Pinksoup met sliertjes

zaterdag 31 januari, 2009

Zwijgend protest

Meisje zegt: "ik ben niet dik! Ik ben alleen een beetje kort...

Enne... wat eten we eigenlijk vandaag?"

Blèh

Naarmate de dag vordert, zakt mijn animo om wát dan ook te doen.

Volgens mij is januari gewoon één dag te lang...

vrijdag 30 januari, 2009

Wie niet waagt...

De laatste weken heb ik een deel van mijn vrije tijd doorgebracht met lezen. Waaronder een prachtig en ontroerend Amerikaans verhaal over Wesley, een kerkuil-met-een-afwijking. Omdat hij zich in het wild nooit zou kunnen redden, werd hij zijn leven lang verzorgd door een biologe.
Wat me verwonderde, was dat zo'n mooi boek kennelijk niet in het Nederlands was uitgegeven. Doodzonde! Dus googlede ik een uitgever van natuurboeken en bracht daar Wesleys verhaal onder de aandacht, met de aantekening dat ik popelde om het te mogen vertalen.
Het duurde even, maar vandaag kwam er een reactie.

Bedankt voor uw inspirerende mail! Wat een mooie titel lijkt me dat. Ik zal er naar op zoek gaan, het onderwerp spreekt mij aan! Op dit moment ben ik nog volop bezig met een titel, met enige/vele hindernissen, maar wie weet in de toekomst... Als ik het boek gezien heb, zal ik me weer bij u melden.

Nu is het weer even - nou ja, waarschijnlijk best láng - afwachten. 't Is wel een heel brutale manier van opdrachtgevers werven, maar de brutalen hebben de halve wereld, toch? ;-)

Hatsjoe!

Griep? Ikke? Nee hoor! Ik ben alleen maar een beetje verkouden...

En de katten?

Die zijn volkomen geveld door de zon...

donderdag 29 januari, 2009

Time flies

'Eerst maar eens even dat nieuwe fotobewerkingsprogramma bekijken,' dacht ik vanochtend. 'Dan kan ik straks nog wel wat oude manuscripten doorspitten en een eindje lezen en waar ik verder nog zin in heb.'

Maar 'straks' is nú - en nu rest er niet genoeg dag om alle andere programmapunten nog uit te voeren. Zooooooo verslavend, dat gepruts aan foto's!
Enfin, morgen is er weer een dag... ;-)

Uit de oude doos

Het is vandaag Gedichtendag. Dusse...

Geluk bestaat
en is zo moeilijk niet te vinden,
als je niet naar anderen kijkt
maar in jezelf.
Geluk is
blijven worden wie je bent.

Jan Hardenberg

En mijn gedicht? Dat staat natuurlijk bij haar!

woensdag 28 januari, 2009

Zicht op zicht

Eindelijk. Er begint heel voorzichtig wat schot te komen in de behandeling van jongste zus. De infectie in haar oog is volledig genezen. Maar voor er sprake kan zijn van een nieuw hoornvlies, moet het weefsel weer helemaal tot rust komen.
Dus gaan ze met het andere oog beginnen. In twee etappes, want eerst is een drukverlagende operatie nodig. Die zal waarschijnlijk al snel ingepland kunnen worden. En dan, als alles goed gaat, drie maanden later de transplantatie. Zodat ze hoopt dat ze tegen mei eindelijk weer iets kan zien.
Tot die tijd blijft het rondtasten in de duisternis. Maar in elk geval kunnen we nu gaan aftellen!

Eerste oefening

Met de zon vol op het grote raam, kon de schuifdeur best op een verfrissend kiertje. Even slepen met de luie stoel en de voetenbank, bescheiden tafeltje ernaast voor de onmisbare koffie en asbak, goed boek erbij... Zo heb ik vanochtend alvast heerlijk getraind voor de lente!

dinsdag 27 januari, 2009

We leren het nooit

Als een bekeerde Don Quichot bepleit Mark Rutte - de man die eerder imams nog de mond wilde snoeren - een onbegrensde vrijheid van meningsuiting. Als het aan hem ligt, mogen we elkaar straks helemaal verrot schelden, mensen of groepen tot op het bot beledigen en zonder enige terughoudendheid zeggen wat we willen zonder dat een rechter ons beleefd kan wijzen op de wet, die anderen ook rechten toekent.
Soms hou ik bijna een beetje van Balkenende...
Soms zelfs een beetje méér dan van Bos, die oproept tot "beschaafd nationalisme". Wat ik me daar nu weer bij moet voorstellen? Dat we niet langer tegen onze Turkse buurman roepen "Dit is toevallig wel mijn land en als het je niet bevalt, rot je maar op" maar in plaats daarvan een Marokkaanse nieuwkomer toevoegen "U bent best welkom, maar zo goed als een echte Nederlander wordt u nooit"?
Beschaafd nationalisme... Bedacht door de PvdA, dus met een sociaal randje. Sociaal nationalisme dus. Dat lijkt nog maar één stapje weg van de omgekeerde term, die we toch voorgoed achter ons hebben gelaten, hoop ik.

Dankzij de voortschrijdende technologie wordt de wereld steeds kleiner, komen andere culturen steeds vaker onze huiskamers binnen. En in plaats van die met kinderlijke verwondering te bekijken en er de mooie kern van te zien, staren we ons blind op alles wat zo ánders is. Naarmate de grenzen vervagen, lijken we steeds meer geobsedeerd door de behoefte ze te bewaken.
De wereld wordt steeds kleiner. En Nederland ook...

maandag 26 januari, 2009

Voor later

Bij elke verhuizing reist er een schat met me mee. Een doos vol mappen, schriften en papieren. Notities, half voltooide en complete manuscripten van mijn vader. En een schrift vol handgeschreven gedichten uit de oorlog.

Af en toe bekijk ik ze. Lees ik er stukken uit. En bedenk ik dat ze te bijzonder zijn om na mijn dood bij het oud papier te belanden. Ooit wil ik er iets mee doen - en dat kan ik niet blijven uitstellen, want je weet nooit vooruit hoeveel tijd je krijgt om alles te doen wat je je hebt voorgenomen.
Maar ja, dat is het eeuwige probleem... te veel plannen en ideeën, en veel te weinig tijd om ze uit te voeren...

Date

Woeah! Ik heb een afspraak! :-)

zondag 25 januari, 2009

Illusie

Als ik een euro kreeg voor elke aanbieding van "Replica Rolex Watches at Discount Prices" die in mijn spamfilter verzeild raakt, dan zou ik nu een echte Rolex kunnen kopen...

Maten en verhoudingen

Hoe het nu precies zit met de trap aan de overkant van de Wark, vroeg Zelda.
Tja... ik heb allesbehalve een timmermansoog. En voor mij maken de foto's van vandaag de proporties niet veel duidelijker.
Het totaalbeeld vanuit het lage deel van mijn tuintje ziet er zó uit:

Dat wekt - bij mij althans - de indruk dat beide oevers nagenoeg even hoog zijn.
Maar als ik mijn camera op de bovenrand van "mijn" oever zet en de trap horizontaal in beeld neem, zie ik dit:

En dan krijg ik toch weer de indruk dat de oever aan mijn kant iets lager is.
Wie het weet mag het zeggen...

