die ga ik morgen inleveren bij het arbeidsbureau en dan is het leed alweer geleden.
En nu maar eens definitief onthouden dat de procedures hier in L een stuk simpeler zijn dan in het bureaucratische Nederland. :-)

Mea culpa

Stom-stom-stom! Ik had het kunnen weten. Niets is immers veranderlijker dan een kattenkwartet. Routines zijn slechts routines zolangs de huisgenoten niks nieuws bedenken. Of terugvallen in oud gedrag waarvan ik dacht dat het voorgoed was afgezworen.
Niet dus.
Ik zou me kunnen verontschuldigen door erop te wijzen dat ze ook wel erg onvoorspelbaar zijn en nooit eens even waarschuwen als ze vroegere gewoontes weer oppikken. Maar dat is een laf excuus.
Uiteindelijk blijft het gewoon mijn schuld dat ik Meisje pas vanochtend na een lange, lange nacht uit de badkamer heb bevrijd...

woensdag 11 februari, 2009

Huh?

Mededeling van de Tuinscheurkalander:

Lichtere zandgronden kunnen na de winter worden gespit, ongeveer drie weken vóór het planten en zaaien. Belangrijk is om nooit te spitten wanneer de bodem te nat is. Het bewerken van natte gronden is niet alleen veel zwaarder, het maakt, zeker bij humusarme gronden, ook de structuur stuk. Zware gronden worden het best in de herfst en de winter bewerkt, zodat vorst, wind, sneeuw en regen op de grond kunnen inwerken.

Sjonge, ik moet dus eerst het tuintje wegen voor ik aan de slag kan...

Bovendien zou ik volgens bovenstaande aanwijzingen nóóit het tuintje kunnen spitten, want nat is het daar altijd!

Veel gedoe om niks

Hé, da's handig! Dat dacht ik toen ik een artikeltje las over het gemak van betalen met PayPal. Net iets voor mij, dan hoefde ik bij online bestellingen of betalingen niet heen en weer te schuiven tussen Luxemburgse en Nederlandse rekeningen. En het grootste voordeel was dat er geen creditcard aan te pas kwam. Want die heb ik niet en wil ik ook niet hebben.
Dus maakte ik een account en stortte daar een bescheiden bedragje op. Appeltje-eitje. En nu maar bestellen!
Eerste doel van mijn nieuwe spaarpotje was het upgraden van mijn Flickr-account. Dankzij een leuk aanbod in combinatie met de lage dollarkoers was dat best aantrekkelijk geworden.
Opgewekt klikte ik op 'upgraden' en koos ik voor PayPal als betaalmethode. Om vervolgens te stuiten op de vraag naar merk en nummer van mijn creditcard.
Leuk hoor, dat PayPal. Alsje een creditcard hebt, tenminste...

dinsdag 10 februari, 2009

Kijk zelf maar

Hèhè! Daar moet je wel geduld voor hebben, hoor! Maar uiteindelijk is het toch gelukt.
Bewegende beelden van de Wark. Mét geluid! :-)

In de herhaling

Waar ik eergisteren nog deze foto maakte

ziet het er nu zó uit:

Hoewel... dit 'nu' is alweer een uur geleden, en als ik de actuele waterstanden bekijk, zie ik dat het hárd gaat. Inmiddels staat de Wark alweer zo'n 15 cm hoger. Zodat ik opnieuw moet vrezen voor mijn tuintje - en zéker voor de berging.

Zelfs de ratten verlaten het zinkende schip moeten proberen het vege lijf te redden...

O jee

Daar gaan we weer...

maandag 9 februari, 2009

Rondje Luxemburg (2)

De tweede ronde

Als je tijdens het wandelen je ogen een beetje open houdt, blijkt er behoorlijk veel rond te zijn in de natuur.

Ook al is dat soms vergankelijk.

En als mensenhanden hoekige balken een beetje netjes rangschikken, kan zélfs wat recht is rond worden.

Verzachting van de contouren kan 'rond' nóg ronder doen lijken.

En waar de natuur de rondingen opvult, ontstaan de prachtigste composities.

'Bijna rond' wordt vanzelf rond als de omgeving scherpe hoeken vormt.

En 'half rond' is voor een thema best rond genoeg.

Maar aan elk thema komt een eind. Tijd om het laatste blad om te slaan...

En de allerlaatste (ronde) punt te zetten!

Rondje Luxemburg

Eerste ronde

Het thema van de wandeling werd bepaald door de eerste foto die ik maakte: een compositie met putdeksel.

Het thema werd 'rond'. En dat wil niet zeggen dat alles perfect rond hoefde te zijn. Als het maar gebogen lijnen heeft, lijkt iets al snel rond temidden van scherpe hoeken.

Op die manier bekeken, is een kromme tak ook rond.

Dat bomen rond zijn, wisten we natuurlijk al.

