Pinksoup met sliertjes

woensdag 31 december, 2008

Minifrietjes

Ook een mens alleen wil met oud en nieuw best iets extra's. En ik had voor vanavond mijn zinnen gezet op lekkere hapjes uit de friteuse. Dus zocht ik gisteren in de schappen allerlei smakelijks uit - gemarineerde vleesjes, kippenvleugeltjes, miniworstjes en aardappelbokjes. Plus een gezonde salade met veel groente en tonijn.
Vandaag sloeg de twijfel toe. Niet vanwege de selectie, maar omdat ik mijn oude, afgeleefde friteuse niet meer helemaal vertrouwde. Dilemma. Want ik had nog steeds heel veel zin in alles wat ik bij elkaar had gesprokkeld.
Er zat niks anders op. En zo kocht ik bij al die kleine hapjes een toepasselijke minifriteuse (in de winkel die toevallig van mijn huisbaas is). Een heel bescheiden eenpersoonsexemplaar dat - wat een uitvinding! - ook dienst kan doen fondueset. En met het allerschattigste frituurmandje dat ik ooit heb gezien. :-)

Frisjes

Rond kwart over twaalf zag ik de huisbaas zijn auto parkeren. Vervolgens hoorde ik hem in de kelder verdwijnen. Voor hij weer instapte, wenkte hij me naar de voordeur.
"De stookolie is op," vertelde hij. "Ik heb de verwarming nu uitgeschakeld. Vanmiddag wordt het systeem gevuld, wil je het daarna weer aanzetten?"
Volgende maand wordt alles anders, beloofde hij. Dan komt er een buitenschakelaar, zodat de brandstofleverancier de verwarming zélf uit en aan kan zetten bij het vullen. Nu is het nog even behelpen. En vooral: wachten op de nieuwe stookolie. Want tot die tijd wordt het alleen maar kouder in huis. Nu is het krap negentien graden. Nog nét te doen. Maar best kans dat de stookolie pas tegen vieren wordt gebracht...
Ik ga maar even boodschappen doen. Lekker opwarmen in de supermarkt!

Update 15.30 en 17 graden: Helaas, de stookolie komt pas vrijdag. Over een uur zet de huisbaas de verwarming weer aan op de allerlaagste verbruiksstand. En dan maar duimen dat er nog genoeg in zit...
Update 16.45: Zojuist kwam de huisbaas de verwarming weer aanzetten. En hij had een klein elektrisch "leen"kacheltje bij zich voor het geval dat de stookolie vóór vrijdag opraakt. Toch sympathiek!
Update 19.00: Na het inschakelen bleef de verwarming ijs- en ijskoud. Dus bij 16,5 graden heb ik het kacheltje maar in gebruik genomen.
Update 22.00: Kacheltje doet z'n werk. Kamertemperatuur is nu 19,5, rond de luie stoel een graadje warmer. Zo halen we de vrijdag wel!

dinsdag 30 december, 2008

Louter vragen

Al tien dagen is Pieter spoorloos. Tien dagen vol onzekerheid voor zijn moeder, zijn familie en vrienden. Hoe kan iemand zomaar in het niets oplossen? In het laatste telefoontje naar een vriend meldde hij dat hij naar zijn kamer ging. Maar daar is hij nooit aangekomen. Ergens onderweg moet iets gebeurd zijn. Wat? Hoe? Niemand die het weet.
Twee keer dreggen in de Bossche wateren heeft niets opgeleverd. Dat betekent opluchting, want het geeft niet het definitieve antwoord dat niemand wil horen. Maar het betekent ook het voortduren van de onzekerheid, het herhalen van al die vragen.
Voor Pieters moeder is het weblog haar uitlaatklep. Daar kan ze uiting geven aan haar hoop en wanhoop, haar doemdenken en vastklampen. En in de reacties vindt ze de steun die ze in deze donkere, bizarre dagen zo nodig heeft.
En steun kan iemand nooit genoeg krijgen...