Aanvulling: Het appartement ligt gelukkig een flink eind bóven het tuintje. :-)

Elders, maar waar?

Toegegeven: er wáren plannen voor de zondag. Maar na de enerverende week besloot ik al snel die te laten varen en me over te geven aan een dag niks hóeven. Louter lezen - en af en toe een beetje rondklooien.
De computer maar weer eens fatsoeneren, bijvoorbeeld. Wat voornamelijk neerkomt op het weggooien van foto's. Héél veel foto's. En wat mag blijven onderbrengen in keurig geordende mapjes met duidelijke namen, zodat ik de boel weer redelijk snel kan terugvinden als ik een plaatje nodig heb.
Eigenlijk...
Eigenlijk wil ik wel weer eens iets doen met mijn foto's. Maar wát? En vooral: wáár?
Ik heb een album op Flickr, maar dat slaapt al een jaar of twee. Bovendien heb ik bijna alle gratis ruimte gevuld, zodat ik moet dokken als ik nieuwe foto's wil plaatsen. En is Flickr daarvoor de moeite waard?
Ik heb ook een eigen foto-log. Dat slaapt niet eens meer, dat ligt feitelijk in coma. En het aantal foto's wordt veruit overtroffen door het aantal spamcommentjes. Daar zou ik er duizenden van moeten weghalen voor ik er weer een fatsoenlijk log van kan maken. Bovendien weet ik niet of het uiterlijk me zo aanstaat.
Tja. Wat nu? Toch maar Flickr? Of toch maar weer eens iets *doen* met het fotolog? Of is Photobucket THE place to be?
Daar ga ik de rest van de zondag maar eens over piekeren. Bij een forse kan koffie en een goed boek...

zaterdag 24 januari, 2009

Gaat u maar rustig slapen

Het gaat nog steeds de goede kant op met de waterstanden...

De orde van de dag

Gisterenavond bleef het er nog lang onheilspellend uitzien naast het huis.

Het was dan ook de vraag of het lage deel van mijn tuintje de aanval van het water zou overleven.

Maar vanmiddag was de toestand alweer redelijk gestabiliseerd.

Verderop had de Sûre zich breed gemaakt en zat de vaart er nog steeds lekker in.

Hier en daar was sprake van natte voeten voor gewassen...

en voor bomen.

Maar de schade in dit deel van het land bleef beperkt (het zuiden had het zwaarder te verduren). En uiteindelijk is de situatie weer helemaal zoals ie hier altijd is: gewoon móói...

Poehee

Pfff... Voorlopig hebben we het ergste achter de rug. De keldervloer is nog steeds kurkdroog en mijn tuintje is gespaard gebleven.
Vanochtend vroeg, voor hij naar de winkel vertrok, heeft de huisbaas het verwarmingssysteem weer in elkaar gesleuteld en aangezet, zodat we er in het weekend warmpjes bij zitten. En het water staat zo'n 30 cm lager dan het hoogste punt van gisterenavond.
Straks ga ik een eindje langs de Sûre wandelen om te zien hoe die er nu bij ligt.

Overigens vraagt het beplantingsplan van het tuintje nu toch heroverweging, denk ik. Kleine bloemetjes lijken me ineens erg kwetsbaar, als de Wark zich zo woest en dreigend kan aanstellen. Stoere struiken moeten het worden. En misschien is riet wel een idee. Of waterlelies... ;-)

vrijdag 23 januari, 2009

Vooruitzichten

Hmm... Dit gaat niet echt helpen, vrees ik...
En dit nog minder!

Update: Goed nieuws: om 23.00 uur was het water 4 cm gezakt!

Gedeelde smart...

Intussen staan elders in E de prullenbakken al bijna onder water...

En vanuit het hele land stromen de verhalen over ondergelopen wegen en parkeerterreinen binnen.
De bovenbuurvrouw heeft voor de zekerheid haar koffertje gepakt en is naar België gevlucht. Maar het kwartet en ik houden dapper stand. Wij zijn stoer! De luiken zijn dicht, dus we kunnen het water niet verder zien stijgen. Maar ik ben héél benieuwd of ik morgenochtend nog een tuintje heb...
Update: Gelukkig kan ik het ook in de gaten houden zonder dat ik daarvoor naar buiten hoef...

Zandzakken voor de deur

Vanochtend zag ik de huisbaas arriveren. Hij verdween in de kelder van het complex, maar belde even later alsnog aan. Of ik de buitenboel goed in de gaten wilde houden.
Want het water in de Wark stijgt met het uur. Nog twintig centimeter, dan zal uit voorzorg het verwarmingssysteem uitgeschakeld moeten worden om kortsluiting te voorkomen. En, adviseerde hij me, het is misschien beter om alvast de berging te ontruimen.
Zo op het oog lijkt alles nog binnen de perken. Maar áls het misgaat, komt het water niet via de tuin naar binnen, maar onzichtbaar via de kiezeldijk.
Het wordt dus nog een spannende dag!

De Wark op 5 januari

De Wark vandaag om 12.00 uur

Update: De verwarming is uit en zodanig voorbereid dat het 'elektrische hart' snel verwijderd kan worden als de nood aan de man komt...

De Wark om vier uur vanmiddag

donderdag 22 januari, 2009

Het moet niet gekker worden

"Mag ik nu even zitten?" vraag ik aan Födsel, die mijn luie stoel heeft bewaakt terwijl ik achter het bureau zat te fanloggen. Hij doet één oog open, gaapt en draait zich nog eens lekker om.
Later op de avond blijkt de serie die ik met een half oog bekeek tijdens het koken te hebben plaatsgemaakt voor een vage Australische film. Ik vind er weinig aan, maar Vitesse zit zó geboeid te kijken dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen om de tv op een andere zender te zetten.

Ik ben hier in huis aan de goden katten overgeleverd...

Groeiend geweld

Het lijkt wel een epidemie, die gewelddadige aanvallen uit onverwachte hoek. Was het gisteren een boodschappenkar die gemeen uithaalde, vanmiddag overviel mij plotseling de totale inhoud van een keukenkastje. Extra laaghartig, want ze waren minstens met z'n tienen en vielen mij zonder enige aanleiding van alle kanten tegelijk aan. Vooral van boven.
Nu draai ik mijn hand niet om voor het afweren van een massa lege voorraaddozen, maar zo'n voordeelaanbieding van vier pakken koffie kan hárd aankomen, verzeker ik je.
Zou het spoken in mijn appartementje? Of was het een geniepige hinderlaag van Födsel, in een poging mij onder druk te zetten om de boodschappenkar uit zijn territorium te verbannen? Stiekem hoop ik op het eerste, want in het andere geval zou het wel eens een lange, bloederige strijd kunnen worden...

