Pinksoup met sliertjes

vrijdag 31 oktober, 2008

Vol verwachting

Het was een spannende dag. Zo vaak komt het immers niet voor dat ik oog in oog kom te staan met Sinterklaas - en zéker niet in oktober.
Het was gezellig. Natúúrlijk was het gezellig. Mensen die je zomaar zo'n mooi cadeau komen brengen kúnnen alleen maar ontzettend aardig zijn - en dat waren ze!
Ze bewonderden mijn appartement en het uitzicht. Ze lieten zich volkomen inpakken door Födsel. En ze brachten me inderdaad een prachtige camera.

Het echte uitproberen moet nog beginnen. Daar heb ik dit weekend ruim de tijd voor, want dankzij de officiële feestdagen (allerheiligen en allerzielen) zijn nóch boodschappen, nóch wandelingen ingepland.
Maar ik kon uiteraard niet wachten... En wow, wat is dit een fantastisch ding! Zelfs aan de grens van de zoomlens zijn de foto's nog haarscherp.

En morgen zijn de vogels aan de beurt! :-)

donderdag 30 oktober, 2008

Stapje vooruit

Het dagelijkse contact met jongste zus levert over het algemeen weinig nieuws op. In elk geval van haar kant, want vandaag had ik natuurlijk het enthousiaste verhaal over de camera die me zomaar in de schoot geworpen wordt.
Haar dagen zijn veel minder enerverend. Er valt nu eenmaal weinig te doen als je vrijwel niks ziet. En veel vaart zit er nog niet in de genezing. Het zal nog weken gaan duren voor ze verbetering kan verwachten. Voorlopig is de beslissing over het persoonsgebonden budget dat ze heeft aangevraagd de eerste mijlpaal waarnaar ze kan uitkijken.
Hoewel... vandaag was voor het eerst de pijn beduidend minder. En, vond zus, dat is toch al een hele verbetering.
Zelfs zónder zicht blijft ze lichtpuntjes zien...

woensdag 29 oktober, 2008

Daar is de orgelman

Het entertainment hier blijkt niet beperkt tot de weekends. Al is het niet elke dag even grootschalig.
Vanochtend hoorde ik dwars door mijn eigen cd heen ineens andere muziek. Een kleine speurtocht maakte duidelijk waar het vandaan kwam: een eenmansband van een inventieve Luxemburger die op geheel eigen wijze in zijn onderhoud voorziet. In ruil voor wat muntstukken levert hij een bescheiden concert pal voor het terras.
Wel een prettig idee dat het van oudsher bijbehorende aapje nu door een pluchen exemplaar is vervangen. :-)

En ja, het verlangen naar de Canon Powershot S1 IS met 12x optische zoom en beeldstabilisator wordt met de dag groter...

dinsdag 28 oktober, 2008

Peinzen en piekeren

't Is elk jaar een hele opgave, maar nu is het nog moeilijker dan anders. Want ik moet niet alleen bedenken wat ik graag wil hebben, maar ook rekening houden met het feit dat ik alles moet meenemen naar L. Dus het verlanglijstje is weliswaar - met veel moeite - tot stand gekomen, maar het is korter dan ooit! ;-)

maandag 27 oktober, 2008

Haastige spoed

Aiaiai... als dat maar goed gaat met de blauwe druifjes. De winter moet nog beginnen, maar kennelijk kunnen ze niet wachten!

zondag 26 oktober, 2008

Alternatieven

Eigenlijk stond er voor vandaag een wandeling op het programma. Vooral vanwege de bijzonder fraaie weersverwachting.
Maar door werk aan het spoor - ja, ook hier! - zou ik een bus en twee treinen nodig hebben om de startplaats te bereiken, waarmee de reis wel eens langer zou kunnen gaan duren dan de wandeltocht.
Gelukkig was er voor voldoende vertier gezorgd om de middag in m'n eigen woonplaats door te brengen.
Om te beginnen was het Mantelsonndeg. Een historische aanleiding om de winkels op zondagmiddag te openen: van oudsher kochten de Luxemburgers eind oktober een nieuwe winterjas om de kou te trotseren. Of er vandaag veel mantels verkocht zijn, heb ik niet gecontroleerd, maar gezellig was het wel. Met, uiteraard, het bekende aanbod aan hapjes en drankjes.