Lekker laat

Vinden jullie ook dat het nu al opvallend veel langer licht is? Of lijkt dat alleen maar zo door al die zonnige dagen?

maandag 29 december, 2008

Muts met mazzel

Woensdagavond besefte ik tot mijn grote schrik dat ik een dag eerder mijn stempeltje had moeten halen op het arbeidsbureau. Stomweg vergeten. Te veel bezig met de naderende kerstdagen. Uit m'n ritme gehaald door al die rare zondagen die ineens midden in de week vallen. Totaal niet aan gedacht.
En dan duurt het vier lange, onrustige dagen voor je iets kunt ondernemen. Misschien zelfs langer, want veel officiële instanties zijn deze week gesloten. Maar een telefoontje vanochtend leerde me dat het arbeidsbureau open was.
Dus snelde ik (nou ja, het snellen liet ik aan de bus over) direct naar de buurgemeente om de zaak recht te zetten. Onderweg bedacht ik wat ik kon zeggen. Een smoes verzinnen? Ik zou niet weten wát... Wat kon een aanvaardbare reden zijn voor zo'n verzuim? Met 'ziek' hoefde ik niet aan te komen, want dan wordt een briefje van de arts verwacht. En bovendien: eerlijk duurt het langst, nietwaar? Okee, in theorie kón mijn uitkering worden stopgezet, maar ik ging ervan uit dat je het dan aanzienlijk bonter moet maken dan het missen van één stempeldatum. Een week korting leek me waarschijnlijker. Als ik mazzel had misschien alleen de twee werkdagen die ik in overtreding was geweest.
"Ik heb de afspraak gemist," begon ik in mijn beste Duits - mijn Luxemburgs is nog bij lange na niet toereikend voor zulke complexe situaties.
"Geen probleem," zei mijn ambtenaar. En hij zette een stempeltje en een paraaf. Over twee weken mag ik nieuwe komen halen.
En dan níet vergeten, natuurlijk!

zondag 28 december, 2008

Zondagse monologen

- Ooooow, wat lig jij lekker op zondag! Of op bed. Of allebei, net wat je wilt.
- Laat dat! Je hebt helemaal niks te zoeken in dat kastje!
- Maar je hoeft toch niet steeds dat kussentje op de grond te gooien?
- Je staart hangt in beeld!
- Mag ik een heel klein stukje voor mijn voeten?
- Ja, het is zondag. Maar het is nog lang geen etenstijd.
- Hela! Dit is een breiwerkje, geen kattenspeeltje!
- O, je dacht dat ik de voordeur wel even zou opendoen? Echt niet!
- Tuurlijk wil ik wel even op je buik kriebelen.
- Wow, hij beweegt!
- Sorry dames, ik moet echt even het bed verschonen.
- Nee, dit is ménseneten. Jullie hebben al gehad.
- Heeft iemand Meisje gezien? O, dáár ben je!
- Kun je 't een beetje uithouden, luilak?
- Rustig maar, da's de bovenbuurman. Vandaag komen er geen enge mensen op bezoek.
- Hebben jullie nú al die nieuwe balletjes onder de boekenkast gewurmd?
- Je weet heel goed dat katten niet op het aanrecht mogen!
- Ja, je bent lief. Maar dat had ik toch al gezegd?

zaterdag 27 december, 2008

Verwenpartij

Ze waren er weer. Hetzelfde koppel dat me in oktober al overdonderde met de camera. En ook nu kwamen ze niet met lege handen, maar met een voorraad spullen waar een mens verlegen van wordt.
Een stoel mét voetenbank, een heerlijk supersize dekbed en, zomaar als aardigheidje, twee balen kattenbakgrit én dieetvoer. "Dat scheelt weer sjouwen," vonden ze. Bovendien ontdekte ik na hun vertrek nog een superdeluxe verwenpakket, vol chocolade heerlijkheden, salmiakballen en ovenverse eierkoeken.
Nu genieten zij van een weekendje in de Eiffel en ik van m'n nieuwe aanwinsten. Fantastisch toch?