Er klopt iets niet

Misschien heb ik een griepje onder de leden. Misschien heeft het nieuwe jaar een merkwaardige invloed op me. Misschien ben ik helemaal niet meer ik maar is er ongemerkt een vreemde in mijn lichaam gekropen. Misschien is mijn geest overgenomen door een buitenaards wezen. Misschien moet ik toch maar eens een total body scan laten uitvoeren.

Ik snap er niks van. Maar er moet een verklaring zijn voor dit oneigenlijke gedrag.

Want waar komt het besluit vandaan om bij een onverwachte vrije dag dan maar de ramen te gaan zemen?

woensdag 21 januari, 2009

Zinloos geweld

LAFHARTIGE AANVAL DOOR BOODSCHAPPENKAR

Van onze correspondent - In E is een 6-jarige kat van onberispelijk gedrag onverwacht aangevallen door een boodschappenkarretje. Dit in een poging om de kat zijn rechtmatig eigendom te ontfödselen ontfutselen.

"Ik was nietsvermoedend met mijn balletje aan het spelen," vertelt Födsel, het slachtoffer van het brute geweld. "In een moment van onoplettendheid schopte ik het tegen de wielen van de kar. Toen ik het wilde terugpakken - waarbij ik verontschuldigend mijn kop boog - weigerde de kar het balletje los te laten. Maar het was mijn balletje, dus deed ik een nieuwe poging om het te pakken. Waarna de boodschappenkar onverwacht naar voren stapte en zich bovenop mij stortte."

Het slachtoffer kon snel bevrijd worden door zijn personal assistant, die in de buurt was. Födsel raakte niet gewond bij de woeste actie van de agressieveling. Maar de schrik zit er goed in. "Sinds het gebeurde loop ik met een grote boog om de boodschappenkar heen. Ik heb een gangverbod voor hem aangevraagd, maar helaas mag hij nog altijd mijn territorium betreden, met alle risico's van dien. Ik ben nu voortdurend bedacht op een nieuwe aanval, die dan wel eens tot ernstig letsel zou kunnen leiden. Nu is het gelukkig beperkt tot wat spierpijn en herhaalde nachtmerries."

De boodschappenkar was niet beschikbaar voor commentaar.

Oogsten

Na gedane arbeid is het goed rusten declaraties versturen... ;-)

dinsdag 20 januari, 2009

Grrrr!

Als ik ergens een hekel aan heb, is het wel aan programma's die stiekem de google-toolbar op m'n computer zetten! Hup, wég ermee!

Obamania

Zo, de periode van de gloedvolle speeches hebben we achter de rug. Dan wordt het nu tijd voor 'geen woorden maar daden'...

Enig idee hoe moeilijk het voor een Ajax-fan is om die woorden de strot uit te krijgen?

Komt u maar!

De vorst is verdwenen en het voorjaar komt al voorzichtig een kijkje nemen...

maandag 19 januari, 2009

De langste maand

Tijd is een relatief begrip. En vaak is tijd vooral een gevoelswaarde.
Ik denk dat voor haar de 22 jaar dat ze haar zoon nu kent, voorbij gevlogen lijken. En dat de maand dat hij nu zoek is een eeuwigheid is waaraan geen einde lijkt te komen.
Morgen is het een maand geleden dat Pieter voor het laatst gezien is. En nog steeds is er geen spoor van hem gevonden.
Mijn kaarsje blijft branden. Voor Pieter, en voor Joos...

Intuïtieve boeddhist

Het citaat van vanmiddag bood mij stof tot nadenken.
Objectief gezien was mijn jeugd niet om over naar huis te schrijven. Met een alcoholist als vader, die keer op keer zijn baan verloor zodat we steeds weer moesten verhuizen om het elders opnieuw te proberen. Met de bijbehorende geldzorgen, die voor mijn vader soms aanleiding vormden tot acties waarvoor het wetboek van strafrecht passende sancties heeft ontwikkeld. Die hij overigens altijd wist te ontlopen door simpelweg "even" spoorloos te verdwijnen.
Zo'n jeugd, leerde mij het boek waar het citaat uit stamt, kun je je hele leven meedragen. Als last. Als wrok. Als reden voor een blijvend gevoel van onvrede en gemis. Als excuus als je niet weet te bereiken wat je had gehoopt. Maar je kunt ook vergeven en loslaten.
Achteraf kan ik alleen maar constateren dat ik daar al tijdens mijn jeugd onbewust en zonder nadenken voor heb gekozen. Net als beide zussen, trouwens. Wij zien onze kindertijd als een bonte stoet van mooie en gelukkige momenten. Dankzij een moeder die eindeloos kon vergeven en een vader die ons leerde aandacht te hebben voor alle nieuwe ontdekkingen die het leven ons elke dag brengt en ons doordrong van het besef dat we evenveel waard waren als ieder ander mens dat op ons pad kwam. Niets méér, maar ook niets minder.
Misschien ben ik boeddhist van nature. Misschien ben ik gewoon een makkelijk mens. Of een lui mens, die het alleen maar tijdverspilling vind om wrok en racune - energieslurpende gedachtespinsels - te koesteren. In mijn hele leven heb ik maar twee keer het contact met iemand definitief verbroken. En dan nog niet eens uit boosheid, maar omdat die mensen zó destructief bezig waren dat ik er niet langer getuige van wilde zijn hoe ze niet alleen mij, maar alles en iedereen in hun omgeving, kapot maakten. Voor ieder ander blijft mijn deur altijd open staan.
Het scheelt een hoop peinzen, piekeren en worstelen. Ik kan het iedereen aanraden: vergeven en loslaten. Al geef ik toe dat het wél zo makkelijk is als je dat kennelijk al bij je geboorte hebt meegekregen...

Gelezen

Het is nooit te laat om een gelukkige jeugd te hebben...

zondag 18 januari, 2009

Oude liefde roest niet

Theo heeft een plan. Een léuk plan, vond ik. Dus meldde ik me aan.
Vanmiddag dook ik in mijn verleden en (her)schreef ik een verhaal dat ooit een logje van me was geweest. Heerlijk om te doen en - vind ik - een aanrader voor medebloggers die ook wel eens wat uitgebreider het woord willen voeren en/of hun teksten op echt papier willen zien.
Er is nog plaats, er is nog tijd. En met z'n allen maken we er een prachtig boek van!

Geurig

Voor het kwartet ruikt de zondag naar zacht gestoomde reepjes met tonijn.
Mijn zondag ruikt naar lavendel, ylang ylang en patchouli. In een weldadig schuim met essentiële oliën dat de zintuigen ontspant. En een vleugje mint voor de optimale voetverzorging.

We kunnen er allemaal weer een week tegen.