Bovendien was er de Ettelbrécker Stad- a Vollekslaf. Een sportieve happening waarvoor het centrum geheel was afgezet en waarbij een enthousiaste speaker na elk rondje de koplopers voor ons opsomde.

Natuurlijk heb ik de lopers van harte toegejuicht. Maar eigenlijk was ik op weg naar een heel ánder evenement.

De patiënten van het neuro-psychiatrische ziekenhuis hebben een fraai onderkomen. Een groot, modern gebouw, omringd door een aantal fraaie villa's voor de dagactiviteiten. Gelegen in een heerlijk rustig park.

Natuurlijk ging mijn belangstelling vooral uit naar de ateliers. Hier worden bewoners en externe patiënten aangenaam bezig gehouden met allerlei creatieve bezigheden.

Ik kreeg een uitgebreide rondleiding, waarbij ik kon zien dat ze er mooie dingen maken.

Héél mooie dingen, zelfs.

Zo werd het toch nog een prachtige dag. Oók wat het weer betreft. Want zoals beloofd was het droog, zonnig en rond de 15 graden. Dus hoezo Mantelsonndeg? Een winterjas was vandaag helemaal niet nodig!

Zondag

zaterdag 25 oktober, 2008

Druk-druk-druk

Onvoorstelbaar zo snel als je went aan een nieuwe situatie.
Toen ik anderhalf jaar geleden van Amsterdam naar L. trok, viel me vooral de rust op. Het mocht dan de hoofdstad van het land zijn, het ademde de sfeer van een Nederlandse provinciestad. Rust, ruimte en een gematigd tempo - dat vond ik destijds de grootste pluspunten van de stad.
Nu woon ik alweer drie maanden in E. Hier vond ik nóg meer rust en ruimte. En veel meer groen. In mijn straat houdt het leven na een uur of zes op; dan is iedereen thuis en hoor je slechts af en toe een autoportier als een bezoeker komt of gaat.
Vandaag was ik een dagje naar L. En wat me daar vooral opviel, was de drukte. Lange rije auto's, haastige - of slenterende - mensen in het winkelcentrum, lawaai, hectiek, gedoe. Het thuiskomen was een verademing.
Dat wordt nog wat als ik binnenkort een week naar A. ga...

vrijdag 24 oktober, 2008

Weer thuis

Jongste zus mag weer in haar eigen omgeving rondscharrelen. Niet dat ze alweer wat ziet - dat gaat een kwestie van weken worden - maar ze hoeft 's nachts niet meer elk uur te druppelen en het lijkt erop dat de juiste medicijnen voor de bacterie gevonden zijn.
Nu hoeft ze 's nachts "nog maar" om de twee uur wakker te worden voor de druppels. Ze heeft vier wekkers naast haar bed gezet, die ombeurten op de juiste tijdstippen gaan rinkelen. "Moet lukken," zegt ze lakoniek.
Zus blij (nou ja, een beetje dan - ze snakt uiteraard naar verbetering), kat blij, familie blij. En waarschijnlijk ga ik bij mijn eerstvolgende bezoek aan Nederland bij haar logeren. Da's misschien wat zuur voor de kleine grijze, maar die komt in december wel weer aan de beurt. Nu kan ik misschien iets doen voor m'n kleine zusje. En voor de oudste, die elke dag van hot naar haar rent om voor iedereen te zorgen en te redderen. Heeft zij eindelijk ook weer eens een rustige week.
"Lukt het allemaal een beetje?" vroeg ik. Bést wel, was ze flink. "Alles gaat heel langzaam, zodat de dagen lekker snel óm zijn. En ik heb al twee keer de kat geschopt. Maar gelukkig wil ze nog steeds op schoot."
Typisch jongste zus. Zelfs als ze nagenoeg niks ziet, ziet ze altijd nog wel een lichtpuntje.