En bladeren - zelfs al hebben ze een scherp puntje - zijn rond genoeg om in het thema te passen.

De natuur blijkt nog best vaak spontaan in rondjes te groeien.

Ook de tand des tijds heeft een voorkeur voor zachte lijnen.

En anders zorgen dieren wel voor de ronde patronen.

Want holletjes geven een natuurlijk gevoel van veiligheid en geborgenheid.

(Ronde twee volgt vanavond)

zondag 8 februari, 2009

Veel Wark

Een riviertje dat zó dicht langs je huis stroomt, ga je onwillekeurig een beetje zien als "mijn" rivier...

Dus besloot ik vandaag een eind langs de Wark te lopen. Al waren er grote delen van de route dat er geen water te zien was. Maar dennengeur zónder spuitbus is ook heel aangenaam.

En er was altijd wel genoeg ánder moois te zien.

Vanaf grote hoogte heb je meestal beter zicht, dus moest er ook flink geklommen worden.

Maar dan zág je ook wat.

Ik passeerde de trieste restanten van de survival of the fittest...

ontwaarde de sneue aanblik van een gevallen boom...

en ontdekte een mini-landschapje in het landschap...

en altijd was er weer de Wark. Niet te geloven dat zo'n vriendelijk riviertje ook zo woest en dreigend kan zijn.

Tegen het eind van de tocht was hij zelfs héél dichtbij.

Het bleven momentopnamen van "mijn" Wark. Maar een dezer dagen ga ik echt op zoek naar de bron. En naar de plek waar de Wark ophoudt en zich samenvoegt met de Alzette.
Ook was er vandaag weer een thema. Maar dat komt later. Want wie wat bewaart... ;-)

Even kietelen

Er was weer héél veel moois te zien onderweg. Zó veel, dat ik nog wel even bezig ben met het uitzoeken, sorteren en verkleinen van de foto's.
Alvast een voorproefje dan maar?

En dat is er slechts eentje van de meer dan honderd...

zaterdag 7 februari, 2009

Zelfstudie

De rest van de zaterdag heb ik grotendeels besteed aan onderzoek. Nieuwsgierig geworden door een vraag van Truus, ging ik op zoek naar de bron van de Wark. Dat viel nog niet mee, maar uiteindelijk heb ik hem gevonden. Op papier, tenminste.

De Wark ontstaat uit het samenkomen van twee kleine beekjes op het Ellegrëndchen, ten zuidoosten van Gréiwels, op een hoogte van ongeveer 490 meter. Na 28 km mondt de Wark bij Ettelbréck uit in de Alzette.

Het met eigen ogen zien van de bron moet nog even wachten. Want 56 kilometer lopen red ik niet op één zondag, en in het weekend rijden er geen bussen naar Gréiwels. Maar een deel van de rivier ga ik morgen zéker (letterlijk) op de voet volgen. IJs en weder dienende, althans...

Witte tornado

Na de eerste koffie en het ontbijt...

- vul ik de wasmachine en zet 'm aan
- haal ik een stofdoek over tafels, tv, bureau en dressoir
- schuifel ik met de swiffer door het appartement
- schrob ik de oven eens extra schoon
- geef ik de wc zijn wekelijkse beurt
- ga ik met antikal de wastafels te lijf
- dweil ik alle vloeren
- hang ik de was op
- poets ik het fornuis en de gootsteen weer blinkend schoon

En als ik na die complete dagtaak voldaan met een welverdiende mok koffie in m'n luie stoel zak, is het pas half twee!

Valt eigenlijk best mee, dat huishouden...

vrijdag 6 februari, 2009

Dagbesteding

Met stijgende verbazing heb ik vandaag de activiteiten bekeken van Födsel. Ook bekend als Dikke, Rooie Reus, Pasja, Bolle en Beer.
Na anderhalf uur op tafel, drie uur in de luie stoel, twee uur op bed, een half uur op de tegelvloer in de gang, een half uur op het voetenbankje, nog eens anderhalf uur in de luie stoel en nog een uurtje op tafel...

bekroond door een tedere schoonheidsbehandeling van Vitesse...

heeft hij zijn nieuwe naam vandaag dik verdiend:
Zijne Koninklijke Luiheid.

Niets menselijk is mij vreemd

Wat kan een mens toch merkwaardige vastgeroeste routines hebben, bedacht ik vandaag in de supermarkt. Zo kies ik steevast een winkelkarretje uit de langste rij en parkeer ik dat na mijn bezoek altijd in de kortste rij. Een ietwat ver doorgevoerd streven naar balans, misschien.
Zouden er meer mensen zijn met van die vreemde gewoonten?