Logica in L

Het comité, de actieve leden en de jeugdafdeling van de Natuurvrienden Ettelbruck-Warken hebben de eer u uit te nodigen voor de OPEN DAG in het kader van de opening van het Natuurmuseum in Ettelbruck op zaterdag 24 januari 2009 van 14-18 uur. Het programma: - Gratis bezoek aan het museum - Knutselatelier voor kinderen - Een klein hapje en drankje

Wij willen u erop wijzen dat het museum, vanwege het feit dat we gedwongen zijn te verhuizen, alleen deze dag open zal zijn. Daarna wordt de tentoonstelling opgeslagen, totdat we een nieuw onderdak gevonden hebben.

zaterdag 17 januari, 2009

Damn I'm good!

Gisterenavond legde ik de laatste hand aan de correctieopdracht die ik onder handen had. Een prettig geschreven boekje dat me beloofde dat ik alles kon bereiken wat ik maar wilde, als ik me maar wist te ontworstelen aan de ingeroeste overtuigingen die het leven me had opgedrongen. Dat ik niet goed genoeg ben om succesvol te zijn en niet de juiste instelling heb om een eigen bedrijf uit de grond te stampen, bijvoorbeeld.
Tussen de bedrijven door overlegde ik over een proefvertaling die aan een aantal potentiële kandidaten zou worden toegestuurd.
Vanochtend stond ik vroeg op, mailde het gecorrigeerde manuscript naar de redacteur van de uitgeverij, boog me over de proefvertaling en stuurde hem, met mijn offerte voor de complete klus, terug. Ik haalde de (visloze) boodschappen en zette ze direct na thuiskomst op hun plaats.
Met een welverdiende kop koffie naast me bekeek ik de binnengekomen mail. De redacteur was enthousiast over de correctie en beloofde me voor maandag een nieuw manuscript. De verstrekker van de proefopdracht meldde dat ze mijn vertaling de beste vond en stuurde me de resterende tekst toe.
Nu ga ik, al rustend op mijn lauweren, genieten van de geitenkaaskroketjes die ik in de supermarkt ontdekte en me afvragen waar al die discipline en al dat succes ineens vandaan komen. En me vastbijten in de overtuiging dat ik gewoon een goeie corrector en vertaler ben die zich prima aan de deadlines kan houden. :-)

Zou er dan toch iets van waarheid schuilen in die theorieën uit dat boekje?

De winter is lang

Vanochtend zag ik mijn grote grijze vriend het luchtruim kiezen en in oostelijke richting vertrekken. Op weg naar het grote, open water van de Sûre?
Ik heb hem nagekeken tot hij uit het gezicht verdwenen was. En vervolgens de sardines op mijn boodschappenlijstje doorgestreept.
Het is nu half januari. De winter is nog lang niet voorbij. Ik beschouw het dan ook niet als een definitief afscheid, maar als een tijdelijke scheiding van onze wegen.
Ik ben benieuwd of ik 'm ooit nog terugzie...

vrijdag 16 januari, 2009

Innig

Kijk nou eens: ik heb een siamese kat! ;-)

Sorry, vandaag alleen maar tijd voor een plaatje. De opdrachten stromen binnen!

't Went

Na anderhalve dag radio op de televisie, heb ik eindelijk weer beeld bij RTL4.

't Rare is dat je het na een paar uur helemaal niet meer míst...

donderdag 15 januari, 2009

Ruimtegebrek

Dan kun je nóg zo'n grote harde schijf hebben, voor je het weet zit je computer helemaal vol...

Onderduikers

Vandaag kwam de huisbaas op bezoek, omdat de warmtemeters moesten worden afgelezen. Een cruciaal moment, want tot nu toe had ik hem steeds in de centrale hal van het complex te woord gestaan. Niet omdat ik hem niet over de vloer wil hebben. Maar omdat ik officieel maar twee katten heb. Dat leek me destijds gunstiger om het huurcontract binnen te slepen. Niet iedere huisbaas is gecharmeerd van een kwartet extra bewoners, tenslotte.
Terwijl de monteur de radiatoren een voor een aflas, drentelden huisbaas en ik er al babbelend over koetjes en kalfjes achteraan. Födsel liet zich natuurlijk graag aanhalen en toespreken, en mauwde zelfs beleefd terug. Vitesse lag als een prinsesje heerlijk opgekruld op bed en knipoogde lui naar het bezoek.
Meisje (voorheen onder de radiator voor het grote raam) en Dinky (voorheen gezellig naast Vitesse op bed) hadden zich razendsnel teruggetrokken op onzichtbare plekjes en gaven geen kik. Zodat de huisbaas weer vertrok in de stellige overtuiging dat hier twee katten wonen.
Slim kwartet heb ik! Heel af en toe heb ik kortstondig de illusie dat ze écht naar me luisteren...

woensdag 14 januari, 2009

Dit gaat nergens over

Was er verder niks vermeldenswaard vandaag?
Nou nee. Ik heb gewerkt aan een opdracht die deze week af moet, zodat ik na het weekend meteen kan beginnen aan de volgende die eraan zit te komen. En ik heb op bescheiden schaal gepoetst, omdat ze morgen de warmtemeters komen aflezen en je dan toch een enigszins opgeruimde indruk wilt achterlaten.
Visjes gestrooid voor de reiger en muesli en gemengde zaden voor de rest van het tuinspul. Morgen zal ik mijn grote grijze vriend voorzichtig gaan voorbereiden op een leven waarin hij weer zelf zijn kostje bij elkaar moet scharrelen, want de Wark begint alweer aardig te stromen. Ik heb vierentachtig keer 'nee, mag niet!' geroepen tegen een van de katten.
De watervoorraad aangevuld en zuurkool met grilworstjes gegeten.
Niks vermeldenswaard dus. Terwijl het toch best een drukke dag was, al met al.

Je blijft toch Hollander...

De mevrouw die voor me bij de kassa stond, hoefde geen zegeltjes. "Wann ech glieft," zei de cassière, en ze schoof me de beide waardepunten toe. "Merci!" zei ik enthousiast tegen de mevrouw en de kassadame.
Thuis stopte ik de zegeltjes in het kleine blauwe doosje op de vensterbank, waarin al heel wat broertjes en zusjes van ze liggen te wachten. Op wat? Geen idee... Want tot nu toe is het me nog steeds niet duidelijk waarvoor ik eigenlijk aan het sparen ben. Maar ooit zal die steeds groeiende voorraad nog wel eens van pas komen.
Toch?

dinsdag 13 januari, 2009

De kraai, de reiger en de vis *)

*) Tsssss, alwéér die reiger? Ja, nu kan het nog. Morgen overmorgen binnenkort ooit gaat de Wark weer ontdooien en dan is het afgelopen met de reigerpret...

Er was eens een hongerige reiger. En er was een meelevend vogelvrouwtje dat dagelijks zorgde dat de buik van de reiger gevuld werd. Op een ochtend strooide ze zes visjes. Nadat hij het vijfde visje had opgepeuzeld, moest de reiger even uitbuiken en boeren. Een passerende kraai zag het en dacht dat hij wel een graantje visje kon meepikken.