donderdag 23 oktober, 2008

Toch weer 'n vogeltje

Sorry. Ik kan het niet laten. En zeker déze niet. Te mooi om te laten schieten.
Ik zag 'm bij toeval. En later kwam er zelfs een tweede exemplaar, maar toen begonnen ze tussen de afgevallen bladeren te scharrelen waar fotograferen een zinloze missie was. Dus blijft het bij deze ene - en die vind ik al bijzonder genoeg.
Er woont een echtpaar grote bonte specht in mijn achtertuin! :-)

woensdag 22 oktober, 2008

Z'n doel voorbij

Als ik naar de Nederlandse tv kijk, hoor ik het in elk reclameblok.

...Tweehonderd Nederlanders krijgen elke dag diabetes...

Sneu vind ik het. En oneerlijk. Waarom die tweehonderd? En hoe zijn die mensen precies geselecteerd? Hoe dóe je dat trouwens, "elke dag diabetes krijgen"? Ik dacht dat je dat één keer kreeg en daarna gewoon hád. Of zouden ze het elke avond teruggeven en dan de volgende dag weer uitgereikt krijgen?

Vast heel goed bedoeld, die campagne. Maar op deze manier jagen ze mij alleen maar op de kast, in plaats van me te overtuigen...

dinsdag 21 oktober, 2008

In steno

- Geen nieuws van jongste zus; er is een kweek gemaakt, maar de uitslag is nog niet binnen. Verder worden elk uur haar ogen gedruppeld - ook 's nachts.
- Er waren vier pogingen nodig om jongste zus te bellen: een naar haar inmiddels afgedankte privémobiel, een naar haar vorige werkmobiel waar ik haar opvolgster aan de lijn kreeg, een naar het goede nummer maar op het verkeerde moment - ze werd net gedruppeld - en de vierde die eindelijk raak was.
- Inmiddels hebben ook de mussen en merels het vogelvoer ontdekt. Een roodborst heeft zich echter nog niet laten zien.
- De herfst begint nu serieuze vormen aan te nemen. En toch krijg ik het niet over m'n hart om de balkonstoelen van het terras te halen. Je weet immers maar nooit...

maandag 20 oktober, 2008

Familieleed

Die duim stelt niks voor. Zeker niet als je het vergelijkt met de ellende van jongste zus.
Tijdens haar vakantie kreeg ze last van haar oog - altijd al een zwak punt. Maar haar zicht werd zó slecht, dat ze twee onverwachte excursies aan het programma moest toevoegen. Naar het ziekenhuis. Dat leverde zalfjes en druppels op, en het advies om na thuiskomst direct haar eigen oogarts op te zoeken. Dat deed ze zaterdag, een paar uur nadat het vliegtuig was geland.
Een bacteriële infectie op haar hoornvlies. En dat terwijl ze al zo slecht zag, mede doordat ze de noodzakelijke hoornvliestransplantaties - de zoveelste, nadat eerder operaties niet tot optimaal succes hadden geleid - bleef uitstellen. Nu ziet ze nóg slechter. Ze leeft in een schemergebied dat ongeveer 50 cm ver reikt. "En dan nog alsof ik door een vel melkpapier kijk," zei ze zaterdag aan de telefoon.
Omdat ze thuis nauwelijks nog uit de voeten kon en omdat ook het oogdruppelen moeite kostte, is ze vandaag toch maar in het ziekenhuis opgenomen. Voor haar eigen veiligheid. Daar wordt eerst de infectie bestreden, daarna moeten haar oog en haar immuunsysteem tot rust komen, en dan volgen alsnog de transplanties.
En dan maar heel hard duimen dat het deze keer wél goed gaat...