Alleen de stoel heb ik nog niet kunnen uitproberen. Nadat ik mijn sinterklazen-in-cognito had uitgezwaaid, bleek die al te zijn geclaimd door een van de huisgenoten.
En zo te zien gaat het nog wel even duren voor ik aan de beurt ben...

vrijdag 26 december, 2008

Vermist

We horen of lezen wekelijks zulke berichtjes. Verdwenen na het stappen. Vrienden uit het oog verloren en nooit meer gezien. We lezen ze en gaan weer over tot de orde van de dag.
Maar het wordt anders als het dichtbij komt. Als je de wanhoop, de frustratie en de angst van een vriendin hoort. Want deze keer is het niet 'zomaar' een knul die spoorloos is, maar haar zoon. Haar bloedeigen kind, van wie na zaterdagnacht niets meer is vernomen.
De kans is klein - geen idee hoeveel van mijn lezers in de buurt van Den Bosch wonen - maar je kunt nooit weten. Mocht je Pieter de laatste dagen ergens hebben gezien, laat dan van je horen.
Er wordt op hem gewacht, hij wordt gemist...

donderdag 25 december, 2008

Eenvoudige maar feestelijke maaltijd

Vijf gangen? Pffft... da's niks! Ik zit inmiddels al op negen tien elf...

Uitzicht op het nieuwe jaar

Geen opwekkende kerstboodschap voor jongste zus, helaas.
De infectie in haar oog is vrijwel genezen. Maar het litteken is groot en dik. Te dik om licht door te laten. Haar zicht zal pas verbeteren na een hoornvliestransplantie. Zoals ook haar gezonde oog pas weer zal functioneren na zo'n ingreep. Tot die tijd zal ze zich grotendeels op de tast moeten redden in een heel klein wereldje.
Eerst moeten alle bacteriën weg zijn. Hopelijk is het volgende maand zo ver. Dan kan ze op de wachtlijst voor een transplantatie. En dan is het wachten op een hoornvlies. Dat kan een maand duren. Of een jaar.
Het feest van licht zal dus volledig aan haar voorbij gaan. Al slaat ze zich er dapper doorheen en zal ze morgen gewoon aanschuiven voor het kerstdiner bij de kleine grijze.
Met in haar hart de hoop dat 2009 haar weer licht en kleur zal brengen.

woensdag 24 december, 2008

Belofte voor 2009

De kortste dag is nét voorbij en daar zijn ze! De eerste sneeuwklokjes kondigen zich aan... :-)

dinsdag 23 december, 2008

Groeiboeken

Het blijft mij een raadsel hoe het mogelijk is dat ik álle boekenkasten-met-inhoud heb meegenomen uit A en dat ik, nadat ik in E de kasten weer heb gevuld, tweeëneenhalve verhuisdoos met boeken overhoud...

maandag 22 december, 2008

In de war

Eén nadeel hebben die feestdagen. Ik heb geen flauw benul wannéér deze week wélk afval wordt opgehaald. Moet ik vanavond de petflessen buiten zetten? En komen ze nu woensdag voor het reguliere afval dat in normale weken op donderdag wordt ingezameld? Of moet ik alles - gezellig! - bewaren tot volgende week?
Enfin, in het ergste geval kan ik altijd nog de sac bleu pontificaal in de kamer zetten en er lichtjes in hangen. Valt helemaal niet op, denk ik... ;-)

zondag 21 december, 2008

Actie

't Is zondag.
En terwijl ik geniet van het kaarslicht en de muziek - ik ben een sentimentele muts, dus de kerstmedleys draaien continu - slapen de katten.
Ze slapen op bed. Slapen in de vensterbank. Slapen op de televisie. Of, als ze de kans krijgen, in mijn luie stoel.
Tót ik het zondagse hapje ga voorbereiden. Binnen twee seconden nadat ik de schoteltjes tevoorschijn heb gehaald, staan er vier uiterst wakkere katten in de keuken. Alsof ze anders nóóit te eten krijgen...

Nu is de rust weergekeerd. Ik luister weer naar m'n cd's. En de katten slapen. Want die moeten serieus uitbuiken.

Voor wie het niet kent: zo ziet dat er dus uit, uitbuiken...

Nú!

Zondag, 21 december, 13.04...
't Is winter!

zaterdag 20 december, 2008

Een zee van licht

39, 40, 41...
Tweeënveertig kaarsen. Daar moet ik de kerst mee door kunnen komen.