De reiger wierp de kraai venijnige blikken toe. Maar de kraai liet zich niet intimideren. "Mót je wat?" vroeg hij aan de reiger.

De reiger zweeg, maar zijn ogen spraken boekdelen. De kraai koos eieren pinda's voor zijn geld vis en vloog de tuin van het vogelvrouwtje in. Zodat de reiger alsnog zijn laatste visje veilig kon stellen.

Zes-nul voor de reiger! :-)

Snelle start

Wekker blèh pruttel-pruttel koffiezetter gris-gris boterhammen lik boter hap hap slok hap hap slok hap hap douchen tanden poetsen wat-zal-ik-vandaag-eens-aandoen slok slok schoudertasje checken slok schoenen aan rugzak pakken slok slok koffie op jas aan en wég!
Ja hoor, deze keer heb ik wél gedacht aan mijn afspraak voor het stempeltje. Met als beloning een schitterende zonsopgang.

Uitstapje

Meestal schrijf ik hier. Maar nu schrijf ik voor één keertje daar.

maandag 12 januari, 2009

Structuur in L

Zonder structuur zou de wereld als los zand aan elkaar hangen...

Alles wat we zien heeft structuur, of het nu door de natuur

of door mensenhanden gemaakt is.

Structuur maakt de dingen zichtbaar en begrijpelijk voor ons. Dat bomen omhoog groeien, bijvoorbeeld.

En dat een platte aarde niet bestaat.

Structuur geeft ons een beeld van hoe dingen aanvoelen.

Soms verandert het werk van mensen de structuur van dingen. Bewust...

of onbedoeld.

Maar één ding blijft altijd onveranderd: zonder structuur stort het hele zooitje in elkaar.

In the meantime...

Tussen al dat wandelen door, moet er natuurlijk ook wél gewarkt... eh, gewérkt worden. Terwijl het in Nederland alweer bijna gaat zomeren, kwam de temperatuur hier niet boven de plus 0,4 graden uit. Niet genoeg om de Wark te ontdooien. Dus moet ik in elk geval vandaag nog voor mijn reiger zorgen.
Weliswaar ontdekte hij vanochtend de visjes die ik gisteren voor hem had uitgegooid, maar die bleken bij de min zeven van vannacht vastgevroren aan het ijs. En dan kun je als reiger weinig anders dan dat lekkere hapje hardnekkig bewaken tot het weer lós komt...

Het zag er naar uit dat dat nog wel even kon duren, dus besloot ik hem een nieuwe maaltijd te serveren. Natuurlijk vloog hij meteen weg toen hij me zag naderen, maar nog geen tien minuten later bleek hij de verse voorraad al gevonden te hebben. Dat ging erin als koek.

Daarna bleef hij nog lange tijd hoopvol wachten of er meer kwam. Tevergeefs, want de volgende voeding is pas weer morgenochtend. Maar hij zat er wél bijzonder decoratief bij, in zijn fraaie grijze streepjes...

Ritme in L

Ritme en herhaling. Dat vind ik, net als Sandra, een heerlijk thema.

Niet alleen in schilderijen of foto's, maar ook in het dagelijks leven. Want het ritme van het leven is vaak bepalend voor je gevoel van het moment.
Doorgaans is het ritme in L kalm en rustig. Volkomen in balans.

Maar er zijn dagen dat het wat levendiger wordt...

en soms is het ronduit intrigerend.

De winter is bij uitstek het seizoen van rust en stilte.

Van terugtrekken in de warmte en veiligheid van je eigen holletje en wachten op het nieuwe leven in de lente.

Van leven van de voorraden en hopen dat het genoeg is om de koude leegte te overbruggen.

Maar zelfs de winter kent spannende momenten...

en stelt vragen waar je eindeloos over kunt nadenken...

zondag 11 januari, 2009

Vormen in L

"Ik vind patronen en ritme enzo wel mooi," schreef Sandra. Een echt winterthema, dacht ze. En dat klopte. Het leverde zoveel materiaal op, dat ik een onderverdeling moest maken om alle (hoewel... het is nog steeds slechts een kleine selectie) foto's kwijt te kunnen.
Eerst thema: vormen.

Al is zo'n onderverdeling discutabel, want de grens tussen 'vorm' en 'structuur' is lang niet altijd scherp te trekken.

Net zo min als de grens tussen 'vorm' en 'ritme'.

Maakt niet uit - de natuur laat zich niet graag in hokjes opdelen, maar is grenzeloos als inspiratiebron. Ik gebruik graag foto's van onderweg bij het schilderen. Niet om ze na te tekenen, maar om ze te abstraheren tot iets heel nieuws. Soms hóeft dat niet eens en zorgt de natuur zélf al voor het abstraheren.

Al wandelend en fotograferend kwamen de indringende lessen van mijn verschillende schilderdocenten weer naar boven. Lessen over diagonale composties...

verticale composities...

en horizontale composities.

Lessen over zaken als balans en vlakverdeling...

en over het gebruik van restvormen om een schilderij nog spannender te maken.

Zo werd het een inspirerende wandeling. Als het in de komende maanden écht te koud wordt om te wandelen, ga ik weer lekker schilderen. Op deze manier krijg je daar vanzelf zin in!

Pink in L

Aad vond het vreemd dat niemand "zijn" thema had bedacht. Pink moest het worden, al vroeg hij zich af of ik dat in deze tijd van het jaar überhaupt zou tegenkomen.
Maar dat viel reuze mee. Sterker nog, het wémelde ervan! Zodat ik tijdens mijn wandeling ook rond dit thema een gevarieerde reeks foto's kon maken.
Een kleine selectie...

Pink bij een wegwijzer.

Pink op een bospad.

Pink ver van huis.

Pink in de winterzon.

Pink op de top van de heuvel.

Pink bij een boom.

Pink op de terugweg.

En zo had ik nog véél meer foto's kunnen maken. Want pink was overal waar ik was... ;-)

Rood in L

Sara zag wel iets in een bonte mengeling. Alle kleuren behalve groen, bruin en wit als thema voor de foto's. Maar dat zou wel heel erg veel van mijn tijd (en de batterijen van de camera) vergen, vreesde ik. Dus koos ik voor één kleur. En dat werd...

rood!
Dat bleek langs de route in ruime mate te ontdekken. Een eenzaam achtergebleven afgevallen appeltje...

fraaie besjes aan groene takken...

rode takken aan wonderbaarlijke struiken...

en opvallende blaadjes tussen al het groen.

Door mensen gemaakt rood was er ook. Soms zonder duidelijke bedoeling...

soms streng en onvriendelijk...

soms veilig en betrouwbaar.