Voorbode

Vanochtend heel vroeg werd ik voor het eerst dit jaar wakker gezongen door een vogel. We hebben nog wat sneeuw en vorst te gaan, als ik de weersvoorspellers mag geloven, maar de natuur laat zich niet bedotten. De lente is in aantocht en de herauten zijn zich al aan het voorbereiden op een glorieus onthaal. :-)

donderdag 5 februari, 2009

Kattenlogica

Op zoek naar een Belangrijk Document dat ik maandag nodig heb, verzamel ik meteen een stapeltje papieren dat ik nog moet uitzoeken en opbergen. Voor het gemak leg ik het even op tafel, zodat ik zaterdag (opruimdag) alles bij de hand heb.
Maar dan krijgt Födsel slaap. En uitgerekend vandaag wil hij niet slapen in mijn stoel of op mijn bed, maar op tafel. En uiteraard precies op de plek waar het stapeltje ligt.
Hij staart er een paar minuten toornig naar en besluit dan tot maatregelen. Weloverwogen tikt hij de bovenste helft van de stapel op de grond. Dat vindt hij kennelijk niet genoeg, want een tweede haal van zijn poot laat de rest van de papieren op de grond dwarrelen.
Tevreden vleit the cat from hell zich neer op de slaapplaats die hij heeft gecreëerd. Maar na tien minuten blijkt die toch minder ideaal dan hij had gedacht. Zuchtend komt hij overeind, springt van tafel en ontdekt dan een betere plek voor zijn broodnodige schoonheidsdutje.
Nu ligt hij al twee uur heerlijk te slapen. Languit bovenop de papieren die hij van tafel heeft gegooid...

Leven en dood en alles daar tussenin

Terwijl ik opgewekt mijn blije stukjes typ, weet ik dat elders mensen worstelen met vragen over leven en dood. Zoals Joos, die nog steeds niet weet waar haar zoon is en of hij nog leeft. Zoals Sandra, die volkomen onverwacht haar partner en beste maatje moet missen.
Het tast mijn gevoel van tevredenheid en geluk niet aan. Het relativeert het wel. Dat het me goed gaat en dat ik me daar prettig bij voel, is niet vanzelfsprekend. En dat nu goed met me gaat, betekent niet dat het morgen of overmorgen nog zo is. Resultaten uit het heden geven geen garanties voor de toekomst.
Het besef dat morgen alles anders kan zijn, maakt me ervan bewust dat ik mijn geluk van nu moet koesteren. Dat ik het moet opslaan, zodat het later, als ik dat nodig heb, een mooie herinnering wordt aan betere tijden.
Het nu koesteren zonder verwachtingen voor morgen. De ultieme levenskunst. En dan maar hopen dat ik, als het nodig is, net zoveel kracht heb om te incasseren als Joos en Sandra...

woensdag 4 februari, 2009

Goeiedag

Er zijn van die dagen dat alles klopt. Dat ik al wakker ben voordat de wekker afloopt en na de eerste koffie (altijd de lekkerste) enthousiast aan het werk ga. Dat ik een noodzakelijke pauze in het schrijven - soms moet je even afstand nemen en je gedachten op een rijtje zetten - vul met een complete schoonmaakbeurt van de keuken. En dat een uur nadat ik de opdracht heb ingeleverd, de aankondiging mijn mailbox bereikt dat ik morgen aan een nieuwe klus kan beginnen.
Het zijn dagen waarop je gevoel zegt dat je iets te vieren hebt. En ook al is het een hoop rompslomp voor een mens alleen, soms doe ik dat dan ook... Lekker mijn eigen feestje! :-)

Vreemd

Heel merkwaardig: terwijl er aanhoudend nieuwe sneeuw valt, dooit de oude in rap tempo weg...

dinsdag 3 februari, 2009

Vreemde eend

Tussen de merels, de mezen, de roodborstjes en de andere gevederde gasten blijft hij een buitenbeentje.

Maar zolang hij me niet binnen komt verrassen, vind ik 'm best lief. :-)

Western

Toen ik uit de bus stapte, kwam mij een cowboy tegemoet. Zwarte outfit, leren beenkappen, stoere hoed. Hij wankelde over de stoep alsof hij zojuist van zijn paard was gestapt na een woeste rit van zestien uur door de woestijn, zonder eten, drinken of rustpauze. Hij groette links en rechts voorbijgangers alsof hij de nieuwe sheriff was die de rust in een kleine nederzetting kwam herstellen. Vlak voor hij me passeerde, stortte hij in een dramatische val ter aarde alsof hij vanuit een hinderlaag was neergeschoten en rolde hij hulpeloos tegen het achterwiel van de bus. Stoer als hij was, krabbelde hij, geholpen door een passant, overeind en vervolgde hij strompelend zijn weg.
Maar nee, hij was geen beroemd acteur en het was geen spannende film. Hij was gewoon dronken.

maandag 2 februari, 2009

Bedrituelen

Voordat ik 's avonds in m'n bed stap, moet er een heel programma worden afgewerkt.
Meisje en Vitesse willen gezellig mee naar de badkamer. Vitesse om vers water te drinken uit de kraan, Meisje vindt het leuk om een minuut of vijf in het grote, lege bad te zitten. Dinky wil haar plaatsje op het bed best verlaten om zich op te krullen in mijn luie stoel, maar alleen als ik haar even op haar buik kriebel. Födsel kuiert naar de keuken, in afwachting van een handje kattenbrokjes als late night snack, om daarna luidruchtig de bak te gebruiken voordat hij zit in mijn knieholten nestelt.