En dan heb ik nog een hele la vol voor tweede kerstdag...

vrijdag 19 december, 2008

Behekst

Mijn mobiele telefoon heeft al wekenlang kuren. En die worden steeds merkwaardiger.
Het begon ermee dat ik op de meest onverwachte momenten meldingen kreeg van een gemiste oproep. En dat niet beantwoorde telefoontje zou dan al drie of vier dagen eerder moeten zijn binnengekomen. Vrijwel onmogelijk, omdat de mobiel altijd aanstaat en ook bijna voortdurend in mijn nabijheid vertoeft. Bovendien is zo'n melding vier dagen later wel érg mosterd na de maaltijd, lijkt me.
Afgelopen weekend begon het apparaat opeens te jammeren dat hij geen simcard had. Maar die bleek bij controle gewoon op z'n plaats te zitten. En als ik de telefoon even uit en weer aanzette, verdween de melding en leek hij de kaart weer te herkennen.
Maar wat ie me gisteren flikte...
Mobieltje rinkelde. Ik meldde me keurig met mijn naam. "Wie bent u?" vroeg een verbaasde en mij volkomen onbekende jongeman. Ik herhaalde mijn naam. "Maar hoe ken je mijn broer?" vroeg mijn gesprekspartner. Ik kénde zijn broer niet, en dat vertelde ik ook. "Maar je belt mij van het nummer van mijn broer!" reageerde de knaap. "Nee hoor, jij belde mij," zei ik. Dat ontkende hij net zo hardnekkig als ik ontkende dat ík gebeld zou hebben. Uiteindelijk hingen we maar op, in totale verwarring over de vraag hóe dit door niemand gewenste gesprek tot stand kon zijn gekomen.

Ik geloof dat ik maar eens naar een nieuw mobieltje moet uitkijken...

donderdag 18 december, 2008

Slim, maar net niet slim genoeg

Als ik vanuit mijn luie stoel Meisje stilletjes op het bureau zie springen en met een half oog volg hoe ze zoekend rond de laptop snuffelt, weet ik precies wíe van het kwartet tijdens mijn afwezigheid het zakje chips heeft opengepeuterd en half leeggeroofd...

Beter dan een goede buur

Maar gelukkig was er nóg een spreekwoord. Over tijden van nood en echte vrienden. Na mijn stupiditeit van vanmiddag, kwamen van alle kanten hartverwarmende reacties. En aanbiedingen. Zodat een prettig kerstfeest nu al gegarandeerd is, zélfs als de bank en/of de huisbaas trager reageren dan verhoopt. Fantastisch!
Hoewel ik mezelf nog steeds voor m'n kop kan slaan vanwege zo'n stomme vergissing, zal dat gevoel ongetwijfeld snel verdwijnen. Dankzij het warme bad waarin ik direct daarna kon wegzakken...
:-)

Oen!

Mijn reisje naar Nederland viel op een wat onhandig moment. Want halverwege de maand moeten er altijd wat betalingen de deur uit. Die moest ik vandaag, een paar dagen te laat, dus snel nog even regelen.
Iets te snel, ontdekte ik tot m'n schrik. Want nadat ik alle opdrachten elektronisch naar de bank had gestuurd, controleerde ik mijn saldo en zag ik dat daar nauwelijks iets van over was.
Ik liep de opdrachten nog eens na. En zag dat ik mijn huisbaas wel héél riant had betaald. Duizend euro te veel, om precies te zijn. Waarmee ik m'n hele huishoudgeld voor december er in één moment van onoplettendheid doorheen had gejaagd.
Was er niet een spreekwoord over 'haastige spoed' of zo?
Hmm. Eens kijken waar ik me voor het kerstmaal kan laten uitnodigen... ;-)

woensdag 17 december, 2008

Met horten en stoten

Het halve uur dat ik maandag won, mocht ik vandaag driedubbel inleveren. Bovendien moest ik achtentachtig keer overstapppen. Nou ja, vijf keer - en dat vond ik al meer dan genoeg.
Deze keer lag het niet aan de dienstregeling. Maar aan een 'botsing met een persoon' (eufemisme voor een springer) bij 's Hertogenbosch. En ja, dan houdt álles op, natuurlijk.
Gelukkig zijn onze spoorwegen dan flexibel genoeg - zij het na lang argumenteren - om voor hun Belgische collega's officieel te noteren dat ik voor deze ene keer via een andere route mag reizen. Als is het mij een raadsel waarom ze dat in het Duits doen...