En tot vlákbij mijn appartement bleef ik rood tegenkomen. Want ze houden hier in L wel van een kleurtje!

zaterdag 10 januari, 2009

Spanning in Luxemburg

En er was nóg een mission impossible. Want de hoogspanningsmasten die Smurf had besteld, bleken langs deze route dun gezaaid volkomen te ontbreken.
Wel zag ik een paar van deze jongens.

En dit gevaarte, dat volgens mij meer te maken heeft met televisie dan met de elektriciteitsvoorziening.

Maar ik kende de passie van Smurf al, dus had ik tijdens eerdere wandelingen een paar van zijn grote vrienden gefotografeerd.

Van dichtbij blijken ze eigenlijk best mooi te zijn.

En heel doordacht. Deze mast bijvoorbeeld gaat het hoekje om - vernuftig!

En denk maar niet dat ze allemaal hetzelfde zijn! Er zijn diverse designs in omloop.

Hoe vaker ik ze op de foto zet, hoe beter ik de voorliefde van Smurf ga begrijpen. Hoogspanningsmasten zijn... eh... spannend!

Dit kan dus ook

De nieuwe camera kan méér dan alleen maar fotograferen.
't Was even zoeken hoe ik het hier kon neerzetten, maar als het goed is kunnen jullie nu ook meeluisteren.

(Geen) CSI in L

Vol goede moed ging ik op weg. Spoorzoeken. Maar ik besefte al snel dat deze missie tot mislukken gedoemd was.
Weliswaar begon de wandeling veelbelovend, met de ontdekking dat mijn sporen van afgelopen maandag nog altijd zichtbaar waren.

Bovendien had ik me goed voorbereid en gereedschap meegenomen om het bewijsmateriaal te ondersteunen.

Maar desondanks bleven de meeste sporen ófwel onzichtbaar, ófwel vaag en onduidelijk.

Zodat er al snel allerlei verhaallijnen door elkaar begonnen te lopen.

Maar het grootste struikelblok was de tijd. Een sporenspeurtocht in combinatie met nog vier andere thema's is ondoenlijk. Want als je om de tien passen met gebruik van het gereedschap sporen wilt vastleggen, kost een wandeling van twee kilometer al bijna een dag - en er stonden er vandaag ruim tien op het programma. Bovendien moet je voor het merendeel van de sporen (holen, keutels, eetsporen aan planten en bomen) verder het bos in.
Jammer, want er wáren sporen. En interessant genoeg om nader te bestuderen.

Dus ga ik binnenkort alsnog een sporenwandeling maken. Die dan ook geheel aan het onderzoek gewijd zal zijn, niet te lang is en zich verder buiten de gebaande paden begeeft.

Eén ding werd vandaag wel duidelijk. Er wónen dieren in L. En gelukkig ook mensen die zich om ze bekommeren...

Zaagmachine

Dat die grote, dikke rooie zich gezellig over me heen drapeert zodra ik in bed ben gestapt, vind ik tot daaraan toe. Maar jémig, wat kan die kat snurken!

vrijdag 9 januari, 2009

Thematisch wandelen

Nou, dát helpt!
Driemaal sporen, eenmaal kleuren (met uitzondering van wit, bruin en groen), eenmaal patronen en ritme, eenmaal hoogspanningsmasten en eenmaal 'pink'. Dan lijkt het me helemaal duidelijk uit te draaien op een multithemawandeling volgens de Karel-Appelmethode*)...
Wat dan wél weer een heel leuke uitdaging wordt, natuurlijk!

"Ik rotzooi maar wat aan"

Maaltijdvoorziening

Voor de nieuwe gast stond tot nu toe maar weinig aantrekkelijks op het menu van restaurant Chez Pinksoup. Een beetje googlen maakte duidelijk dat ik meneer zou kunnen verblijden met visafval. Ja duh! Dat verkopen ze niet in de supermarkt. Dus koos ik voor een kilo visjes van een mij onbeperkt merk die me aardig aan de maat leken voor een reiger. En alweer dankzij google ontdekte ik dat ik te maken had met blauwe makrelen.
Eentje sneed ik in kleine stukjes, voor het geval dat ook de ijsvogel nog in de buurt was.

Gebruik makend van mijn softbalervaring, mikte ik een aardig voorraadje op het ijs.

Vervolgens zag ik de reiger de rest van de middag niet meer. Maar toen ik vanochtend uit het keukenraam keek, leken de vissen verdwenen. Toen ik naar buiten liep om dat van dichterbij te controleren, vloog de reiger nét weg. Tuurlijk lag de camera nog binnen... Maar ik concludeerde dat de maaltijd kennelijk in de goede maag verdwenen was. Dus keilde ik vast een nieuw voorraadje op de bevroren Wark.
Dat werd onmiddellijk grotendeels verorberd door ándere gasten. Tja, die hebben natuurlijk ook erge trek bij deze temperaturen, dus het was ze gegund.

Nadat de kraaien met bolle buiken vertrokken waren, strooide ik de laatste makrelen op het ijs. Om vervolgens naar de supermarkt te wandelen voor nieuwe voorraad.
Deze keer werden het sardines. Iets goedkoper en nog beter op maat voor een gemiddelde reiger. En omdat er vanochtend ook een eekhoorntje in de tuin kwam speuren naar eetbare waren, kocht ik meteen een forse zak pinda's-in-de-dop. Die heb ik aan het eind van de middag, aangevuld met wat walnoten uit eigen oogst onder "zijn" boom heb gedeponeerd.
Nog even en ik zit hier een heel bós de winter door te helpen. En dan maar hopen dat ik er komend voorjaar geen spijt van krijg - als mijn tuintje zó dichtbevolkt blijkt dat er voor mij helemaal geen plek meer over is...

Vrije vrijdag

Vrijdagochtend, tien uur. En daar zit ik dan. Gewoon thuis. Terwijl om negen uur de cursus had moeten beginnen.
Maar een brief gooide roet in het eten. Deze week hoefde ik nog niet te komen, schreef het opleidingsinstituut. Een onverwachte kink in de kabel waarvoor ze niet direct een oplossing hadden.
Drie alternatieven kreeg ik aangereikt. Wachten tot ze de zaken weer op de rails hadden, wat een paar weken kan duren. Overplaatsing naar een andere groep, met een keuze uit drie plaatsen en tijden. Of in het voorjaar gratis inschrijven voor een nieuwe cursus. Met excuses voor het gedoe.
Bestudering van de alternatieve tijden en locaties leerde me dat ik daar weinig mee opschoot. Eenmaal vanwege een uiterst gebrekkige verbinding, eenmaal omdat ik op de cursustijden andere bezigheden had en eenmaal omdat ik dan na elke cursusdag een hotel zou moeten boeken, aangezien de eerste bus pas de volgende ochtend vertrok. Over het doorhakken van de overige knopen - wacht ik tot de problemen zijn opgelost of begin ik opnieuw in het voorjaar - kan ik nog rustig even nadenken. Dat ga ik dan straks maar even doen, met een fikse mok koffie op deze onverwachte vrije dag.
Ik hád dus kunnen uitslapen. Ware het niet dat juist vanochtend om half negen de techneuten besloten de buitenkraan voor de verwarmingsinstallatie aan te leggen. En daar bleek veel boren voor nodig. Te luidruchtig om lekker bij in bed te blijven liggen.
Enfin, 't is lekker weer. Frisjes maar zonnig. En er ligt een heerlijk lange dag voor me. :-)