zondag 19 oktober, 2008

Waarom mijn rechterduim het niet meer doet

Het valt niet mee om in een bus te stappen met in je rechterhand een volgeladen boodschappenwagentje en in je linkerhand een vogelvoedertafel. Het laatste exemplaar, uit de showroom van de winkel. Geen doe-het-zelfpakket dus, maar een compleet geïnstalleerd exemplaar.
Het is evenmin erg comfortabel als je door die ballast bent aangewezen op een staanplaats, met als enig houvast je aankopen - die uiteraard op geen enkele manier aan de bus verankerd zijn.
Maar het gaat pas écht mis als de overenthousiaste buschauffeur je in die situatie in volle vaart over een rotonde slingert.
Eerst ging de voedertafel onderuit. Vervolgens het boodschappenwagentje. En ik bleef stug vasthouden, zodat ik hulpeloos in hun val werd meegetrokken.
Het resulteerde in een bult aan de basis van mijn rechterduim. Een bult die geleidelijk aan steeds groter en steeds blauwer werd. En nu doet mijn duim het niet meer. Bewegen kán, zij het redelijk pijnlijk, maar kracht zit er niet meer in.
Nog een geluk dat ik links ben... ;-)

Eigenaardigheden

Zo langzamerhand leer ik mijn gasten steeds beter kennen.
De vinken en de kuifmezen eten het liefst van de grond. De koolmezen hebben een voorkeur voor de mezenring en de pimpelmezen zijn vooral dol op het energieblok. De boomklever wil toevallig altijd eten waar net een ander mee bezig is en begint zijn maaltje dan ook steevast met het wegjagen van de medegast.
Gelukkig wilde hij vandaag nog wel even poseren voor een (iets) betere foto.

En ja, ik weet dat ik érg doordraaf over de vogels. Maar ze zijn ook zó schitterend, dat ik het niet kan laten. En het lijkt me een stuk gezelliger dan het verhaal waarom mijn rechterduim het niet meer doet... ;-)

zaterdag 18 oktober, 2008

Aanvallen!

Zo, die staat.
En behalve de voedertafel beschikken de vogels nu ook over een mezenring, een voederautomaat en een kastje met een 'energieblok'. Het duurde een kwartiertje voor ze doorhadden dat die rare paal geen kwaad kon, daarna was het een komen en gaan van de gasten die hier de afgelopen dagen al kwamen eten. En ook een paar nieuwe: de vink, de boomkruiper en vooral de gigantisch gulzige boomklever. Het restaurant wordt steeds populairder!

vrijdag 17 oktober, 2008

Ech sinn d'Pinksoup

Dat doe ik anders nooit, hoor. Nog vóór het licht is de wandeling naar het busstation beginnen. Maar vandaag moest het wel, want zo'n eerste keer wil je zéker niet te laat komen.
In het donker kwam ik grote drommen tieners tegen. "Op weg naar school," constateerde ik in gedachten. Om er meteen achteraan te denken "Hee, maar dat ben ik ook!"

De groep is bescheiden en divers, zowel qua herkomst als qua leeftijd. Maar één ding hebben we gemeen. We willen graag iets meer begrijpen van dat grappige taaltje dat we de hele dag om ons heen horen. En dus stelden we ons aan het begin van de les in gebrekkig Lëtzebuergesch aan elkaar voor en stortten we ons vervolgens op de persoonsvormen, de vervoeging van 'hebben' en 'zijn' en het opbouwen van een basiswoordenschat.

Nog 24 lessen te gaan. De eerste was alvast een groot succes!

donderdag 16 oktober, 2008

Nieuwe gasten

Ze hebben het door, hoor!
De lunchpauze is nu al drastisch verlengd en het nieuws lijkt zich snel te verspreiden. Steeds meer vogels komen een kijkje nemen en besluiten al snel dat die zoutpilaar achter het raam - die ademloos naar het heen en weer gefladder staat te kijken - geen kwaad kan.
Koolmezen en pimpelmezen waren er al. Vandaag zag ik ook een kuifmees, een glanskop en een goudhaantje. En dat mag dan klinken alsof ik er verstand van heb, het is letterlijk boekenkennis. Gelukkig zijn ze brutaal genoeg en poseren ze af en toe uitdagend op het tuinhekje, zodat ik ze lang genoeg kan bekijken om herkenningspunten te vinden. Al geldt dat niet voor allemaal - ik heb er ook een paar gesignaleerd die ik nog niet in het grote vogelboek heb kunnen vinden. Maar dat komt nog wel. Er waaien steeds meer blaadjes van de bomen, dus straks zitten ze in het volle zicht. En nu strooi ik hun hapjes nog op de grond, maar als de voedertafel er staat zitten ze op ooghoogte. Dan moet het lukken.
't Is maar de vraag wie er méér geniet van het openluchtrestaurant - de vogels of ik...