Enfin, ik ben weer thuis. Alleen een beetje later dan gepland.

dinsdag 16 december, 2008

Slopen en herstellen

"De kleine grijze zal wel blij zijn met m'n bezoek," dacht ik gisterenavond. Want net nadat ik mijn maaltijd in de magnetron had gezet, zei het apparaat PLOF. En wat ik vervolgens ook deed, hij weigerde verder te magnetroneren eh... microgolven... nou ja, wat magnetrons geacht worden te doen.
"Ik zal wel eens kijken naar een nieuwe," zei Ma Soup. Maar ik zag het haar nog niet zo snel doen met haar rollator en het openbaar vervoer. Dus stapte ik vandaag na het interview en mijn eigen boodschappen ook nog maar even bij de witgoedhandelaar naar binnen. Want de kleine grijze en haar fysieke beperkingen kennende, voorzag ik dat ze maandenlang zou leven op (koud) water en brood. En dat vond ik geen goed idee.
"Kijk," zei ik, terwijl ik de doos openmaakte, "een nieuwe." Ze was razend enthousiast. Terwijl ik toch echt het eenvoudigste model heb uitgezocht - tig digitale kookprogramma's zijn aan de kleine grijze niet besteed, die heeft meer aan begrijpelijke draaiknoppen waarmee ze de warmte en de tijd kan instellen. En hoe meer de nieuwe magnetron op de oude lijkt, hoe makkelijker het voor haar is. Dus feitelijk is er maar weinig veranderd in de keuken. Maar als ik de kleine grijze mag geloven, heeft ze sinds vanmiddag de aller-allermooiste magnetron die er bestaat.

maandag 15 december, 2008

De wonderen van het reizen per trein

Met 25 minuten vertraging uit E. vertrekken en dan toch een half uur vroeger dan gepland aankomen in A... :-)

Lang leve de nieuwe dienstregeling!

zondag 14 december, 2008

Luxeprobleem

Vol enthousiasme begon ik vanochtend aan de kerstkaarten. Want het is kort dag, en het feit dat ik "even" op en neer naar Nederland moet om iemand te interviewen voor het Fanlog maakt de dag nóg korter. En natuurlijk heb ik dit jaar weer een behoorlijk tijdrovend ontwerp gemaakt.
Ik werkte dan ook koortsachtig door. Nog even dít en nog even dát. Terwijl ik wist dat ik kattenbakgrit en eten moest halen. Maar ophouden is moeilijk als je bezig bent met een leuke klus die bovendien áf moet. Gelukkig was het koopzondag. Ik gokte erop dat ook de supermarkten tot zes uur open waren.
Fout gegokt, dus. Ik stond voor een dichte deur. Het kattenbakgrit kan morgenochtend ook nog, maar mooi dat ik niks te eten had.
Dat werd dus grabbelen in de keukenkastjes naar wat ik nog in huis had. Zodat het avondmaal ontaardde in een soort lopend buffet, zoals ik dat voor oudejaar gepland had. Toastjes met paté, toastjes met tonijn, kaasblokjes, stukjes worst en hardgekookte eieren.
Lekker hoor, zo'n onverwachte zondagse decadentie!

Zo, en nu gauw verder aan de kerstkaarten!

zaterdag 13 december, 2008

Licht en donker

Rond vier uur begint het al te schemeren en vroeg in de avond bereikt de buitentemperatuur het nulpunt. De dagen knisperen, mijn adem vormt witte wolkjes in de lucht. Als reactie heb ik nóg een paar kandelaars en nóg meer kaarsen gekocht, in de meest exotische geuren. Het huis knippert en glimt me al van verre tegemoet en de kerstboom trekt alle aandacht naar zich toe.
Héérlijk, die koude, korte dagen van december!