donderdag 8 januari, 2009

Thematisch denken

De wandelroute die voor zaterdag op het programma staat, loopt voor een flink deel langs dezelfde paden die ik maandag al volgde. En omdat het me een onnodige verdubbeling lijkt als ik daarna weer dezelfde - of sterk gelijkende - foto's neerzet, ben ik op zoek naar een thema. Zodat ik gericht kan fotograferen en jullie nieuwe plaatjes kan laten zien.
Misschien kan ik me verder verdiepen in de wildsporen? Niet alleen zoeken naar pootafdrukken, maar ook naar andere bewijzen voor de aanwezigheid van dieren. Keutels, plukjes haar of veren, braakballen.
Of anders een kleur als uitgangspunt voor de foto's? Maar welke dan? Groen, wit of bruin lijken me iets te makkelijk, hoewel dat natuurlijk ook een extra uitdaging kan zijn. Op zoek naar de eerste tekenen van nieuw leven in het voorjaar? Of juist naar de kale leegte van de winter? Vormen? Patronen? Ritme en herhaling? Offe...
Pffft, wat een mogelijkheden! Denken jullie even met me mee?

Muts (aflevering 1431)

En dan heb je alle kerstspullen weer in de dozen gedaan, de dozen dichtgeplakt en naar de berging gebracht, de laatste restjes kaars opgebrand, de kandelaars schoongekrabd en opgeborgen, de meubels weer op hun plaats geschoven...
En dan zie je na drie dagen die ene slinger die nog altijd voor het raam hangt.

woensdag 7 januari, 2009

Nieuwe gast

Hmmm... misschien moet ik morgen ook maar visjes gaan strooien...

Stuk

Zo langzamerhand kunnen we wel weddenschappen gaan afsluiten op het tijdstip dat blogrolling weer gaat werken. Als het ooit nog gaat werken... En het is nu al zo lang stil, dat je zelfs kunt wedden op het moment dat er een nieuwe update komt.
Iemand al een goed alternatief gevonden?

K-k-koud!

Toegegeven, het is pas mijn eerste winter in dit appartement. Maar ik heb de indruk dat dit toch niet elk jaar gebeurt...

Nu is de Wark niet zo diep. Maar doorgaans stroomt het water behoorlijk snel. Maar als zelfs de watervallen ermee ophouden, valt er weinig meer te stromen...

Van 't kleintje kon ik het me nog wel voorstellen. Maar zelfs de grote waterval is grotendeels bevroren...

En de komende nachten wordt het wéér rond de min tien. En overdag ook dik onder nul. Behoorlijk frisjes dus. Enne... zaterdag (zonnig, min twee) staat de volgende wandeling gepland!

dinsdag 6 januari, 2009

Sporen in de sneeuw

Kennelijk is de wandelroute die ik koos niet bijster populair. In elk geval niet in de weersomstandigheden van vandaag. Op veel plaatsen waren mijn stoere profielen de eerste in de maagdelijke sneeuw.

Wat niet wil zeggen dat ik het enige levende wezen was dat in dit gebied rondliep. Maar wat ik hád kunnen tegenkomen? Wie het weet mag het zeggen... Ree? Wild zwijn?

En wel dier heeft zulke lange nagels? Das? Egel?

Hoe dan ook, het was her en der een druk belopen route.

Maar bij het uitvogelen welke dieren hier hadden rondgewandeld, raakte ik het spoor al snel bijster.

Al zag ik gelukkig ook afdrukken die ik wél herkende. Vogels! Maar nu niet vragen wélke vogels, want daarop moet ik het antwoord echt schuldig blijven.

Helaas: op het gebied van wildsporen heb ik nog geen handig naslagwerk. Maar ik heb het gevoel dat dat er vást nog wel eens zal komen... ;-)

Sneeuwwandelen

De route was goed overdacht. Die kon variëren van zes tot veertien kilometer, afhankelijk van hoeveel bochten ik besloot af te snijden. Het werden er uiteindelijk dik acht, omdat de stevige wind en de zakkende zon de tocht behoorlijk fris maakten.
Een rondje boven de vallei. En dat begint dan natuurlijk met een fikse klim. Wel leuk: nu kon ik eindelijk eens op mezelf neerkijken. Nou ja, op mijn huis dan.

En de helling werd aanzienlijk lichter door het gevoel dat ik de zon tegemoet klom.

Het dunne sneeuwlaagje zorgde voor fraaie grafische patronen...

voor verkleumde vogels...

en voor prachtige composities in bruin en wit.

Maar de wandeling leverde vooral prachtige vergezichten op.

En zolang je het einddoel in het vizier houdt, ben je altijd vóór het donker thuis.

Het ís hier al prachtig, maar met zo'n witte deken wordt het land nóg mooier.

Het was dan ook, ondanks de wind en de ijzige vrieslucht, puur genieten onderweg.

Maar aan alle mooie dingen komt een eind. Ook aan zo'n heerlijke, zonovergoten winterwandeling...

Volle bak

De vogeltjes eten alsof hun leven ervan afhangt. En feitelijk doet 't dat natuurlijk ook...

maandag 5 januari, 2009

Niet geschoten is altijd mis

Elke dag rond half zes komt Födsel voor alle zekerheid even vragen of het toch niet heel misschien alweer zondag is...

Sfeervol

Okee, vier centimeter is het niet geworden. Maar ook zo´n dun laagje poedersuiker levert prachtige plaatjes op.

Omdat ik niet wilde achterblijven bij de autochtone Luxemburgers, heb ik vanmiddag netjes mijn eigen straatje schoongeveegd. En daar ben ik dan niet kinderachtig in: ik heb meteen dat van de bovenburen meegenomen... ;-)

zondag 4 januari, 2009

Eureka

Geheel toevallig ontdekte ik het ideale procedé voor de vervaardiging van de ideale ijshockeypuck. Snel, simpel en goedkoop.
Men neme een enigszins platgeslagen gehaktbal en plaatst die nét iets te lang in de magnetron...

Geloof me, daarbij is een gebitsbeschermer echt geen overbodige luxe!