woensdag 15 oktober, 2008

Vliegend buffet

Havervlokken, rozijntjes, gehakte nootjes, geraspte kaas en een verkruimeld sneetje brood. Wat mij betreft kunnen de klanten komen.
En daarna ben ik zelf aan de beurt. Winterpenen, uien, aardappelen en zowaar een echte Gelderse rookworst.
Binnen én buiten zijn we helemaal klaar voor de naderende winter!

dinsdag 14 oktober, 2008

Loos alarm

Zelfs als je maar een heel klein beetje geld op de bank hebt staan, is het in deze onzekere tijden bést even schrikken als de site voor het telebankieren niet bereikbaar is...

Gelukkig bleek het echt alleen maar voor onderhoud te zijn.

maandag 13 oktober, 2008

Juffertje ongeduld

't Is beter om er nog even mee te wachten, zeggen de deskundigen. Om pas te beginnen als het écht nodig is. Als de grond bevroren is of bedekt met een dikke laag sneeuw.
Maar ik vind het zo gezellig, al die dagelijkse bezoekers. En als ik zie hoe ze zich in de stad te goed doen aan gemorste patatjes of koekkruimels onder de terrastafeltjes, vraag ik me af of een dieet van fruit, versgehakte noten en zaadjes niet beter voor ze zou zijn dan al die ongezonde troep die ze op straat vinden. Ik doe er toch niemand kwaad mee als ik de zelfbediening voor mijn keukenraam uitbreid met een paar nieuwe kant-en-klaargerechten op de menukaart?
Klandizie is er genoeg - vanochtend zag ik zelfs ook een eekhoorn komen gluren of er al iets lekkers was klaargezet.

Wanneer mag ik nou eindelijk de vogeltjes gaan voeren?

zondag 12 oktober, 2008

Veiner Nëssmoort

Ook vandaag bleef de zon in nevelen gehuld. Maar gelukkig was er opnieuw voor genoeg vertier gezorgd.

De jaarlijkse notenmarkt is een hoogtepunt. Wereldberoemd in L. en - aan de vele Nederlandse, Belgische en Duitse nummerborden te zien - omstreken.
Het draait allemaal hierom:

Niet alleen de versgeoogste noten zijn in enorme hoeveelheden verkrijgbaar. Links en rechts kun je kiezen uit notenbrood, notentaart, notenwijn, notenlikeur... werkelijk álles wat je met walnoten kunt maken is hier te koop.
Bovendien is Vianden een heel fotogeniek plaatsje.

Met een prachtig kasteel.

Om dat schoons ook eens van boven te bekijken, ging ik met de stoeltjeslift de berg op.

Van daaruit is het uitzicht schitterend. Dénk ik...

Maar de mist gaf de (korte) boswandeling wel een heerlijke en bijzondere sfeer.

En de rit met de stoeltjeslift leverde prachtige uitzichten op.

Beneden stortte ik me, op weg naar de pendelbus, nog een keer in de drukte van de Nëssmoort. Om te ontdekken dat het ook hier - zoals bij alle volksfeesten in L. - eigenlijk maar om één ding gaat. Lekker eten (en drinken)!