vrijdag 12 december, 2008

Kat in 't bakkie

Toen ik terugkwam van cursus, leek het kwartet plotsklaps gehalveerd.
Dinky was snel gevonden. Die heeft, behalve het bed, maar twee alternatieve slaapplekken en dat is te overzien.
Maar Födsel is een heel ander verhaal. Die ontdekt nog elke dag nieuwe slaapmogelijkheden. En laat zich bovendien maar al te graag insluiten, op het toilet of in een kast. Lekker rústig, schijnt hij te denken, dan kan ik tenminste even ongestoord slapen. Waarbij hij oostindisch doof is voor mijn roepen.
Het was dan ook even zoeken. Maar uiteindelijk heb ik hem gevonden. In slaap gevallen in de badkamer. Kan iederéén overkomen, toch?

donderdag 11 december, 2008

Weerprofeet

Da's handig! Zelfs met de rolluiken naar beneden kan ik vanaf mijn computerplek live zien wanneer het begint te sneeuwen. Want naast de laptop prijkt sinds Sinterklaasavond een uitgebreid weerstation dat binnen en buiten alles perfect registreert én voorspelt. En tot nu toe heeft ie het steeds bij het rechte eind gehad.
Gááf speelgoed!

woensdag 10 december, 2008

Overdaad kan soms geen kwaad

Zo. Die staat.

En zelfs als de weergoden het laten afweten, heb ik tóch nog een beetje een witte kerst.

dinsdag 9 december, 2008

't Is groen en het loopt los

Nou ja! Ben je drie dagen weg en dan blijken er na thuiskomst ineens weer nieuwe tuingasten gearriveerd te zijn. Niet één, niet twéé, maar een hele horde. Groenlingen.

Grappig: zet er een roodborst naast en je bent vanzelf al helemaal in kerstsfeer. :-)
Het gaat weer sneeuwen, dus het hele spul krijgt morgen weer extra veel te eten. En dan maar hopen dat ook dit dagelijkse bezoekers zullen worden.

maandag 8 december, 2008

Hierblijven!

Zo, we zijn weer thuis!
En sommige huisgenoten vinden dat dat voorlopig maar zo moet blijven....

zondag 7 december, 2008

Oneigenlijk gebruik

"Ik begrijp alleen niet waarom ze het een mezenbol noemen," zei de kleine grijze terwijl we het lege netje vervingen door een versgevuld exemplaar.
Even later werd de reden van haar vraag duidelijk. Haar dagelijkse etensgasten zijn twee spreeuwen en een halsbandparkiet...

zaterdag 6 december, 2008

Niks nieuws onder de zon

En zoals elk jaar, moesten we na afloop van het voorlezen van de gedichten en het uitpakken van de pakjes nog een kwartiertje zoeken naar dat ene cadeautje dat de kleine grijze sinterklaas was vergeten in te pakken... ;-)

vrijdag 5 december, 2008

Goed begin

In Maastricht had ik een half uur tijd om over te stappen. Ruim genoeg om even bij de Bruna naar binnen te stappen voor de Vrij Nederland en nog wat aanvullend leesvoer.
Dat leverde een leuke verrassing op. Ik was nog geen tien minuten op Nederlandse bodem, en ik had m'n eerste Nijntje al te pakken! :-)

donderdag 4 december, 2008

Prestatie

Zohee. Een gehele pizza alzace (drie worstjes en een stuk of vijf lappen gerookt spek) wegwerken en daarna een kwartier met Födsel heen en weer door de gang draven in het kader van de gewichtsbeheersing (de zijne, niet de mijne)... Daar zouden ze een diploma voor moeten uitreiken!

Het wassende water

Tijdens het eerste gesprek met de overbuurvrouw, vertelde ik hoe ik genoot van het voortdurende geluid van de waterval naast mijn huis. "Wacht maar tot het hoog water wordt," waarschuwde ze me toen.
Zo langzamerhand begin ik te begrijpen wat ze bedoelt. Het ruisen is al veranderd in klateren. En als volgend voorjaar de sneeuw begint te smelten, zal het ongetwijfeld een oorverdovend donderen worden.
In dit rivierenrijke gebied zie je overal het waterpeil met de dag stijgen. Van de zomer fotografeerde ik de Sûre even buiten E.

Vandaag ben ik teruggegaan naar dezelfde plek. Nu ziet het er daar zo uit.

En als je de andere kant opkijkt, zie je nog meer verschil tussen dit

en dit.