De zondag voor de sneeuw

Het is een zondag zoals zondagen horen te zijn.
De katten slapen of soezelen. In een warme kamer tuig ik de kerstboom af. Niet dat ik 'm in elkaar sla - al zou je het feit dat ik hem straks in drie stukken in een doos ga proppen best mishandeling kunnen noemen. De ballen wikkel ik zorgvuldig in keukenpapier. Lekker op m'n gemak, want haast is nergens voor nodig. Morgenochtend gaan de dozen weer voor een jaar-min-drie-weken de berging in. De meeste kaarsen en kandelaars verdwijnen in de la. Alleen de drie voor het grote raam mogen blijven. Nou vooruit, ook eentje op de tafel. En een op het dressoir. En die voor Pieter, natuurlijk.
Koken hoeft niet, want de spruitjes waren ruim genoeg voor een heel weekend. Af en toe een verse voorraad koffie, meer heeft een mens op zondag niet nodig.
En dat de vogeltjes (havervlokken, muësli en geraspte kaas) beter hebben ontbeten dan ik (twee scholierenkoeken), is helemaal mijn eigen schuld. Of liever gezegd, mijn eigen luiheid.
Een zalige zondag. En een zondag vol verwachting. Want morgen... morgen komt de sneeuw!

zaterdag 3 januari, 2009

Wakker worden!

Na enige aarzeling - Dr. Dolittle 3 leek aantrekkelijk, maar zou Duits ingebekt ongetwijfeld aan charme verliezen - besloot ik de tv op Titanic te zetten.
Goeie keus. Nu kan ik tenminste weer een titel toevoegen aan mijn lijstje "films waarbij ik in slaap viel"...

Maar de behaaglijke warmte in huis lijkt me in dit geval een aanvaardbaar excuus...

Uitdijen

Om vijf uur vanmiddag bereikte de temperatuur voor het eerst sinds oudejaar de twintig graden.
Reden voor champagne. Maar als verstokt geheelonthouder (nee, geen principekwestie: ik vind 't gewoon niet lékker) besloot ik het heugelijke feit te vieren met spruitjes en een gehaktbal. Degelijke kost waar de afgelopen dagen alle reden voor was, maar het kwam niet zo van koken. Te koud in de keuken.
Tijdens de verwarmingsproblemen besloeg mijn wereldje één vierkante meter. Alleen bij het kleine kacheltje was het redelijk warm. Nu begint het territorium zich geleidelijk weer uit te breiden. Een toiletbezoek voelt niet langer als een poolexpeditie. En koken wordt weer fun.
Morgen verdwijnt de kerstzooi in de dozen. Dan is eindelijk het hele huis weer van mij.

Ik heb alleen een kaarsje...

Terwijl ik druk ben met temperaturen die iets lager zijn dan gewenst, wacht zij nog steeds... Op antwoorden, op uitsluitsel, op zekerheid, op rust. Soms berustend, soms radeloos. Maar altijd vanuit het diepst van haar hart.
Heel weblogland leeft mee. Overal staan berichtjes over Pieter. Mede-webloggers, collega's, vrienden en volslagen onbekenden schrijven hun machteloze woorden van steun, hoop en vrees. In het besef dat het niet helpt, maar misschien kleine lichtpuntjes in de duisternis oplevert.
Ik heb alleen een kaarsje. En wat er ook gebeurt, dat blijft branden. Voor Pieter. En voor Joos.

vrijdag 2 januari, 2009

Dooie mus?

Het was 13,5 graden in huis toen ik de verwarmingsinstallatie weer inschakelde. Dan duurt het even voor hij op temperatuur is en de kamers weer daadwerkelijk gaat verwarmen. Rond vijf uur was het zo ver: heel voorzichtig veranderden de radiatoren van ijskoud in lauwwarm.
Nu is het tien uur. De radiatoren zijn nog steeds lauwwarm. De temperatuur in de kamer is 17 graden.
"Iets" zegt me dat de verwarmingsperikelen nog niet helemaal over zijn...

Joepie!

Het tjilpen van vogeltjes, het spinnen van katten, het knisperen van sneeuw onder je voeten, het pruttelen van de koffiezetter...
En toch is er na deze twee dagen geen mooier geluid denkbaar dan het aanslaan van een verwarmingsinstallatie!

Vicieuze cirkel

Het toilet ligt aan de zijkant van het appartement. Tegen de buitenmuur. Zo zonder verwarming is de temperatuur daar nauwelijks hoger dan in de tuin. Geen pretje dus om daar nu een bezoekje af te leggen.
Maar ja, de fysieke processen laten zich niet stoppen. When you got to go, you got to go. Even op je tanden bijten en je ding doen.
Alleen: die kou op je blaas leidt al snel tot nieuwe aandrang. Dan is het weer op je tanden bijten, weer kou op de blaas en weer nieuwe aandrang...
Waar blijft de nieuwe stookolie?!?

donderdag 1 januari, 2009

Zo heerlijk rustig

Zo kan het dus ook.
Ik weet niet wanneer hier de vuurwerkverkoop begonnen is, maar in de dagen voorafgaand aan oudejaar heb ik welgeteld drie bescheiden knalletjes gehoord. Alle drie veroorzaakt door twee jochies van een jaar of tien. Die hun illegale praktijken uitoefenden in een doodlopend straatje en vervolgens giechelend wegrenden. Het waren bovendien weinig indrukwekkende knallen. Geen rotjes; eerder een vriendelijk knalpotje.
Het echte spetteren begon pas om klokslag middernacht. Louter siervuurwerk: fraaigekleurde pijlen en sterren die met zachte plofjes het luchtruim kozen. Prachtig om te zien en zonder schade aan de oren. Van miljoenklappers hebben ze hier nog nooit gehoord, geloof ik. Zelfs de katten deerde het niet. Bangebroek Meisje zat minutenlang geboeid voor de schuifdeur naar het bonte, bewegende schouwspel te kijken.
En om kwart over twaalf was alles weer stil en donker.
Gedisciplineerd volkje, die Luxemburgers. Althans, wat vuurwerk betreft. Qua drank is het een heel ander verhaal. Geef ze een feestnacht en zij nemen meteen de hele dág. Tijdens het boodschappen doen, tussen half twee en half drie gisterenmiddag, zag ik diverse mensen die al volkomen balletje waren en hun roer onmogelijk nog recht konden houden.
Het zij ze vergeven. Want zo'n beschaafde oudejaarsnacht maakt al het andere méér dan goed.

Stamgast

Is het diner al geserveerd?

IJzig

Toen ik vanochtend opstond, was het twaalf graden in huis. Een fris begin van het nieuwe jaar. Een bliksembezoekje aan de badkamer gaf me het gevoel dat ik toch weer had meegedaan aan de nieuwjaarsduik.
Eén klein elektrisch kacheltje heeft vrij veel tijd nodig om een grote ruimte te verwarmen. Maar een mens raakt opvallend snel gewend aan nieuwe omstandigheden. Het is nu zeventien graden en ik vind het al best behaaglijk. Al zal ik blij zijn als morgen ook de verwarming eindelijk aan 2009 zal beginnen.
De twee grootste schatten die ik vandaag koester, zijn het kleine kacheltje en mijn supersize donzen dekbed dat fantastisch getimed in mijn schoot werd geworpen. Wat een luxe in deze barre tijden!