zaterdag 11 oktober, 2008

Verwend

't Was een bijzondere dag - in verschillende opzichten.
Heel bijzonder om met een gevoel van trots *mijn* E. én mijn appartement aan vrienden uit Nederland te laten zien. Ze kunnen zich heel goed voorstellen dat ik me hier zo prettig voel.
Heel bijzonder om de hele dag door razende rally-auto's door de straten van E. te horen brullen, ongeduldig als het normale verkeer voor oponthoud zorgt. Ik had de aankondigingen voor het racefestijn totaal over het hoofd gezien.
Heel bijzonder om te zien dat Meisje - het angsthaasje dat zich jarenlang al verstopte als er maar iemand naar de voordeur kéék - tijdens hun bezoek gewóón in de huiskamer bleef zitten. Wel op veilige hoogte en aanvankelijk zeer op haar hoede, maar na verloop van tijd heel ontspannen neerkijkend op de ongekende drukte.
En héél bijzonder om zooooooo verrast te worden met een cadeautje!!

vrijdag 10 oktober, 2008

Motivatie

Niets werkt zo goed als een stok achter de deur.
Door al dat werken, de lelietjesjacht, het gewroet in de tuin en het wandelen rond E. was het uitpakken van de dozen en het vervolmaken van het appartement er een beetje bij ingeschoten. Maar nu móet ik wel. Want als er twee vriendinnen helemaal uit Nederland komen rijden om te kijken of ik wel echt zo mooi woon als ik steeds beweer, kan ik ze niet teleurstellen, toch?
Dus húp aan de slag! Dan kan ik morgen extra lekker pronken met m'n nieuwe stek!

donderdag 9 oktober, 2008

Desicions, decisions...

Tja. Nu zal ik echt knopen moeten doorhakken.
De nieuwe opdrachtgever heeft meer werk in petto - maar dan moet het wel officieel. Dus mét BTW-nummer. En geef ze eens ongelijk.
Maar zodra ik zo'n nummer aanvraag, stopt (daar ga ik althans van uit) mijn WW. Terwijl het kleine beetje reserve dat ik had is opgegaan aan de verhuizing. Dat zouden de nog zes maanden WW waar ik recht op heb mooi kunnen aanvullen. En of de startersuitkering die ik kan krijgen ook is bedoeld voor een aanvulling van mijn inkomen in werkluwe tijden, is me nog niet helemaal duidelijk.
Nu moet ik dus beslissen of ik in het diepe durf te springen. Met als risico dat ik straks berooid in een vreemd land zit. In een periode die, om het maar zacht uit te drukken, financieel niet erg stabiel is.
Mijn hart zegt ja. Mijn verstand zegt - net als de familie, wed ik - zou je dat nou wel doen?
Het wordt een weekend héél hard piekeren, denk ik...

woensdag 8 oktober, 2008

Cafetaria

Nooit geweten dat vogels er min of meer eenzelfde dagindeling op na hielden als wij mensen. Maar tussen twaalf en half twee is het spitsuur voor mijn keukenraam. Dan komen alle buurtvogels hun lunch bij elkaar scharrelen. Wat vlierbesjes, wat kriebelbeestjes uit de schors, een druppeltje water van de blaadjes. Zelfbediening en helemaal gratis, dus geen lange rijen voor de kassa of geruzie over zitplaatsen. Er is genoeg voor iedereen.
Steeds vaker breng ik dan ook mijn lunchpauzes voor het keukenraam door. Schitterend! En omdat ze al hun aandacht richten op de hapjes en drankjes, heb ik ruim de tijd om ze goed te bekijken en op te zoeken in het grote vogelboek.
Van de musjes en de meesjes keek ik niet op. Die kende ik nog uit Nederland. Maar de eerste boomkruiper en tjiftjaf heb ik met zacht gejuich verwelkomd. Vanochtend zag ik voor het eerst een winterkoninkje in levende lijve. En zojuist, tegen het einde van de lunchsessie, kwam er zowaar een koekoek op bezoek. Dat krijg je met een heus bos(je) naast je huis...
Ik geniet ervan en vind het prachtig dat ik ze steeds beter ga herkennen. Aan fotograferen ben ik nog lang niet toe. Voor zover dat ooit zou kunnen lukken - ze zijn zo beweeglijk dat het me ondoenlijk lijkt. Bovendien schiet mijn mobieltje schromelijk te kort voor fraaie vogelkiekjes.
Stiekem droom ik van een echte digitale camera, met zo'n lange toeterlens. Maar daarvoor moeten er nog véél meer opdrachten binnenkomen.
Zucht. Ik blijf nog maar even dromen, denk ik...