Veel bomen staan al met hun voeten in het water. Sommige zelfs al tot hun knieën. En voorlopig blijft de neerslag vallen.
Dus ik hoop maar dat ik alles droog aantref als ik terug ben van het sinterklaas vieren in A. En in het ergste geval hoop ik dat de katten kunnen zwemmen...

woensdag 3 december, 2008

Omweg

Regelmatig neem ik de bus naar D, die ook langs het winkelcentrum buiten de stad rijdt. Makkelijk zat: alle bussen naar D. vertrekken op vrijwel hetzelfde moment uit E., dus ik hoef er maar eentje te kiezen en in te stappen.
Toch lukte het me vandaag om in de verkeerde bus plaats te nemen.
Dat merkte ik pas toen hij bij de rotonde onverwacht een geheel andere afslag nam dan ik gewend was.
Terwijl langzaam tot me doordrong dat ik actie moest ondernemen, passeerde de bus een halte. Dat betekende dat de opeens noodzakelijk geworden wandeling met nog een paar honderd meter werd verlengd.
Het voordeel van L in zulke situaties is dat je altijd kunt zien waar je vandaan kwam of waar je naartoe wilt. Overzichtelijk landje. Ik hoefde me alleen maar te oriënteren op de snelweg. Zolang ik ervoor zorgde dat ik die min of meer volgde, zou ik vanzelf bij het winkelcentrum komen. En dat gebeurde ook - drie kwartier en twee miezerbuien later.
Zou het me tijdens "de dip" overkomen zijn, dan had ik ongetwijfeld de rest van de dag zitten balen van m'n pech stommiteit. Nu liep ik opgewekt door de miezer en langs de besneeuwde hellingen lekker rozig te worden. En kwam ik moe maar voldaan thuis. De katten hebben weer een flinke voorraad dieetvoer - en ik heb het vandaag niet nodig, want ik heb genoeg calorieën verbruikt om mijn bord extra vol te scheppen.
Het enige wat nog ontbreekt, is een knappend haardvuur. Maar dat denk ik er wel bij. :-)

Vreemde eend

Hoewel ik tegenwoordig de vogelnamen zomaar uit mijn mouw schud, kende ik voorheen - als rechtgeaarde Amsterdamse - alleen maar sijssies en drijfsijssies.
En gelukkig is ook die laatste soort vertegenwoordigd onder de dagelijkse tuingasten. :-) Dit waterhoentje komt elke dag langs om een graantje mee te pikken.

dinsdag 2 december, 2008

Downs and ups

Vier dagen van lamlendigheid waren het.
Geen zin om op te staan en dus maar een uurtje - of twee - langer blijven liggen. Geen zin in wat dan ook. Af en toe iets makkelijks naar binnen werken omdat een mens nu eenmaal moet eten. Noodgedwongen boodschappen doen, zonder te genieten van de feestlichtjes in het centrum.
Ziek? Nee, dat niet. Alleen maar blèh. Uitgeblust. Lui. Futloos. Terwijl ik helemaal niet zo van de stemmingen ben. En al helemaal niet van de sómbere stemmingen. Maar kennelijk ontkomt niemand aan een dipje op z'n tijd.
Vanochtend sprong ik, na vijf uur slaap, fluitend uit m'n bed. Nou ja, figuurlijk dan - ik ga op de vroege ochtend niet het viertal de stuipen op hun kattenlijfjes jagen. Genoot weer ouderwets van de vogels (de vinken zijn ook weer terug). Haalde vol voorpret de kerstboom uit de berging. (Nee, optuigen heb ik nog niet gedaan; dat gebeurt traditiegetrouw pas ná Sinterklaas.) Schoonde rigoureus de laptop op (elke aardige vogelfoto zit nu eenmaal vast aan minimaal tien mislukte). En deed boodschappen in een fikse hagelbui - heerlijk!
Hèhè! Ik ben weer normáál! *)

*) Voor zover daar in mijn geval sprake van kan zijn dan

maandag 1 december, 2008

Onlogisch

Over waterverspilling gesproken: eigenlijk zit het menselijk lichaam maar weinig efficiënt in elkaar. Want als je erover nadenkt is het toch volstrekt onzinnig dat je ontzettende dorst kunt hebben terwijl je op hetzelfde moment verschrikkelijk nodig naar de wc moet?