En nét als ik het programma feilloos weet uit te voeren, is alles - alsof het afgesproken werk is - ineens ánders. Dan wil Meisje niet meer in bad, maar kijken waar het water blijft als ik het toilet doortrek. Vitesse laat de badkamer links liggen en heeft haar zinnen gezet op een kwartiertje spelen. Dinky geeft de voorkeur aan de vensterbank boven mijn stoel en hoopt stieken dat ik nú alvast de rolluiken optrek. En Födsel lijkt zijn late honger te hebben overwonnen en vraagt vriendelijk of hij de nacht in de linnenkast mag doorbrengen.

Niets is veranderlijker dan katten. Ik vrees dat ik ze nooit helemaal zal begrijpen...

Aanhoudend wit

Ik zei het gisteren al: voorlopig wordt het nog geen lente...

Toen ik vanochtend opstond was de beloofde sneeuw al gevallen. Een centimeter of vijf, zes. Maar de eveneens beloofde dooi en regen bleven uit, zodat de sneeuw er aan het eind van de middag nog steeds lag en we morgen nog in diezelfde witte wereld zullen rondwandelen.
Mij hoor je niet klagen, hoor! Ik vind het prima, zo'n echt ouderwetse winter. En sneeuw is lekker fotogeniek.

Ik ben allang blij dat die snerpende oostenwind is gaan liggen. Zonder die spelbreker mag het wit van mij nog wel even blijven. :-)

Waarschuwing

Het lijkt zo onschuldig. Even een loshangend draadje wegtrekken dat langs je been kriebelt.
Neeneenee. Nóóit doen dus! Voor je het weet blijk je de helft van het boordje van je slip te hebben losgehaald...

zondag 1 februari, 2009

Naar de top

Vlak bij mijn appartement ligt een weg die, als ik de kaart mag geloven, uitmondt in een wandelpad naar de top van de heuvel. Vandaag besloot ik die richting maar eens te nemen.
En inderdaad: het pad voerde onmiskenbaar omhoog.

Zo hoog en zo ver, dat ik het gevoel kreeg dat ik naar het einde van de wereld wandelde.

Met enkel nog een eenzame rij bomen als franje.

Links van me zag ik in de verte nog iets van de bewoonde wereld.

Rechts van me lag een eindeloze leegte.

Daar tussenin alleen hier en daar wat verdwaalde en verweerde bomen.

Maar het viel mee: er woonden levende wezens in de verlatenheid. Een groepje heel tevreden ogende kippen

bewaakt door een trotse en enigszins verwaande haan.

En vooral: achter de heuvel bleek nóg een heuvel te liggen.

Die ga ik later nog wel eens bekijken. Net als de ontelbare zijpaden die ik deze keer negeerde. De weg bij mijn appartement heeft nog heel veel wandelingen in petto. Voor later, als de wind is gaan liggen en de temperatuur weer een paar graden hoger is...

Even geduld

Tja. Die lente moet ik voorlopig maar uit m'n hoofd zetten. De snerpende oostenwind was ijzig en de eerste sneeuwvlokken van morgen kwamen vandaag alvast een kijkje nemen. Het is nog volop winter en de lente laat zich nog nauwelijks zien.
Hooguit in een enkel vers blaadje

of in een sprankje kleur.

Maakt niet uit. Niets is zo goed als een fikse winterwandeling om je hoofd weer helemaal leeg te maken en de muizenissen van je af te schudden. En ook zónder lente viel er weer genoeg te genieten van prachtige uitzichten en fraaie plekjes.
Die komen straks. Nu eerst een mok sterke koffie, een paar pittige hotdogs en een lekker warme douche!

Ziezo!

Pffff. Het was drie dagen doorbuffelen, maar nu zijn alle dubbele, mislukte en overbodige foto's van de laptop verdwenen. Dat levert me 4 Gb aan extra ruimte op.
Straks nog "even" alle losse plaatjes onderbrengen in de mappen, en dan ben ik klaar voor een heel jaar in nieuwe foto's.
Maar nu eerst wandelen. Na vandaag wordt het drie dagen binnenzitweer, dus deze laatste zonnige middag laat ik me niet ontglippen. En het thema zal zijn: op zoek naar de eerste signalen van de komende lente! :-)