dinsdag 7 oktober, 2008

Druk doende

Het gaat goed met de zaken, dank u. ;-)
Eind vorige week meldde zich een nieuwe opdrachtgever met een potentiële klus. Dat ik zelfs het onderhandelen over opdrachten zo leuk zou vinden, had ik niet verwacht. Kijken of je zo'n karwei kunt binnenhalen zónder dat je je eigen capaciteiten uitverkoopt. Wel, waar nodig, een zacht prijsje aanbieden, maar je niet laten onderbetalen.
Het lukte. Een kleine opdracht die een dag later was afgerond. Tot groot enthousiasme van de klant, die meteen een nieuw project aanbood. En nadat ik gisteren ook dát had ingeleverd, volgde vandaag weer een nieuwe klus. Ze worden steeds groter en steeds aantrekkelijker. En voor een marktconform honorarium.
Extra leuk: deze nieuwe opdrachten behelzen een tak van dienst waar ik in geen jaren meer aan toekwam. Tekstschrijven. Van een mailing tot (nu) een complete website. Heerlijk om te doen en, gezien de tevredenheid van de klant, kennelijk heb ik het nog steeds in m'n vingers.
Nog even en ik heb het arbeidsbureau helemaal niet meer nodig!

maandag 6 oktober, 2008

Om daas van te worden!

Als ik dan toch één minpuntje zou moeten noemen aan het nieuwe appartement, dan zijn het de dazen. Gemene steekvliegen die, anders dan muggen, niet even waarschuwend zoemen voor ze toeslaan. Dus je bent niet voorbereid op de jeuk die hun steken veroorzaken.
Heel af en toe weet er eentje door te dringen in mijn slaapkamer. Twee keer ben ik gestoken en wakker geworden van de jeuk. Sterker dan die van een muggenbeet, en je voelt het gif door je aderen trekken. Zo snel en zo hevig, dat je nauwelijks weet wáár je de verzachtende stick moet gebruiken om de jeuk te dempen.
Maar dazen hebben dan, vergeleken met muggen, wel weer een pluspuntje. Ze zijn een beetje dom. Nadat ze hun gif hebben gespoten en mijn bloed hebben opgezogen, gaan ze vlak boven mijn hoofd tegen de muur lekker zitten uitbuiken.
Naast mijn bed ligt het boek '1001 dromen'. Een klein maar robuust werkje, dat ik in één snelle greep van het nachtkastje kan grissen.
Dromen heb ik er nooit in opgezocht. Maar het is dodelijk voor dazen. :-)

Een wondertje in L

Jarenlang was het een status quo. Een gegeven dat niet viel te veranderen en waar we samen maar het beste van probeerden te maken.
Van nature was Meisje al geen dapper katje. Toen ik haar uit de opvang haalde, woonde ze maandenlang onder de bank. Geleidelijk aan begon ze me te vertrouwen en creëerde ze haar eigen, bescheiden plekje in mijn huis.
Toen Födsel bij ons kwam wonen, stortte haar (min of meer) veilige wereldje in. Was het zijn formaat? Zijn dominante karakter? Waarschijnlijk een combinatie daarvan, leek me.
Ze vond hem éng. Ging op de loop zodra hij in het zicht kwam. En Födsel, een grote, logge goedzak, wíst dat en vond het leuk om haar te plagen.
Een jaar lang leefde ze in een eigen kamer, waar Födsel niet kon en mocht komen. Uiteindelijk vergrootte ze voetje voor voetje haar territorium. En het laatste jaar in A. woonde ze weer "gewoon" in de huiskamer. Op de stoel naast mijn werktafel. Maar als Födsel in de buurt kwam, vluchtte ze naar boven of op een hoge kast.

Na de verhuizing bloeide ze op. Hier voelt ze zich thuis in het hele appartement. Vrijer, nauwelijks nog angstig. Ze leefde op. Zelfs Födsel was minder eng geworden. Al bleef ze een beetje uit zijn buurt en zocht ze nog steeds de hoogte op als hij in een plaagbui was.

Maar wat ik gisteravond ineens zag... Ik kon mijn ogen nauwelijks geloven.

En daar lever ik gráág mijn makkelijke stoel een uurtje voor in!
:-)

zondag 5 oktober, 2008

Zondagmiddag

- Aardappels schillen (ik word er steeds handiger in)
- Spruitjes schoonmaken (wat een rótklus is dat!)
- Aardappels en spruitjes koken
- Bak en braad laten smelten
- Braadworstjes in de pan
- Aardappels en spruitjes afgieten
- Aardappels en spruitjes stampen
- Stamppot spruitjes op bord scheppen (met een kuiltje voor de jus)
- Braadworstjes ernaast leggen
- Smullen maar!

Soms zijn die kille druildagen helemaal zo gek nog niet...

Wel een paar rookworsten meenemen zodra ik weer in Nederland ben!

zaterdag 4 oktober, 2008

Reclameleugens

Babyshampoo prikt wél in de ogen!

vrijdag 3 oktober, 2008

Wintervoorraad

Een snelle controleronde vanochtend maakte duidelijk dat de sneeuwklokjes nog niet te voorschijn zijn gekomen. Maar eigenlijk had ik dat ook niet verwacht. Alleen is geduld niet mijn sterkste eigenschap.
Vanwege een paar nieuwe opdrachten - waarvan eentje met bloedspoed - kon ik nog niet verder in het lage deel van de tuin. Dus bleef het ook hier bij een snelle ronde. Maar die leverde wél flink wat op.

Tadááááá: de eerste oogst!

donderdag 2 oktober, 2008

Fase 1

Tussen de buien door scheen de zon. Een mooie dag om te starten met een flinke klus: de tuin.
Het begin was nog simpel. Vullen en wachten tot het voorjaar wordt.

Maar daarna moest ik de woestenij naast en achter het huis te lijf. Fase 1 moest het "hoge" deel omvatten. Dat is al heel wat voor één dag (met veel koffiepauzes vanwege de regen).

Het weghalen van de stenen kon ik direct al vergeten. Die strekken zich niet alleen horizontaal uit, maar blijken ook vér de diepte in te gaan. Bovendien maken ze deel uit van "de dijk". En als rechtgeaarde Nederlandse weet je dat je daar van af moet blijven.

De welig tierende vlier mocht - met mate - blijven. Leuk voor de vogeltjes. Wel zal hij z'n grenzen moeten leren kennen, want een hele achtertuin vol vlier is iets te veel van het goede.

Met de dwergmispel en de klimop maakte ik korte metten. Die hebben ruimte genoeg langs het pad naar de voordeur. Daar mogen ze volop hun gang gaan. But not in my back yard. Wég dus.

Aan het eind van de middag was fase 1 bijna voltooid. Maar regen en het Fanlog dwongen me naar binnen.
Het ziet er al heel anders uit.

Rechts op de foto staan de sneeuwklokjes. Maar die zijn nu nog even verstopt. Tussen de kiezels weet de bodembedekker - geschikt voor rotstuinen beloofde het label - wat 'm te doen staat. En bij het paaltje rechts komt straks de voedertafel. Dan kan ik vanuit de keuken de bezoekers zien komen en gaan.

Wordt vervolgd. :-)

woensdag 1 oktober, 2008

Persoonsverwisseling

Nog even over het buurkatje...
Dit monstertje is dus verantwoordelijk voor de paniek op de dag van de verhuizing. En hoewel ik ze ongetwijfeld prima uit elkaar kan houden als ze naast elkaar zouden zitten, vind ik de verwarring destijds volkomen begrijpelijk. Het zouden zusjes kunnen zijn!

Dit is mijn Dinky:

En dit is het katje van de overburen:

Zo blijven katten je altijd in de maling nemen...

Bezoek

Gezellig als de buren komen kennismaken!

Hoewel... gezéllig?
Ze moeten duidelijk nog een beetje aan elkaar wennen...